Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
music lover เพลงนี้แทนคำว่ารัก
Rosaline
Music lover 5
5
29/04/2556 17:08:31
195
เนื้อเรื่อง
5 ความจำเป็น 
บรรยากาศในห้องเงียบสนิท หลังจากสิ้นเสียงของชั้น 
พี่เพชรได้แต่มองหน้าชั้นที่ยังคงส่งสายตาว่างเปล่ากลับไปให้เค้า 
แต่ความจริงแล้ว ในหัวของชั้นกลับมีแต่คำว่าทำไม 
ทำไมพี่เพชรถึงมากับผู้หญิงคนนั้น ? 
ทำไมพี่เพชรไม่บอกชั้นสักคำว่าจะมางานนี้ ? 

"น้ำหอมครับ พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ชวนน้ำหอมมาด้วยกัน" 
เสียงของพี่เพชรดังขึ้นมาขัดบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ 
"ไม่เป็นไรหรอกคะพี่เพชร หอมบอกแล้วว่าพี่ยังโสด พี่มิสิทธิ์จะทำอะไร..กับใคร.. ก็ได้" 
ชั้นยิ้มเย็นและตอบกลับด้วยถ้อยคำที่เน้นว่าเรายังไม่เป็นอะไรกัน 
ความจริงชั้นไม่ชอบหรอกนะ ถ้ามีใครมาหักหน้าชั้นแบบนี้ 
ทั้งๆที่ทุกคนรู้ว่าเรากำลังจะหมั้นกัน 
และที่สำคัญงานนี้นักข่าวมากันให้คัก 
พรุ่งนี้คงได้เป็นข่าวซุบซิบกันอีกแน่ และอีกอย่างการที่ยัยหน้าจือแกล้งทำน้ำส้มหกใส่ชั้น 
ก็ถือเป็นการเปิดศึกกับชั้นได้เหมือนกัน 

...แต่คนอย่างนารดายอมใครได้ที่ไหนหล๊ะ... 
"หอมว่าเราออกไปข้างนอกดีกว่านะคะ เข้ามานานแล้ว" 
"ก็ได้ครับ แล้วคืนนี้น้ำหอมจะกลับยังไงครับ ให้พี่ไปส่งน้ำหอมนะ" 
"ไม่เป็นไรหรอกคะพี่เพชร เพราะหอมมากับใคร หอมก็ต้องกลับกับคนนั้น" 
ชั้นพูดไว้แค่นั้น และเดินออกมาทันที 
พี่เพชรคงกำลังอึ้งอยู่สินะ เค้าคงไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคนี้ออกมาจากปากของชั้น 
ชั้นควาญหาโทรศัพท์ในกระเป๋าคลัชใบสวยเพียงชั่วครู่ 
และกดโทรออกหาเจ้าภาพงานในคืนนี้ทันที 
"หวังนายยุ่งอยู่รึเปล่า?" "ยุ่งแค่ไหนก็ต้องรับสายสุดสวยให้ได้อยู่แล้ว"
"แหม ทำเป็นพูดไปนะ คือหอมคงขอตัวกลับก่อนดีกว่าชุดเปื้อนแบบนี้หมดสวยกันพอดี" 
"จะเอางั้นจริงๆหรอ คืนนี้หวังอุตส่าได้คู่ควงคนสวยทั้งที หวังหาชุดให้เปลี่ยนก็ได้นะหอม" 
"ไม่เอาดีกว่าหวัง หอมอยากกลับแล้วหล๊ะ" 
"งั้นเดี๋ยวหอมออหมาเจอหวังหน้างานนะ เดี๋ยวหวังให้คนไปส่ง" 
"ไม่เป็นไรหวัง หอมกลับดองได้ หวังต้องอยู่ดูแลงานทางนี้นะ" 
"...ตู๊ด....ตู๊ด..."
"ฮัลโหลๆ หวัง ฮัลโหล" 
เฮ้อออ วางไปซะแล้ว ชั้นเดินออกมารอหวังหน้างานแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของเค้า 
คืนนี้คงต้องกลับเองซะแล้ว แต่มืดแบบนี้ก็แอบกลัวเหมือนกันนะ y.y 
ชั้นมองหาตัวช่วยอยู่สักพัก พลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับชายหนุ่มที่ยืนพิงกำแพงอยู่ใกล้ๆ 
ลักษณะแบบนี้ ท่าทางแบบนี้ คงมีเค้าคนเดียวสินะ... 

"หวังให้ชั้นไปส่งเธอที่บ้าน"
เค้าพูดแค่นั้นและเดินนำไปที่ ออดี้ทีทีสีขาวของเค้า 
ชั้นคงไม่มีทางเลือกมากนัก อย่างน้อยกลับกับเค้าก็ปลอดภัย เพราะ ความจำเป็น ชั้นถึงต้องกลับกับเค้า 
และอย่างน้อย ชั้นก็จะได้มองหน้าเค้าชัดๆอีกสักครั้ง 
ชั้นเดินตามสโตนไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย เค้าสตารท์เครื่องขับออกไปอย่างเร็ว 

...นิสัยเดิมสินะ ความเย็นในรถทำให้ชั้นตัวสั่นเล็กๆจนต้องเอามือมาถูแขนไปมาเพราะไม่มีเสื้อคลุมเลย 

"หนาวหรอ? ยังขี้หนาวเหมือนเดิมเลยนะ"
คำถามนี้ทำให้ชั้นต้องหันหน้าไปมองเจ้าของน้ำเสียง 
ที่ตกใจคือคำว่า"เหมือนเดิม"

"ก็นิดหน่อย" 
"เอาเสื้อชั้นไปคลุมก่อนก็ได้นะ ต้องขอโทษนะชั้นขี้ร้อน คงจะปรับแอร์ให้เธอไม่ได้" 
เค้าพูดพลางหันไปหยิบสูทรสีดำของเข้าจากหลังรถและส่งมาให้ชั้นขณะที่รถจอดติดไฟแดงอยู่  
"ขอบใจ"  

ภาพเก่าๆย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง... 
"โตนนนนน หอมหนาวอ่ะ ปรับแอร์เหอะ" 
"ไม่เอา ก็โตนร้อนอ่ะ หอมใส่เสื้อโตนไปก่อนแล้วกัน" 
"โตนง่าาา ปรับแอร์เหอะ หอมจะแข็งอยู่แล้ว"
"แข็งก็ดีสิ โตนจะได้อุ้มกลับบ้านง่ายขึ้น 55555"    
เพี๊ยยย    
"ไอ้บ้าาา พูดมาได้นะ ขับรถต่อเลยไป๊ ไฟเขียวแล้ววว" 
"โอ๊ย เจ็บนะ มือนักชะมัดเลย ผู้หญิงอะไรว้ะเนี่ย" 
"ก็ผู้หญิงแบบชั้นไง"
"ดีๆ ชอบๆ ผู้หญิงดุแบบนี้เหมาะแก่การเป็นแม่ของลูก" 
"ไอ้ลามก!!เรียนยันไม่ทันจบคิดเรื่องนี้แล้วหร๊าาา! นายอยากตายใช่มั้ย!" 
"คิดไว้ก่อนไง เพราะยังไงเรียนจบปุ๊บ โตนจะให้พ่อไปขอน้ำหอมทันทีเลย" 
"ไม่คุยด้วยแล้ว ขับรถไปเลยไป๊" 
"คร๊าบบ คร๊าบบบ" 

...มันคงเป็นภาพความทรงจำเก่าๆที่ชั้นกับเค้าเคยมีด้วยกัน 
ภาพที่มันเป็นแค่อดีตไปแล้ว... 

ออดี้สีขาวเข้ามาจอดหน้าบ้านชั้นอย่างรวดเร็วแม้ว่าภาพจากข้างกระจกจะผ่านไปเร็วแค่ไหน 
ชั้นก็ยังเห็นรถสีดำจอดอยู่ใกล้ๆอยู่ดีๆ พี่เพชรคงมีเรื่องอยากจะคุยสินะ 

"ขอบคุณนะโตนที่มาส่ง" 
"ไม่เป็นไร ยังไงก็เป็นหน้าที่อยู่แล้ว" 
"หื้มม หน้าที่หรอ?หน้าที่ของอะไรหล๊ะ" 
"ก็...หน้าที่ของคนเคยรู้จักกันมั้ง" 
"อื้ม ใช่สินะ ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้ง"
"อื้ม แต่ว่า...เมื้อกี้เธอเห็นใช่มั้ย พอร์ชสำดำคันนั้นหนะ" 
"เห็นแล้วหล๊ะ" 
"รีบลงไปคุยกับเค้าเหอะ เค้าคงร้อนใจแย่แล้วที่เห็นเธออยู่ในรถกับชั้นนานๆ" 
"จริงสินะ งั้นชั้นไปก่อนนะ"
"อื้ม" ชั้นเปิดประตู้วก้าวลงมาจากรถ ไม่ต้องรอให้ประตูปิดสนิทก็มีมือของใครอีกคน 
มาปิดประตูรถของโตนให้อย่างแรงซะแล้ว พี่เพชรนั้นเอง... 

โตนได้แต่มองตามเสียงกระแทกนั้นจากในรถและหันหน้ามามองหน้าชั้น 
ชั้นยิ้มบางๆให้เค้าพร้อมกับทำปากว่า ไปเถอะ ส่งไปให้ 

"พี่ก็เป็นห่วง คิดแล้วคิดอีกว่าใครจะมาส่งว่าที่คู่หมั้นของพี่ ที่แท้ก็รักเก่าเองหรอ" 
พี่เพชรเปิดบทสนทนาที่ดูออกไปทางเสียดสี ชั้นอึ้งเล็กๆเพราะเค้าไม่เคยทำกับชั้นแบบนี้ 
อาจเป็นเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์สินะ 

กลิ่นมันคลุ้งจนชั้นรู้ได้เลยว่าเค้าคงดื่มมาหนักเหมือนกัน ถึงแม้ว่าชั้นจะไม่พอใจเท่าไหร่ 
แต่ก็นะ จะทำให้มัน้ป็นเรื่องใหญ่ทำไมหล๊ะ 

"พี่เพชรคะ หอมว่าเราคุยกันตอนนี้ไม่รู้เรื่องแล้ว พี่เพชรกลับไปพักเถอะคะ"
"หอม หอมมากับผู้ชายคนนั้นได้ยังไง" 
"มันไม่มีอะไรเลยนะคะ มันเป็นแค่ ความจำเป็นคะพี่เพชร พี่เพชรกลับบ้านนะคะ เดี๋ยวหอมให้คนไปส่ง" 
"พี่ยังไม่อยากกลับอ่ะหอม พี่อยากอยู่ดูแลหอมนะ" 
"พี่เพชรดูแลตัวเองก่อนเถอะคะ กลับบ้านนะคะ" 
"หอม พี่ขอกอดหอมหน่อยได้มั้ย พี่อยากมั่นใจ ว่าเรื่องคืนนี้มันไม่มีอะไรจริงๆ"
"พี่เพชรคะ.. คือหอมว่ามันคง..." 

พี่เพชรถลาเข้ามาหาชั้นอย่างรวดเร็ว แต่ดูท่าแล้ว เค้าดูเหมือนจะล้มมากกว่า 
ชั้นจึงต้องรับเค้าไว้ ทำให้ภาพในตอนนีิ้ เหมือนกับเรากำลัง..กอดกัน
"พี่.พี่รักหอมมากนะ"
"พี่เพชร คือ..."

แล้วพี่เพชรก็สลบไปซะแล้ว ชั้นตะโกนเรียกคนขับรถให้ออกมารับพี่เพชรและพาเค้าไปส่งบ้าน 
ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปด้วยความเหนื่อยอ่อน จบไปอีกวันแล้วสินะ 

นารดาไม่รู้ตัวเลยว่า ที่หน้าบ้านของเธอ 
ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่ง 
เฝ้ามองเธออยู่ ตั้งแต่ที่เค้าขับรถออกไปจากบ้านของเธอ 
เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของเค้า 
สโตน...ผู้ชายที่เคยรักเธอมากที่สุด 
และไม่เคยเปลี่ยนแปลง ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกับเธอ...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 131 ท่าน