Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
วัน ใส ใส กับ ใจ รัก สอง เรา
qb+lucky
แข่ง !!
7
12/09/2555 19:50:08
355
เนื้อเรื่อง
                  บทที่ 7   12/9/55






 
 
 
     สามทุ่มของวันเสาร์นี้ เป็นวันที่รัตน์ กลับจากข้างนอกมาอย่างอารมณ์ดี เขาได้ไปเปิดหูเปิดตาดูหนังเป็นครั้งที่สอง นับแต่ได้มาอยู่บ้านป้าเภานี้ ในขณะที่ช่วงเรียนหนังสือ เขาไม่เคยเกเร มุมานะตั้งใจเรียนอย่างเต็มที่ เพื่อหวังให้พ่อแม่ภูมิใจ
      เขามีความคิดว่า คำสอนพ่อแม่ที่บอกให้เขานึกถึงความหวังที่พ่ออยากให้ได้เป็นเจ้านายยามเรียนจบออกมาทำงานนั้น หากเขาทำได้ คงเป็นวันที่พ่อแม่มีความสุขที่สุด  และก็ เขาจะต้องทำได้ ชายหนุ่มคิดแล้วก็เดินยิ้มเข้าประตูรั้วบ้านไป
         เมื่ออยู่ในห้องชายหนุ่มก็เปิดหน้าต่างบานที่ตรงกับเรือนใหญ่ และเป็นที่จะมองเห็นห้องของเจี๊ยบได้พอดี
 
 “ยัยน่ารักทำไมเงียบอย่างนี้วะ ? สงสัยนอนหลับแต่วัน ว่าจะแซวเล่นซะหน่อย...”
          รัตน์พูดเบาๆแล้วก็ยิ้มด้วยความขำหลังจากเห็นหน้าต่างห้องของเจี๊ยบปิดไว้เงียบ ก่อนจะหันตัวกลับมาเพื่อจะเตรียมผลัดเสื้อผ้าออก เพราะตอนนี้ เขาใส่ชุดเก่ง กางเกงยีนส์ลีวาย501 ซึ่งถอยมาจากร้านขายเสื้อผ้ามือสอง เพราะไม่อยากจะเสียเงินมากโดยเปล่าประโยชน์  เขามีความคิดว่า ถึงจะใช้ของเก่า แต่หากมีความตั้งใจทำตัวให้ดี คนเขาคงจะไม่ว่าอะไรหรอก เสื้อผ้ามันทำให้คนเขานับถือได้ก็จริง แต่บางที เสื้อผ้าก็ทำให้คนหลงอะไรผิดๆก็มี
 
           ก๊อกๆๆๆ !!
 
“รัตน์จ๊ะ ป้าถามอะไรหน่อย...”
 
ชายหนุ่มสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงของป้าเภาเรียก  เขารีบดึงกางเกงที่ถอดไปกองที่เท้าและกำลังจะดึงออกจากตัวนั้นเลื่อนขึ้นมาใส่ตะพลางรูดซิปแล้วรีบเดินมาเปิดประตู
 
    “ป้ามีธุระอะไรบ้างครับ ? ถามมาได้เลย”
ชายหนุ่มเมื่อเห็นสีหน้าหญิงสูงอายุข้างหน้า ก็รู้สึกมีความสังหรณ์ใจขึ้นมาทันทีเพราะเธอมีท่าทางกังวลจนเห็นได้ชัด
 
 
“รัตน์เห็นเจี๊ยบไหมจ๊ะ ป้าโทรตามตั้งแต่ตอนทุ่มนึง มันก็บอกจะรีบกลับ
แต่นี่ มันจะสี่ทุ่มแล้ว ยังไม่เห็นมันมา ป้าห่วง ใจไม่ดีเลย...”
 
“ผมเพิ่งกลับจากไปเที่ยวข้างนอกครับคุณป้า ยังไม่เห็นเจี๊ยบ  อืม...ว่าแต่ตอนที่เจี๊ยบจะไปข้างนอก เขาบอกคุณป้าว่าจะไปไหนเหรอครับ ?...”
 ชายหนุ่ม เปิดประตูกว้างไว้ แล้วเดินออกมายืนนอกห้อง ด้วยท่าทางนอบน้อม
“เจี๊ยบบอกว่า จะไปหาเพื่อนแถวโรงเรียน ไอ้เราก็ห่วงเลยให้พ่อมันไปตามตั้งกะสองทุ่มแล้ว แต่ไม่เจอ เพื่อนมันบอกว่า ไม่ได้มาเลย ก่อนจะมาถามรัตน์ ป้าก็ออกไปเดินหาแถวตลาดนัดที่มันชอบไปเที่ยวบ่อยๆแล้ว ก็ไม่มี ป้าจะทำไงดี รัตน์ช่วยป้าคิดที...”
     ชายหนุ่มทำหน้าครุ่นคิด ก็จริงอย่างป้าเภาบอก เจี๊ยบไม่เคยไปไหนเลย นอกจากแถวตลาดนัด เธอชอบเดินซื้อกับข้าวและของใช้เล็กๆน้อยๆ อย่างมากก็ไปเที่ยวห้าง แต่ไม่เคยอยู่เกินสามทุ่มในวันเสาร์อาทิตย์อย่างนี้
 








 
                    ที่ถนนวิภาวดีรังสิตช่วงแถวทางออกใกล้สนามบินดอนเมือง  เวลาสี่ทุ่มครึ่ง
              รถมอเตอร์ไซค์สารพัดยี่ห้อ แต่งท่อตัดเบาะโมฯเครื่อง วิ่งมาจับกลุ่มรวมกันในเลนกลางของถนนนับได้ร่วมเกือบห้าสิบคัน
        รวมถึงมอเตอร์ไซค์ที่มีหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาสะสวยซึ่งนั่งซ้อนท้ายเด็กหนุ่มรูปร่างผอมด้วย
             “ป๊อด ให้เรากลับเถอะ เจี๊ยบกลัวอ่ะ เห็นเที่ยวก่อนที่ตำรวจไล่จับแล้ว ไม่อยากจะมาเลย”  หญิงสาวมองไปมารอบๆ ซึ่ง มีนักบิดกำลังเร่งเครื่องใส่กันดังจนหูดับนั้น  
             “โด่...อย่าปอดได้ไหม เรามาเที่ยวนะ ไม่ใช่มาตาย อายเขามั่งเซ่ เห็นไหมคนเขาพากันตื่นเต้นจะตายชัก    ที่ได้มาซิ่งตรงนี้น่ะ เป็นบุญแค่ไหนแล้ว ทำตัวให้มันเจิดๆหน่อยดี้ !”
    เด็กหนุ่มตัวผอมกระชากเสียงใส่เธออย่างไม่ชอบใจในทีท่าหวาดๆนั้น จนเจี๊ยบต้องเลิกพูด
         สักพัก รถมอเตอร์ไซค์คันนึงของเด็กแว้นซึ่งมีสก้อยนุ่งน้อยห่มนิดก็ปรี่เข้ามาด้วยเสียงแสบแก้วหู
        “เฮ้ !วันนี้กูขอแก้ตัวว่ะ...มีของแลกโอมั๊ย ?”
 
เจ้าหนุ่มคนนั้นมันหันหน้าไปบุ้ยใบ้ตรงข้างหลังที่มีเพื่อนสาวนั่งซ้อนนั้นหลังพูดจบ
 
 “ฮ่าๆๆ...มึงยังไม่เข็ดอีกเหรอวะ วันนั้นแพ้แบบราบคาบไปแล้ว รถมึงก็คันเก่า เครื่องก็แก่ อย่างนี้ถ้ากูไม่โอ คนเขาก็จะเรียกกูว่าไอ้ขี้ขลาดซิวะ  แต่ว่า ทำไมมึงไม่ใช้กติกาเดิมวะ ?”
 
เจ้าหนุ่มผอมก้าง ถามด้วยสีหน้าข้องเต็มที่ ส่วนเจี๊ยบที่ฟังอยุ่ข้างหลัง ก็นึกเดาเรื่องได้เลาๆแล้ว ว่าสองคนนี้จะทำอะไรกัน หล่อนภาวนาว่า อย่าให้เรื่องมันบานปลายไปเลย ที่มากับป๊อดวันนี้ เพราะอยากมาเที่ยวสนุกๆเท่านั้น
 
 “กติกาเดิม มีเงินสองพัน มันไม่สนุกว่ะ กูอยากให้มันมีสีสันสักเล็กน้อย
ไอ้จะเอารถ เดี๋ยวกูกลัวมึงจะไม่มีอะไรขี่กลับบ้านไง เลยต้องใช้ของ เอาละว่ามามึงจะเอากี่กิโล กี่รอบ ? ก็เชิญตามใจมึง กูรอเซย์เยสอย่างเดียว ไม่มีหนี !”
      ไอ้หนุ่มคนนั้น พูดจบก็จ้องหน้าป๊อดเขม็งรอคำตอบ   แต่ว่า โดนป๊อดยกมือขอเวลา ก่อนจะหันมาทางเจี๊ยบ ด้วยสีหน้าถมึงทึง
    “เจี๊ยบ ป๊อดอยากสนุกกับไอ้เดชมันสักหน่อย  เออออมันไปก่อนได้ไหม ป๊อดรับรองว่า ชนะมันแน่ วันก่อนป๊อดได้เดิมพันไปหลายพันและก็ชนะขาดเป็นกิโลเลย รถป๊อดแรงกว่าเยอะ ไม่ต้องกลัวนะ นะ ช่วยเล่นอะไรสนุกๆหน่อยเหอะ เดี๋ยวเดียวเอง”
          เจี๊ยบได้ยินถึงกับตกใจ ไม่นึกว่าเรื่องจะเป็นอย่างที่เธอกลัว สีหน้าเธอตอนนี้ซีด สายตามองไอ้คนท้าป๊อดอย่างหวาดๆ เธอสังเกตุเห็นว่า แววตามันมีความเจ้าเล่ห์ยังไงไม่รู้ รู้สึกว่า ตอนมันมองมาทางเธอ จะยิ้มเยาะหน่อยๆ
        “อย่าไปรับพนันแข่งเขาเลยป๊อด เจี๊ยบไม่อยากมีเรื่อง ให้เจี๊ยบกลับเหอะ...”
 
“อะไรกันวะป๊อด ทำไมคิดนานจัง หรือมึงปอดแหกซะแล้ว เอาไงแน่ รีบๆบอกมา จะไม่แข่งก็ได้วะ แต่มึงควรเอาปี๊บคลุมหัวแล้วนุ่งผ้าถุงถึงจะดี !”
 
           ไอ้คนท้าซิ่ง มันตะโกนเสียงดัง หลังจากเห็นว่า ป๊อดคุยนานไปหน่อยนั้นจนป๊อดหันขวั่บกลับมาด้วยอาการฉุนจัด ดวงตาเริ่มมีแวววูบวาบของคนโกรธ

        “มึงไม่ต้องพูดมาก !กูโอเค เอายังไงก็ได้ แล้วแต่มึง และก็ ก่อนแข่ง สวดมนต์หาพ่อแก้วแม่แก้วมึงไว้ให้ดีๆ คืนนี้กูชนะแน่ เอาแฟนมึงมาเตรียมรอกูไว้ได้เลย กูจะพากลับบ้านด้วย เอ้า !เข้าเส้นสตาร์ท”
 
          มอเตอร์ไซค์สองคัน จอดเร่งเครื่องอยู่ที่ กลางถนน ท่ามกลางบรรดากองเชียร์ริมทางซึ่งต่างนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ที่ติดเครื่องเตรียมพร้อมอยุ่ตลอดเวลาสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันไว้ล่วงหน้า
 
           “เตรียมตัว สาม...”
 
 
คนนับที่เป็นชายร่างสูง ซึ่งรับอาสาเป็นกรรมการให้ เดินออกมายืนข้างหน้ารอส่งสัญญาณร้องเสียงดังพลางเอามือกางนิ้วออกมาสามนิ้วหลังนับ
 
 มอเตอร์ไซค์ทั้งสองคัน ที่ปล่อยผู้หญิงให้ไปยืนรอข้างๆทาง ก็ก้มหัวลงเตรียมพร้อม พลางเร่งเครื่องกระหึ่ม
 
 
          “สอง...”
 
 
สายตาของคนขี่มอเตอร์ไซค์ จ้องข้างหน้านิ่ง มือบิดคันเร่งรัวๆ ควันไอเสียกระจายฟุ้ง บรรยากาศตื่นเต้นจนคนดูเป่าปากและโห่ร้องทั้งสองข้างทาง
 
 “หนึ่ง ไป๊ !...”

























                                
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 377 ท่าน