Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Foul-mouthed ชุลมุนวุ่นรักนายปากร้าย
model
บทนำ
2
27/10/2556 11:55:52
180
เนื้อเรื่อง
ป๊อก!!
ขณะที่ฉันกำลังเดินเหม่อๆคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเรื่องสถานที่ฝึกงานที่ดันต้องหาเอง ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปีสองแล้ว แต่โดยปกติแล้วทางมหาวิทยาลัยต้องหาที่ฝึกงานไว้ให้นักศึกษาไม่ใช่รึไง แต่ทำไมมหาลัยฉันถึงได้ให้นักศึกษามาหาเองล่ะเนี้ยไม่เข้าใจเลยจริงๆ
แล้วจู่ๆก็มีมือปริศนาลอยมากลางอากาศม้วนหน้าสามรอบม้วนหลังสามรอบ(โอเวอร์มาก)แล้วก็ดีดลงมากลางหน้าผากของฉัน ฉันเลยหันหน้าไปมองตัวต้นเหตุที่ยืนมองหน้าฉันอยู่ O_Oอ้าวเดินด้วยกันอยู่ดีๆแต่ทำไมเพื่อนรักของฉันหันมามองฉันตาเขียวปั๊ดเลย ฉันมองหน้าเพื่อนรักแล้วถามออกไปทั้งที่มันยังไม่ละสายตาไปจากฉัน
          “แกมองหน้าฉันแบบนั้นทำไมแป้งมัน แล้วที่ดีดหน้าผากฉันเนี้ย เจ็บนะเฟ้ย!!”
          “ก็ฉันพูดกับแกอยู่ แล้วอยู่ดีๆแกก็เงียบไปแล้วก็เหม่อๆ ฉันก็เลยดีดกลางหน้าผากแกเพื่อเรียกสติไง หวังดีนะยะยัยหมูหวาน”
          “ก็ฉันมัวแต่คิดหาที่ที่จะไปฝึกงานไง แกคิดออกแล้วเหรอว่าจะไปที่ไหน”
          “ฉันคิดไว้แล้วเอาไว้แล้วละ และแกก็ต้องไปกับฉันด้วย ห้ามปฏิเสธด้วยนะจ๊ะเพื่อนรัก แล้วก็เลิกเหม่อเลิกคิดหาที่ฝึกงานได้เลยคิกๆ” แป้งมันว่าพลางทำหน้าเพ้อฝันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
          “ที่ไหนล่ะ แล้วแกยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำไม บ้ารึเปล่าเนี้ย โอ้วไม่นะ เพื่อนฉันบ้าไปแล้ว”
          “เป็นบ้าบ้านแกสิหมูหวาน ที่ที่เราจะไปฝึกงานคือโรงแรมซันชายน์ไง โรงแรมที่ดังๆอะ เป็นโรงแรมระดับสิบดาวเลยนะแก” แล้วนางเริ่มทำหน้าเพ้อฝันอีกรอบ
          “ทำไม่ต้องเป็นโรงแรมนั้นด้วย”
          “ก็เพราะมันเป็นโรงแรมของบัดดี้ไงล่ะจ๊ะเพื่อนรัก” ตาเป็นรูปหัวใจเชียว
ฉันพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมยัยแป้งมันต้องเจาะจงไปที่โรงแรมซันชายน์อะไรนั่นด้วย ก็เพราะมีนายบัดดี้เป็นลูกเจ้าของโรงแรมนี่เอง ฉันเคยได้ยินยัยนั่นพูดถึงบ้าง ประมาณว่าเป็นเพลย์บอยหนุ่มหล่อหน้าตาดี และดูไปแล้วยัยแป้งมันคงจะชอบนายนั่นมากเลยล่ะ ถึงขนาดปริ้นรูปติดไว้ทั่วห้องนนอนเลยนะจะบอกให้ โอ้ว ไม่นะเพื่อนฉันกลายเป็นคนบ้าผู้ชายไปแล้วเหรอเนี้ย
          “ฉันไม่ไปฝึกงานที่นั่นแน่ๆ”
หลังจากพูดจบฉันก็เดินนำหน้าแป้งมันออกมา ที่ฉันไม่อยากทำไม่ใช่เพราะนายบัดดี้หรอกแต่เพราะไม่อยากไปฝึกงานในที่หรูๆแบบนั้น สู้ไปหาโรงแรมปานกลางดีกว่า ไม่หรูจนเกินไป เพราะโรงแรมหรูๆ ฉันก็ต้องทำงานหนักไปด้วย ไม่ไหวหรอก (สรุปคือกลัวเหนื่อย)
          “หมูหวานนน....”
ยัยแป้งมันวิ่งตามมาติดๆ ก่อนจะจับมือฉันและทรุดตัวนั่งหอบอยู่ข้างๆ และดึงมือฉันไปทำให้ต้องหันไปมอง
“หมูหวานจ๋า หมูหวานเพื่อนรัก ไปฝึกงานที่โรงแรมซันชายน์เป็นเพื่อนฉันเถอะนะ น้า นะจ๊ะ ไปด้วยกันเถอะนะ ขอร้องล่ะ ให้ทำอะไรก็ยอม วิ้ง~วิ้ง~~”
ยัยแป้งมันพูดพลางทำสายตาออดอ้อนนี่ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันคงจะหลงเสน่ห์ในน้ำเสียงนั้นแล้วแหละ แต่อย่างว่าฉันเป็นผู้หญิงนิ แถมยังเป็นเพื่อนรักยัยนี่อีก มีหรือจะหลงกลง่ายๆ ฮ่ะ ฮ่า หัวเราะด้วยความสะใจ(ในใจ)
ฉันสะบัดมือออกจากมือของแป้งมัน ไม่พูดตอบโต้ใดๆและเดินต่อไปเรื่อยๆ ยัยแป้งมันเห็นฉันไม่พูอะไร แล้วก็วิ่งมาตัดหน้าฉันพร้อมเอามือทั้งสองข้างกางออกแล้วก็เดินถ่อยหลังแบบไม่มองข้างหลัง
          “โถ่..หมูหวานจ๋า...ไปฝึกงานที่เดียวกันเถอะนะ นะจ๊ะ”
          “อะ..โอ้ย O_<”
“O_O”
ระหว่างที่เดินคุยกันยังแป้งมันก็มัวแต่พูดจนเดินชนถังขยะจนล้มหน้าทิ่มหัวขมำ ฉันที่เดินตามมาก็มองไม่เห็นถังขยะด้วยสิเพราะยัยนั่นเดินนำหน้าฉันทำให้ฉันมองไม่เห็นทาง และด้วยความตกใจฉันก็รีบไปดูเพื่อนรักที่ตอนนี้ล้มอยู่ข้างๆถังขยะ(ขยะเปียก โคตรจะเหม็น)
          “เป็นอะไรมากไหมแก เจ็บตรงไหนรึเปล่า แล้วนี่ทำไมไม่เดินดีๆล่ะเนี้ย แกบ้ารึเปล่า” ฉันนั่งลงข้างๆแป้งมัน
          “โอ้ย..” ยัยแป้งมันกำลังทำท่าจะลุกขึ้นแต่ก็ต้องนั่งเหมือนเดิมเพราะมีเลือดออกที่หัวเข่า ฉันเลยรีบเข้าไปช่วยพยุง
          “ตกลงแกจะไปฝึกงานกับฉันใช่ไหม นะหมูหวานไปกับฉันเถอะ” แป้มมันพูดพลางทำหน้าจะร้องไห้
          “เฮ้อ..” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดต่อ “โอเคๆ เดี๋ยวฉันจะไปฝึกงานที่โรงแรมนั่นเป็นเพื่อนแกก็ได้” พอฉันพูดจบยัยแป้งมันก็กอดคอฉันทันทีด้วยความดีใจ
          “จริงนะหมูหวานจริงๆนะ อ่า ฉันดีใจจังเลย รักแกที่สุดเลยนะจ๊ะเพื่อนรัก”
          “จริงสิ แกชอบทำตัวหน้าสงสารทำให้ฉันใจอ่อน แล้วแกน่ะอย่าทำตัวเปิ่นๆอย่างนี้ได้ไหม อายเค้า แล้วก็เอามือออกจากคอฉันได้แล้ว ปะรีบไปทำแผลกัน” ฉันพูดพลางพยุงแป้งมันเดินกลับบ้าน ยัยนั่นจึงเอามือที่กอดคอฉันอยู่ออกและเดินมาตามแรงที่ฉันช่วยพยุง และเราก็เดินกลับบ้านไปยังบ้านของแป้งมันเพื่อไปทำแผล พอดีบ้านแป้งมันอยู่ใกล้สุดก็เลยเดินไปบ้านแป้งมัน
          อ้อลืมแนะนำตัว ฉันชื่อดอกอ้อพ่อเป็นเจ้าของไร่องุ่นสายธารและผลิตไวน์นานาชนิดส่งออกต่างประเทศ ฉันอยู่กับพ่อและพี่ไวน์ขาว(พี่ชายฉันเองแหละ)แม่เสียตอนฉันลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วโมงน่าเศร้าจังT^T แต่ก็ยังดีที่มีพ่อที่แสนดีอยู่ ฉันมีเพื่อนสนิทชื่อแป้งมัน คนที่ดีดกลางหน้าผากฉันก่อนหน้านี้ไงครอบครัวของแป้งมันเป็นเจ้าของไร่มันที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยและยังผลิตแป้งส่งออกอีกต่างหาก ไร่ของแป้งมันอยู่ติดกับไร่องุ่นของฉันเราจึงวิ่งเล่นกันตั้งแต่เด็กๆและทำให้เราสนิทกันมาก
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 372 ท่าน