Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
ความจริงที่ยากจะทำใจ (ให้ยอมรับมันT^T)
17
02/08/2555 16:07:38
506
เนื้อเรื่อง

16
ความจริงที่ยากจะทำใจ
(ให้ยอมรับมัน)
 

                          เยซุนเกลี่ยปอยผมที่ละใบหน้าของฉันออก ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววอันน่าหลงใหลนั่นกำลังมองลึกลงมาในดวงตาของฉันเหมือนจะสะกดทุกอย่างให้หยุดนิ่ง
                          ไม่นานนักใบหน้าเขาก็เลื่อนต่ำลงมาจนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ นั่นอีกครั้ง แล้วทำไมฉันจะต้องรู้สึกตาลาย ปวดหัว อยากอาเจียนขึ้นมาล่ะเนี่ย มันใช่สถานการณ์แบบนี้มั้ย? แต่ฉันคงจะห้ามมันไม่ได้แล้วล่ะ เพราะมันมาจ่ออยู่ที่คอหอยแล้วเรียบร้อย
                          พลั่ก!!!
                          “อึก...ขอโทษนะเยซุน”
                          “...”
                          ฉันผลักอกเยซุนออกก่อนที่จะวิ่งตรงไปที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำทันที ทำไมฉันถึงรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาดื้อๆ แบบนี้นะ
                         “อึก...อ๊วก”
                          ซ่า...ซ่า...
                         “อ๊วก”
                         ซ่า...ซ่า...
                         “อ๊วก...อ๊วก”
                         ปัง!
                          ฉันเอามือเท้าอ่างล้างหน้าไว้เพื่อพยุงตัวเอง เยซุนเปิดประตูห้องน้ำตามฉันเข้ามาพอดี เพราะเขาคงจะสงสัยว่าฉันเป็นอะไรไป
                         “เธอเป็นอะไรมากรึเปล่า”
                         “อ๊วก...อ๊วก”
                         “ฉันคิดว่าเธอท่าจะอาการไม่ค่อยดีนะ”
                         “อ๊วก...คงงั้น”
                         ตอนนี้ทั้งน้ำมูกน้ำตาของฉันไหลออกมาอาบหน้าไปหมดแล้ว ภาพข้างหน้ากระจกก็มัวไปหมดจนมองไม่เห็นอะไรเลย แม้กระทั่งเงาของตัวเอง!!!
รู้สึกเหนื่อยจัง...
                         “เฮ่ย! นะ...นี่มัน”
                         “อะไรเหรอ”
                         ฉันเช็ดน้ำมูกน้ำตาก่อนที่จะก้มหน้าลงมองอ่างล้างหน้าที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดแล้วก็เลือด...
                         ละ...เลือด!!!
                         ละ…เลือด!!!
                         ละ…เลือด!!!
                         “นาย...ฉันชักจะไม่ไหวแล้ว”
                        ฉันเซถลาไปด้านหลังเมื่อรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างของตัวเองไม่มีแรงเอาซะแล้ว แต่โชคดีที่เยซุนวิ่งเข้ามาประคองไว้ได้ทัน ไม่งั้นฉันต้องล้มหัวฟาดพื้นห้องน้ำนี่ตายแน่ๆ
                         “เฮ่ย! โบลา เธออย่าเป็นอะไรไปนะ...โบลา”
                         เยซุนใช้มือตบแก้มฉันเบาๆ เมื่อเห็นว่าฉันกำลังจะหลับ
                         “ทำใจดีๆ ไว้นะ ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล”
                         “...”
                         “อย่าเป็นอะไรนะ”
                         “ฉันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก”
                        “ไม่ต้องพูดแล้ว ทำใจดีๆ ไว้นะ”
                        “อือ ถ้าฉันเป็นอะไรไปนายจะเสียใจมั้ย”
                        ฉันมองหน้าเยซุนเพื่อฟังคำตอบที่กำลังจะออกมาจากปากเขา เขาทำหน้าเป็นห่วงออกมาอย่างเห็นได้ชัด
                        “...”
                        “ตอบฉันมาสิ”
                        “เธอจะไม่เป็นอะไร เชื่อฉันสิ”
                        “ฉันเชื่อใจนาย”
                        “สัญญา”
                        “...”
                        “...”
                        “...”
                        หลังจากภาพของใบหน้าเยซุนที่มองมาอย่างเป็นห่วงภาพนั้น....ทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำ
 
                Yeazun said
                ครืด~ครืด~
                        ตอนนี้ผมกับไอ้ซันจินพาโบลามาส่งถึงมือหมอเรียบร้อย ส่วนคนอื่นๆ กำลังตามมาสมทบกับพวกผมสองคนที่นี่
                        ผมหยุดวิ่งและหยุดยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ผมพยายามที่จะสอดส่ายสายตาผ่านทางกระจกเข้าไปข้างในแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะผมรู้ดีว่าจะมองให้ตายยังไงมันก็ไม่มีวันจะมองทะลุเห็นด้านในได้หรอก
                        ขาทั้งสองข้างของผมค่อยๆ ก้าวเดินไปตามทางข้างหน้าอย่างเชื่องช้าตรงไปนั่งเก้าอี้ตรงด้านหน้าห้องฉุกเฉิน เธอจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย...ถ้าเธอเป็นอะไรไปขึ้นมาผมคงจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ ผมมันโง่เองที่ทำอะไรโดยไม่คิดให้ดีก่อน ทั้งทำให้เธอเสียใจบ้างล่ะ ร้องไห้ขี้มูกโป่งบ้างล่ะ
ผมนี่มันเลวจริงๆ (เพิ่งรู้ตัวเหรอ??)
                        ไม่นานพวกที่เหลือก็ตามมาสมทบพอดี
                        “พาราของฉันเป็นอะไรมากรึเปล่า”
                        ผมหันขวับกลับไปมองหน้าไอ้จีโฮทันที เพิ่งจะมาถึงก็พูดไม่เข้าหูเลยนะไอ้นี่
                        “...”
                        “ใครใช้ให้นายพูดแบบนั้นฮะ นายก็รู้ว่า...”
                        ไอ้ยูปรายตามามองผม ไอ้นี่ก็อีกทำเป็นมีลับลมคมใน แต่ยังไงซะมันก็เจ้าเล่ห์ไม่เท่าผมหรอก
                        “หุบปากก่อนเหอะน่า”
                        ไอ้จองวาบอกปัดแบบรำคาญ
                        “ใช่! มันใช่เวลาที่พวกนายจะมาล้อเล่นมั้ย”
                        ไอ้เชจุงเสริม
                        “นั่นไง หมอมาพอดีเลย”
                        พวกเรารีบวิ่งไปหาคุณหมอที่หน้าห้องฉุกเฉินตามที่ไอ้ซันจินบอก
                        “คนไข้เป็นไงบ้างครับหมอ”
                         ผมถามออกไปอย่างร้อนรน
                        “ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ หมอขอเชิญพวกคุณที่เป็นญาติของคนไข้ไปฟังผลตรวจที่ห้อง 4012 ได้เลยครับ เชิญครับ”
                        “ครับ”
                         ผมพยักหน้าตอบรับ
 
            ห้อง 4012
                          พวกเราทั้งหกคนมานั่งอยู่ภายในห้องฟังผลตรวจตามที่คุณหมอคนนั้นบอก และตอนนี้คุณหมอก็กำลังจะบอกผลตรวจกับพวกเรา
                          ตึกตัก ตึกตัก
                          หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ทำไมมันจะต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยวะ ขนาดว่าตอนผมอยู่ ม .4 ผมสอบชิงทุนได้เงินเป็นล้านๆ แถมยังได้ลำดับที่หนึ่งกับพวกมันทั้งห้าคน (เงินที่ได้เลยต้องหารกัน) ยังไม่รู้สึกตื่นเต้นขนาดนี้เลย
คุณหมออ่านดูแฟ้มเอกสารนิดหน่อยก่อนจะเริ่มสอบถามรายละเอียดเบื้องต้นของคนไข้
                         “คนไข้เป็นผู้หญิงใช่มั้ยครับ”
                         “ใช่!!!”
                         เราทุกคน
                         “อายุสิบแปด”
                         “ใช่!!!”
                         เราทุกคน
                         “อาเจียนเป็นเลือดก่อนจะนำมาส่งโรงพยาบาลใช่มั้ยครับ”
                         “ใช่!!!”
                          ผมตอบ
                         “สูงประมาณ 163 ซม. ผิวขาว หน้าสวย คิ้ว...”
                         “โว้ย!!! ตกลงนี่หมอจะสอบประวัติคนไข้หรือจะรับสมัครนางงามเนี่ย”
                         ไอ้เชจุงถึงกับสติหลุด
                         “ก็เอ่อ...”
                          หมออึกอัก เหงื่อเริ่มออกตามขมับและใบหน้า ถ้าหมอไม่บอกตอนนี้ล่ะก็ผมนี่ล่ะที่จะตั๊นหน้าหมอให้แหกเอง
หงุดหงิดจริงๆ
                         “ว่าไงครับหมอ”
                         ไอ้จินเร่ง
                         “ก็...”
                         “หมอยากเปลี่ยนบรรยากาศโดนนักร้องตั๊นหน้าดูสักครั้งในชีวิตเพื่อเป็นประสบการณ์ครั้งสำคัญบ้างมั้ย”
ไวปานความคิด ไอ้จองก็อดทนต่อไปไม่ไหวกับความท่ามากของหมอคนนี้ เหอะๆ
                         “ไม่เป็นไรหรอกครับ ผลตรวจออกมาแล้วว่าเธอเป็นโรคมะเร็งระยะสุดท้าย คงจะมีชีวิตอยู่กับพวกเราได้ไม่เกินหนึ่งเดือน หมอเสียใจด้วยนะครับ”
                         “ไม่จริงใช่มั้ย...มันไม่จริง”
                         ผมพูดอย่างเลื่อนลอยและเดินออกมาจากห้องฟังผลตรวจอย่างเชื่องช้า ในหัวคิดถึงแต่ประโยคเดียวที่หมอบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่าจะไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยก็ตาม แต่มันก็เป็นไปแล้วสินะ ผมควรจะทำยังไงต่อไปดี เธอจะอยู่กับเราไม่ถึงเดือนงั้นเหรอ???
                         ‘เธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย’
                          และที่สำคัญที่ทำให้ผมเจ็บในอกขึ้นมาดื้อๆ
                         ‘เธอคงจะมีชีวิตอยู่กับพวกเราได้ไม่เกินหนึ่งเดือน’
                          ในที่สุดสิ่งที่ผมกลัวมันก็เกิดขึ้น เธอกำลังจะจากผมไป...ในอีกไม่นาน แล้วตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมมัวทำเรื่องบ้าอะไรอยู่ ทั้งทำร้ายจิตใจเธอนั่นนี่สารพัด โชคชะตาก็คงจะโกรธและเกลียดผมมากเลยสินะถึงได้ลงโทษให้ผมต้องมาเจ็บปวดอย่างนี้
ไม่ใช่แค่ผมที่ช็อกกับเรื่องที่เพิ่งได้ยินและรับรู้มา แต่ทุกคนก็ช็อกจนพูดไม่ออก อย่างที่เขาเคยว่ากันว่าชีวิตของคนเรามันสั้นเหลือเกิน คิดแต่ว่าตัวเองมีเวลามากมาย จะทำเรื่องอะไรเวลาไหนก็ได้ แต่เมื่อเวลามันไม่ได้เหลือมากพออย่างที่คิดเอาไว้ คนเราถึงนึกอยากจะทำอะไรหลายๆ อย่างในตอนที่สายเกินไปแล้ว...อย่างเช่นผม น้ำตาผมไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ผมเพิ่งจะรู้ก็วันนี้แหละว่ารักเธอมากแค่ไหน ถ้าเลือกได้ผมจะไม่ทำเรื่องพวกนั้นเลย
                           จะไม่ทำให้เธอเสียใจ...
                           “อ้าว! ไงเยซุน นายมาทำอะไรที่นี่”
                           “...”
                           ผมมองสองคนตรงหน้าโดยไร้ซึ่งความรู้สึก ผมควรจะบอกเรื่องของโบลาให้สองคนนี้ฟังดีมั้ยนะ
                          “ว่าไงยะ”
                          “...”
                          ผมไม่สนใจเสียงของผู้หญิงกับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเลยสักนิด ตอนนี้ผมไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปมองว่าเขาจะทำหน้าตายังไง
                           “...”
                          ฝูงปลาน้อยใหญ่ที่กำลังว่ายวนลอยไปมาอยู่ในสระน้ำ ผมเลือกที่จะนั่งจมปุกอยู่ที่นี่ ถ้าผมเกิดมาเป็นปลาคงจะดี จะได้ไม่ต้องมาเจอกับความเสียใจ...อย่างเช่นวันนี้
                         “นี่! แฟนฉันเรียกไม่ได้ยินรึไงวะ”
                         “...”
                         ผมเงยหน้าขึ้นไปมองสองคนตรงหน้าทันที ไอ้อาชิกับยัยซูชิมาทำอะไรที่นี่ ไปลงเอยกันตอนไหนเนี่ย
                         “เธอเองเหรอซูชิ”
                         ผมถามเสียงเบา
                         “ก็ใช่น่ะสิ นี่ฉันกับอาชิถามนายตั้งนานแล้วนะ นายเพิ่งจะมาได้ยินเนี่ยนะ”
                         “โทษที แล้วเมื่อกี้เธอถามฉันว่าอะไรนะ”
                         “ฉันถามว่านายมาทำอะไรที่นี่”
                         “...”
                         ผมเงียบอีกครั้ง ผมควรจะบอกเรื่องทั้งหมดกับสองคนตรงหน้านี่จริงๆ สินะ เฮ้อ!
                         “ว่าไงวะไอ้ซุน”
                         ไอ้อาชิช่วยถามให้ซูชิ
                         “...”
                         “หูหนวกรึไง หา!”
                         “เหอะ โบลาเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เธอจะอยู่กับพวกเราได้อีกหนึ่งเดือน...เดือนเดียวเท่านั้น...ชัดพอรึยัง”
ผมลุกขึ้นกระชากคอเสื้อไอ้อาชิและตะคอกใส่หน้ามันดังๆ พอมันรู้มันก็อึ้งถึงกับพูดไม่ออก ยัยซูชิก็อาการเดียวกัน มันยากมากเลยนะที่จะเอ่ยคำๆ นั้นออกมาให้กระทบกระเทือนใจของตัวเองและคนฟังอีกครั้งน่ะ
                         “โธ่!!! ยัยโบลาของฉัน แกไม่น่าจะมาด่วนจากพวกเราไปไวขนาดนี้เลย ฮือๆ”
                         ขวับ!!!
                         ผมตาขวางใส่ยัยซูชิทันทีหลังจากที่เธอว่าโบลาจะจากไป ผมไม่มีทางและก็ไม่มีวันให้มันเป็นแบบนั้นหรอก
                         ไม่มีวัน...
                         “ฉันเสียใจด้วยนะไอ้ซุน ถึงฉันกับพวกแกจะไม่ชอบขี้หน้ากันขนาดไหน แต่เรื่องนี้มันก็อดที่ฉันจะเห็นใจแกไม่ได้ จริงๆ ว่ะ สู้เข้าไว้นะเว้ย...ฉันเป็นกำลังใจให้แกไอ้นักร้องมาเฟีย”
                         ไอ้อาชิพูดติดตลกเพื่อหวังให้ผมรู้สึกดีขึ้น แต่แววตามันกลับดูเศร้าหมองยิ่งกว่าคำพูดที่มันไม่เอ่ยออกมา ใครก็คงจะทำใจให้ยอมรับกับเรื่องที่ได้ยินมาไม่ได้
                        “ขอบคุณ”
                         ผมเอ่ยเสียงแผ่ว หวังว่าต่อไปนี้ผมกับมันคงจะญาติดีกันสักที (แต่พวกที่เหลือไม่!!!) อิจฉามันจัง...ที่ได้มีความสุขกับผู้หญิงที่มันรัก แต่ผมนี่สิ คงจะทำบาปกรรมเอาไว้เยอะ สนองกลับมาซะติดจรวดเลย ให้ตายสิ!
                        ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนใหม่...เพื่อเธอ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 257 ท่าน