Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Over Love : ทำให้รักต้องชำระ
sweeterwhan
น้ำแสนอร่อย
7
03/01/2556 00:05:25
450
เนื้อเรื่อง

5
น้ำแสนอร่อย

 วันพุธที่ 21 พฤษภาคม

            เวลา 08:04 น.
               “ ว้ากกกกกก!! ทำไม ทำไม ทำไม >O<”
               “ เป็นอะไรของเธอยะ ยัยทอมบ้า! -_-?”
               “ หนักหัวเธอปะล่ะยัยปลาสลิด”
               “ ลืมชีดวัคซีนกันพิษสุนัขบ้ากับลืมกินยาถ่ายมารึไงถึงได้เป็นบ้าทำหน้าปวดขี้แบบนี้อะ?”
               “ กร่อกกก =O=!” ยิ่งกว่านั้นซ้ะอีก
               วันนี้ฉันต้องไปเป็นทาสไอพวกประธานเฮ็งซวย เศร้ายิ่งกว่าโดนคุณแม่ห้ามให้ปีนต้นไม้ตอนเด็กอีก เห้อ…ฉันทำวีรกรรมกับพวกประธานไว้ซ้ะขนาดนั้นทั้งถีบทั้งกวนบาทาแถมทำตัวอวดดี รับรองเลยว่าพวกนั้นต้องแกล้งฉันหนักแน่ๆ
               “ เจ้าหญิงน้อยของฉันหายไปไหนเนี่ยนานแล้วนะ” ปลาสลิดบ่นขึ้น แต่นั่นดิ่ยัยทับทิมหายไปไหน คงไม่ได้ไปหลุดปากด่าคนอื่นเหมือนที่ด่าประธานชื่อเอฟจนโดนคนเขารุมตบนะ 555+
               “ ยัยหัวฟูสมองเสื่อม!”
               “ ห๋า O_O?” เรียกใครอะ ใครหัวฟูเหรอ???
               “ เธอลืมแล้วเหรอว่าวันนี้เธอต้องทำอะไร!” ไอประธานโรคจิตที่ชื่อเอรันนี่เองเจอกันครั้งแรกมาหาว่าฉันไปเอาหัวโขกส้วมเจ็บใจชะมัดและยังมาห้ามให้เรียกว่าเอรันทั้งๆ ที่เป็นชื่อของตัวเองมนุษย์โลกเราก็แปลก -_-;: และเมื่อกี้ยังมาตะโกนเรียกฉันว่า ‘ยัยหัวฟูสมองเสื่อม’ นายนี่รู้ได้ไงกันว่าฉันขี้ลืมฉันยังรู้สึกว่าหน้าไอหมอนี่คุ้นๆ ด้วยซ้ำแต่ก็จำไม่ได้โอ้ย! อยากฆ่านายนี่ยัดหมกส้วมให้ตายทำไมต้องทำให้ฉันสงสัยเยอะจังฟ้ะ! และวันนี้ฉันต้องไปเป็นทาสรับใช้พวกประธานแต่ฉันอุส่าห์แกล้งลืมแล้วนะยังจะลำบากมาเรียกฉันถึงห้องเรียนเลยเหรอแถมมากันครบหกคนด้วย
               “O.O?” ฉันยังคงทำหน้าเหว๋อใส่นายเอรันหน้าหล่ออยู่ดีก็มันตกใจนิ -_-;:
               “ว่าไงยัยสมองเสื่อมลืมแล้วเหรอ ห้ะ?? -_-*”ฉันไม่รู้ว่าไอประธานงี่เง่านี่โกรธอะไรฉันนักหนาถึงได้ตะโกนใส่ฉันเป็นว่าเล่นถ้าจะโกรธที่ฉันด่าว่า’ประธานเส็งเครง’ ก็ไม่เห็นจะต้องแหกปากให้เปลืองการสั่นของลูกกระเดือกขนาดนี้เลยฉันชักจะหมันไส้มากขึ้นทุกทีแล้วนะไอ้เอรันเอ้ย ตอนนี้นักเรียนที่อยู่ในห้องหันมามองฉันเป็นตาเดียวด้วยความมึนงงและทำหน้าเอ๋อกันเป็นแถบแต่ก็มีบางส่วนที่เอาแต่มองไอ้เอรันที่ยืนอยู่หน้าประตูทำสายตาเยิ้มๆใส่ ก็แน่แหล่ะเขาหล่อนิ (แหว่ะ)
               “ฉันไม่ได้ลืมสักหน่อย...นิ่นายเอรันที่ฉันไม่บอกอาจารย์เรื่องที่พวกนายดูหมิ่นเหยียดหยามพวกเราและก็ทิ้งพวกเราให้ศึกษาสถานที่ของโรงเรียนเองก็บุญแค่ไหนแล้ว!!”
               “555+” พวกประธานนักเรียนพร้อมใจกันหัวเราะ(ยกเว้นประธานที่ชื่อดี) “ถ้าคิดว่าบอกอาจารย์แล้วพวกเราจะโดนทำโทษจนพวกเธอสะใจก็ไปบอกเลย อีกอย่างพวกเธอทำอวดเก่งกันเองและก็เป็นฝ่ายไล่พวกฉันด้วยจำไม่ได้เหรอ”
               “พวกนายเข้าใจไหมคำว่าประชดน่ะ ไอฟาย!-_-;” บอกแล้วไงว่าฉันเริ่มหมันไส้อีตาบ้าเอรันเข้าไปทุกทีและดูพูดเข้าสิ่เหมือนตัวเองใหญ่มาจากไหนงั้นแหล่ะ นี่ขนาดอาจารย์ยังทำอะไรพวกนี้ได้ไม่มากเลยเหรอเป็นไปไม่ได้
               “O_O!” เอ๊ะ! แค่ฉันด่าพวกประธานว่า’ไอฟาย’ นักเรียนทุกคนในห้องถึงกับต้องมองฉันด้วยความตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ O.O?
               “โถ่ ไอ้หัวฟูสมองเสื่อมถ้าเธอเชื่อฟังยัยแจสกับยัยมินตั้งแต่แรกก็ไม่เกิดเรื่องแบบนี้หรอกบอกแล้วนะว่าถึงพวกเธอจะไปฟ้องอาจารย์เรื่องพวกเรายังไงก็ไม่สำเร็จอยู่ดี เพราะฉะนั้นมาเป็นทาสให้พวกเราแก้แค้นซ้ะนะครับ ^^”
               “ฉันไปทำอะไรให้ถึงต้องมาแก้แค้นฉัน”
               “พูดจาไม่ให้เกีรติพวกฉัน”
               “พวกนายให้เกีรพวกฉันตายละ” (ประชด)
               “อยากโดนจูบเหรอครับถึงจะหุบปาก?”
               “ไม่ *_*;” ฉันตอบคำถามนี้แบบไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้นโอเคไอเอรันนายชนะ สงบศึกปึ๊บทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่สะใจละสิที่ใช้มุกจูบสยบฉันได้ ก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแหล่ะวะเอาสิถ้านายนี่ขู่ฉันด้วยการจะจูบฉันอีกละก็ฉันจะกระโจนจูบใส่นายนี่จริงๆ เลยคอยดู =_=;
               “นิ่พวกต้นตาลทั้งหกต้น ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายจะมีอิทธิพลใหญ่มาจากไหนพวกฉันถึงไม่สามารถด่าพวกนายได้เลย แต่ขอให้จงทราบไว้ว่าฉันลินิล ลินิภัสน์ สุทธระเสนน์ คนนี้จะกระโดดถีบต้นตาลหกต้นนี้ให้กลายเป็นเห็ดราใต้ต้นมะระ(_ _v) จำไว้”
               “O.O” เอ่า...เหว๋อเลยๆ ว้ากกๆๆ >3<
               “ลินิลลล!! ได้เวลาแล้ว”
               ช่วงที่ฉันหมันไส้และขู่พวกประธานเต็มที่ยัยทับทิมก็ตะโกนเรียกชื่อฉันพร้อมกับรีบวิ่งดิ่งตรงมาหาฉันที่ยืนอยู่ในห้องเรียนอย่างดีอกดีใจ แต่ได้เวลาอะไรฟ้ะ?
               “อะไรของเธอห้ะยัยเจ้าหญิงด่าคนจนเขาหัวหดมาเหรอยะ -_-”
               “ลินิลเธอไม่ต้องไปเป็นทาสพวกพี่ประธานคนเดียวแล้วนะ”
               “ทำไม...จะมีพยาธิไปเป็นเพื่อนฉันเหรอฉันไม่เอานะพยาธิมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าขี้เกียจมาถือแว่นขยายตลอดเวลา =_=^”
               “เลิกเล่นสักทีลินิลมันสำคัญมากนะ >O<!” ขนาดกวนแบบนี้แล้วยังจะไม่เลิกตื่นเต้นอีกยัยเจ้าหญิงเอ้ย ไอพวกประธานนี่ก็ไม่ยอมไสหัวไปสักทีโอ้ยย! จะบ้าตายเจ้าคะ TOT;
               “ฟังก็ได้” ฉันทำตากลิ้งไปมาแบบเซงๆ “มีไรละ?”
               “ฉันกับเมย์จะโดนทำโทษเป็นเพื่อนเธอ^^”
               “อะไรนะ O)o(O!!” นังบ้าฉันอุส่าห์ปกป้องเธอให้พ้นจากนรกยังจะดิ้นรนวิ่งเข้าไปหามันอีกนะ
               “หา? ฉะ...ฉันด้วยเหรอทำไมทำไรไม่ปรึกษาฉันบ้างละยะ...ยัยเจ้าหญิงปากจัดไร้สมอง >O<;” ยัยปลาสลิดที่ตอนแรกมัวแต่นั่งจ้องพวกประธานจนเคลิ้มก็โวยวายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของยัยทับทิม
               “เราสามคนเป็นเพื่อนกันนะอีกอย่างพวกเราก็ผิดกันหมดมาให้ลินิลรับโทษคนเดียวได้ยังไงละจริงไหม?^_^”
               “เงียบทั้งคู่เลย ยังจะมาทำหน้าหวานอีกนะยัยทับทิม”
               โธ่เว้ย!ถ้าพวกเราทั้งสามคนกลายเป็นทาสทั้งหมด พวกประธานก็แกล้งพวกเราได้ง่ายๆเลยสิ
               “แล้วทำไมเธอกับยัยปลาสลิดถึงได้โดนทำโทษเป็นเพื่อนฉัน?”
               “ก็ฉันไปบอกอาจารย์ที่เขาสั่งทำโทษพวกเราชื่ออาจารย์ ‘ผิง’ ว่าเธอไม่ได้ผิดคนเดียวฉันกับเมย์ก็ผิดด้วย”
               “แล้วอาจารย์บอกว่าไร?”
               “ตอนแรกอาจารย์บอกว่าที่สั่งทำโทษไม่ใช่เพราะเรื่องที่ขึ้นไปชั้นต้องห้ามแต่เพราะเรื่องที่ไปด่าพวกพี่ประธานนักเรียนต่างหาก”
               “พวกเธอไม่ได้ไปด่าพวกประธานงี่เง่าสักหน่อยจะผิดตรงไหนยะ?” ฉันพูดพรางชักหน้าไปทางประธานนักเรียน
               “ไม่ได้ด่าต่อหน้าอาจารย์แต่ด่าตอนเที่ยงของเมื่อวานซึ่งฉันด่าพี่เขาเต็มๆ และเมย์ก็ได้ตั้งฉายาให้พี่บีด้วย^O^”
               “เธอบอกอาจารย์หมดนี่เลยเหรอ?”
               “เยสเส่อ!! ฮี่ๆ ^_^”
               “=_=*” (ลินิล,เมย์)
               “^_^v” (ประธานนักเรียน)
               สีหน้าของพวกประธานยิ้มแหย่ะๆ ซ่อนความสะใจลึกๆ คงจะดีใจมากเลยนะนั่นที่ได้แก้แค้นพวกเราสามคนพรวดเดียว เห้อ! ยัยทับทิมน้ายัยทับทิมทำไมถึงหาเรื่องซวยมาให้ขนาดนี้ถ้าหากฉันจะแกล้งอะไรไอพวกนั้นก็ต้องคอยระวังไม่ให้มีโทษถึงยัยทับทิมกับยัยปลาสลิดน่ะสิ่
               “ฮ่าๆๆ รีบตามมานะจ้ะสามสาว^O^” ประธานชื่อแอลที่เคยโดนฉันกับยัยเมย์รุมเต่ะตบถีบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มชวนให้ขาฉันกระตุกเอามากๆ พอพูดเสร็จก็หอบฝูงพากันเดินไปขึ้นลิฟต์ทันที
“ฉันรู้นะยัยทอมบ้าว่าเธอกำลังคิดอะไรเธอกลัวว่าถ้าแกล้งพวกประธานนักเรียนแล้วพวกฉันจะซวยไปกับเธอใช่ไหม เลิกกังวลเถอะไหนๆ เธอก็พาฉันมาซวยขนาดนี้แล้วก็ต้องซวยต่อไปและอีกอย่างฉันคงไม่ยอมอยู่เฉยๆ ให้พวกนั้นมาแกล้งฉันฝ่ายเดียวแน่ เหอะๆ”
“ฉันก็แกล้งใครไม่เป็นด้วยเป็นแต่ด่าอย่างเดียวฉันคงต้องเรียนรู้จากเธอสองคนแล้วละ^^”
“เห้อ พวกเธอนิ ^_^”ฉันยัยปลาสลิดและเจ้าหญิงน้อยมองหน้ากันอย่างมีเลศนัยมองตากันก็รู้ว่าแต่ละคนคงไม่ยอมโดนแกล้งฝ่ายเดียวแน่ๆ ต้องอย่างนี้! เริ่มสนุกขึ้นมาซ้ะแล้วสิลินิล >v<
 
ตึกมัธยมปลายชั้น 4
“ ถึงชั้นสี่แล้วรู้สึกขนลุกยังไงๆ ชอบกล >nO’ ” ยัยทับทิมบ่นบ้าอะไรเนี่ย
“นึกถึงเมื่อวานที่ยัยทอมบ้าวิ่งตามโทรศัพท์โบราณเนอะทับทิม ฮ่าๆๆ ^O^ ”
“ถึงจะโบราณแต่ก็มีคุณค่าทางจิตใจนะยัยปลาสลิดเน่า -O- ”
ตอนนี้พวกเราสามคนยืนอยู่ที่ข้างประตูห้องมอหกทับหนึ่ง (แอบอยู่) ก็มันไม่กล้าเปิดเข้าไปนี่หว่า...
“ลินิล!” ใครเรียกชื่อฉัน อ๋อ...เจ้าหญิงในเทพนิยายทั้งสองนี่เอง
“อ่าวพี่แจสพี่มินอยากเจอพวกพี่พอดีเลยคะ ^_^” ยัยทับทิมทักขึ้น
“จ้า พี่ก็อยากเจอน้องๆ เหมือนกันบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าขึ้นมาชั้นนี้และก็อย่าไปเรียกประธานนักเรียนแบบเสียๆ หายๆ เรื่องถึงแม่พี่แล้วนะแถมแม่พี่ยังเห็นดีเห็นงามกับการลงโทษของอาจารย์ผิงด้วยพี่คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว”
“ยังเหลืออย่างหนึ่งที่พี่แจสช่วยได้”
“อะไรของเธอลินิล?”
“พอเหอะแจสมิน…” ฉันกำลังจะขอให้ยัยพี่แจสอะไรนี่พาเข้าไปในห้องมอหกก็มีเสียงเข้มโหดดังขึ้นมาจากฝั่งทางลิฟต์ฉันยัยปลาสลิดทับทิมเจ้าหญิงในเทพนิยายทั้งสองก็หันไปมอง เห้อ...ไอเอรัน (อีกแล้ว) ต่อด้วยเพื่อนๆ ประธานนักเรียนของเขานั่นเอง เห้อ…อยากถอนหายใจสักล้านครั้งต่อวินาทีถ้าช่วยให้หายเหนื่อยกับการต้องเจอหน้าไอพวกนี้ได้(TmT) “ช่วยไปก็เท่านั้นแหล่ะ ยัยเด็กพวกนี้หูด้าน เนื้อชา กะโหลกหนา ปากspeed ช่วยไปหรืออธิบายอะไรไปก็เท่านั้น…”
ห้ะ!! คิดได้ยังไง ‘หูด้าน เนื้อชา กะโหลกหนา ปากspeed’ มันตรงกับพวกเราสามคนดีเนอะ เห้ย!!ฉันคิดบ้าอะไรอยู่ฟ้ะ ลินิลปัญญาอ่อนเอ้ย แล้วฉันมาด่าทำกระเดือกอะไรอีกฟ้ะเนี่ย อ้ากกก (>O<’ )!!
“เตรียมรับชะตากรรมของเธอได้เลยยัยหัวฟูสมองเสื่อม”
“นายนั่นแหล่ะเอรันแล้วจะรู้ว่าคิดผิดที่คิดจะแก้แค้นคนอย่างฉัน”
“ก็ลองดูสิ!!” (เอ,บี,แอล)
“เออได้!” (ลินิล,เมย์)
“หยุดเรียกฉันว่าเอรันด้วยบอกแล้วไงให้เรียกแค่เอเฉยๆ”
“นายจะเปลี่ยนให้มันเข้ากับแก๊งค์ของนายรึไงกันยะ”
“เปล่า”
“ถ้าเปล่าฉันก็จะเรียกเอรัน เอรัน เอรัน เอรันแบบนี้แหล่ะ”
“…” ทำไมถึงเรียกว่าเอรันไม่ได้ละถึงนายจะเงียบไม่โต้ตอบฉันยังไงหน้าตานายก็ยังโหดอยู่ดีนะเฟ้ย หน้าก็โหดอยู่แล้วยังจะมาใส่อารมณ์โกรธเข้าไปอีกยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่เลย แล้วทำไมต้องโกรธกันด้วยวะเอ่า!
นายเอรันที่มัวแต่เอาร่างสูงยืนจ้องหน้าฉันด้วยตาคมกริบดวงตาคู่นั้นบ่งบอกถึงความโกรธเคืองและไม่พอใจอย่างมากและค่อยๆ เข้าใกล้ฉันมากขึ้นๆ จนลำตัวฉันติดกับประตูถอยไปไหนไม่ได้แล้ว >///<
“น่ะ...นายจะทำอะไรอะO.O?” ฉันจ้องหน้าเอรันอย่างบ่องแบ๊วเพราะในใจฉันตอนนี้โคตรกลัวอีตานี่เลยจริงๆ
“เธอกำลังคิดบ้าอะไรเนี่ย O_o?”
“หา?”
“ฉันแค่จะเข้าห้อง เธอยืนขวางประตูอยู่นะไม่ตรัสรู้รึไงความจำเสื่อมไม่พอยังสมองช้าอีก(-_-; )”
“O.O!”
“หรือว่าเธอ...นี่อย่าบอกนะว่าเธอคิดว่าที่ฉันเดินเข้ามาใกล้เธอเพื่อจะ...จะจูบเธออ่ะ (0-O? )”
“อะ...ไอเอรัน”
“หัวฟูความจำเสื่อมสมองช้าความคิดลามกอีก เธอไปเอาหัวโขกส้วมยี่ห้อไหนมาเนี่ยถึงได้โคตะระเพี้ยนขนาดนี้ ว่างเมื่อไหร่รีบบอกญาติเธอให้พาเช็คสมองด้วยนะเดี๋ยวจะมีโรคสมองไม่อยู่หัวตามมาอีก เห้อ!ชีวิตรันทดจริงๆ เลย..."
เอิ่ม...ถ้าอีตานี่จะด่าประชดฉันถึงขนาดนี้ ฆ่าฉันให้ตายซะยังดีกว่าฉันเถียงอะไรไม่ออกแล้วนะ TOT^
“อะ..อะ...”
“หิวน้ำว่ะ...ยัยลามกสมองเสื่อมความจำสั้นไปเอาน้ำมาให้ทีสิครับผม” ห้ะ! ฉันยังไม่ได้ด่านายคืนเลยนะใช้ฉันไปเอาน้ำมาให้? ละ...แล้วชื่อฉันฉันชื่อลินิลนะเรียกฉันยาวไปแล้วโว้ยย!
“ไม่”
“ก็ลองดูสิ่ครับ”ไอเอรันพูดพร้อมจิกสายตาคมๆ ดุๆ นั่นมาที่ฉัน (กลัวแล้วค่าT_T)
“เออก็ได้ (_ _’ )”
“ก็แค่นั้นแหล่ะ...ไปคนเดียวนะทิ้งเพื่อนเธอสองคนไว้นี่แหล่ะ”
“ทำไมยะ?”
“ถามมากจริงให้เวลาหนึ่งนาที -_-;”
ไอเอรันพูดจบฉันก็เดินมากดลิฟต์ทันทีแต่แค่หนึ่งนาทีเนี่ยนะแล้วทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งด้วย โถ่!ตอนแรกกะว่าจะชิ่งแต่เล่นกักตัวยัยทับทิมกับปลาสลิดไว้ จะชิ่งก็ไม่ได้ถ้าทำอย่างนั้นก็เห็นแกตัวเกินไปละตกลงฉันต้องเอาน้ำไปให้นายนั่นจริงๆ เหรอเนี่ยฉันมาทดลองเรียนนะไม่ได้มาทดลองเป็นทาสโว้ยย tOt;;

1 นาทีผ่านไป

“เกินไปห้าวินาที (-O-)”
“โถ่เอ้ย! แค่หนึ่งนาทีได้น้ำมาให้ก็พระเจ้าแล้วพ่อคู๊นน [email protected]‘”
“=_=;”
“ทำหน้างู่งี่ไม่รับประทานน้ำใช่ไหมเพคะ งั้นฉันจะเอาไปทิ้งและรากเพื่อนฉันกลับห้องเรียนถือว่าฉันทำตามออร์เดอร์นายแล้ว” ฉันมองหน้าไอ้เอรันด้วยความเหม็นหน้าพร้อมเขม่งคิ้วเบะปากใส่ปล่อยความหงุดหงิดออกทางสีหน้าอย่างเต็มที่
“รีบมากเร่อะ อีกตั้งห้านาทีกว่าจะเข้าเรียน!”
“เออรีบจะเอามั้ยน้ำเนี่ย?” ฉันยื่นน้ำให้ไอเอรันพร้อมกับทำหน้าไม่พอใจ
“เออๆ เอามา -_-” ดูเหมือนนายเอรันก็ไม่พอใจฉันเหมือนกันกระชากแก้วน้ำออกไปจากมือฉันจนฉันสดุ้ง (ต่อยเปล่าๆ) “อึก...อึก...อึก”โห๋นายนี่อดอยากน้ำมาจากไหนฟ้ะเสียงกระซวกน้ำดังพอๆ กับท้องฉันร้องเวลาหิวเลย
ฟู่ดดดดว์!
“เห้ย! ไอเอนี่มันห้องเรียนนะเว่ยไม่ใช่ที่บ้วนปาก”
“หุบปากไปเลยไอบี…” นายเอรันหันไปตวาดใส่นายบีก่อนจะหันพูดกับฉัน ”ยัยสมองเสื่อมเอาน้ำอะไรมาให้ฉันกินเนี่ยห้ะ?” ฉันทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ก็จะตอบไปในทันที
“อ๋อ...ก็น้ำในอ่างปลาที่อยู่หน้าห้องน้ำชั้นสองนี่เองอร่อยป่ะ? นายเป็นประธานนักเรียนนิ่น่าจะหาคนมาทำความสะอาดตะไคร่น้ำหน่อยนะมันเขียวอื๋อไปทั้งอ่างเลยอะ หอยทากเล็กๆ น้อยๆ ก็เต็มไปหมดแถมขี้ปลารวมถึงลูกน้ำก็ยั้วเยี๊ยเดี๋ยวคนในโรงเรียนก็เป็นไข้เลือดออกกันหมดหรอก ประธานนักเรียนเส็งเครงจริงๆ ด้วยไม่ได้การละฉันต้องบอกผอ."
“O_O!!” (เอ,บี,ซี,ดี,แอล,เอฟ,แจส,มินและนักเรียนในห้องเรียนทั้งหมด)
คำตอบของฉันที่ตอบนายเอรันไปทำให้นายเอรันและคนอื่นๆ ถึงกับช็อกตอนนี้นายเอรันท่าทางจะโกรธจัด ฮ่ะฮ้าสะใจโว้ยย^O^v
“ฉันบอกให้เธอเอาน้ำมาให้ฉันกินนะไม่ใช่ให้เอาน้ำมาปล่อยเชื้อโรคกินฉัน”
“น้ำอะไรละ นายได้บอกฉันด้วยเหรอ O.o?”
“-_-”
“น้ำโค้ก น้ำเปล่า น้ำแดงบราๆๆ นายไม่ได้บอกฉันเลยนะฉันก็เลย...”
“แค่ก...แค่กหยุดเลยนะพอได้แล้ว”
ตุ้บบบบ!!
เสียงมือของนายเอรันทุบกับโต๊ะเรียนของเขาน่ากลัวว่ะ...แต่ฉันไม่กลัว!! โมโหแล้วเหรอ? มาเล้ยมาเลยลินิลพร้อมถีบเต็มที่แล้วพะยะคะ ^_O;

“ฉันจะฆ่าเธอละ...ลินิล” ต๊ายตายหมอนี่เรียกชื่อจริงๆ ของฉันครั้งแรกดีใจจังฮู้วว -_-
“เอโอเคมั้ยเพื่อน?” นายซีถามไอ้เอรันพร้อมจับไหล่เขาเบาๆ ไอเอรันได้แต่มองหน้าฉันด้วยความแค้นอย่างเดียวจนไม่สนใจเพื่อนที่เข้ามาถามความรู้สึก
“นี่มันไม่ใช่ความผิดฉันนะ ก็นายไม่บอกเองว่าจะเอาน้ำอะไรฉันก็เลยไปเอาน้ำในอ่างปลามาให้เพราะมันไม่ต้องลงไปถึงชั้นหนึ่งซึ่งต้องไปลงบันไดให้เสียเวลา และนายก็ให้เวลาฉันแค่หนึ่งนาทีมันผิดตรงไหนนายนั่นแหล่ะที่ผิด รู้ไว้ซะ!”                หาเรื่องพูดให้ตัวเองดูเป็นฝ่ายถูกมากที่สุด ^^
“-…-+”  โอเคฉันหวังว่าไอเอรันคงจะเข้าใจดีว่าใครผิดใครถูก (คือฉันผิดเอง) ก็ฉันหมันไส้ หมันไส้นายเอรันมากๆ และก็ไม่รู้จะแกล้งยังไงเลยถือโอกาสนี้แหล่ะตักน้ำในบ่อปลาอันแสนอร่อยให้นายนี่ซะล้างแค้นที่ทำให้ฉันหมันไส้ นายเอรันนี่ดูดีหล่อเข้มบุคลิกนิสัยดูจะเป็นคนเงียบเหมือนเก็บกฎอะไรสักอย่างแต่การกระทำของฉันเมื่อกี้ทำให้รู้ว่าต่อให้นายเอรันจะดูเป็นคนเงียบขรึมแค่ไหนถ้าเขาโกรธขึ้นมาและควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ก็ไม่ต่างกับกระทิงโดนผ้าแดงล่อหน้า ซึ่งนิสัยนี้เหมือนพี่วีกับพี่ฝ้ายเลย ^_^;

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 209 ท่าน