Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
The 5th Princesses # องค์หญิงผู้กป้อง
RainW
บทที่ 3 สะกดจิต
4
22/08/2555 22:11:31
341
เนื้อเรื่อง

บทที่ 3 สะกดจิต



 


“ยินดีต้อนรับเข้าสู่โรงเรียนของเรา Magic Unis ศาสตร์แห่งเวทมนต์!”


“คะ !?” พวกฉันหันมองหาต้นเสียง


“พวกเธอคงมาสอบคัดเลือกกันสินะ เดินตรงผ่านปราสาทเข้าไปเลย”และแล้วเจ้าของเสียงก็ปรากฏตัว
เขาเป็นผู้ชายตัวสูง ผิวขาวเนียน แต่งกายในชุดสุภาพ คือเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว เน็คไทก์สีดำ สีเดียวกับกางเกงขายาว เสียงของเขาทุ้มนุ่มน่าฟัง ถือเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งเลยล่ะ…

“สอบ…สอบอะไรกันคะ ?”ไพร์สถามอย่างงุนงงสุดขีด เออ ฉันก็งง ก็ผ.อ.บอกว่าส่งเรามาเรียน แต่ไม่บอกว่าต้องมาสอบนี่นา!เวรละ!ถ้าต้องสอบจริงจะผ่านไหมนี่ กลับไปโรงเรียนเดิมก็ไม่ได้ด้วย TT’

“สอบคัดเลือกไงล่ะ พวกเธอต้องสอบคัดเลือกก่อนที่จะเข้ามาที่นี่ ขั้นแรกเธอต้องไปสอบข้อเขียนก่อน แล้วต่อไปเธอก็ต้อง…”

“พวกเรามาจากเซนต์เบนมาร์ชค่ะ!” ฉันพูดแทรกขึ้นอย่างหมดความอดทน พูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจเลย! -*-

“อ้อใช่ ฉันรู้แล้ว พวกเธอคือ ทรัญพร สการัน พารินรัน วรินธรา เฮริณ ไม่ใช่หรือ”ชายหนุ่มตรงหน้า ชี้มือพร้อมกับเอ่ยชื่อพวกเราทีละคน เขารู้ได้ไง…

“แต่…แต่พวกเราไม่รู้มาก่อนว่าจะต้องมาสอบนี่นา ^^”สปายยังคงความเป็นตัวเองแม้จะอยู่ในเหตุการณ์ที่น่าหวั่นใจ

“งั้นก็รู้ตอนนี้แหละนะ เชิญ”เขาพูดพร้อมผายมือไปทางด้านปราสาทสีขาว ไม่นะ…ฉันไม่ได้อ่านหนังสือ ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย!แล้วแบบนี้จะผ่านไหมล่ะ!

“แต่…”เฮิร์ทเอ่ยค้าน “ไม่มีแต่คุณเฮริณ เชิญ”  ชายตรงหน้าพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเช่นเดิมแต่ฉันกลับรับรู้ถึงกระแสกดดันที่ส่งผ่านมา ฉันกระตุกมือสปายให้เดินตาม เมื่อทุกคนเห็นฉันเดินเลยออกเดินตามบ้าง เอาวะ!เป็นไงเป็นกัน!!


เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าปราสาทฉันก็สูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปเป็นคนแรก ข้างในเหมือนเป็นห้องโถงเพดานสูงธรรมดา ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรอยู่ในห้องโถงนั้นเลย แล้วฉันจะไปไหนต่อล่ะเนี่ย…

“ประตู…”แวซายส์กระซิบที่ข้างหูฉันเบาๆ ฉันที่มองไปรอบๆหันกลับมามองตรงหน้าจึงเห็นว่ามีประตูสีดำสนิทตั้งอยู่ ฉันจึงเดินตรงไปอย่างไม่ลังเล (ซะเมื่อไหร่) ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูออกแรงผลักแรงๆ สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือคน คน แล้วก็คนมากมายอัดแน่นอยู่ในห้องโถงใหญ่เพดานสูงแห่งนี้ คนเยอะมากถึงมากที่สุด อย่าบอกนะว่าคนพวกนี้มาสอบน่ะ ตายแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะเข้าได้ไหมล่ะ แล้วโรงเรียนนี้เค้ารับกี่คนกัน?

“เอาล่ะๆๆ ว่าที่ลูกศิษย์ของฉันทุกคน เงียบๆกันหน่อย”เสียงที่ดังมาจากข้างบน ใช่ ข้างบนไม่ผิดแน่ เพราะเมื่อฉันเงยหน้าก็เห็นต้นเสียงลอยอยู่ข้างบนจริงๆด้วย! 
เธอเป็นผู้หญิงที่สวย…มากเลยทีเดียว ผมสีแดงนั่นยาวเลยสะโพกไปอีกล่ะมั้งนั่น แววตาที่เธอมองลงมานั่นน่าเกรงขามชะมัดเลย

“ต่อจากนี้จะเป็นการสอบข้อเขียนของทางโรงเรียนเรา ข้อสอบแต่ละชุดจะไม่เหมือนกัน เพราะฉะนั้นอย่าคิดแม้แต่จะทุจริต!” เธอเน้นคำว่าทุจริตจนทกคนที่ยืนอยู่ด้านล่างสะดุ้ง

ฉันค่อยๆ มองไปรอบๆตัวอีกครั้ง แล้วจะสอบในห้องนี้เนี่ยนะ ไม่มีทาง แค่คนก็เต็มแล้ว จะเอาเก้าอี้กับโต๊ะเข้ามาได้ยังไง

“หวังว่าพวกเธอคงพร้อมที่จะสอบแล้ว…”ผู้หญิงคนนั้นที่ดูเหมือนจะเป็นอาจารย์พูดพร้อมกับวาดมือไปด้านข้างทำให้ห้องโถงเพดานสูงที่ฉันกำลังยืนอยู่กลายเป็นหอประชุมขนาดยักษ์ ที่โต๊ะและเก้าอี้โผล่ขึ้นมาจากไหนก็ไม่รู้ ดูเหมือนมันจะพอดีกับจำนวนคนที่อยู่ห้องเลยนะ ทุกคนที่มาสมัครเรียนเริ่มขยับตัวเพื่อนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด พวกฉันที่หันซ้ายหันขวาอย่าง งงๆ เมื่อเห็นเก้าอี้ว่างก็เดินตรงเข้าไปนั่ง

อาจารย์ผมแดงมองว่าที่นักเรียนที่เดินเข้าไปนั่งประจำที่ เมื่อเห็นทุกคนประจำที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็วาดมืออีกครั้ง พร้อมๆกับที่กระดาษข้อสอบปรากฏขึ้นบนโต๊ะ นั่นทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก = =;;

“เริ่มทำข้อสอบได้ เรามีเวลาให้พวกคุณ 2 ชั่วโมง ขณะนี้เป็นเวลา 8 นาฬิกา เวลาจะหมดลงเวลา 10 นาฬิกา ขอให้พวกคุณโชคดี…”สิ้นเสียงอันเรียบนิ่งของเธอ เปลวไฟก็ลุกพรึ่บมาครอกตัวเธอซะงั้น

“เฮ้ย!” ฉันอุทานเสียงเบาอย่างตกใจ แต่ด้วยความที่ห้องมันเงียบ ทำเอาทุกคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว

“นี่นาย อย่าเขยิบเข้ามาใกล้นักสิ” ว่าแล้วก็หันไปต่อว่าผู้ชายใส่แว่นที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งหันมามองฉันอย่าง งงๆ เออ รับเคราะห์ไปเหอะ ขอโทษที - -;;ฉันเมินหน้ากลับมามองกระดาษข้อสอบบนโต๊ะ ช่วยไม่ได้นะนายแว่น อยากซวยมานั่งข้างฉันทำไมล่ะ -0-แล้วข้อสอบนี่อะไรเนี่ย ใครจะไปรู้ล่ะยะ!!ว่าใครเป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรนี้ขึ้นมาเนี่ย !ฉันพึ่งมาถึงเมื่อกี้ ประวัติศาสตร์อะไรจะไปรู้ไหม!โชคดีจริงที่เป็นตัวเลือก แต่มันมีตั้ง 8 ตัวเลือก!ป้าด!ใครมันจะไปเดาถูกฟระ!เอาไงดีล่ะ ข้อสอบแต่ละคนไม่เหมือนกันซะด้วย รู้สึก เพื่อนๆอีก 4 คนของฉันก็เกิดอาการเลิ่กลั่กเหมือนฉันเช่นกัน เอ่อ…เอาวะ!เดาๆมันไปเหอะ
ว่าแล้วฉันก็เดามันมั่วทั้งหมด 80ข้อ แต่ที่หนักใจก็คือ 20 ข้อสุดท้ายเนี่ยล่ะ มันเป็นข้อเขียนน่ะเซ่!คราวนี้ใครมันจะไปมั่วถูกล่ะเนี่ย TTเอ่อ…กฎของประชาชนเหรอ…มันก็ควรมีความรักใคร่กันใช่ไหม แล้วต้องมีความสามัคคี เอ่อ…ไม่เบียดเบียนกัน อ่า…โอ้ย !มั่วแหลกล่ะโว้ย!

เมื่อมั่วมาจนถึงข้อสุดท้าย ฉันก็ว่างปากกาขนนก ลงไปบนแท่นปากกาที่อาจารย์ผมแดงคนนั้นเสกมาให้ เมื่อวางลงของทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะก็หายไปทันที แล้วต้องทำไงต่อ -0-ฉันหันมองรอบตัว ก่อนที่สายตาจะสะดุดอยู่ที่เจ้าของร่างสูงโปร่งที่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปทางประตูที่เข้ามานั่นแหละ อ่า…เขาทำข้อสอบเสร็จแล้วสินะ เมื่อเห็นดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงไปที่ประตูนั่น ก่อนจะเอื้อมมือไปดันประตูให้เปิดออก สิ่งที่ฉันเห็นคือห้องโถงห้องเดิมแต่คราวนี้ไปโล่ง มันกลับมีโซฟาหลายตัวตั้งอยู่และมีกระดานอันใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างๆฉันที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเจอกับสายตาคู่หนึ่งที่มองฉันอยู่ก่อนแล้ว ผู้ชายคนนั้น…

เขามีเส้นผมสีเทาเมื่อกระทบแสงแดดที่ส่องเข้ามาทำให้มันสะท้อนแสงวิบๆ ราวกับมันเป็นสีเงิน คิ้วเรียวพาดรับองศากับใบหน้า จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ สิ่งที่ฉันชอบมากที่สุดในใบหน้าของเขา เพราะมันเด่นสะดุดตาก็คือดวงตาอันคมกริบ ดวงตานั่นเป็นสีเงินสวย…สวยมาก มากมาก ฉัน…

“…” เขาจ้องหน้าฉันด้วยแววตานิ่งเฉย นิ่งเกินไปไหมเนี่ย

“สวัสดี^^” ฉันส่งรอยยิ้มเป็นมิตรให้เขา พร้อมกับเดินตรงเข้าไปนั่งบนโซฟาตัวเดียวกันแต่คนละมุม เขาเพียงแต่ผงกศีรษะ รับคำฉันเท่านั้น ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่กระดานข้างหน้า

“ฉันชื่อ ทรัมเบ็ต นายล่ะ?” ฉันยังคงพายามที่จะทำความรู้จักกับเขา มีเพื่อนไว้ก็ดีไม่ใช่เหรอ -.-

นิสตัน”เขาเอ่ยตอบโดยที่ไม่หันมามองหน้าฉัน

“กระดานนั่นมีไว้ทำไมเหรอ?” ฉันเอ่ยถามขณะที่ยังคงมองเสี้ยวหน้าของเขาอยู่ คำถามนั่น ทำให้เขาหันมาสบตาฉันด้วยแววตาของความสงสัย

“ทำไมอ่ะ ฉันไม่รู้นี่ผิดมากเลยใช่ไหม - -“ ฉันถามด้วยสีหน้าเนือยๆ ทำไมต้องมองแบบนั้นด้วยล่ะ

“ผิด มันคือกระดานประกาศผล”เขาตอบด้วยเสียงทุ้มนิ่ง พร้อมกับจ้องหน้าฉันอย่างสงสัย

“งั้นแสดงว่าถ้าฉันมีชื่ออยู่บนนั้นฉันก็สอบผ่านใช่ไหม” ฉันตาโต หันกลับไปมองกระดานที่ว่างเปล่านั่นอย่างมีความหวัง

“ใช่”เขาตอบสั้นอีกตามเคย ฉันจึงดึงสายตากลับมาจ้องหน้าเขาอีกครั้ง ซึ่งก็โป๊ะเชะ เพราะเขากำลังมองหน้าฉันอยู่พอดี

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงอะไร…หัวใจฉันเหรอ เดี๋ยว!แล้วทำไมต้องเต้นเสียงดังขนาดนั้นด้วยล่ะเนี่ย เพราะดวงตาลึกลับของเขาแน่ๆ โอ้ย!ภาวนาอย่าให้หมอนี่ได้ยินแล้วกัน

“เธอไม่ใช่คนของที่นี่” เขาเปิดปากพูดโดยที่ดวงตาก็ยังจ้องหน้าฉันอยู่ แน่ละ ฉันไม่หลบตาหรอก ถึงมันจะทำให้ฉันใจเต้นก็ตาม

“จะว่าอย่างนั้นก็ใช่ ฉันพึ่งมาถึงที่นี่เมื่อเช้า ทันเวลาเข้าสอบแบบเฉียดฉิว” ฉันตอบแบบเบลอๆ ทำไมดวงตาคู่นี้มันทรงพลังจัง

“เธอมาจากที่ไหน”เขากระซิบถาม

“ฉันถูกไล่ออกจากโรงเรียนเก่าให้มาเรียนการใช้เวทมนต์ที่นี่” ทำไมฉันต้องบอกเขาด้วยละ เหมือนโดนสะกดจิต…สะกดจิต!

“แสดงว่าเธอไม่รู้จักการใช้เวทมนต์มาก่อน”

“ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันใช้เวทมนต์ได้” ฉันเอ่ยตอบพยายามบังคับตัวเองให้ถอนสายตาออกจากเขา แต่ทำไม่ได้…หมอนี่เป็นใครกัน!ในเมื่อหลบตาไม่ได้ ก็หลับตา
แล้วกัน!ฉันหลับตาปี๋ และลืมตาอีกครั้ง นั่นทำให้ฉันผงะ เมื่อเห็นดวงตาทรงพลังสีเงินอยู่ใกล้เกินกว่าที่ควรจะเป็น ไอ้บ้านี่มันเข้ามาใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!ฉันยื่น
มือออกไปผลักคนตาสวยให้ออกไปไกลๆเพราะกลัวจะมีคนมาเห็น แต่เหมือนจะไม่ทัน…

“เฮ้ย!ทรัม”และเหมือนคนคนนั้นจะรู้จักฉันซะด้วย - -

“เฮิร์ท!” ฉันตะโกนเรียกเพื่อนเสียงดัง ด้วยสัญชาตญาณหรืออะไรก็ตามแต่ มันทำให้แรงผลักของฉันมันแรงมากกว่าปกติ ทำให้คนที่สะกดจิตฉันลงไปนั่งอยู่บนพื้นเสียงดัง พลั่ก!

เฮิร์ทเดินมาฉุดฉันไปตรงมุมห้อง โดยสายตายังจับจ้องอยู่ที่เจ้าของร่างสูงโปร่งที่กำลังลุกขึ้นจากพื้นมานั่งบนโซฟาตามเดิม

“มันทำอะไรแกหรือเปล่า” เฮิร์ทถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“ทำ” ฉันตอบตามความจริง

“ทำอะไร!”เฮิร์ทส่งเสียงดัง สะบัดมือฉันทำท่าจะเดินดุ่มๆเข้าไปหาหมอนั่น แต่ฉันฉุดมือมันไว้ก่อน

“สะกดจิต” ฉันตอบเสียงเบา เพราะความไม่มั่นใจว่าเขาสะกดฉันจริงหรือเปล่า หรือเป็นเพราะฉันเหม่อมองดวงตาของเขามากเกินไป

“สะกดจิตเนี่ยนะ?”เฮิร์ทถามเสียงสูง

“อือ เขาถามว่าฉันเป็นใคร ฉันก็ตอบเขาไปจนหมด”

“หา =[]=”

“เออ เลิกทำหน้าเหวอ แล้วมารอลุ้นผลดีกว่า” คราวนี้ฉันเลือกที่นั่งให้ไกลจากอีตานั่นนิดหน่อย ชื่ออะไรนะ นิสตันใช่ไหม

เมื่อเพื่อนๆของฉันออกมาจนครบ เฮิร์ทก็เล่าเรื่องที่ฉันโดนสะกดจิตให้พวกที่เหลือฟังด้วยเสียงกระซิบ เพื่อไม่ให้หมอนั่นรู้ว่าโดนนินทาอยู่ นายนั่นก็มีเพื่อนเหมือนกัน กลุ่มใหญ่ทีเดียว มีทั้งหมด 6 คน หน้าตาดี ยกกลุ่มเลยแหะ -..-

“ทรัม ติดใจใครในกลุ่มนั้นรึเปล่า น้ำลายไหลแล้วน่ะ 555”ฉันหันไปมองหน้ายัยสปายที่พูดโพล่งออกมาเสียงดัง ทำเอาชายหนุ่มหกคนนั้นหันมามองฉันอย่างพร้อมเพรียง ไอ้เพื่อนเวร >O<
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 180 ท่าน