Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ฉันน่ะหรอ ~!!! ปีศาจ =[]= .....
The Love never dies.
ลางร้าย
3
21/09/2556 08:55:16
164
เนื้อเรื่อง

ตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู๋ ???

นั้นสิ !! ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน เพราะตอนนี้ฉันกำลังยืนมองกลับไปยังที่หน้าซอยที่ฉันเดินเข้ามา ทำไมถึงไม่มีเด็กนักเรียนคนอื่น ๆเดินเข้ามาเลยนะ ถึงจะเป็นกลางเทอมก็เหอะ แต่ก็น่าจะมีเด็กนักเรียนคนอื่น ๆเดินมามั้งสิ ทำไมถึงมีแค่เราคนเดียวที่เดินเข้ามา แปลกจริง ๆ หรือโรงเรียนมีทางเข้า2ทาง ? ต้องใช่แน่ ๆ เพราะพอฉันมองกลับมายังทางที่ฉันจะเดินเข้ามาก็เจอแต่...ป่ากับ...ป่า

นี่มันต้องเป็นทางเข้าด้านหลังโรงเรียนแน่ ๆ
พ่อน่ะพ่อ ทำไมไม่ไปส่งหนูที่ด้านหน้าโรงเรียน แล้วแบบนี้หนูจะไปทันคาบแรกไหมเนี้ย

5นาทีผ่านไป

โอ๊ย~!!!! ทำไมเดินไปพ้นป่าสักที
ทำไมโรงเรียนบ้านี้ถึงอยู่ลึกนัก(วะ)และทำไมยิ่งเดินก็ยิ่งรู้สึกว่ายิ่งหลงแล้วใหนจะไอความรู้สึกที่เหมือนมีคนมองมาที่ฉันกับความรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามนี้อีก โอ๊ย!!!ไม่ไหวแล้วทำไมไม่ถึงสักที ฉันกลัวแล้วนะ

"ว้าย!!!!"

ตุบ

"โอ๊ย~ไอร้ากไม้บ้ามาขว้างทางฉันทำไมดูสิฉันสะดุกแกจนหัวเข่าทะลอกเลือดไหลเลย"ฉันนั่งเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาเขี่ยเศษดินออกจากแผล

"ฉันไม่อยากให้เลือดไหลในวันแรกของโรงเรียนใหม่ซะด้วยสิเพราะมันจะทำให้เกิดลางร้ายและทำให้ชีวิตในโรงเรียนของฉันมันวุ่นวาย" ฉันนั่งบ่นไปเช็ดเลือดไป

"แล้วถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆฉันจะมาโคนต้นแกทิ้งซะ ฮื๋ย !!!!" ต๊าย~ขาขาวของฉันมีมนทินแล้วหลังแผลหายจะเป็นแผลเป็นมั้ยอ่า เพราะต้นไม้บ้านี้แท้ ๆเลย คอยดูเถอะ ! ถ้าเป็นแผลเป็นแม่จะจับตัดให้เป็นไม้จิ้มฟันเลย!!!! อ๊ากกก อาฆาตแค้น~

"หึ หึ"

หือ ?? มะกี้เหมือนได้ยินเสียงหัวเราะ ไม่หรอก!!! สงสัยหูฝาดไป

"ฮึ ฮึ"

0.0 ชะ....ชัด...ชัดเลย เสียงหัวเราะชัด ๆหูฉันไม่ฝาดเป็นรอบที่2แน่ ๆ เดี๋ยวก่อนนะ ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียวแล้วเสียงหัวเราะนั้นเสียงนั้นเสียงใคร ???

"คะ...ใครน่ะ นั้นเสียงใครหัวเราะ"ฉันถามแบบกล้า ๆกลัว ๆ

"......." ....เงียบ....

"ไม่ตลกเลยนะ !!! ฉันถามว่านั้นเสียงใครอย่าเงียบ!!! ฉันรู้นะว่ายังอยู่ส่งเสียงออกมาเดี๋ยวนี้ >0<" ฉันตะโกนถาม เพือความชัวร์

"......" แต่ที่ตอบกลับมากับมีแต่ความเงียบและความ ว่างเปล่า

ไม่ตลกเลยนะ!!!

ไม่ตลกเลยสักนิด!!!

ในเหมือมะกี้ฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะอยู่เลย  ชะ...ชะ..ชัดเลย แสดงว่าเสียงหัวเราะที่ฉันได้ยินถึง2ครั้งจะไม่ใช่เสียงคน

กรี๊ดดดดดดดดดดด~ไม่เอาน่ะฉันกลัว

"หึ ๆ ฮึ ๆ ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆๆ" กรี๊ด !! คราวนี้หัวเราะมาเป็นชุดเลย ไม่นะ ไม่นะ นะโมตะสะ นะโม....

"ฮ่า ๆ ดูหน้ายัยนี่สิ ฮัน ตลกชะมัด" ในขณะที่ฉันกำลังจิตหลุดนั่งสวดมนต์ขับไล่สิ่งอันไม่พึงประสงค์อยู่นั้นเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนนึ่งก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าของฉัน

"ไม่เอาน่าเปปเปอร์นั้นนักเรียนคนใหม่ของเราไม่ควรไปแกล้ง" แล้วตามมาด้วยเด็กหมุ่นอีกคนเดินออกมาจากพุ่งไม้

"อย่าด่วนสรุปสิฮัน เรายังไม่รู้เลยว่ายัยนี่จะเข้าโรงเรียนเราได้หรือป่าว" อีตาหัวเหลืองชื่อ เปปๆ เปป เปปอะไรน่ะ จำไม่ได้ T T เป็นคนพูด

"ฉันว่าเข้าได้น่ะ ดมจากกลิ่นเลือดที่ลอยมาสิ" หมดนี้ชื่อฮัน สิน่ะ (ชื่อสั้นจำง่ายดี) พูดจบอีตาเปปซี่ (มั่วเอา) ก็ทำจมูก ฟุดฟิด~

"อื้มมมมม~ดมจากเลือดแล้วน่าจะอร่อย ถ้ายัยนี่เข้าไม่ได้ฉันขอ(กิน)หล่ะกัน" นายเปปซี่(ยังมั่วไม่เลิก)ก็เอาลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง ยี๋~น่าเกียดที่สุด !!!

"เอาสิ~ แต่ถ้าเ้ข้าได้ยัยนี่จะเป็นของ ๆฉันแล้วนายและผู้ชายคนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์ทำอะไรยัยนี่ยกเว้นแต่จะล้มฉันให้ได้ก่อน โอเคม๊ะ" นายฮันบอกนายเปปซี่ แต่สายตาที่มองมาที่ฉันมัน......ฉันมาก

"โห ยากน่ะเนี้ยที่ฮันจะเอ่ยปากแย่ง(เหยื่อ)จากฉัน ฮ่า ๆๆ ดีแบบนี้น่าสนใจงั้นฉันตกลง"แล้วนายเปปซี่(เปปเปอร์โว๊ยย!!เรียนให้ถูกซะที:เปปเปอร์)ก็หันไปจับมือทำสัญญา แล้วนายฮันก็เดินมาหาฉันที่นั่งเอ๋ออยู่ที่พื้น

"เป็นอะไรหรือป่าว" นายฮันนั่งยอง ๆตรงหน้าแล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"นายเป็นใคร???" แต่ฉันหาไม่ใช้น้ำเสียงอ่อนโยนตอบกลับ

"ฉันเป็นประธานนักเรียนโรงเรียนที่นี่ ชื่อ ฮันนี่ - -" นายฮัน ไม่สิ นายฮันนี่ บอกฉัน ประธานนักเรียนหรอ 0.0 งั้นนายนี้ก็ต้องรู้สิว่าโรงเรียนอยู่ที่ใหนนะสิ

"นายรู้มั้ยว่าโรงเรียนนี้เดินไปอีกไกลมั้ยกว่าจะถึงโรงเรียน" ฉันถาม

"(- -)!!" นายฮันนี่ทำหน้าตกใจเล็กน้อยย้ำเล็กน้อยจริง ๆ ก่อนจะทำหน้าแบบงง ๆ เหมือนไม่เข้าใจที่ฉันถามออกไป

(- -?) <<<<หน้างง ๆของฮันนี่

"นี่ ๆ ฮัลโหล~ได้ยินฉันมั้ยฮันนี่~\\(-0-)" ฉันเอามือโบกไปโบกมา

"เธอ !!! มะกี้เรียกฮันว่าอะไรน่ะ" นายเปปซี่ (เปปเปอร์โว๊ยยยยจำได้สะที:เปปเปอร์) ถามโดยน้ำเสียงตกใจสุดขีด

"ก็ฮันนี่ไง "

"รีบถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลย !!!!!" ง่ะ มันตะโกนใส่หน้าฉัน T T

"ทำไมฉันต้องถอนคำพูดด้วยหล่ะ ฉันไม่เข้าใจ"

"ไม่ต้องมาพูดมากถอนคำพูดเดี๋ยวนี่!!!" แง มันเอามือมาบีบแก้มของฉันจนบุ๋ม โอ๊ยยย~ มันเจ็บน่ะโว๊ยยยยไอเปปซี่

"อ๋อยแอ้มอ้ามอ่อนอิ (ปล่อยแก้มฉันก่อนสิ)" ฉันได้แต่บ่นอู่อี้อยู่ตรงหน้านายเปปซี่

"พอได้แล้วเปปเปอร์ นายกำลังทำร้ายร่างกายของนักเรียนเข้าใหม่อยู่ ปล่อยมือออกจากแก้มเธอซะ !!!" ฮันนี่พูดด้วยอำมหิตมากโดยฉะเพราะประโยคหลังน่ากลัวสุด ๆ

"0 0!!!" เปปเปอร์ตกใจสะดุ้งปล่อยมือจากแก้มของฉันทันที่ 

โอ๊ย!!! เจ๊บแก้มอ่า สงสัยมันต้องแดงแน่ ๆเลย T T 
ทำไมฉันต้องโดนแบบนี่ด้วย ฉันทำอะไรผิด ?? ถึงมาทำกับฉันแบบนี้ 

"ไม่เป็นไรน่ะ"

"!!!" แล้วฮันนี่ก็เอามือมาลูบแก้มฉัน

"จะ...เจ็บนิดหน่อยไม่เป็นไร"

"หรอ...งั้นเดี๋ยวฉันช่วยให้หายเจ็บน่ะ"

จุ๊บ จุ๊บ~

 "0.0" ฮะ...ฮันนี่จุ๊บแก้มของฉันไป2ทีทำเอาฉันหน้าแดง >///<

"ไม่เจ็บแล้วใช่มั้ย ?? "  ฮันนี่ถาม อืม มันไม่เจ็บแล้วสงสัยเพราะฉันหน้าแดงมั้งเลยรู้สึกเหมือนตัวเองหน้าด้าน

"(-///-) (_///_) (-///-)"

"งั้นหรอก ก๊ดีแล้ว ฉันว่าเรารีบเข้าโรงเรียนกันดีกว่าน่ะ ^ ^" มะกี้ฮันนี่ยิ้มด้วยหล่ะ ถึงจะไม่นานก็เฮอะ แต่เป็นรอยยิ้มที่น่ารักมากอ่ะ อ๊ายยย ฟิน !!!

"อื้มไปสิ แต่ว่าแต่เราต้องเดินไปอีกนานมั้ยอ่ะ คือว่าฉันขาเจ็บนิดหน่อย เดินนานไม่ได้ "ฉันบอกพร้อมกับก้มหน้ามองแผลตัวเองที่ตอนนี้เลือดจับตัวแข็งอยู่

"หือ บาดเจ็บหรอ" แล้วฮันนี่ก็ยื่นหน้ามาไกล้ ๆแผลฉัน

"ทำอะไรน่ะ !!! สกปรกอย่าเอาปากมาใกล้ ๆน่ะ" ฉันร้องขึ้นเพราะฮันนี่เอาปากมาใกล้ ๆแผลของฉัน

จุ๊บ~

0.0 คำพูดของฉันไม่เป็นผลเพราะฮันนี่จุ๊บแผลของฉันเรียบร้อย T T 

"เจ็บตรงใหนอีกหรือป่าว ฉันจะได้รักษา" ฮันนี่เหง้าหน้าออกจากแผลแล้วถาม

"นะ....นายทำได้ยังไง!! ทำให้แผลของฉันหายได้ยังไง" หลังจากที่ฮันนี่จุ๊บแผลของฉันปุ๊บแผลของฉันก็หายปั้ม ทำได้ยังไง ?? 

"ไม่ต้องตกใจไปหรอกริมฝีปากของฮันนี่รักษาใด้ทุกอย่างไม่เว้นแต่ชุบชีวิตคนก็ได้"เสียงของเปปเปอร์ดังมาจากข้างหลังฮันนี่ทำเอาฉันสะดุ้ง นี่ฉันลืมเปปเปอร์ไปเลยน่ะเนี้ย ว่ายังมีคนอื่นอีกคนที่ไม่ใช่ฮันนี่

"โม้หรือป่าวคนอะไรจะชุบชีวิตคนได้"ฉันไม่มีทางเชือเรื่องหลอกเด็กหรอก

"ไม่เชือก็ตามใจ แต่จะเข้าโรงเรียนได้ยังฉันร้อนแล้ว"

"ไปสิ ฉันก็เหนื่อยแล้วด้วยเมื่อไรจะถึงโรงเรียนบ้านี้ซะที" ฉันบ่น

"เป็นบ้าอะไรของเธอ โรงเรียนก็อยู่ข้างหน้าเธอไง"เปปเปอร์ตอบ

"โกหกน่า นั้นมันป่าชัด ๆ" ดูยังไง ๆก็ป่าชัด ๆ พวกนี่ป่าหรือป่าว
"ลองเดินไปสัก3ก้าวดูสิ"ฮันนี่บอก

"ไม่อ่ะ ฉันจะไม่เดินไปใหนถ้าพวกนายไม่เดินนำ เพราะฉันไม่อยากหลงป่านี่ พวกนายเป็นทางรอดเดียวของฉันเพราะฉะนั้นเดินนำไปเลย"

"ถึงพวกเราจะเดินนำก็ใช่ว่าเธอจะผ่านเข้าโรงเรียนเราได้น่ะ"เปปเปอร์บ่นอะไรสักอย่างที่ฉันไม่ได้ยินอยู่คนเดียวหลังฮันนี่

"เอางั้นก็ได้ตามพวกเรามาน่ะ" ฮันนี่บอก

"อืม มันแน่นอนอยู่แล้ว" 

แล้วพวกฮันนี่ก็เดินไป3ก้าวย้ำแค่3ก้าวเท่านั้น
อยู่ ๆพวกนั้นก็หายไปเฉยเลย ต่อหน้าต่อตาของฉันเลยนั้นทำให้ฉันได้แต่ยืนอ้าปากข้างเลยทีเดียว

0o0!!!<<<<หน้าของฉัน

"เร็ว ๆเข้าสิ ทำไมไม่รีบตามเราเข้ามา" เสียงเปปเปอร์ดังออกมาแต่ฉันมองไม่เห็นร่างเปปเปอร์

"แค่3ก้าว มาสิ"ฮันนี่บอก

"รีบ ๆมาจะได้พิสูจน์กันให้มันจบ ๆไปว่าสรุปใครกันที่จะเป็นฝ่ายได้เธอไป"เสียงเปปเปอร์ยังดังมาจากทางข้างหน้าของฉัน

"มาสิ ฉันรู้ว่าเธอต้องเข้ามาได้แน่ ๆไม่ต้องกลัว"ฮันนี่บอก

เอาไงดี !!! จะเดินต่ออีก3ก้าวหรือจะหันหลังกลับ??แต่ใหน ๆก็มาถึงแล้วเอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน ไปก็ไป

ก้าวที่1 ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ก้าวที่2 สัมผัสได้ถึงลมที่ตีมากระทบบนใบหน้าทำไมถึงมีลมได้น่ะทั้ง ๆที่ก้าวแรกยังไม่เห็นมีอะไรเลยแท้ ๆ

และก้าวที่3 เกิดแสงจ้าแล้วภาพรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว.....จากนั้นภาพรอบตัวก็เปลี่ยนไปจากในป่าเป็นโรงเรียนสุกแสนจะไฮโซ

"ยินดีต้องรับสู่โรงเรียนของเราน่ะ ยูโนว์"ฮันนี่กับเปปเปอร์พูดพร้อมกัน

กระดุก กระดุก

ทำไมหนังตาข้างขวาของฉันกระดุก อย่าบอกน่ะว่า......T T ลางร้าย~ไม่น๊าาาาว่าแล้วไอต้นไม้บ้า ฉันจะโคนแก แก๊  คอยดู อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 106 ท่าน