Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Danger! สาวซ่าป่วนหัวใจนายอันตราย
Chomploen
ผักบุ้ง=ใบกระเพรา!!
5
08/09/2555 00:03:08
376
เนื้อเรื่อง

ฉันนั่งหั่นหมู ไก่ รอนายโฮมรัน สักพักนายนั่นก็กลับมาพร้อมกับ เอิ่ม ==;; พริก และผักบุ้ง! อ๊ากกก! ฉันให้ไปหาพริกกับใบกระเพรา เอาผักบุ้งมาทำแป๊ะอะไร TT
                “อ่ะ เอาไป” นายโฮมรันส่งของมาให้ฉัน
                “นี่ นายจะบ้าหรอ ฉันให้ไปเอาพริกกับใบกะเพรา แล้วนายเอาอะไรมา ห๊า!”
                “ก็นี่ไง พริก ใบกระเพรา” นายนั่นตอบด้วยน่าตาเบื่อๆ
                “กระเพราบ้ายนายสิ นี่มันผักบุ้งเว้ยยย”
                “อ้าวหรอ ช่วยไม่ได้ ฉันไม่รู้จักใบกระเพราบ้าบออะไรนั่นนี่ -_- “
                “ชิ น่าเบื่อจริง งั้นนายนั่งก่อไฟรอไว้ เดี๊ยวฉันไปหาเอง แล้วอย่าทำไฟไหม้นะยะ! “ เฮ้อ ฉันจะไว้ใจหมอนี่ได้มั๊ยเนี่ย ==;;
                ฉันเดินหาใบกระเพราตามแปลงพืชผักสวนครัวไปเรื่อยๆ เอ อยู่ไหนน้า อ๊ะ นั่นไง ฉันรีบเดินไปเด็ดใบกระเพราทันที แต่ตรงนี้รกชะมัดเลยแฮะ ถ้าไม่สังเกตดีๆหาไม่เจอแน่
                เมื่อเด็ดเสร็จฉันก็รีบเดินกลับไปหานายโฮมรัน เห็นนายนั่นกำลังวุ่นอยู่กับการก่อไฟ
                “นี่เสร็จหรือยังน่ะ รีบหน่อยสิ “
                “อืม เสร็จแล้ว -_- “
                ฉันเอาหม้อกับทัพพีตั้งไว้ ก่อนจะนำวัตถุดิบที่เตรียมไว้มาเริ่มทำผัดกระเพรา นายโฮมรันยืนกอดอกมองด้วยใบน่านิ่ง เอ๊ะ ลืมอะไรไปรึป่าวน้า อ๋อ หุงข้าวนี่เอง
                “นี่นายน่ะ หุงข้าวเป็นมั๊ย” นายโฮมรัยส่ายหน้า โอ๊ยยย ทำรัยไม่เป็นสักอย่าง ><
 “งั้นนายไปหาใบตองมาสิ เราไม่มีจาน ต้องใช้ใบตองแทน”
“เหอะ น่าเบื่อชะมัด -_-“ ไอ้บ้านี่ ไม่ทำรัยยังจะบ่นอีก เดี๊ยวปั๊ด
“เอ๊ะ เดี๊ยว นายรู้จักใบต้องใช่มั๊ย”
“ฉันไม่ได้โง่นะ -_-“ อ๋อหรอ แล้วใครกันยะ ที่มันเอาผักบุ้งมาแล้วบอกว่าเป็นใบกระเพราน่ะ ชิ ฉันขี้เกียจเถียงเลยหันหน้าหนีไปอีกทาง
ผัดกระเพราเสร็จแล้วต่อไปเราก็ต้องมาหุงข้าวกัน ฉันนั่งรอข้าวสุก สักพักนายโฮมรันก็เดินกลับมาพร้อมใบตอง นายนั่นส่งใบตองให้ฉัน ฉันรับมันไว้ก่อนจะฉีกใบตองแบ่งเป็นสองใบ และตักข้าวใส่ใบตองทั้งสอง ตามด้วยผัดกระเพราราดบนข้าว อ๊า หอมชะมัดเลยยย >..<
ฉันส่งใบตองที่มีข้าวผัดกระเพราให้นายโฮมรัน นายนั่นรับไว้ ก่อนจะมองหน้าฉันสลับกับมองข้าวผัดกระเพรา ฉันทนไม่ไหวเลยถามไป
“ นี่มองอะไรกันนักหนา จะกินไม่กิน ไม่กินก็เอามา ฉันกินเอง “ ฉันทำท่าจะแย่งห่อใบตองมา แต่นายนั่นรีบดึงไว้
“ กินสิ หิวจะตาย”
“ชิ งั้นก็รีบกินไป ฉันไม่ส่ยาพิษลงไปหรอกน่า “
“เธอไม่ใส่ แต่อาจเป็นพิษเพราะฝีมือเธอ” นายโฮมรันพูดงุบงิบเสียงเบา แต่ฉันได้ยินนะ!
“นายว่าไงนะ!!! “
“ป่าวสักหน่อย “ นายโฮมรันตอบใบน่าใสซื่อ แหม มันน่าฆ่าให้ตายนัก!
ฉันนั่งกินข้าวกับนายโฮมรันไปเงียบๆ ฝีมือฉันก็อร่อยไม่เบาเลยนะเนี่ย ^-^สักพักฉันก็รู้สึกแสบที่ขา  ฉันมองหาที่มาก่อนจะพบกันรอยข่วนเป็นทางยาว บริเวณต้นขาด้ายซ้าย มีเลือดไหลซิบๆด้วย แสบจัง สงสัยโดนตอนที่เข้าไปเก็บใบกระเพราแน่เลย >_<
นายโฮมรันคงจะสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามขึ้น
“นี่ เป็นอะไรน่ะ -_- “
“ไม่รู้โดนอะไรข่วน สงสัยโดนตอนที่เข้าไปเก็บใบกระเพรานั่นแหละ “
“ไหน ดูซิ “ นายโฮมรันดึงขาฉันไปพาดไว้บนตักเค้า ก่อนจะสำรวจแผลของฉัน  >///<
“นะ นายจะทำอะไรน่ะ “ 
“อืม  กินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปหายาใส่ แต่หาอะไรห้ามเลือดไว้ก่อน  “ นายโฮมรันบอกก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระป๋าเสื้อ มาพันรอบแผลฉันไว้ อ๊ากกกก ฉันรู้สึกว่าใบหน้าผ่าว -///-
                ฉันพยายามดึงขาหนี แต่นายโฮมรันก็จับไว้แน่น
“อยู่เฉยๆสิ น่ารำคาญชะมัด “
ฉันจำใจต้องนั่งนิ่งๆ ให้เค้าพันแผลให้จนเสร็จ อืม ฉันอิ่มพอดี นายโฮมรันก็คงจะอิ่มแล้วเหมือนกัน ฉันจะเก็บของให้เรียบร้อย แต่นายโฮมรันกลับพูดคำที่ฉันไม่คิดว่าจะได้ยิน
“ไปหายาใส่เถอะ เดี๊ยวฉันเก็บเอง -_- “
“ =0= ม่ะ ไม่เป็นไร “
“นี่ ไปสิ ฉันเก็บเองได้ -_- เดี๊ยวขาเน่าฉันไม่รับผิดชอบนะ“ ชิ แผลแค่นี้ขาฉันไม่เน่าหรอกย่ะ เว่อชะมัด แต่ช่างเหอะ ให้หมอนี่ทำซะบ้าง ไม่เคยจะช่วยอะไรเลย โอกาสยังงี้หายากซะด้วย  ฮี่ๆ
ฉันหมุนตัวเดินไปหาชาวบ้านเพื่อขอยาทา แต่นายโฮมรันกลับตะโกนขึ้นมาว่า
“ที่ฉันช่วยเธอเพราะเธอทำกับข้าวให้ฉันหรอกนะ อย่าคิดว่าฉันจะพิศวาสเธอหล่ะ”ฉันเดินต่อไป ไม่หันกลับไปมอง แต่มุมปากกลับกระตุกเป็นยิ้มเล็กๆ ฉันว่านายโฮมรันก็มีด้านดีกับเค้าเหมือนกันนะเนี่ย :)
 
 
 
 
 
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 276 ท่าน