Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
Remix...
18
04/08/2555 10:18:11
653
เนื้อเรื่อง

17
Remix…


                                        ฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ หลังจากตื่นนอน ห้องทั้งห้องล้วนมีแต่สีขาว ข้างๆ กันมีโซฟาอันใหญ่ตั้งอยู่และทุกคนก็อยู่ตรงนั้น ฉันหันหน้ากลับมามองที่เตียงที่ตอนนี้เยซุนฟุบหลับอยู่ วันนี้เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตากับกางเกงขายาวดูสบายๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ออร่าความหล่อของเขาลดลงแม้แต่น้อย ฉันกลับมองว่ามันดูเท่ไปอีกแบบ ไม่สงสัยเลยว่าเขาเป็นซูเปอร์สตาร์ได้ยังไง
ก็เขาหล่อนี่นา (นอกเรื่องไปไกลแล้วนางเอกฉัน)
ต่อๆ
                                        แขนข้างหนึ่งของฉันถูกห้อยอยู่กับสายน้ำเกลือ จะขยับทีนี่ก็ลำบากชะมัด คงจะไม่ต้องเดาให้ยากว่าที่นี่คือโรงพยาบาล เยซุน...เขาช่วยชีวิตฉันไว้
                                        “เธอฟื้นแล้ว! เฮ่ย! โบลาฟื้นแล้ว”
                                        ฉันสะดุ้งเล็กน้อยและเหลือบไปมองเยซุนที่ยืนยิ้มร่าด้วยความตื่นเต้นอยู่ใกล้ๆ เตียง ที่ฉันไม่รู้ว่าเขาตื่นตอนไหน
พอทุกคนที่เหลือพากันหันหน้ามามองหน้าฉันปุ๊บต่างก็พากันวิ่งหน้าตั้งทะเล่อทะล่าชนกันเข้ามาที่ข้างเตียงฉันกันใหญ่ จะพากันทำสีหน้าดีใจอะไรขนาดนั้น ทำอย่างกับฉันจะไม่ฟื้นขึ้นมาอย่างนั้นแหละ ชิ!
                                         และก็ตามมาด้วยคำพูดชุดใหญ่
                                         "พี่ดีใจจังที่โบลาตื่นแล้ว”
                                         พี่ยูวอน
                                         “วันนี้พี่ทำข้าวต้มกุ้งร้อนๆ มาให้น้องสาวด้วยนะคะ”
                                         พี่ซันจิน
                                         “วันนี้ฉัน...เอ่อ...พี่ทำซุปสาหร่ายมาให้ด้วยนะ”
                                          อะไรกันเนี่ย คนอย่างพี่จองวาน่ะเหรอจะยอมใช้สรรพนามเรียกตัวเองว่าพี่กับฉันผู้ซึ่งเป็นน้องสาว (ยัดเยียดเอง)  โอ้ว~อะเมซิ่ง
                                         “และก็ตามมาด้วยผลไม้หวานๆ ด้วยล่ะ”
                                          เชจุงเสริม ส่วนจีโฮก็ไม่น้อยหน้าชูเครื่องเกมมากมายที่อยู่ในเป้สะพายขึ้นมาอวดตรงหน้าฉัน
                                          “แทน แท่น This is a game”
                                          ตามมาด้วยคำพูดที่ทะเล้นและติดตลกเช่นเคย
                                          และเหมือนว่าฉันจะรู้สึกดีใจจนอยากจะร้องไห้ออกมาคงจะหนีไม่พ้นประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเขา...  เยซุน
                                          “เธอรู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงเธอมากแค่ไหนน่ะ”
                                          เยซุนดึงฉันเข้าไปสวมกอดเบาๆ ฉันค่อยๆ เอื้อมมือไปกอดตอบเขาเช่นกัน ส่วนอีกห้าคนที่เหลือคงจะเข้าใจว่าฉันต้องการอยู่ตามลำพังกับเยซุน เลยพากันวางข้าวของทั้งหมดไว้ที่โต๊ะก่อนจะพากันกรูออกไปจากห้องแทบจะไม่ทัน
                                          เรื่องอย่างนี้น่ะรู้ไวเชียวนะ...
                                          ภายในห้องเงียบสงบ คราวนี้คงจะเหลือแค่ฉันกับเขาแค่สองคนแล้วสินะ รู้สึกเขินนิดๆ แฮะ เยซุนคลายอ้อมกอดออกและกลับไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงเหมือนเดิม
                                          “หิวรึยัง”
                                          “นิดหน่อย”
                                          “เธอจะทานตอนนี้เลยมั้ย”
                                          เยซุนหันหน้ามาถามอย่างอารมณ์ดี
                                          “เอางั้นก็ได้”
                                          “อือ”
                                          เขาจัดการยกชามข้าวต้มมาถือเอาไว้ในมือก่อนที่จะป้อนฉัน กรี๊ดดด อะเมซิ่งเกินไปแล้ว หรือว่าเขาจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่...เพื่อฉันกันนะ                         แอร๊ยยยยย~ แค่คิดก็เขิน
                                          “ทานส้มหน่อยมั้ย ฉันจะปอกเปลือกให้”
                                          พอทานข้าวต้มเสร็จเยซุนก็ถามขึ้นมาอีก หน้านี่ยิ้มแย้มซะด้วย เยซุนแสนอบอุ่นคนนี้แหละที่ฉันฝันถึงมาตั้งนาน ไม่ใช่เยซุนคนก่อนที่คอยแต่จะเย็นชา จิกบ้าง กัดบ้าง แถมยังเจ้าเล่ห์เป็นที่สุดอีกด้วย
                                          เขาเปลี่ยนไปแล้ว แย้ว แย้ว~
                                          “จะดีเหรอ”
                                          “ตกลงเธอจะทานมั้ย”
                                          ง่ะ! ถึงอีตานี่จะดูใจดีขึ้นนิดหน่อย แต่โหมดใจร้อนและแสนเย็นชาก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม
                                         “อือ”
                                         “ก็เท่านั้นล่ะ”
                                         เยซุนปอกเปลือกส้มและจัดการยัด ย้ำ!!! ว่าเขายัดมันเข้าปากฉัน แถมยังยักคิ้วมาให้อีก ฮึ่ย! ไอ้คนเจ้าเล่ห์เอ๊ย!!!
                                         ชักจะรู้สึกอิ่มแล้วอ่า...
                                         “ทานข้าวเสร็จก็ควรจะนอนพักผ่อนได้แล้ว”
                                         “แต่ฉันยังไม่ง่วงนี่นา ถ้านายง่วงก็นอนไปก่อนเหอะ มันเพิ่งจะสองทุ่มเองนะ เด็กอนุบาลก็ยังไม่หลับหรอก”
                                         “เรื่องมากน่า บอกให้นอนก็นอนสิ”
                                         “ไม่เอา ฉันจะดูทีวี อยากดูข่าวบันเทิง”
                                         “เธอจะไปเสียเวลาดูมันทำไมกับอีแค่ไอ้ข่าวบันเทิงน่ะ ดูหน้าฉันก็ได้หรอกมั้ง มีนักร้องดังระดับซูเปอร์สตาร์ยืนหัวโด่อยู่นี่ยังจะเอาอะไรอีกฮะ”
                                         อึ้งกิมกี่...พอจะชมตัวเองหน่อย (ไม่หน่อยแล้วล่ะ) ก็เอาซะเต็มประตูเลยนะ
                                          “...”
                                         “รึว่าเธออยากจะดูตรงอื่นก็ได้นะ ฉันไม่ขัดข้องอยู่แล้ว”
                                         “ดะ..ดูได้งั้นเหรอ???”
                                         ฉันตาโตทันที
                                         “O_O”
                                         “ดูตรงอื่นได้จริงๆ เหรอ”
                                         ฉันเขย่าแขนเขา ก็ฉันดีใจจริงๆ นี่นา หึๆ คราวนี้ล่ะจะได้รู้กันสักทีว่ามีจริงหรือแค่ข่าวลือ
                                         “O_O”
                                         หน้าเหวอรับประทานเลยล่ะค่า คิกๆ
                                         “ฉันถาม..”
                                         “เออๆ รีบๆ แก้รีบๆ ดูซะ”
                                         “ขอบคุณนะ”
                                         ”...”
                                         เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวก่อนนะ เมื่อกี้อีตานี่เขาพูดว่าอะไรนะ ‘รีบๆ แก้ รีบๆ ดูซะ’ งั้นเหรอ...
                                         กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
                                         “...”
                                         อย่าบอกฉันเชียวนะว่าที่อีตานี่พูดเมื่อกี้น่ะ...กรี๊ดดดดดดดดด ไอ้คนทุเรศ ไอ้ลามก ไอ้เฮงซวย ไอ้เจ้าเล่ห์ ไอ้หล่อ ไอ้น่ารัก ไอ้...ฮึ่ย! (อันหลังไม่เกี่ยว นางเอกมั่ว)
                                         ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างที่เขาพูดสักหน่อยเลยนะ แงๆ ฉันหมายถึงว่าฉันจะดูรอยสักตรงไหล่ด้านหลังของเขาต่างหาก เฮ้อ! เห็นบอกว่าหวงมากนักนี่ (แอบไปสืบประวัติจากพี่กูเกิ้ลมาแล้วเรียบร้อย)
                                         พรึบ!!!
                                         ฉันเลิกเสื้อ อ้อ!!! ไม่สิ ถอดเสื้อเยซุนออกพร้อมกับจับเขาหันหลังทันที (เกิดหันหน้ามามีหวังได้หัวใจวายกันพอดี) รอยสักขนาดเท่าผลส้มปรากฏต่อหน้าฉันที่อยู่บนไหล่ทางด้านซ้ายของเยซุน มันเป็นรูปอักษรตัวบีเท่ๆ ล้อมรอบด้วยรูปหัวใจแบบคลาสสิก ดูแล้วมันช่างน่าหลงใหลจังเลย
                                         ไฮโซจริงๆ
                                         พรืด~
                                         ตุบ!
                                        “กรี๊ดดดดด”
                                        เยซุนหันกลับมาอุ้มฉันให้พลิกกลับมานอนบนเตียงที่ฉันยังเพลินกับการยืนมองรอยสักที่ไหล่เขาเมื่อกี้ทั้งๆ ที่เขายังไม่ได้ใส่เสื้อให้เรียบร้อยเนี่ยนะ อ๊ากกกกกก ใครก็ได้บอกฉันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น ฮือๆ
เยซุนก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูให้รู้สึกเสียวสันหลังเล่น ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดข้างแก้ม มะ...มันวาบหวิวเกินไปแล้วอ่า
                                        “ฉันนึกว่าเธอจะปลดเข็มขัดกางเกงฉันซะอีก หึ”
                                        “กรี๊ดดดดดดดด ไอ้คนทุเรศ ออกไปเลยไป๊”
                                        “โอ๊ย!!! ยัยบ้า เธอกัดหูฉันทำไมวะเนี่ย”
                                        เขาเอามือลูบหูตัวเองไปมา ก่อนจะตรงมารวบแขนทั้งสองข้างของฉันไว้อีกครั้ง
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 267 ท่าน