Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Following ให้รักนำพา
อีหมิงหมิง
เกาะนามิ
12
10/08/2555 18:45:50
336
เนื้อเรื่อง
ฉันกับเขาเดินเข้ามาที่ห้องโถงด้วยกันซึ่งตอนนี้ทุกคนก็ยังสนุกสนานไม่เลิกรา = =’ ฉันพาเขาไปรู้จักกับคุณพ่อ
“คุณพ่อค่ะ นี่ชุนจองชินคนที่หนูเคยเล่าให้ฟังไงคะ”
“สวัสดีครับท่านประธาน”
“อ๋อ สวัสดีคุยกันธรรมดาก็ได้ ^^”
“ครับ ^^”
ฉันปล่อยให้พวกผู้ชายคุยกันตามประสากันเองก่อนจะพาจองชินทั่วรอบบ้าน
 
ณ ห้องนอนของฉัน
ฉันนอนเล่นกับจองชินบนเตียงอันแสนจะนุ่มนิ่มของฉัน ก่อนที่ฉันจะเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาตอนเช้าก็พบว่า ฉันกำลังนอนกอดจองชินอยู่ เวลาเขาหลับแล้วดูดีกว่าตอนปกติอีก เห็นแล้วอยากจะหยิกแก้มสักทีสองที >///<น่ารักอ้า!!
“หลับสบายไหมนางฟ้าของผม”
>///<อ๊ายยยย!!! ขอเขินสามโลกเลยได้มั้ย
“สบายที่สุดเลยค่า พ่อเทวดา”
ฉันบอกยิ้มหวานๆให้จองชิน เขามองฉันยิ้มๆ ฉันรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขมากเกินคำบรรยายเลยล่ะ เวลาอยู่กับจองชิน มันเหมือนกับฉันกำลังทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่เลวร้ายนั่นไปหมดแล้ว แต่...เมื่อวานคิมซึลกี ผู้ชายคนนั่นเขาคิดจะทำอะไรของเขากันแน่นะ ฉันอุตส่าห์ไม่นึกถึงเรื่องเก่าๆแล้วแท้ๆ หรือว่า!!!ที่ซอนซาโทรตามฉันกลับมาเพราะพวกเขาอาจจะมีปัญหากันเพราะเรื่องเก่าๆในอดีตหรือเปล่า? ยิ่งคิดฉันก็คิดปวดหัว มันทำให้จิตใจฉันสับสน สมองของฉันตอนนี้มันร่วนไปหมดแล้ว แย่จริง!นี่ฉันกำลังอยู่กับจองชินนะ ทำไมต้องไปนึกถึงเรื่องเก่าๆที่มันผ่านไปนานแล้วด้วยเนี่ย! T^T ไม่เข้าใจเลย!
 
หลังจากที่นอนหลับเต็มอิ่มฉันกับจองชินก็ออกมาหาอะไรทำนอกบ้าน สาเหตุมาจากว่าอยู่บ้านแล้วฉันรู้สึกเบื่อ วันนี้เลยขอตัวออกมาสวีตหวานแววตามประสาคนรักกันมั้งอะไรมั้ง >__< แต่ติดอยู่ที่ว่า ฉันไม่ได้อยู่โซลหลายปีทำให้ฉันจำเส้นทางไม่ค่อยได้เท่าไหร่ เลยต้องให้ซอนซากับคิมซึลกีมาด้วยอีกคู่หนึ่ง ฉันแอบหันไปมองคิมซึลกีที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังคนขับเขาดูเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับโลกภายนอกเลยสักนิดเดียว ยังเย็นชาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยสินะ
ฉันถอนหายใจเฮือกนึง ไม่น่าไปคิดถึงเรื่องวันนั้นเลย คนที่ฉันสมควรจะมองและนึกถึงตลอดเวลาคือชุนจองชินต่างแหก ฉันหันหน้าไปหาจองชินแล้วยิ้มๆ จองชินหันมายิ้มให้ฉัน เขายื่นมือข้างหนึ่งที่ไม่ได้จับอะไร มาจับมือของฉันแล้วดึงไปวางบนหน้าขาซ้ายของเขา บางทีถึงฉันจะอยู่กับจองชินมากแค่ไหน แต่หัวใจของฉันก็ไม่เคยเต้นเป็นจังหวะสักครั้งเลย! >///<
 
ณ เกาะนามิ
หลังจากขับรถมาถึงท่าเรือ เราก็นั่งเรือไม่นานนักก็ถึงเกาะนามิหรือเกาะแห่งความรักนั่นเอง ฉันจำได้ว่าฉันเคยมาที่นี่กับคุณแม่ คุณพ่อ และซอนซา ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรคนหนึ่งอยู่เลย หลังคุณแม่เสีย คุณพ่อก็แทบไม่มีเวลาให้ฉันกับซอนซาแม้แต่น้อย แค่นั่งกินข้าวด้วยกันที่บ้านยังทำไม่ได้เลย และนี่ก็เป็นการกลับมาอีกครั้งของฉัน แต่คราวนี้ฉันไม่ได้มากับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา(มีแต่ซอนซา) แต่มากับจองชินในฐานะคนรัก!และก็ถือว่าโชคดีอีกเพราะฤดูที่เรามากันนั่นเป็นฤดูหนาวพอดิบพอดีเลยแหละ ^^
ฉันเดินเข้ามาเรื่อยๆจนถึงบริเวณที่เป็นต้นสนเรียงราวเป็นสองแถวและแหวกแนวทางเดินตรงกลาง รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกซีรีย์เลยแฮะ >__< ฮ่าๆ ฉันเดินเตะหิมะไปเรื่อยจนมีมืออุ่นๆที่ถึงแม้อากาศจะหนาวสักแค่ไหน มือนี่ก็ยังอบอุ่นเลยพร้อมที่จะส่งไออุ่นนั่นให้ฉันเสมอ ยื่นมาจับมือฉันไว้ ฉันหันไปยิ้มให้เจ้าของมือ
“มือเธอเย็นจัง”
“แต่นายก็ทำให้มันอุ่นได้ไม่ใช่เหรอ?”
ฉันยิ้มหน้าทะเล้นให้จองชิน เขาเอามืออีกข้างยื่นมากุมมือฉันไว้แล้วยกขึ้นมาให้รับริมฝีปากของเขา(ระดับหน้าม้าของฉันนั่นเอง =__=) ก่อนจะทาบริมฝีปากบางๆนั่นที่สองมือของฉัน >///< จองชินทำอะไรก็ไม่รู้ ฉันเขินนะ!อีตาบ้า!
“เดี๋ยวมือเธอก็อุ่นแล้วล่ะ ^^”
“นายนี่นะ!! =^=///”
หน้าฉันจะแดงเป็นลูกสตอเบอร์รี่สุกแล้วนะ! หน้าอายจริงๆเลย!
“ฮ่าๆๆ ต่อจากนี้นะ...ฉันจะดูแลเธอเอง”
ฉันจ้องมองดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั่น มันกำลังส่งผ่านความอบอุ่นและความอ่อนโยนของจองชินมาให้ฉัน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะลอยขึ้นไปบนอากาศ ดวงตาคู่นั่นกำลังสะกดฉันด้วยอะไรบางอย่าง อะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันและเขารักกันมากขึ้นกว่าเดิม
ต่อให้ฉันใส่เสื้อโค้ดหนาๆสักกี่ชั้น ฉันก็ไม่มีวันหายหนาวได้เลย แต่ทว่า...เมื่อฉันได้สวมกอดจองชินแล้วนั่น มันไม่มีความรู้สึกร้อนหรือหนาวเกิดขึ้นกับฉันอีกเลย มีแต่ความอบอุ่น ความเป็นห่วง และความอ่อนโยนจากเขาที่ส่งมาให้ฉันทั้งนั้นว ันคงจะแดงก่ำเหมือนลูกมะเขือเทศแล้วแน่เลยปรายู่ ฉันร้องไห้เพราะความดีใจที่ทุกคนให้ใส่ใจตัวฉันมากกว่าตัวฉันเองเสียอีก ฉันดีใจมากเลย
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 442 ท่าน