Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
Special are bad boys ^^
14
31/07/2555 11:32:52
521
เนื้อเรื่อง

13
Special are bad boys ^_^
 

                ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวดำเกือบทั้งห้อง ตั้งแต่ผ้าม่าน เตียงนอน ผนังห้อง พรมปูพื้น ตู้เสื้อผ้า แม้กระทั่งของใช้ทั้งหมดของเจ้าของห้องนี้ก็เกือบจะไม่มีสีอื่นเลยนอกจากสีขาว...และดำ!!!
                ซึ่งบ่งบอกว่าเจ้าของห้องนี้คงจะไม่ต้องการให้ใครมารบกวนมากนัก แต่ถ้าจะมองอีกแง่หนึ่งก็คงจะหนีไม่พ้นความเถื่อนและโหดไม่มีใครเกิน
                “แฮกๆ ร้อนโว้ย!!!”
                “อดทนหน่อยเด่ะวะ”
                “โห~ ไอ้นี่ ฉันไม่เข้าใจแกเลยจริงๆ ว่ะ กับอีแค่เราจะวางแผนแค่เนี่ยทำไมเราจะต้องลงทุนมานอนซุกในผ้าห่มด้วยวะ ร้อนชิบ”
                หนุ่มหน้าหวานท้วงขึ้นเสียงดัง เจ้าตัวดูจะอารมณ์บูดเบี้ยวอย่างเห็นได้ชัด ถ้าฟังจากน้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นเมื่อกี้ แม้ว่าภายในห้องจะเปิดแอร์แล้วก็ตามที
                “เฮอะ เมื่อไหร่แกจะเลิกสำออยสักทีวะ ไอ้นั่นก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่ยอม ทำอย่างกับเป็นตุ๊ด เดี๋ยวพ่อก็เตะปากเข้าให้ซะเลยนี่”
                หนุ่มหน้าหล่อท้วงขึ้นบ้าง นี่มันห้องของเขา แถมแผนทั้งหมดเขาก็ต้องเป็นคนคิดขึ้นเองอีก กับอีแค่มาทนอยู่เป็นเพื่อนในผ้าห่มแค่เนี่ยก็ทำมาโวยวายเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ มันน่าอารมณ์เสียมั้ยล่ะ เจ้าตัวคงจะคิดแบบนั้นอยู่
                “หรือฉันเป็นตุ๊ดหว่า...จองวาจ๋า~เขารักตะเองน้า~”
                พูดพลางเหล่ตามองเพื่อนที่เริ่มทำหน้าไม่ไว้ใจ
                “เฮ่ย! อย่ามากอดแขนฉันนะเว้ย ถอยออกไปเลย ตูขนลุก”
                หนุ่มหน้าหล่อถึงกับใช้มือโยกศีรษะเพื่อนให้ออกห่าง คงจะเกิดขนลุกซู่ขึ้นมากับไม้ตายนี้ล่ะสิ
                “หึ! ก็งี้แหละ แกยังจะอยากนอนซุกหัวอยู่ในผ้าห่มอีกรึเปล่าวะไอ้จอง”
                “เออๆ ลุกขึ้นไปเลยไป๊”
                “ให้ฉันแนะนำตัวกับทุกคนก่อนละกัน”
                หนุ่มหน้าหวานยักคิ้วให้เพื่อนซี้ แต่มีหรือที่เพื่อนอีกคนจะยอมง่ายๆ ถ้ายอมกันง่ายๆ มันก็ไม่ใช่สไตล์หมอนั่นน่ะสิ หึๆ ได้ยินแต่เพียงเสียงหัวเราะในลำคออย่างร้ายกาจ
                “ได้ไงวะ ฉันหล่อกว่าแกเยอะนะไอ้เช เพราะฉะนั้นฉันต้องได้แนะนำตัวก่อนสิถึงจะถูก”
                “แต่ฉันหน้าหวานกว่า”
                นี่ก็ไม่ยอม อ้าว! เอาเข้าไป
                “ฉันหล่อกว่า”
                “ฉันหน้าหวานกว่า”
                “หล่อกว่า”
                “หวานกว่า”
                “ไอ้หน้าหนา”
                “ไอ้หน้าด้าน”
                หนุ่มสองคนนี้ยังทะเลาะกันไม่เลิก แล้วไม่มีใครยอมใครแบบนี้ มันจะได้แนะนำกันมั้ยล่ะทีนี้
                “อยากปากแตกเรอะไอ้เชจุง”
                “อยากเสียความบริสุทธิ์ก่อนก็เอาซี้”
                หนุ่มหน้าหวานทำท่าล้อเลียน แต่ก็ซ่อนความเอาจริงอยู่เพื่อข่มอีกฝ่ายให้อยู่ในกำมือ
                “หึ...แน่ใจเหรอ???”
                แต่หนุ่มหน้าหล่อก็รู้ทันความคิดของอีกฝ่ายเช่นกัน เล่นตอกกลับซะอีกฝ่ายเริ่มเป็นคนที่ขนลุกแทน
                “อะไรๆ แกอย่าทำหน้าหื่นๆ อย่างนั้นสิวะไอ้จอง”
                “ทามม้ายยยยยย~แกจะทำไมฮะ”
                “ตูบอกว่าอย่าทำไงล่ะวะ ตูเสียวนะ”
                จากหน้าหวานๆ กลายเป็นหน้าเบ้เลยล่ะคราวนี้ หนุ่มหล่อได้ทีต้องข่มให้มิด โดยการที่...
                “งั้นแกก็จงสยบแทบเท้าฉันซะ”
                “ฉันเถียงกับแกทีไรก็ไม่เคยเห็นจะชนะแกสักที ไอ้จอมแผนการเอ๊ย!”
                “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วJ”
                “รีบแนะนำเหอะ”
                “อะแฮ่ม! ผมชื่อจองวา นิสัยก็ไม่ได้ต่างจากไอ้เยซุนกับไอ้เชจุงเท่าไหร่ ถ้าอยากรู้รายละเอียดก็ต้องอดใจรอไปก่อนนะครับทุกคน ชีวิตของผมเกิดมาหล่อลากม้าม ตับ ไต ไส้ พุง (ไล่เอามันทุกอย่างที่ไล่ได้เพื่อให้รู้ว่าผมหล่อจริง) และอีกอย่างที่ผมอยากบอกให้ทุกคนได้รู้ หึ! ผมเป็นพวกปะเภทที่ชอบใช้กำลัง (ซาดิตส์&มาร์โซคิส) ด้วย...จะลองดูสักครั้งก็ไม่ว่ากันล่ะนะครับ”
                “เล่นเอาซะหมดหน้ากระดาษเลยนะไอ้นี่ ผมชื่อเชจุง ชอบอะไรที่เพอร์เฟ็กต์ (ไม่เพอร์เฟ็กต์ไม่เอานะ) ชอบอะไรที่ทำให้ชาวบ้านเป็นทุกข์แล้วผมมีความสุข (เลว) เพื่อนที่ผมสนิทที่สุดคงจะหนีไม่พ้นไอ้จองวานี่ล่ะ แต่ขอทีเหอะ ห้องอะไรของแกวะไอ้จอง มีแต่สีขาวกับดำเต็มไปหมด เอาไว้อาลัยงานของแกเหรอวะ”
                มองแบบเหยียดๆ พร้อมกับทำหน้าตารับไม่ได้แบบโอเวอร์
                “ปากแกเรอะ พูดอย่างกับห้องสีแดงๆ เหมือนตุ๊ดของแกดูดีนักแหละ เหยียบพื้นไนกี้อันงามๆ ของฉันลงไปทีไรล่ะสะอิดสะเอียนทุกที”
                ตอกกลับแทบจะทันที
                “นั่นเขาเรียกร้อนแรงและก็เร่าร้อนต่างหากไอ้นี่”
                “นี่ก็เรียกว่าสุขุม นุ่มลึกเหมือนกันล่ะวะไอ้เวร”
                “ไอ้หน้าเม่น”
                “ไอ้หน้าหมอนทอง”
                “ดีนะที่แกไม่ว่าหน้าชะนีน่ะ ฉันคงจะขนลุกตาย”
                หนุ่มหน้าหวานทำท่าทางขนลุกอีกรอบ
                “หึ...เปล่าหรอก ฉันกะว่าจะให้แกเป็นลิงมากกว่าชะนีว่ะ ฮ่าๆ”
                หนุ่มหล่อระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังถมอีกฝ่ายที่ได้แต่กัดฟันกรอด          
                 “ไอ้เวร...กรอด~”
                 “ขอบคุณ”
                 “ตูด่าเว้ย!!!”
                 “อ้าวเหรอ นึกว่าชม ฮ่าๆ”
                 “นอกเรื่องพอละ แล้วเราจะเอายังไงกับเรื่องนี้วะ”
                 “เรื่องไอ้ซุนกับยัยปรัมปรานั่นน่ะเหรอ”
                 “พาราเซตามอลต่างหาก สมองน่ะหัดจำหน่อยเซ่ เรียกชื่อเขามั่วๆ ได้ไง”
                 “เออๆ เอางี้ละกัน”
                 “ว่า”
                 “+//@@^###@!=*##@&+()”
                 “เอางี้เลยเหรอวะไอ้จอง”
                 “มันต้องอย่างนี้ล่ะ มันจะได้จนมุมเลิกเก๊กสักที”
                 “แล้วถ้ามันไม่สำเร็จล่ะวะ”
                 “ต้องสำเร็จสิ”
                 “อะไรทำให้แกมั่นใจขนาดนั้นวะ”
                 “ใครมันจะไม่หวงบ้างวะถ้ารู้ว่าของที่ตัวเองรักกำลังจะถูกคนอื่นขโมยไปต่อหน้าต่อตาก่อนที่มันจะทันได้แอ้มน่ะ”
                 “จริงว่ะ โห…ฉลาดจริงๆ เพื่อนใครหว่าJ”
                 “เพื่อนแกไง”
                 “ฉันโอเคสุดๆ เลยว่ะกับแผนนี้”
                 “ฉันก็โอเค”
                 “หึ”
                 “หึ”
                 หนุ่มทั้งสองคนพากันหัวเราะออกมาอย่างยากที่คาดเดาความคิด อย่างนี้สินะที่เขาเรียกว่า ‘เจ้าเล่ห์’
                “แค่ฉันนึกถึงสีหน้ามันตอนนั้นก็อดขำไม่ได้แล้วเว้ย นี่เราจะขอบคุณไอ้ยูใช่มั้ยเนี่ยที่หาเรื่องสนุกๆ อย่างนี้ให้ทำ”    “แต่ก่อนอื่นต้องหลอกไอ้จินกับไอ้จีออกไปจากบ้านก่อน ไอ้ยูมันขอดูเหตุการณ์ห่างๆ ด้วยคน ส่วนไอ้เยซุนน่ะมันต้องอยู่สนาม C แน่ๆ แกอย่าลืมทำตามแผนล่ะ”
                “โอเค”
                “มีทู”
                “ฮ่าๆ”
                “หึๆ”
                “เสร็จ/เสร็จ”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 339 ท่าน