Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Creamy Cream's Promise สัญญาร้าย มัดใจ ยัยแว่นหน้าเด็ก
mypuppy_1209
:: Creamy Cream's Promise Chapter 2 :: สัญญาหาBoyfriend
3
24/11/2556 20:29:07
287
เนื้อเรื่อง

บทที่ 2
สัญญาหาBoyfriend

 
 
“สัญญาหา Boyfriend? ฉันไปสัญญากับพวกเธอตั้งแต่เมื่อไร?”ฉันพูดแบบงงสุดๆ ฉันเคยไปสัญญาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรวะ? =0=;
“กะแล้วว่าครีมต้องจำไม่ได้ -_-^ ก็เลยเอาหลักฐานมาให้ดูด้วย”ยัยตี้พูดขึ้นพร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าพร้อมโชว์ให้ฉันดู
นะ...นี่มัน O[]O...
 
สัญญาหา Boyfriend
 
สัญญาฉบับนี้คือสัญญาเกี่ยวกับการหา Boyfriend ของนางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่) ที่ได้ทำสัญญากับนางสาวชนิษฐา วิทยดิเรกนภา (บิวตี้) และนางสาวเตชินี ศิรวัฒนประสิทย์ (โตแมง) โดยที่นางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่) จะต้องหา boyfriend ให้ได้ภายในปี 2 หากไม่สามารถทำตามที่ได้ตกลงกันเอาไว้กับนางสาวชนิษฐา วิทยดิเรกนภา (บิวตี้) และนางสาวเตชินี ศิรวัฒนประสิทย์ (โตแมง) จะถือว่าผิดสัญญาและจะต้องชดใช้ดังนี้
1.นางสาวชนิษฐา วิทยดิเรกนภา (บิวตี้) จะสามารถซื้อแผ่นซีดีเพลง นิตยสารแฟชั่นและเสื้อผ้า พร้อมกับพาเข้าร้านเสริมสวยได้ โดยให้นางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่) ชำระเงินให้อย่างไม่จำกัดวงเงินภายในเวลา 1 เดือน
2.นางสาวเตชินี ศิรวัฒนประสิทย์ (โตแมง) จะสามารถซื้อหนังสือนิยายได้โดยให้นางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่) ชำระเงินให้อย่างไม่จำกัดวงเงินภายในเวลา 1 เดือน
และนางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่) จะต้องเลี้ยงอาหารนางสาวชนิษฐา วิทยดิเรกนภา (บิวตี้) และนางสาวเตชินี ศิรวัฒนประสิทย์ (โตแมง) เป็นเวลา 1 เดือน
แต่ถ้าหากนางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่) สามารถทำตามสัญญานี้ โดยการหา Boyfriend ได้ล่ะก็นางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่) จะสามารถซื้อหนังสือนิยายและการ์ตูน โดยมีนางสาวเตชินี ศิรวัฒนประสิทย์ (โตแมง) เป็นผู้ชำระแบบไม่จำกัดวงเงินภายในเวลา 1 เดือน และสามารถไปร้านเสริมสวยหรือเข้าสปา เลือกชื้อเสื้อผ้า โดยมีนางสาวชนิษฐา วิทยดิเรกนภา (บิวตี้) เป็นผู้ชำระแบบไม่จำกัดวงเงินภายในเวลา 1 เดือน
                                               
                                                                                    ผู้ทำสัญญา
ลงชื่อ นางสาวเปมิกา สิริรัตนกุล (ครีมมี่)
ลงชื่อ นางสาวชนิษฐา วิทยดิเรกนภา (บิวตี้)
ลงชื่อ นางสาวเตชินี ศิรวัฒนประสิทย์ (โตแมง)
 
“โอโฮ้...เห็นแค่นี้อึ้งไปเลยหรอ ^^”ยัยโต (เริ่มหมั่นไส้เลยเรียกย่อๆ) พูดด้วยสีหน้าระรื่น ผิดกับฉันที่ยังงงไม่หาย ฉันทำสัญญานี้ตอนไหนวะ? แต่ว่ามันก็มีลายมือของเราอยู่ด้วย แต่ทำไมจำไม่ได้วะ??
“สงสัยจะจำไม่ได้...งั้นฉันเล่าให้ฟังแล้วกันนะ เรื่องมีอยู่ว่า.......”
 
~ ย้อนความไปเมื่อสมัยม.ปลาย ณ วันวาเลนไทน์ ~
 
“นี่!!!โตแมง บิวตี้ ดูดิ วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก แม้แต่ที่โรงเรียนเราก็เต็มไปด้วยความรัก มีคู่รักเดินไปเดินมา บรรยากาศเต็มไปด้วยความรักเนอะ >w<”เด็กสาวม.ปลายตัวเล็กมองผ่านแว่นสายตาของตัวเองที่ชื่อว่าครีมมี่พูดขึ้น
“แหม...พูดอย่างนี้อิจฉาหล่ะซิ ก็ไม่แปลกหรอกที่จะอิจฉา เพราะตัวเองไม่เคยมีแฟนเลยนี่น่า”เด็กสาวผมสีดำพูดขึ้น ในกลุ่มเธอเป็นคนแต่งตัวเก่งสุด และดูเป็นสาวสุดๆ มีชื่อว่าบิวตี้
“เปล่านะ!ฉันไม่ได้อิจฉาสักหน่อย -o-;”
“จะจริงหรอออ~ ^^”เด็กสาวอีกคนหนึ่งพูดขึ้น เธอมักจะพกนิยายไปไหนมาไหนเสมอ เรียกง่ายๆว่าขาดนิยายไม่ได้ มีชื่อว่าโตแมง
“จริงย่ะ!ของแบบนี้ ถ้าจะมีเดี๋ยวก็มีเอง แล้วอีกอย่าง ความรักที่เรียกว่ารักแท้น่ะ มันไม่ได้หาได้ง่ายๆนะ อย่างที่เค้าบอกไงว่า True love is like ghost, which everybody talk about and few have seen[1]
“ไม่ต้องมาเล่นภาษาอังกฤษเลย พวกฉันแปลไม่ออก ไม่สิ...พวกฉันขี้เกียจแปล = = ”<< โตแมง
“แล้วจะมีเมื่อไรยะ...ทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดอย่างเนี่ย แว่นเชยๆแบบนี้ ทำตัวติ๊งต๊องแบบนี้ จะมีเมื่อไรยะ?ชาตินี้จะมีไหมเนี่ยยย~^o^”บิวตี้พูดขึ้น
“มันก็ต้องมีบ้างแหละน่า คนที่มอง...”
“มองเราจากข้างใน? นี่ครีมมี่ คนแบบนั่นอ่ะเหลืออยู่น้อยแล้วย่ะ ถึงแม้จริงมีจริง แต่เค้าจะเริ่มมองจากข้างนอกเข้าไปข้างในกันทั้งนั้นนั่นแหละ!”โตแมงพูดแทรกทันที ทั้งๆที่ครีมมี่ยังพูดไม่จบประโยคอย่างรู้ดี เพราะทุกครั้งที่คุยแบบนี้ ครีมมี่ก็พูดแบบนี้ประจำ
“ถ้าคิดแบบนี้อยู่อ่ะนะ ไม่มีทางหาได้หรอก เชื่อฉัน!”บิวตี้พูดอย่างมั่นใจ พร้อมทำท่าฟันธง
“ใช่ๆ ฉันเห็นด้วย คอนเฟิร์ม!”โตแมงก็เอากับเค้าด้วย ทำเอาครีมมี่ถึงกับเซ็ง
“ฉันจะต้องหาคนๆนั้นเจอแน่นอน ฉันต้องหาแฟนได้อย่างแน่นอน ฉันมั่นใจ!!”ครีมมี่พูดอย่างแน่วแน่
“จะจริงหรอออ~”โตแมงพูดขึ้น
“จริงแท้แน่นอน แล้วถ้าฉันทำได้ ยัยตี้!เธอต้องพาฉันไปร้านเสริมสวย เข้าสปา ซื้อเสื้อ โดยที่แกเป็นคนจ่าย ส่วนเธอ!ยัยโตแมง! เธอต้องซื้อหนังสือนิยายให้ฉันอ่านแบบไม่จำกัดวงเงิน เป็นระยะเวลา 1 เดือน....เข้าใจไหม?”
“งั้นถ้าแกทำไม่ได้ แกก็ต้องพาฉันไปร้านเสริมสวย เข้าสปา ซื้อเสื้อ โดยที่แกเป็นคนจ่าย”<<บิวตี้
“แล้วแกก็ต้องซื้อหนังสือนิยายให้ฉันอ่านแบบไม่จำกัดวงเงินให้ฉัน”<<โตแมง
“เป็นเวลา 1 เดือน!!!!”<<ยัยสองตัวแสบพูดพร้อมกัน
“นอกจากนี้ แกยังต้องเลี้ยงข้าวพวกฉันเป็นเวลา 1 เดือนด้วย!!!”<<บิวตี้
“ได้!!...ไม่มีปัญหา”ครีมมี่พูด
“งั้นเรามาทำสัญญากัน J”<<บิวตี้
“ทำไมต้องทำสัญญาด้วย?”
“ก็ทำเอาไว้เป็นหลักฐานไง หรือว่าแกไม่มั่นใจในตัวเองอ่ะครีม”<< โตแมง
“หมายความว่าไง ไอ้คำว่าไม่มั่นใจในตัวเองเนี่ย -0-*”ครีมมี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเล็กน้อยที่ตัวเองโดนดูถูก
“เพราะว่าเธอไม่มีทางหาแฟนมาได้จริงๆมากกว่า ที่พูดเมื่อกี้ ก็แค่พูดไปงั้นๆนั่นแหละ ใจจริงแล้วตัวเองก็คิดเหมือนกันใช่ไหมหล่ะว่าอาจจะหาแฟนมาไม่ได้จริงๆ”บิวตี้พูดแทงใจดำครีมมี่อย่างแรง เพราะลึกๆแล้วครีมมี่เองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าจะหาแฟนได้จริงๆ และในกลุ่มก็มีบิวตี้เนี่ยแหละที่รู้ทันครีมมี่มากที่สุด ซึ่งคำพูดนั้นก็ทำให้ครีมมี่เริ่มยั้วะหนักกว่าเดิม
“ทำไมไม่คิดบ้างหล่ะว่า ฉันอาจจะหาแฟนมาให้พวกเธอได้เห็นเป็นบุญตาหล่ะ”
“เพราะมันเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับแกน่ะซิ”<< โตแมง
“แล้วถ้ามันเป็นไปได้หล่ะ ฉันจะได้อะไรจากพวกแก”ครีมมี่ถามขึ้น ทำเอา 2 สาวเริ่มยิ้มทันทีที่แผนยั่วของตัวเองเริ่มมีท่าที่ว่าจะสำเร็จ
“ครีมก็จะได้ตามที่ครีมได้พูดเอาไว้ไง”<< โตแมง
“แต่แกไม่กลัวว่าว่าเราจะโกงหรือเบี้ยวหรอ”บิวตี้พูดขึ้นทำเอาครีมมี่ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันที เพราะมันก็เป็นแค่คำพูดลอยๆ ไม่มีน้ำหนักและหลักฐาน ถ้าตัวเองหาแฟนมาได้จริงก็อาจจะโดน 2 คนนี้เบี้ยวได้ง่ายๆด้วย เนื่องจากว่า 2 คนนี้มักจะแกล้งครีมมี่อยู่เสมอ ถึงแม้มันจะเป็นการแกล้งแบบเพื่อนเล่นก็เถอะ (ประมาณว่าโดนบ่อยมาก)
“มันก็จริงแฮะ”ครีมมี่เริ่มที่จะเห็นด้วยแล้ว ทำเอา 2 สาวยิ้มกริ่มที่แผนการหว่านล้อมของตัวเองใกล้จะสำเร็จเต็มที่แล้ว ก่อนที่ครีมมี่จะพูดต่อว่า “แล้วจะเอายังไงหล่ะ? จะให้ฉันทำยังไง?”
“ทำยังไงน่ะหรอ ก็ทำสัญญาไว้เป็นลายลักษณ์อักษรสิ จะได้มีหลักฐาน ถ้าเธอหาแฟนมาได้จริง เธอก็จะได้ทุกสิ่งตามสัญญา”<< โตแมง
“เพราะถ้าไม่มีหลักฐาน เราก็สามารถเบี้ยวเธอได้ตลอดเวลา”<< บิวตี้
“ตกลงจะทำสัญญาหรือเปล่าหล่ะ เอาไงจ๊ะ”<< โตแมง
“ฉันว่าครีมไม่แน่จริงมากกว่าก็เลยไม่ทำสัญญา”คำพูดของบิวตี้ทำเอาครีมมี่ของขึ้นอีกรอบ เพราะอะไรนะหรอ มันก็เพราะครีมมี่โดนดูถูกในเรื่องนี้มาหลายรอบแล้ว และด้วยนิสัยทีไม่ชอบยอมแพ้อะไรง่ายๆของครีมมี่ เลยทำให้ครีมมี่ของขึ้น
“ได้ ฉันตกลง ถ้าฉันหาแฟนมาได้จริงๆ พวกแกต้องทำตามสัญญานะ”
“แน่นอน ถ้ามันมีหลักฐานพวกเราก็พร้อมที่จะทำตามสัญญา”<< โตแมง
“ไม่เบี้ยวแน่นอนถ้ามีหลักฐาน”<< บิวตี้
“งั้นเราก็มาทำหลักฐานกัน มาทำสัญญาให้มันเป็นลายลักษณ์อักษรกันไปเลย”ครีมมี่พูดอย่างเด็ดขาด
“ว่าแต่แล้วเรื่องระยะเวลาล่ะ?”โตแมงถามต่อ
“ก็จบมหาวิทยาลัยไง เรียนจบเมื่อไหร่ รับรอง ฉันมีแฟนแน่นอน!”มั่นใจมาก แต่ความมั่นใจนี่ก็ถูกยัย 2 ตัวแสบทำให้หายไป ด้วยคำพูดที่ว่า
“นี่แก! เรียนมหาวิทยาลัยอ่ะนะ สำหรับผู้หญิงเราอ่ะนะ จะมีแฟนหรือไม่มีเนี่ย? เค้าวัดกันตอนปี 1 เท่านั้นแหละ เพราะยิ่งอยู่ปีสูงๆ ก็จะยิ่งหาแฟนยาก จีบเด็กก็จีบไม่ได้ และคงไม่มีเด็กที่ไหนมาจีบรุ่นพี่หรอก ถ้าหน้าตารุ่นพี่ไม่ดีจริงอ่ะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องรอให้เรียนจบหรอก แค่จบปี 1 ก็พอแล้วมั้ง”<< บิวตี้
O.O << กำลังช็อก
“ใช่ๆ เพราะพวกผู้ชายน่ะเค้าชอบมองเด็ก จีบเด็ก มีแฟนเด็ก ถ้าตอนปี 1 ที่อยู่ด้วยกันมองแล้วไม่ชอบ ต่อให้เรียนอีกกี่ปีเค้าก็ไม่มองหรอก”<< โตแมง
O[]O << หนักกว่าเก่า
“แต่ด้วยความเป็นเพื่อนที่ดีอ่ะนะ ฉันจะให้กำลังใจเล็กน้อย เอาเป็นว่าจบปี 2 แล้วกัน ถ้าแกยังหาไม่ได้ พวกฉันจะถือว่าแกแพ้น่ะ ^^”
=0= << นี่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนแล้วหรอ?
“ใช่ๆ งั้นจบปี 2 แล้วกันนะครีมมี่ พวกเราก็ออกจะใจดี๊ใจดี อุตส่าห์เพิ่มเวลาให้แล้วนะเนี่ย”
=[]= << นี่คือใจดีแล้ว?
“จะเอายังไงล่ะ!”เพื่อนซี้ทั้ง 2 ถามขึ้น เอาวะ! งานนี้เป็นไงเป็นกัน!!
“ได้ ฉันตกลง!”
“งั้นเรามาเซ็นสัญญากัน จะได้มีหลักฐานที่พวกเราเบี้ยวไม่ได้”ทั้ง 2 สาวพูดอย่างเจ้าเล่ห์ที่แผนการนี้สำเร็จ เพราะอะไรน่ะหรอ เพราะถึงแม้ 2 คนจะเบี้ยวไม่ได้ แต่ครีมมี่เองก็จะเบี้ยวไม่ได้เช่นกัน เพราะยังไงทั้ง 2 คนก็มั่นใจว่าต้องได้กินได้ใช้ของฟรีแน่นอน โฮะๆๆ ^0^
 
~จบการย้อนความ ~
 
O[]O<<สีหน้าของฉัน
^^ <<สีหน้าของยัยเพื่อนทั้ง 2
“จำได้แล้วสินะ”<<ยัยโตแมง
“อะ...อืม”ฉันตอบ ตอนนั้นไม่น่าปากดีเลยเรา เพราะนิสัยที่ไม่ยอมแพ้ใครแท้ๆเลย ทำให้ฉันพูดแบบนั้นออกไป ก็แหม...ใครจะไปทนได้ บังอาจมาดูถูกฉันแบบนั้น มันก็จริงที่ตลอด 19 ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยมีแฟนเลย ถึงแม้ฉันจะหน้าตาน่ารักก็ตาม นั้นเป็นเพราะฉันเวลาที่เรียนก็มักจะใส่แว่น (แบบว่าสายตาสั้นอ่ะ) เสื้อก็ตัวใหญ่ กระโปรงก็ยาว ไม่ใช่ว่าฉันอยากใส่กระโปรงยาวหรอกนะ แต่แบบว่าไซส์ได้แต่ความสูงของตัวเองมันไม่ให้ แล้วพอจะเอากระโปรงไปตัด แม่ก็บอกว่าเดี๋ยวหนูก็สูงขึ้นเอง ไม่ต้องตัดหรอก ฉันก็เลยไม่ตัด ส่วนทรงผมฉันก็จะรวบอยู่เสมอ จึงโดนยัยเพื่อนตัวแสบทั้ง 2 ล้ออยู่เป็นประจำ ยกเว้นทางมหา’ลัยจะมีกิจกรรม ฉันถึงจะแต่งตัวแบบดูดีหน่อย แต่มันก็นานๆที แค่พอให้เป็นที่ลือๆกันในมหา’ลัยเท่านั้นว่ามีสาวน้อยหน้าเด็กผู้แสนจะน่ารักอยู่ในมหาลัยเท่านั้น นอกจากนี้ เวลามีกิจกรรมเพื่อนของฉันที่รู้ก็ไม่ค่อยจะเรียกชื่อ แต่จะชอบเรียกฉันว่า CB (ย่อมาจาก Cutie Baby) มากกว่า เป็นฉายาที่พวกเขาตั้งให้น่ะ เพราะเห็นว่าฉันน่ารักและหน้าเด็ก ^0^มันเลยเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่า ฉันผู้แสนเชยในเวลาเรียนกับสาวน้อยหน้าเด็กในเวลามีกิจกรรมจะเป็นคนเดียวกัน (ความจริงก็เคยบอกแหละ แต่ไม่ค่อยมีใครเชื่อ = =)
“งั้นก็หวังว่าเธอจะพาแฟนของเธอมาแนะนำพวกฉันภายในปี 2 น้า~”ยัยโตแมงพูดขึ้น
“และหวังว่าคงจะหามาได้จริงน้า~”ยัยตี้พูดเสริม ก่อนที่จะพูดต่อว่า “ฉันถึงได้บอกไงว่า เวลาของแกมันเหลือน้อยแล้ว เพราะถ้าไม่รีบล่ะก็ ผลจะเป็นยังไง ก็คงรู้ใช่ไหม”พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังจะมาแกว่งสัญญาไปมาอีก ไม่ต้องย้ำก็ได้นะ -*-
“แหมมม~ แต่ว่าแฟนของ ‘คุณหนูครีมมี่’ เนี่ย...คงจะไม่ธรรมดาๆหรอกใช่ไหม ^^”ยัยตี้พูดขึ้น
“ช่ายยย~ เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยหล่ะ เป็นถึงลูกคุณหนูคงจะได้แฟนไม่ธรรมดาแน่ๆเลย ว่าแต่จะเป็นใครดีน้า~ J” ยัยโตแมงพูดพร้อมกับมองหน้าบิวตี้อย่างยิ้มๆ
“เป็น 1 ใน The Connected ดีไหมโตแมง ^^”ยัยบิวตี้พูด ว่าแต่ The Connectedเนี่ยมันคือกลุ่มอะไรวะ ไม่เห็นรู้จักเลย -_-?
“ใครอ่ะ??? พวกมันเป็นใคร ไม่เห็นรู้จักเลย”ฉันถามยัย 2 ตัวแสบแล้วก็พบว่าทั้ง 2 มีสีหน้าแบบนี้
-_-;; << ยัยบิวตี้
^^;; << ยัยโตแมง
ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย? The Connectedมันเป็นใครอ่ะMไม่ใช่พ่อแม่หรือญาติโกโหติกาสักของฉันสักหน่อย มันผิดมากหรือไงที่ฉันจะไม่รู้จัก -0-*
“อะไรกัน ไม่รู้จักหรอเนี่ยยย~ตายจริง! เธอเนี่ยมันเชยสุดๆเลยอ่ะ แหมแต่เด็กยังรู้จักเลยนะยะ พวกกลุ่ม The Connected น่ะ ดังพอๆกับ CB อย่างแกเลยนะยะ ไม่รู้จักหรือไง?”ยัยตี้พูด ก่อนที่จะตามมาด้วยยัยโตแมง “งั้นแกก็ไปถามยัยคาราเมล ลูกพี่ลูกน้องของแกสิ ยัยนั่นรู้จักแน่นอน”
“แล้วทำไมแกไม่บอกฉันหล่ะ?”ฉันถามอย่างสงสัย
“ก็พวกฉันอยากให้แกได้ลองศึกษาเรื่องนี้ด้วยตัวเอง^^”ยัยตี้พูด มันน่าศึกษาตรงไหนเนี่ยเรื่องแบบเนี่ย?
“ได้!!!ฉันถามเองก็ได้ อยากรู้จริงๆว่าพวกมันเป็นใคร”
“เป็นใครมาจากไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าพวกนั้นหล่อ เท่ บาดใจสาวสุดๆ แฟนคลับก็เยอะแบบสุดๆ >o<”ยัยโตแมงพูดพร้อมกับทำหน้าเคลิ้มฝันสุดๆ เป็นเอามากนะเนี่ย ยัยพวกนี้ =0=^
“คอยดู...ฉันจะเอา 1 ใน connectedมาเป็นแฟนฉันให้ได้เลย!!”
“แล้วพวกฉันจะตั้งตาคอยน้า~^^”<<ยัยตี้
 
แล้วทั้ง 3 คนก็คุยเรื่องอื่นตามประสาคนที่ไม่ได้เจอหน้ากันสักพักใหญ่ โดยหารู้ไม่เลยว่า ได้มีคนฟังเรื่องราวที่ทั้ง 3 สาวได้พูดอยู่นานแล้ว
ส่วนจะเป็นใครนั้นล่ะหรอ...
 
~ย้อนความไปตอนที่ครีมมี่แยกออกมาจากชายคนนั้นได้แล้วด้วยความช่วยเหลือจากผู้หวังดี~
 
“เซ็งฉิบ! กว่าจะหลุดจากกลุ่มไทยมุงมาได้ ต้องอธิบายแล้วอธิบายอีกกว่าจะเชื่อได้ เป็นเพราะยัยเด็กแสบนั่นแท้ๆเลย!”ชายหนุ่มบ่นกับตัวเอง พลางก้มมองไปที่เสื้อ เสื้อก็เลอะ แถมยังเจอกลุมผู้หวังดีเกินเหตุอีก ส่วนสาวที่ก่อเรื่องนั้นก็หนีไปทันที แสดงเป็นเด็กโดนลวนลามได้โคตรเหมือนจริงเหลือเกินนะยัยตัวแสบ แต่ก็ยังสู้ฝีมือการแสดงของเขาไม่ได้หรอก เมื่อกี้ แค่เสียทียัยแสบนั่นก็เท่านั้น คนอย่างเขา ไม่มีพลาดเป็นครั้งที่ 2 แน่นอน!
เขาเดินหาร้านเสื้อผ้าไปเรื่อยๆ เนื่องจากต้องการจะหาซื้อเสื้อเปลี่ยนซะหน่อย ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านร้านP’Iceก็หันไปเจอยัยเด็กแสบนั่นกำลังคุยกับเพื่อนอยู่ ชายหนุ่มคิดในใจ ดีหล่ะ ไปแอบฟังหน่อยดีกว่า ไว้เจอกันคราวหน้าจะได้เอาคืนซะหน่อย อย่างที่เขาว่า...รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง เกิดมายังไม่เคยเจอใครทำกับเขาได้แสบอย่างนี้มาก่อนเลย เจ็บใจนัก!
“งานนี้สนุกแน่”ชายหนุ่มพูดก่อนที่จะเดินเข้าไปในร้าน หาที่นั่งใกล้ๆกับยัยเด็กนั่นซะหน่อย จะได้ฟังได้ถนัดๆ
 
~ Detect Part ~
 
แหมๆๆ สวรรค์ช่างเข้าข้างเราเหลือเกินที่ดันเดินหาร้านเสื้อผ้าผู้ชายอยู่ดีๆ ก็ดันไปเจอยัยแสบที่พึ่งก่อเรื่อง แถมยังได้รู้อะไรดีๆอีกเยอะเลยทีเดียว ไม่น่าเชื่อว่ายัยนั่นจะอยู่ปีเดียวกับผมได้ หน้าเด็กโคตร ตัวก็เล็ก ใครจะไปคิดว่ารุ่นเดียวกับผมแล้ว ตอนแรกก็ว่าแปลกๆอยู่ที่เจอยัยนั่นกับเด็กมหา’ลัยเดียวกันกับผม ที่รู้ไม่ใช่อะไรหรอกนะ เพราะชื่อเสียงของ 2 คนนั้นก็พอมีอยู่บ้างน่ะนะ ก็พอจะเห็นผ่านๆบ้าง แต่พอดี 2 คนนั้นไม่ค่อยเข้าเกณฑ์สเป็กผมสักเท่าไหร่ก็เลยไม่สนใจ แต่ก็ดูเหมือนว่า 2 คนนั้นก็ปลื้มผมเอาเรื่องนะเนี่ย อย่างที่ 2 คนนั้นบอก กลุ่มเดอะคอนเน็ทเทตของผมน่ะดังในหมู่สาวๆจะตาย ไม่ว่าจะเป็นในมหา’ลัยหรือนอกมหา’ลัยก็ตาม แต่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมยัยแสบนั่นถึงไม่รู้จัก โคตรเชยเลยขอบอก! = =
แต่ถึงจะเชยที่ไม่รู้จักพวกผมสักนิด แต่ก็ยังจะหวังว่าจะเอาพวกผมไปเป็นแฟน มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ โดนเพื่อนหลอกยังไม่รู้ตัวอีก ไอ้สัญญานั่นตัวเองไม่มีทางชนะได้เลย!แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้แก้แค้นได้ง่ายๆหน่อย J
ตอนนี้สาวๆพวกนั้นก็ออกจากร้านไปสักพักแล้ว แต่ผมก็ยังนั่งดื่มเครื่องดื่มของตัวเองต่อไปเรื่อยๆจนหมด ก่อนที่จะจ่ายตังค์แล้วเดินออกจากร้านเพื่อไปตามจุดประสงค์เดิมคือหาร้านเสื้อผู้ชาย จะได้ซื้อมาเปลี่ยน ส่วนเสื้อตัวนี้ ทิ้งไปเลยก็แล้วกัน ขี้เกียจเอากลับไปที่บ้าน
“ดีเทคคะ!” ในระหว่างที่ผมกำลังเดินอยู่นั่นเองก็มีเสียงนึงเรียกขึ้น พอหันไปก็พบว่าเป็นมิกิ หนึ่งในสต็อกของผมนี่เอง เอาเถอะๆ ไหนๆก็โดนรัน (สาวอีกคนในสต็อกของผม) เบี้ยวแล้ว เดินกับมิกิก็ดีเหมือนกันแฮะ
“อ้าว? ว่าไงครับมิกิ?” ผมทักขึ้นก่อนที่จะเดินไปหาเธอ
“มิกิคิดถึงคุณมากๆเลยค่ะ ไม่ได้เจอคุณนานมากแล้ว>w<” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ มิกิเป็นคนที่ผมเที่ยวบ่อยพอสมควร เพราะเธอไม่เรื่องมากและเอาใจเก่ง ผมเลยอยู่ด้วยนานหน่อย
“ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน J” ผมพูดก่อนก้มลงไปหอมแก้มของมิกิ
“ดีเทคอ่าาา~” มิกิพูดด้วยท่าทีอายๆ แหมมม~ มากกว่านี้ก็เคยทำมาแล้ว จะอายทำไมเนี่ย? แต่เอาเถอะ ทำแล้วก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไร พอเห็นผมนิ่ง มิกิก็ถามผมว่า “ดีเทคมาคนเดียวหรอ?”
“ครับ ผมมาคนเดียว”
“งั้นไปเดินเป็นเพื่อนมิกิได้ไหมคะ? มิกิโดนเพื่อนเบี้ยวนัดน่ะ” มิกิพูดพร้อมอ้อนหน่อยๆ ยังไงก็ว่างอยู่แล้วนิ
“ได้สิครับ เพราะผมก็โดนเบี้ยวมาเหมือนกัน แต่ว่าผมต้องหาร้านเสื้อผู้ชายก่อนนะ พอดีเสื้อผมเลอะน่ะ” ผมตอบ
“ค่ะ ได้อยู่แล้ว เดี๋ยวมิกิช่วยเลือก” มิกิพูดพร้อมกอดแขนผม ก่อนที่จะเดินไปดูของด้วยกัน
ผมใช้เวลาเดินหาร้านขายเสื้อผู้ชายอยู่สักพักกว่าจะเจอที่ถูกใจ มิกิก็ช่วยเลือกด้วย เสื้อที่ผมได้มาใหม่ก็เป็นเสื้อที่มิกิเป็นคนเลือกให้ พอซื้อของผมเสร็จ ผมก็พามิกิเดินดูร้านเสื้อผ้าผู้หญิง
“ดีเทคค่ะ ชุดนี้สวยไหม?” มิกิถามขึ้นพร้อมชูชุดเดรสให้ผมดู เนื่องจากตอนนี้เรา 2 คนอยู่ที่ร้านเสื้อผ้าสตรี
“ผมว่าก็สวยดีนะตัวนี้ แต่ดูมันไม่ค่อยเข้ากับมิกิเท่าไหร่นะ”
“งั้นหรอคะ?” มิกิพูดก่อนจะเริ่มเลือกชุดต่อ ผมมองเธอสักพักก่อนจะสอดส่ายสายตาไปมามองชุดในร้านที่น่าจะเข้ากับมิกิที่สุด แต่สายตาก็ดันไปเจอกับสาวสวยคนนึงเข้า เธอเป็นคนที่ตัวเล็ก ดูแล้วก็น่ารักดีอ่ะ ผมสีน้ำตาลทองยาวเกินไหล่ ชุดที่ใส่อยู่ก็เป็นชุดเดรสสีขาว เสื้อกั๊กและรองเท้าสีชมพู ซึ่งชุดทั้งหมดเป็นของร้านนี้หมดเลย น่ารักจนผมต้องหยุดมอง แต่ทำไมรู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยเจอเลยแฮะ? หรือผมจะจำผิดไป แต่ความจริงแล้วผมชอบแบบสวยเซ็กซี่มากกว่านะ แต่พอเห็นเธอคนนี้แล้วใจผมกับเต้นตึกตักๆ แต่คงเพราะผมมองเธอนานไปหน่อย เธอคงจะรู้สึกได้ก็เลยหันมามอง ถูกจับได้ไหมเนี่ย?
“นี่! ฉันไปซื้อคอนแท็กมาให้แล้ว เอาไปใส่ซะ” สาวคนนึงวิ่งมาหาเธอคนนั้น ก่อนที่จะหยิบเอาคอนแท็กให้ สรุป? เธอคงมองเห็นผมไม่ชัดสินะ ค่อยยังช่วยทีเธอคนนั้นสายตาสั้นน่ะ
“ขอบคุณนะ แต่ความจริงแล้วไม่เห็นต้องพาฉันมาซื้อชุดใหม่เลยนิ ชุดที่ฉันใส่มาความจริงแล้วมันก็...”
“ไม่ต้องเลย ฉันทำใจไม่ได้! อย่างน้อยก็ใส่ให้มันดูเข้าพวกกันหน่อย!” เพื่อนอีกคนนึงของเธอพูดขึ้น ว่าแต่ทำไมเราคุ้น 2 คนนั้นจัง เหมือนพึ่งเจอกันไม่นานนี้เอง แต่เพราะมองจากที่ไกลๆและทางนั้นก็หันข้างกับหันหลังให้ผม ผมเลยมองเห็นไม่ถนัด = =
“ดีเทคคะ?!” มิกิเรียกขึ้นเสียงดัง เรียกเบาๆก็ได้นะ ผมจึงหันไปหาก่อนจะถามว่า “มีอะไรหรอครับมิกิ?”
“มิกิจะถามว่าชุดนี้เป็นไงบ้าง? เข้ากับมิกิไหม? แต่เรียกดีเทคตั้งนาน ดีเทคก็ไม่ตอบเลย มองไปทางไหนอยู่หรอคะ?” มิกิพูดอย่างงอนๆ
“ผมก็มองหาเสื้อให้มิกิอยู่ไงครับ ^^” ผมตอบอย่างเอาใจ และพอผมตอบแบบนั้นมิกิก็ยิ้มให้ ก่อนจะถามใหม่ว่า “ดีเทคคะ แล้วตกลงชุดนี้เหมาะกับมิกิไหม?”
“เหมาะครับ สวยดี สวยเหมือนมิกิเลย ^^” ผมตอบพร้อมหยอดอีกนิดหน่อยก็ทำเอามิกิหน้าแดงกว่าเดิม “ดีเทคอ่ะ!> <”
“ครับ?”
“ไม่คุยด้วยแล้ว ไปจ่ายตังค์ดีกว่า” มิกิพูดก่อนที่จะเดินไปจ่ายตังค์ที่เคาวน์เตอร์ ผมจึงได้โอกาสมองหาสาวผมน้ำตาลทองคนนั้นอีกครั้ง แต่ทว่าเธอก็หายไปแล้ว หายไปพร้อมๆกับเพื่อนอีก 2 คน
ผมก็ได้แต่หวังว่า...เราอาจจะเจอกันอีกในอนาคตล่ะนะ J



[1]เป็นคำพูดที่มาจากเรื่อง Soulmate Plan วางแผนลับฉบับ (จับ) ที่รัก
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 250 ท่าน