Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Love you? รักไม่ตั้งใจของนายปีศาจ
cinderelly
เธอต้องชดใช้!!!
5
09/06/2555 22:05:20
411
เนื้อเรื่อง
“นี่อุ๊บ วันนี้แกตื่นสายอีกแล้วใช่ไหม”        
“ก็พอดีฉันอ่านนิยายดึกไปหน่อย”
“เรื่องใหม่ที่ยัยอิ๊บพึ่งซื้อใช่ป่ะ  ไหนแกบอกว่าจะให้ฉันยืมอ่านไง”
“แกก็รอก่อนสิ  แกก็รู้ยัยอิ๊บขี้งกจะตายขนาดฉันยังต้องแอบยิบมาอ่านเลย”
“แต่แกก็โชคดีจริงๆนะที่หนีอาจารย์หนวดได้  ขนาดฉันเองยังทำไม่ได้เลย ฉันหละนับถือแกจริงๆ” จู่ๆยัยพอลล่าที่นั่งเงียบมาตั้งนานก็พูดขึ้นมา
“อุ๊บซะอย่าง ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว 555”
“แกนี่ขี้โม้จริงๆเลย” = =!
“แล้วนี้แกไปรู้จักสุดหล่อของฉันได้ยังไง เมื่อไร ตอนไหน เล่าให้ฟังหน่อยจิ”เรื่องผู้ชายยัยพิ้งกี้นี่ตัวแม่เลย ยังไม่ทันไรก็ไปขี้ตู่ว่าไมค์เป็นของหล่อนแล้ว  ( _ _!)
“ ก็ได้เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังตั้งแต่เริ่มเลย  คืออย่างนี้นะ ……….”          
        เป็นโชคดีฉันกับไมค์ที่วิ่งเข้าห้องเรียนได้ทัน  พอเข้ามาถึงอาจารย์ประจำชั้นก็แนะนำไมค์ให้ทุกคนในห้องรู้จัก  ส่วนฉันเหรอ ก็ไปนั่งกับเมาส์ยัยเพื่อนซี้2คนจะเรื่องอะไรอีกก็เรื่องไมค์ไง  ยัยพิ้งกี้อิจฉาฉันใหญ่เลย ส่วนยัยพอลล่าดูไม่ค่อยชอบไมค์ยังไงก็ไม่รู้  แต่ก็ช่างมันเถอะ  เอ่อ ฉันลืมไมค์ไปเลยตอนนี้ไมค์มีที่นั่งแล้วก็คือที่ว่างข้างๆยัยพอลล่า หรือว่าฉันคิดไปเองกันแน่  ไม่รู้สิดูสองคนนั้นไม่ค่อยชอบหน้ากันเลย-,.-
“พักกลางวันแล้วววว”
“วันนี้จะกินอะไรกันดี  เมื่อเช้าฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยยย .๐.”
“ส้มตำดีไหม ฉันไม่ได้กินมาหลายอาทิตย์แล้ว คุณป้าร้านในโรงอาหารก็ตำอร่อยดีนะ แล้วไมค์หละสนใจไปกินกับพวกเราไหม” ยังพิ้งกี้พูดตาเป็นประกาย
“ฉันเห็นด้วยนะ ช่วงนี้ยิ่งอยากกินอะไรเปรี้ยวเผ็ดด้วยใส่พริกซักห้าเม็ดยิ่งดี”พูดแล้วเปรี้ยวปากอยากกินเดี๋ยวนี้เลย
“ไปสิ ฉันยังไม่รู้จักที่นี่เลย คงจะต้องให้พวกเธอแนะนำอีกเยอะเลย ถ้าจะกรุณา”ไมค์พูดพลางส่งยิ้มอันแสนหล่อเหลา ใครไม่ช่วยก็บ้าแล้ว > <
“ได้สิ เราสองคนเต็มใจเสมอJ”
“ชิ ใครอยากจะช่วยกัน”
“ตะกี้นี้แกพูดว่าอะไรนะพอลล่า”
“เปล่านี้ฉันยังไม่ได้พูดเล้ย-3-” ยังมีหน้ามาปฏิเสธอีก
“ไม่เป็นไรหรอกเราไปกินส้มตำกันเถอะ นะครับ ”
       ในที่สุดการกินส้มตำอันแสนอร่อยก็ผ่านพ้นไปด้วยดี (ถ้าไม่นับการประทะคารมกันของยัยพอลล่ากับไมค์นะ- -!)
“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ พวกแกกลับห้องไปก่อนเลย” สงสัยส้มตำทำพิษแน่
“ก็ได้ๆ แต่เธอระวังหัวด้วยนะ อย่าไปเดินชนอะไรอีกหละ”
“จ้า ฉันจะระวัง”
ผ่านไป 15 นาที
ในที่สุดฉันก็ปลดปล่อยออกได้แล้ว รู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์เลย  ยังเหลือเวลาอีกตั้ง15นาที ฉันไปหาอะไรดื่มดีกว่า
“น้ำสตรอเบอร์รี่นี่อร่อยที่สุดในโลกเลย  เหวอออ”
จู่น้ำสตรอเบอร์รี่ปั่นของฉันก็ลอยละลิ่วไปตกอยู่บนหัวใครคนหนึ่ง  ซึ่งหน้าตาคุ้นๆมากเลย  อยากบอกนะว่าเป็นคนเดียวกับ  คนที่ฉัน ทะ...ทำน้ำก๋วยเตี๋ยวหกใส่หลังเมื่อว่านนี้ ตายยิ่งกว่าตายอีกทำไม่ฉันถึงทำผิดซำซากอย่างนี้นะ
“นี่  ยัยแว่น!!!”นั้นไงน้ำเสียงพร้อมสายตาอันแสนอำมหิต  กำลังตรงมาหาฉันแล้ว
เขาเดินเข้ามากระชากคอเสื้อฉันอย่างไม่ปราณี แงๆ
“ฉะ...ฉัน ขะ...ขอโทษ”ฉันพูดพลางหลับตา ยกมือวิงวอนขอให้เขายกโทษ
“.....”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ  จะให้ฉันสระผมให้นายใหม่ก็ได้หรือรือให้ฉันเอาเสื้อนายไปซักให้ก็ได้นะ  แต่อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ได้โปรด” >.,0
“เธอ! คิดว่าขอโทษแล้วมันหายเหรอ?”เรียวกัดฟันกร่อนๆ
“ฉะ...ฉันไม่รู้”
“เธอต้องชดใช้กับเรื่องนี้แน่!!!”
“.........” ทำไมต้องตะครอกด้วย  ตกใจหมดเลย แงๆT^T
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 330 ท่าน