Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
รักแอบร้ายของยัยจอมโหด
bule hydrangea
เริ่มแผนการ
19
10/04/2556 23:00:16
199
เนื้อเรื่อง
เช้าวันต่อมา
“วันนี้คงมีฝนตกแน่ๆที่ฮยอนมินตื่นโดยไม่ต้องมีคนปลุกเนี่ย”แทฮันพูดขึ้นหลังจากที่ทุกคนมานั่งโต๊ะอาหารเรียบร้อยโดยฮยอนมินเดินเข้ามาในห้องครัวด้วยท่าทางเซ่อนอนทั้งๆที่อาบน้ำแต่งตัวแล้ว
“ว้าว ตั้งแต่นุนามาเป็นผู้จัดการฮยองเปลี่ยนไป”ควอนมินพูดขึ้นด้วยท่าทางร่าเริงโดยมีแดจองทำหน้าเจ้าเล่อยู่ข้างๆ ส่วนซึงฮวอนนั่งทำหน้าเฉยชาไม่รับรู้อะไร ขณะที่สายน้ำที่เพิ่งทำความสะอาดครัวเสร็จเดินออกมานั่งที่ประจำของตัวเอง
“แหม เมื่อคืนนี้นุนาออกลวดลายทีทั้งผู้หญิงผู้ชายมองกันให้ขวัก เสน่ห์แรงจริงจริ๊งงงง”แดจองพูดด้วยท่าทางล้อเลียน สายน้ำได้แต่ยิ้มเจื่อนๆตอบกลับไปเท่านั้น เมื่อคืนเธอสนุกจนลืมตัวเล่นเอาซะเดินเซเลย เจ้าคู่หูตัวยุ่งก็แซวกันใหญ่ว่าคอแข็ง ทั้งๆที่พวกนายเองดื่มยังกับเป็นน้ำเปล่า ไม่มีออกอาการอะไรเลยสรุปก็คือคอแข็งกันทั้งวง ท่าทางอันตรายทั้งวงจริงๆ 
“วันนี้เรามีทอคโชว์น่ะ หลังจากนั้นก็ไปขึ้นไลฟที่พูซาน ”สายน้ำพูดขึ้นขณะที่รอน้าโรสมารับอยู่ หลังจากเมื่อคืนฮยอนมินกับเธอยังไม่ได้คุยกันอีกเลย ฮยอนมินเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่เธอเหมือนกับกำลังใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา เหอะคนอย่างหมอนี่มีอะไรให้ต้องคิดอีกหรอ นอกจากหาทางหม้อผู้หญิงน่ะ
“อ้าวทุกคนขึ้นรถกันเราจะไปรายการทอคโชว์กัน”น้าโรสโผล่ออกมาจากหน้าต่างข้างคนขับรถแล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง ระหว่างนั่งรถไปฉันก็ได้แต่นึกถึงความเป็นเพื่อนระหว่างน้าโรสละแม่ของฉันเอง ไม่อยากจะเชื่อเลย น้าโรสกับแม่ขอฉันบุคลิกคนละโลกกันเลย กลับเป็นเพื่อนที่สนิทกันสุดๆได้ยังไงกันน่ะ แม่ฉันออกแนวเรียบร้อยตามสไตล์กุสตรีไทย น้าโรสร่าเริงคล่องแคล่ว ว่องไวตามแบบผู้หญิงยุคใหม่ ฉันล่ะนึกภาพไม่ออกจริงๆเวลาที่แม่กับน้าโรสอยู่ด้วยกันมันจะเป็นยังไง
“อ้าวทุกคนถึงแล้วจ้า ลงได้แล้วทุกคน”น้าโรสพูดเสียงร่าเริงทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิดของตนเอง เรามาถึงตึกของสถานีแห่งหนึ่ง สถานีนี้มีหลายรายการที่ดังและเผยแพร่ในไทยและประเทศต่างๆมากมาย ตอนนี้เรากำลังแต่งตัวและแต่งหน้าเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการซ้อมก่อนจะถ่ายทำจริงเป็นรอบสุดท้าย
“เรียบร้อยแล้ว ออกไปเตรียมตัวได้เลยค่ะอีกยี่สิบนาที จะถ่ายทำน่ะค่ะ”สตาฟผู้หญิงเปิดประตูออกมาพร้อมพูดรัวๆ แล้วออกไปทันที เอ่อ....ถ้าพูดอังกฤษจะไม่สับสนเลย
“ไปเถอะ เขาเรียกให้เข้าฉากน่ะ”แทฮันพูดขึ้นพร้อมกับเดินนำฉันให้ออกจากห้องแต่งตัว ไปพร้อมๆกับสมาชิกที่เหลือทุกคน
“เอาล่ะพร้อมแล้วน่ะครับ 1 2 3เริ่มถ่ายทำครับ!”เสียงของโปรดิวเซอร์ดังขึ้น เพื่อเป็นสัญญาณเริ่มการถ่ายทำรายการ หลังจากการถ่ายทำจบลงพวกเราก้องรีบไปขึ้นรถเพื่อเดินทางไปพูซาน ระหว่างทางแดจองกับควอนมินเถียงกันเรื่องเกมส์เด็กเล่นไร้สาระที่ฉันไม่เข้าใจ ในขณะที่คนอื่นๆนั่งเงียบกันมาตลอดทาง ไม่นานเราก็เดินทางมาถึงพูซาน ทิวทัศน์ที่นี่สวยงามจนฉันละสายตาจากมันไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง ไม่นานเราก็เดินทางมาถึงสถานที่จัดการแสดงเป็นลานกว้างมีเวทีขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ตรงกลาง
“เอาละพวกนายเตรียมตัวไปซ้อมการแสดงน่ะ อีกครึ่งชั่วโมงน่ะ”น้าโรสสั่งงานพวกตัวยุ่งก่อนจะเดินออกไปดูเวที ปล่อยให้ฉันจัดการเรื่องห้องแต่งตัวไป ระหว่างการซ้อมทุกอย่างเป็นไปได้ดี การซ้อมเสร็จสิ้นไปอย่างราบรื่น แต่สำหรับฉันมีลางสังหรณ์บางอย่าง ที่น่าจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ วงhunter ได้แสดงเป็นวงแรกในขณะที่สมาชิกเตรียมตัวกันอยู่หลังเวที สตาฟมาเรียกเพื่อขึ้นแสดง พวกสมาชิกรีบเดินขึ้นไปประจำที่ ขณะที่เพลงกำลังจะจบ อยู่ๆไฟสปอร์ตไลฟ ก็หล่นลงมาในตำแหน่งที่ฮยอนมินยืนอยู่ น้าโรสตกตะลึง และผู้คนที่มาดูการแสดงเริ่มกรีดร้อง นายฮยอนมินนอนแน่นิ่งโดยมีสมาขิกคนอื่นๆพยายามพยุงเขาขึ้น สายน้ำตั้งสติได้เป็นคนแรก รีบวิ่งไปดูอาการของฮยอนมิน
“หยุด!อยากจับตัวเขาเรียกรถพยาบาลด่วน”สายน้ำรีบตะโกนบอกทุกคนและรีบเข้าไปดูอาการของฮยอนมิน ที่หัวมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ท่าทางอาการน่าเป็นห่วงซะแล้ว น้าโรสวิ่งตามมา
“น้าเรียกรถพยาบาลแล้วอีกไม่กี่นาทีก็คงมาถึง”น้าโรสพูดเสียงสั่นดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา สมาชิกที่เหลือได้แต่เดินตามแปลของหน่อยฉุกเฉินของคอนเสิร์ต ขณะที่เรารอรถพยามบาล เมื่อรถพยาบาลมาถึงบุรุษพยาบาลรีบเข็นร่างไร้สติของฮยอนมินขึ้นรถพยามบาลไปตามด้วยฉันและน้าโรสส่วนสมาชิกที่เหลือรีบขึ้นรถขับตามรถพยาบาลไป
“เกิดอะไรขึ้นครับ”บุรุษพยาบาลถามขึ้นขณะทำการปฐมพยาบาล น้าโรสอึกอักเพราะยังตกใจกับสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
“เขาถูกของแข็งฟาดที่ศีรษะอย่างแรง หมดสติในทันทีคาดว่าไม่น่ามีการกระทบกระเทือนทางสมองแต่อาการยังน่าเป็นห่วง” ฉันตอบไปเป็นภาษาอังกฤษทันที เหตุการณ์แบบนี้ฉันเคยเจอตอนไปออกค่ายอาสาสมัคร เพิ่งจะรู้ว่าวิชาที่ตนฝืนเรียนมาหกปีมันจะมีประโยชน์มากขนาดนี้ เมื่อมาถึงโรงพยาบาลบุรุษพยาบาลรีบเข็นเตียงเข้าห้องฉุกเฉินพร้อมบอกอาการของนายฮยอนมิน คุณหมอรีบไปดูอาการนายฮยอนมิน ในขณะที่คนอื่นๆกำลังนั่งรอ น้าโรสรีบโทรตามน้าซึงฮยอนทันทีที่ถึงโรงพยาบาล ไม่นานน้าซึงฮยอนก็มาถึงโรงพยาบาลด้วยอาการเหนื่อยหอบ น้าโรสรีบวิ่งไปกอดผู้เป็นสามีทันที น้าซึงฮยอนกอดปลอบน้าโรสด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่นานคุณหมอก็ออกมาจากห้องฉุกเฉิน น้าโรสและคนอื่นๆรีบเข้าไปรุมล้อมคุณหมอกันใหญ่ คุณหมอหันไปพูดกับน้าโรสด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและเดินออกไป
“คุณหมอบอกว่าฮยอนมินปลอดภัยแล้วไม่มีการกระทบกระเทือนทางสมองแต่ให้นอนดูอาการสักสองวัน”น้าโรสเดินมาบอกฉันและถอนหายใจโล่งอก พร้อมกับจูงมือฉันให้ไปที่ห้องพักของนายฮยอนมินที่ชั้น6ตามด้วยสมาชิกและคุณน้าซึงฮยอน หลังจากรู้อาการของฮยอนมินทุกคนก็มีท่าทางสบายใจ ควอนมินและแดจองร่าเริงขึ้นมาทันทีพยายามสร้างบรรยากาศให้หายตึงเครียดซึ่งก็ได้ผลทันที ทุกคนหัวเราะร่าแม้กระทั่งนายซึงฮวอนยังยิ้มกันมุกตลกของสองตัวยุ่ง เมื่อมาถึงห้องของนายฮยอนมิน ทุกคนก็ค่อยเบาเสียงลง นายฮยอนมินยังคงไม่ได้สติ ในขณะที่น้าโรสกับน้าซึงฮยอนคอยนั่งเฝ้าอยุ่ข้างเตียง แล้วจู่ๆพี่แทฮันก็พูดขึ้นในขณะที่พวกเรานั่งรวมกันที่โซฟาตัวยาว
“พวกเราไปหาซื้ออะไรมาให้น่ะครับเผื่อนุนากับท่านประทานหิว”แทฮันพูดพร้อมกับลุกขึ้นพยักหน้าให้พวกเรา เป็นอันรู้กันว่าคงมีการประชุมเล็กๆเกี่ยวกับเรื่องนี้
“ใช่ๆ เดี๋ยวพวกเราลงไปซื้อของอร่อยๆมาให้น่ะครับ”ควอนมินและแดจองพูดขึ้นพร้อมกัน ขณะที่ฉันและนายซึงฮวอนเดินตามไปเงียบๆ เราเลือกร้านกาแฟเงียบใกล้ๆกับโรงพยาบาลทันทีที่พนักงานมาเสริฟเสร็จเราก็เริ่มบทสนทนากันทันที
“ฉันว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาซะแล้วน่ะ”แทฮันพูดขึ้นเป็นคนแรก
“ใช่ ผมว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุแน่ๆ”ควอนมินเสริมขึ้น
“มันแปลกน่ะตอนที่เราซ้อมเวทีสตาฟก็เช็คดีกันแล้วน่ะผมไปดูมาด้วย”แดจองพูดด้วยท่าทางเคร่งเครียด
“หรือมันเป็นฝีมือของ คิม แทจุน”ซึงฮวอนพูดขึ้นท่าทางของทุกคนเริ่มเคร่งเครียดขึ้นไปอีก  
“คิมแทจุน พี่ชายของ คิยูนนา น่ะเหรอฮยอง”ควอนมินพูดด้วยท่าทางกังวล ซึงฮวอนพยักหน้าเพื่อเป็นการยืนยัน
“คิมแทจุน คือใครกัน” ฉันเอ่ยขึ้น ทุกคนมองหน้าฉันนิ่งๆ พี่แทฮันขยับตัวเข้ามองใกล้และเริ่มเล่าเรื่อง
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 495 ท่าน