Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
[Project 1] Hot!! Gossip ล้วงรักปลดล็อกหัวใจนายมาทนิ่ง [UP!!! ตอนที่ 11 100% แล้วจร้าาาา]
Kantida
11
12
03/02/2556 12:15:18
419
เนื้อเรื่อง

 11

             ตอนนี้ภายในห้องโสตทั้งสองห้องมากันครบแล้ว และทุกคนก็เลือกที่นั่งกันตามอัธยาศัย แน่นอนว่าฉันมันคนไม่ค่อยมีเพื่อนในห้อง(ไม่มีเลยต่างหาก) ฉันก็เลยอพยพมานั่งข้างๆคอนเน็ก และที่นั่งข้างๆ ฉันก็คือยัยต่ายหัวหน้าห้องที่กำลังมองฉันไม่วางตา = =;;
            “เอาล่ะค่ะเพื่อนๆ ในเมื่อมากันครบแล้วเราจะเริ่มประชุมกันเลยนะคะ”
ยัยธัญญ่าลุกขึ้นพูดหลังจากที่ทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว เอ๋!!! นอกจากอยู่ห้องเดียวกับคอนเน็กยัยธัญญ่ายังเป็นหัวหน้าห้องอีกเหรอเนี่ย O_O;
            “ก็อย่างที่อาจารย์แจ้งให้พวกเราทราบนะคะ ว่างานกีฬาสีถูกเลื่อนมาให้เร็วก่อนกำหนด เลื่อนมาจัดพร้อมกันกับวันครบรอบก่อตั้งโรงเรียน ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเราจะทำแบบชุ่ยๆ ไม่ได้ เราต้องที่ให้สวยให้เริ่ดกว่าครั้งก่อนๆ และต้องทำให้เริ่ดหรูอลังการกว่าคณะสีอื่นๆ และแน่นอนว่าคณะสีเขียวหรือคณะอู่ทองของเราก็ต้องการนักกีฬาเก่งๆ เพื่อคว้าเหรียญทองมาให้มาที่สุด ไม่ทราบว่าใครจะอาสารับงานคัดเลือกนักกีฬา กับงานสต๊าฟบ้างคะ ^---^”
            “พวกฉันจะรับทำงานนี้เอง” ยัยต่ายหัวห้องพูดขึ้น
            “ดีค่ะ!! ส่วนเรื่องขบวนคณะสีกับเรื่องเชียร์ลีดเดอร์ พวกฉันจะเป็นจัดการเอง” โธ่~หล่อน!!ยัยธัญญ่า กะจะเป็นเชียร์ลีดเดอร์เองล่ะไม่ว่า
            “อ่าว~แล้วเรื่องจัดแสตนเชียร์ล่ะ” ยัยต่ายแย้ง
            “นั่นเป็นงานของพวกผู้ชายค่ะ เรื่องนี้ฉันขอมอบให้พวกนายทุกคนช่วยกันทำนะจ๊ะ ^[]^”
            “ได้ไง”
            “ไม่แฟเลย”
            “ใช่ๆ แล้วพวกผู้หญิงทำอะไร”
             เสียงพวกผู้ชายในห้องโอดครวน ยกเว้น อีตาคอนเน็กที่นั่งทำหน้านิ่งไม่สนใจฟ้าดินข้างๆ ฉัน ส่วนตอนนี้ยัยต่ายที่นั่งข้างๆ ฉันก็ลุกขึ้น
            “นี่พวกนาย!!! เงียบๆ ได้มั้ย!!! พวกผู้หญิงก็ทำหน้าที่ส่งข้าวส่งน้ำให้พวกนายไง!!!! ห้ามโวยวายอีกนะ ทุกคนต้องทำงานอย่างเท่าเทียมกัน ไม่มีแบ่งหญิงแบ่งชาย!!!” ทุกคนในห้องโสตเงียบกริบ อย่างตกใจ
            “ชะ ใช่!ฉันเห็นด้วยกับคุณหัวหน้าห้องห้องหก” ยัยธัญญ่าหายตกใจก็รีบพูดเสริม
             “ชะ ใช่!ฉันเห็นด้วยกับคุณหัวหน้าห้องห้องหก โธ่เอ้ย~ยัยนกหวีดไม่มีหัวคิด” ยัยต่ายจีบปากพูดเบาๆ อย่างหมันไส้
             “อุ๊บ!! ฮู้ๆ” ฉันกลั้นหัวเราะไว้ ฮ้าๆ ยัยนกหวีดเหรอ ก็ใช่จริงๆนั่นแหละ ก็เสียงยัยธัญญ่าแหลมยิ่งกว่าอะไร
             “หัวเราะอะไรยะยัยข้าวหอม เธอมีคดีติดตัวนะรู้มั้ย = =” ยัยต่ายหันมาคาดโทษฉัน
             “เอ๋! คดีอะไร O[]O” ฉันกระซิบถาม
             “เชอะ! ทำมางงว่าคดีอะไร ก็ไหนเธอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับคอนเน็กไง แล้วนี้มานั่งข้างกันอีก แต่ช่างเถอะ!ในเมื่อคนที่ฉันรัก...เค้ารักเธอ ฉันก็จะรักเธอด้วย กระซิกๆ” ยัยต่ายบีบน้ำตาแล้วพูดอย่างน้อยอกน้อยใจ
             “จะบ้าเหรอ!” รักงั้นเหรอ ฉันหันไปมองคอนเน็กอย่างสับสน แล้วหันกลับมาโวยยัยต่ายเบาๆ
            “ไม่ต้องมาแก้ตัวฉันไม่อยากฟัง เชอะๆ” ยัยต่ายทำงอนแก้มป่อง 
            “เอ่อ... ถ้าเพื่อนๆ ไม่ว่าอะไรฉันขอเสนอตัว เพื่อไปเป็นตัวแทนประกวดนางงามคณะสีนะคะ ^^” ยัยธัญญ่าเสนอตัว ต๊าย!!! ในขณะที่ฉันมัวแต่พูดกับยัยต่าย ยัยธัญญ่าพูดถึงเรื่องนี้แล้วเหรอเนี่ย
            “นี่หล่อนจะฮุบทั้งเชียร์ลีดเดอร์ แล้วก็ทั้งประกวดนางงามคณะสีเลยเรอะ สวยตายแหละหล่อน” ยัยต่ายพูดเบาๆ
            “มีใครจะคัดค้านมั้ยคะ ^[]^” ยัยธัญญ่าถามย้ำอีกครั้ง
แน่นอนว่าผู้ชายไม่มีใครขัด แต่ผู้หญิงถึงอยากขัดก็ไม่กล้าที่จะยกมือ ก็ยัยพวกลูกสะมุนทั้งหลายตัว เฮ้ย!! หลายคนทำตาขวางน้ำลายยืดอยู่น่ะสิ  = =
            “เอาละคะไม่มีใครคัดค้านก็ตกลงตามนี้นะคะ เลิกประชุมค่ะ ^---^”
            “เดี๋ยวพวกห้องหกอยู่กันก่อนนะ ฉันจะแบ่งงานให้!!!” ยัยต่ายพูดขึ้นในขณะที่พวกห้องสามเดินออกไป เอ่อ...ว่าแต่
            “คอนเน็ก! ทำไมนายไม่ไปล่ะ พวกห้องนายเค้าออกไปกันหมดแล้วนะ!”
            “ขี้เกียจลุก ถึงออกไปก็ไม่ได้เรียนอยู่ดี นั่งตรงนี้ก่อนเดี๋ยวค่อยไปก็ได้ –o-” ว่าแล้วเค้าก็หยิบหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นขึ้นมาอ่าน
ในขณะที่ยัยต่ายแบ่งงานให้ทุกคน สาวๆในห้องส่วนใหญ่ก็เกิดอาการฟังหูซ้ายทะลุหูขาวเนื่องจากเอาแต่มองคอนเน็กไม่วางตา เป็นเหตุให้ยัยต่างต้องมาทวนแบ่งงานกันใหม่อย่างหงุดหงิด
            “เอาละกลุ่มสุดท้าย... ข้าวหอม ยุ้ย หญิง นิ่ม นุ่น แล้วก็นังแม็ก ฉันจะให้พวกเธอเป็นสต๊าฟนะ คอยดูแลพวกสร้างแสตนเชียร์ และพวกนักกีฬาวิ่ง พวกหล่อนไหวนะ”
            “ไหวจ๊ะ!!!” พวกฉันประสานเสียงพูดพร้อมกัน
            “โอเค!! ไม่มีอะไรแล้วพวกเราแยกย้ายได้ อ้อ!! อย่าลืมกันล่ะว่าคาบบ่ายยังมีเรียนอยู่น่ะ =[]=” ยัยต่ายย้ำทุกคนอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป
ตอนนี้ทุกคนออกจากห้องไปหมดแล้วเหลือก็แต่ฉันกับคอนเน็กแค่สองคน คอนเน็กยังคงจดจ่ออยู่กับหนังสือการ์ตูนของเค้า ส่วนฉันเก็บของเสร็จแล้วแต่ก็ยังไม่รู้จะไปไหนก็เลยนั่งเป็นเพื่อนคอนเน็กอยู่อย่างนี้
             “นี่เธอไม่ไปไหนรึไง” คอนเน็กถามขึ้นทั้งๆ ที่ยังอ่านการ์ตูนอยู่
            “ฉันไม่รู้จะไปไหนอ่ะ”
            พุบ!
            คอนเน็กลุกขึ้นแล้วเก็บหนังสือการ์ตูนเข้ากระเป๋าก่อนจะฉุดฉันให้ลุกขึ้นตามเค้า
            “อะไรของนายเนี่ย!!”
            “ถ้าเธอไม่รู้จะไปไหนก็ไปกับฉันละกัน –o-”
            “แล้วนายจะไปไหนล่ะ >[]<”
            โครกครากกก~
            “ไปกินข้าว –o-;”
            “= =;” ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้แล้วล่ะย่ะ
             “เลิกมองฉันแบบนั้นได้แล้ว” คอนเน็กพูดก่อนจะเดินนำออกจากห้องไป
             “เฮ้! รอฉันด้วยสิ!!” ฉันรีบสะพายกระเป๋าแล้ววิ่งตามเค้าไป แฮ่กๆ กว่าจะวิ่งตามอีตาคอนเน็กทันก็เดินออกมาหน้าอาคารแล้ว ฉันเดินตามหลังคอนเน็กอย่างช้าๆ เพราะเหนื่อย >[]<;;;เค้าเดินไปสักพักก็หยุดหันมามองฉัน
             “เธอเดินช้าชะมัดเลย -_-” พูดเสร็จ เค้าก็เดินมาเข้ามาหาฉัน แล้วก็ดึงมือฉันเดินตามเค้าไปด้วย อะไรกันเนี่ยนายจะฆ่าฉันรึไงกันน่ะ!!! อีตาบ้าคอนเน็กเดินเร็วจนฉันทนไม่ไหวต้องสะบัดมือออกจากเค้า
             “แฮ่กๆ”
             “ทำบ้าอะไรของเธอน่ะ ฉันหิวสุดๆ เลยนะตอนนี้น่ะ!” คอนเน็กทำหน้าไม่พอใจ
              “แฮ่กๆ ก็ฉันเหนื่อยนี่นา นายเดินเร็วจนฉันเดินตามแทบไม่ทัน ถ้านายหิวนักละก็ เดินไปก่อนเลยสิ ไม่ต้องรอฉันหรอก เดี๋ยวฉันเดินตามไปทีหลัง” ฉันพูดเสียงแหบ
             “โว้ย! ทำไมเธอถึงเดินตามฉันไม่ทันกันหะ ทั้งๆที่มีขาสองข้างเหมือนกันน่ะ!”
             “อะไรหะ!! การที่มีขาสองข้างเหมือนกันไม่ได้แปลว่ามันต้องเท่ากันด้วยนี่นา ขานายยาวกว่าฉัน และเวลาเดินก็ก่าวเท้ายาวกว่าฉันอีก แล้วทีนี้จะให้ฉันเดินตามนายทันได้ยังไงกันล่ะยะ!!!” ฉันตะโกนใส่คอนเน็กอย่างหมดความอดทน
               “...” เค้าเงียบไป
               “แฮ่กๆ” ส่วนฉันยืนหอบ
                หมับ!
แล้วจู่ๆ เค้าก็คว้ามือฉันไว้แล้วดึงให้ฉันเดินตามเค้าไปด้วย แต่คราวนี้แตกต่างจากเมื่อกี้มาก เพราะคอนเน็กเดินช้าๆ เนิบๆ จนฉันสามารถเดินตามเค้าโดนไม่ต้องออกแรงวิ่งตามเหมือนเมี่อกี้เลย
               “โทษที... ที่ฉันดันเกิดมาขายาวกว่าเธอ” คอนเน็กพูดขึ้นเบาๆ โดยที่ไม่หันมามองหน้าฉัน
               “เอ๋!! อื้ม” หนอย!! นี่นายว่าฉันเตี้ยขาสั้นอยู่ใช่มั้ยเนี่ย >[]<
                คอนเน็กเดินจับมือฉันเงียบๆ ท่ามกลางสายตาของเด็กนักเรียนที่เดินสวนทางกันไปมา ส่วนฉันได้แต่ก้มหน้าก้มตาเดินตามเค้าต่อยๆ ก็คนมันเขินนี่นา มีแค่คนมอง -///- ทั้งๆที่เราเดินมาถึงโรงอาหารกันแล้วเค้าก็ยังไม่ยอมปล่อยมือฉันเลย
               “นะ นี่!คอนเน็ก!! -///-”
               “อะไร... -o-”
               “ปล่อยมือฉันได้แล้ว!! คนมองกันใหญ่แล้ว!!! >///<”
               “ไม่ปล่อย... ตอนที่อยู่ห้องโสต เธอก็กอดฉันไม่ยอมปล่อยเหมือนกันนี่นา -o-” คอนเน็กพูดหน้านิ่ง
                “ตะ แต่มันไม่เหมือนกัน ตอนนั้นก็ฉันดีใจนี่นา >///<”
                “ไม่รู้ล่ะ!-o-”
                ว่าแล้วเค้าก็ดึงมือฉันไปที่ร้านขายก๋วยเตี๋ยวร้านหนึ่ง อ้ากกกก ทุกคนมองมาทางนี้กันใหญ่เลยอ่ะ ฉันจะทำไงดีเนี่ย TT^TT
                 “ป้าครับ ผมเอาเล็กแห้งไม่งอกที่นึงครับ”
                 “จ้า~รอแปบนะจ๊ะหนุ่มน้อย ^^”
                 เมื่อคอนเน็กได้ชามก๋วยเตี๋ยวแล้วเค้าก็ฉุดฉันให้มานั่งกับเค้าด้วย
                 “ซู้ด!~ ง่ำๆ!! (-).(-)” (คอนเน็ก)
                 “เอ่อ... = =;;” (ฉัน) นายจะรีบกินอะไรกันนักกันหนาเนี่ยเดี๋ยวก็ได้สำลักหรอก
                  “ง่ำๆ!! ซู้ด!!~ อึ่ก! แค่กๆ (>)o(<)” นั่งไง =[]=;
                   “เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำมาให้!!รอแปบนะ!!!”
                  “แค่กๆ อื้ม” ฉันรีบวิ่งไปที่ร้านขายน้ำ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 393 ท่าน