Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
รักร้ายๆ ของนายปีศาจ
YUU
Chapter 4 You will for give me?
4
22/07/2555 00:27:51
405
เนื้อเรื่อง
มาอยู่ที่นี่ได้ซักพัก แต่ก็นานพอที่ฉันจะเริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้ กิจวัตรประจำวันของฉันก็คือเรียน ซึ่ง มันต่างจากโรงเรียนเดิมของฉันอย่างสิ้นเชิง มันมีอะไรมากมายจนฉันแน่ใจว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกที่ฉันเคยเจอ วิชาพื้นฐานคือการเอาตัวรอด ซึ่งเอาตัวรอดจากอะไรฉันก็ไม่แน่ใจ แต่สิ่งดียวที่ทำให้ฉันดั้นด้นมาเรียนทุกวันก็คือการได้มานั่งดูหน้าหล่อๆของแอฟฟรอนไงล่ะ ฮิๆ
        “ยัยเตี้ย เธอทำหน้าตาประหลาดๆแบบนั้นหลายครั้งแล้วนะ น่าลัวชะมัด” เสียงทักห้วนๆดังมาจากด้านขวามือของฉัน เฮ้อ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า มันไม่ยุติธรรมนิดหน่อยก็คือ ทำไมพ่อคู่หมั้นตัวแสบอย่างอีตาฟีนิกซ์ซึ่งเป็นนักเรียนดีเด่นอะไรเทือกนั้นมานั่งเสนอหน้าหล่อๆของเขาที่ห้องเด็กเรียนอ่อนอย่างฉันกันล่ะ
       “อะไรของนาย ฉันก็หน้าปรกติอย่างนี้แหละ”
       “อา ฉันไม่น่าหลวมตัวขอเธอแต่งงานเลยตอนเด็กๆ ถ้าฉันรู้ว่าโตมาแล้วเธอจะเป็นยัยโรคจิตอ่ะนะ”
กรี๊ดดด อีตาบ้านี่ จะด่าก็เก็บไปด่าที่บ้านสิยะ เล่นมาด่าว่าฉันโรคจิตต่อหน้าคนทั้งห้องนี่นะ โฮๆ แม้แต่แอฟฟรอนยังขำเลย
     “นายสนุกมากใช่มั๊ยที่ทำให้ฉันเป็นตัวตลกของทุกคน”
    “ก็พอสมควรล่ะ”
ไม่ต้องมายิ้มโชว์หล่อ เพราะฉันจะไม่มีทางหลงกลปีศาจปากร้าย ใจบาปแบบนาย ฮือๆๆ มีอย่างที่ไหน ตั้งแต่ทุกคนรับรู้ว่าฉันเป็นว่าที่ภรรยาของหมอนี่ ฉันก็ควบตำแหน่งตัวตลกของใครต่อใครไปพร้อมกัน และใช่ ฉันทำมันได้ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่องงเลยล่ะ
     “ไม่เอาน่า ประธานอย่าแกล้งคุณลูก้านักเลยครับ ฮิๆ” มันก็รู้สึกดีนะถ้าไม่มีเสียงหัวเราะตามมาจะขอบคุณมาก
    “ฉันว่าจะถามนายเหมือนกัน ว่านายโง่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ภูติหิมะ”ฟีนิกซ์มองไปที่แอฟฟรอนเคืองๆ
     “เอ๊ะ ประธานหมายถึงอะไรกันครับ” แอฟฟรอนตีสีหน้างงๆ แต่ก็อมยิ้มนิดๆ แต่แบบว่า กรี๊ด หล่ออ่ะ
     “อย่ากวนโมโหฉันให้มาก นี่นายริอาจจะตีท้ายครัวฉันตั้งแต่ตอนนี้เลยรึไง”ฟีนิกซ์ว่าพลางเอาเท้า ขอเน้นว่าเท้า สะกิดเก้าอี้แอฟฟรอนอย่างหยาบคาย
    “อันนั้น ก็หยาบคายไปนะครับ ผมไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นเลย จริงๆนะครับคุณลูก้า”
อันนั้นไม่ต้องเน้นมากก็ได้มั้ง เพราะฉันไม่ค่อยคิดถึงเท่าไหร่ ถึงฉันจะไร้เสน่ห์ แต่อย่างน้อยๆ ว่าที่สามีฉันก็รูปหล่อและดูดีนะ (เริ่มพาล)
    “งั้นก็ดีแล้วเพราะฉันไม่อยากให้นายชื่อเสียงไม่ดีนี่นะ”
   “กรี๊ดดด หมายความว่าไงยะ มีข่าวกับฉันมันแย่มากนักหรองั้นนายก็ถอนหมั้นกับฉันซะเซ่”
 โมโหค่ะโมโห
      “หา นี่เธอคิดนอกใจฉันอยู่ใช่มั๊ยถึงได้ขอเลิกกันง่ายๆแบบนี้น่ะหา”
      “คนที่เริ่มมันนายไม่ใช่เร๊อะ”
       เมื่อเสียงของฉันกับฟีนิกซ์เริ่มดัง แน่นอนว่าเพื่อนคนอื่นๆในห้องก็เริ่มให้ความสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งอาจารยืที่สอนอยู่ยังส่ายหัวแล้วเดินหนี
     “เรื่องของคู่สามีภรรยาน่ะครับ” แอฟฟรอนหันไปส่งยิ้มเทวดาบอกทุกคนจึงพยักหน้าแล้วหันไปสนใจเรื่องของตัวเองที่ค้างอยู่ ทุกทีสิน่า ฉันจะใช้ชีวิตร่วมกับหมอนี่ได้ไง
 
 
     “เฮ้ตัวเล็ก ลูก้า เธอจะงอนถึงเมื่อไหร่กัน”
   “ชิ” งอน ฉันไม่คุยกับฟีนิกซืตั้งแต่นั้นมา และหมอนั่นก็ตามง้อฉันตั้งแต่ตอนนั้นยันตอนนี้ที่ฉันจะเข้านอนเขาก็ยังตามต้อยๆไม่เลิกรา
    “ก็ฉันขอโทษแล้วนี่นา”
    “ยัง นายยังไม่ได้พูดมันออกมาซักคำ” อ๊ะ อยากจะกัดลิ้นตาย ฉันจะไม่คุยกับหมอนี่นี่นา
    “เย้ เธอยอมคุยกับฉันแล้ว เธอยกโทษให้ฉันแล้วใช่มั๊ย เธอก็รู้นี่ว่าฉันล้อเล่น” ฟีนิกซ์พูดยิ้มๆที่ไม่มีแววสำนึกจริงๆมาแต่ก็นะ ทำไมฉันต้องใจอ่อนกับรอยยิ้มกวนๆของหมอนี่ด้วย
      “ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น และฉันก็ไม่ได้บอกซักคำว่ายกโทษให้นาย”
    “เฮ้ ยัยเตี้ย มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ”
พูดจบฟีนิกซ์ก็เดินหน้าบึ้งพุ่งเข้ามาหาฉันที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก่อนจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กๆของฉันลากไปทางเตียงและผลักฉันให้ล้มลงอย่างเบามือ แต่ก็แรงพอจะฉุดฉันซึ่งอยู่ในอาการตกใจให้ล้มลงนอนที่เตียงได้ไม่ยาก จากนั้นก็ขึ้นค่อมร่างที่ดูเหมือนจะหดเล็กลงสองเท่าของฉันที่เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่
         “นาย... จะทำอะไร”
         “จะยกโทษให้ฉันได้รึยัง...ครับ คุณคู่หมั้นที่รัก หืม?”
ท้ายประโยคที่ขึ้นเสียงสูงแสดงถึงการบ่งบอกว่าเขากำลังถาม ไม่สิ ฉันจะมัวสนใจทำไมว่าหมอนี่ต้องการบ่งบอกอะไร เพราะไอ้ปประโยคหลังนี่ เขากระซิบซะชิดรูหูจนฉันขนลุกซู่ไปถึงหัวแล้ว ฮือๆ จั๊กจี้ที่สุด ฉันควรจะผลักเขาออกไม่ใช่หรอ
     “ถอยไปนะ”
       “ว่าไง จะยกโทษให้ฉันรึยัง”
     “กรี๊ดด นายทำบ้าอะไรยะ นี่มันวิธีขอโทษของนายเร๊อะ”
ฉันต้องกรี๊ดออกมาอย่างทนไม่ไหวเมื่อนายตัวแสบซุกไซร้ที่ซอกคอฉันก่อนจะเม้มเบาแต่เล่นเอาฉันสะดุ้งสุดตัวเริ่มดินเหมือนคนบ้า
       “เอาล่ะฉันจะไม่หยุดแล้วนะ แล้วแต่เธอก็แล้วกัน” พอพูดจบฟีนิกซ์ก็ประกบปากขโมยจูบแรกของฉันอย่างจาบจ้วงและเปิดเผย เท่านั้นไม่พอ มือไม้ของของเขาก็ลูบไล้เปะปะไปทั่วอย่างได้ใจ แล้วฉันจะตอบได้ไงในเมื่อ...ปากฉันไม่ว่าง โฮๆๆๆ
     “อื้อ” ฉันร้องประท้วงเมื่อฟีนิกซืไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยและคืนลมหายใจให้ มือไม้ก็ทุบไหลกว้างๆนั่นเพื่อเรียกสติเขาให้กลับมาแต่ทว่าไร้ผล ยิ่งกว่านั้นเสื้อผ้าฉันก็เริ่มหลุดลุ่ยด้วยฝีมือร้ายกาจของเขา ไม่ไหวแล้วน้า ไม่ใช่ตอนนี้เซ่(เอ๊ะ?)
    “ว่าไงลูก้า ฉันเริ่มจะทนมาไหวแล้วนะ”
   ทนไม่ไหวอะไรกัน ฮือๆ ก่อนที่ฟีนิกซ์จะโน้มหน้าหล่อๆลงมาฉันคงต้อง
    “ฉันยกโทษให้นาย ไม่มีอะไรที่เราต้องผิดใจกันโอเคมั๊ยที่รัก” ฉันบอกด้วยเสียงที่ดัง รัวและเร็วจนลิ้นแทบพันกัน เมื่อเห็นว่าฟีนิกซ์เริ่มขยับมือไม้อีกรอบ
    “ก็เท่านั้น นอนได้แล้วล่ะเด็กดี หึหึ ถ้าเปลี่ยนใจอยากต่อ ฉันรอเสมอนะ จุ๊บ”
 ปัง!! ฉันปิดประตูใส่จูบที่หมอนั่นบรรจงส่งมาให้ ลงกลอนอย่างหนักถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรก็เถอะ แต่เพื่อความสบายใจอันน้อยนิดของฉันแหละนะ
    ฉันก็ไม่ไหวแล้วนะฮือๆ เกิดมาก็ครั้งนี้แหละที่หัวใจแทบจะหยุดเต้นไปดื้อๆ พ่อจ๋า แม่จ๋า แล้วต่อไปนี้จะเป็นยังไง มันห้ามนะที่ไม่โมโหหรือโกรธหมอนี่น่ะ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
 รออ่านต่ออยู่นะค่ะสู้ๆ
จากคุณ fon1212/(fon1212) อัพเดตเมื่อ 10/08/2555 13:27:51
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 281 ท่าน