Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 13: Old life or not ?
15
03/06/2555 13:02:51
520
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 12 : Old life or not ?
 

                “O.O”
 
ง่ำๆๆ หม่ำๆๆ อึก.. ง่ำๆๆ
 
                “เอ่อ...”
 
ง่ำๆๆๆๆๆๆๆ อึก ง่ำๆ
 
                “คือ...น้องโรสขา”
 
                “อะใยหยอ แอนยา” ฉันเงยหน้าขึ้นจากจานพาสต้า คาโบนาร่า
 
                “คือ...น้องโรสดู...”
 
                “?” ฉันมองหน้าแอนนาสลับกับจาน
 
                “เอ่อ...มูมมามน่ะค่ะ =[]= “
 
                “อึก....จริงหรอ ??” ได้ยินเช่นนั้น ฉันรีบกลืนเส้นพาสต้า แล้วหยิบทิชชู่ ขึ้นมาซับปาก
 
                “ดูน้องโรสหิวมากนะคะ”
 
                “ใช่สิยะ ฉันไม่ได้กินข้าวเช้านะ แล้วก็ไม่ได้กินอะไรแบบนี้ มาหลายเดือนแล้วนะ”
 
                “ฮะๆ” ช็อคโก้ที่เอาแต่กินน้ำเปล่า นั่งขำฉัน อย่างน่าสมเพช = =
 
                “อะไร ? หยุดขำได้แล้วนะ มีอะไรน่าตลกมากรึไง ?”
 
                “อ๋อเปล่าครับ....ฮะๆ”
 
                “เปล่าแล้วหัวเราะทำไมเล่า บอกให้หยุดไงล่ะ !~”
 
                “ฮะๆๆ”
 
                “ไม่หยุดใช่มั้ย นี่ !” ฉันคว้าแก้วน้ำที่วางอยู่ข้างๆจาน สาดใส่หน้าเขาเต็มๆ
 
                “เฮ้ย ! -_-“ เขารีบลุกออกจากเก้าอี้ แล้วปัดเสื้อทันที
 
                “คุณเฟอร์เรโร่ O[]O”
 
                “เป็นไงล่ะ อยากยุ่งกับฉันดีนัก”
 
                “คุณทำอะไรของคุณเนี่ย”
 
                “ก็ฉันบอกนายแล้วยังไงล่ะ ว่าถ้าเรื่องทั้งหมดจบ เราก็ต้องจบ”
 
                “จบแบบนี้ คุณคิดว่าดีแล้วหรอ ?”
 
                “...”
 
คำพูดนั้นทำให้ฉันรูดซิบปาก...จริงสินะ ถึงแม้ฉันจะได้กลับมาอยู่ที่บ้าน ได้อาบอ่างจากุซซี่ กินอาหารระดับ 5 ดาว ได้ใส่ชุดสวยๆ หรูๆ นอนบนเตียงนุ่มๆ แต่...มันรู้สึกไม่เหมือนเดิม มันก็ดีอยู่หรอกที่ฉันออกมาเผชิญหน้ากับข่าว แล้วได้กลับมาอยู่ที่บ้าน แต่เหมือนมันขาดอะไรไป....ชีวิตซุปเปอร์สตาร์ ? ความฝันที่แท้จริงของฉัน ? แต่จะเป็นไปได้ยังไง ฉันก็ถูกไล่ออกแล้วนี่นา ไหนพวกแฟนๆก็ต่างหนีกระเจิง หันไปซบเชอรี่กัน ข่าวฉาวอีกล่ะ ? โอเวนอีก....เรื่องชู้กับนายผมทองอีก...นี่ฉันมีความสุขอยู่รึเปล่านะ...
 
                -ติ้ง-
 
เฟอร์เรโร่หยิบรีโมทเปิด ฟิลิปส์ ไดม่อน ทีวี (42 นิ้วประดับประดาด้วยเพชรระยิบระยับถึงจำนวน 2,250 เม็ด
น้ำหนัก 225 กะรัต ราคา 40 ล้านบาท)
 
                (ช่วง Gossip Zupzip ค่า ~♪)
 
                (วันนี้ Gossip Zupzipของเรามีข่าว Zupzip มาเล่าสู่กันฟัง ให้ท่านผู้ชมทุกท่านได้เพลิดเพลินไปพร้อมๆกับเรานะคะ)
 
                (ใช่แล้วล่ะคะ ตอนนี้เนี่ย...ข่าวอันดับหนึ่งในปารีสของเราตอนนี้คือ ‘โรเซลล่า เลเบล’ดาราสาวซุปเปอร์สตาร์ ที่เมื่อหลายเดือนก่อนเธอเนี่ย ทำสร้างความเสียหายมหาศาลให้บริษัทค่ายเพลงระดับโลกอย่าง Vociferous นะคะ แล้วเธอได้มีการออกมาแถลงการณ์ด้วยตัวของเธอเองนะคะ ว่าเธอเนี่ยยอมรับว่า ตัวเองนั้นทำเพื่อต้องการจะลบล้างความเสียใจที่ถูก‘โอเวน ริสปานเดอร์’อดีตแฟนหนุ่มของเธอบอกเลิกกลางภัตตาคารหรูนะคะ)
 
                (และจนถึงตอนนี้ค่ะ โรส ก็ได้กลับบ้านของเธอแล้ว และภายในวันนั้น พ่อกับแม่ของเธอ ก็ได้เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุทางรถยนต์นะคะ ซึ่งเธอก็ถูกกล่าวหาว่าเธอคือตัวการของเรื่องทั้งหมดค่ะ)
 
                (จะว่าไปแล้วเนี่ย...ดิฉันก็ไม่ค่อยเชื่อ เหมือนกันนะคะว่า โรสจะเป็นคนอย่างนี้ ทำทุกอย่างเพื่อที่จะพ้นทุกข์ แต่กลับทำให้คนหลายคนเดือดร้อนนะคะ)
 
                (ดิฉันก็ว่าเหมือนกันค่ะ ตอนนี้เรทติ้งของเธอ ตกลงไปจนอยู่ในระดับ F ของโลกแล้วล่ะคะ)
 
                (ไม่น่าเชื่อว่า ซุปเปอร์สตาร์เกรด A อย่างเธอจะทำตัวเธอเองให้ตกต่ำลงขนาดนี้นะคะ)
 
                “น้องโรส...”
 
                “แอนนา...ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่แคร์ คำพูดของคนพวกเนี่ย ฉันถือว่าเป็นโมฆะ เพราะฉันตั้งใจไว้แล้วที่จะให้มันเป็นแบบนี้ การที่ฉันออกมาประกาศตัว มันก็ดีกว่า เก็บตัวไว้ ไม่มีวันจะออกมาพบให้ใครเห็น แล้วก็จะโดนดูถูกว่าสร้างเรื่องน่าอับอายไว้ แล้วไม่มายอมรับ แต่นี่ฉันก็ยอมรับแล้ว ถึงแม้พวกนักข่าว ที่เชื่อจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างเนี้ย จะยังสร้างกระแสให้ฉันรู้สึกแย่ไปกว่านี้อีกก็ตาม และฉันก็สัญญาไว้กับพ่อกับแม่ ว่าจะไม่เสียน้ำตาให้ใครอีก คอยดูสิ...ฉันคนนี่เนี่ยแหละ ที่จะดันตัวเองให้ขึ้นไปอยู่บนดาวเหมือนเดิม แล้วก็จะเด่นกว่าเดิมแน่นอน !”
 
                “พูดได้สวยนิ ^ ^”
 
                “ส่วนนาย...”
 
                “O.O?”
 
                “ถ้านายยังไม่เลิกยุ่งกับฉันแล้วล่ะก็...ฉันจะฟ้องนาย ข้อหายุ่งกับชีวิตชาวบ้านมากจนเกินไป”
 
                “-.- ผมช่วยคุณตั้งหากล่ะ”
 
                “ถ้าทำได้ก็ทำ !”
 
                “ได้สิ ได้แน่นอน”
 
                “ฉันขอถามนายอย่างนะ ถ้านายคิดจะช่วยฉันเนี่ย นายจะทำยังไง ? แล้วนายคิดว่านายจะทำสำเร็จได้รึเปล่า ?”
 
                “ได้ไม่ได้ เดี๋ยวรู้กัน”
 
                -ติ๊ดๆ-
 
เสียงโทรศัพท์รุ่นเก่ากึกของเขาตัดบทพูดของเรา
 
                “นี่ไง มาพอดี”
 
                “...-_-“
 
                “ฮัลโหล”
 
                (#[email protected]!%^&^#$%*)
 
                 “ดีมาก ไปเดี๋ยวนี้ ได้เลยรึเปล่า ?”
 
                (#@#$%[email protected]#^^^*&&)
 
                “โอเค เดี๋ยวเจอกัน”
 
                “ใครหรอคะ คุณเฟอร์เรโร่ ?” แอนนาถามเมื่อเขากดปุ่มวางสาย
 
                “อ๋อโปรดิวเซอร์เพลงนะครับ”
 
                “มะ...หมายความว่าไงยะ ?”
 
                “ก็ผมจ้างโปรดิวเซอร์มาช่วยแต่งเพลงให้คุณไงล่ะ เขาเป็นเพื่อนผมเองละ ^ ^”
 
                “น้อยๆหน่อย จ้างใครที่ไหนมาก็ไม่รู้ ฝีมือจะเท่าไหนกันเชียว”
 
                “เขาจบปริญญาเอกมหาลัยศิลป์ชอง ดิโอเล่”
 
ชอง ดิโอเล่ มหาลัยที่ฝึกนักร้อง นักแสดง นักเต้น ต่างๆ ให้ก้าวข้ามฝันของตัวเอง และฉันเองก็เคยจบที่นั่นมาก่อน แถมไม่มีใครที่นั่นที่จะทำตัวไม่เอาไหน แต่ละคนเก่งๆทั้งนั้น เพียงแต่ใครจะทำได้มากแค่ไหน
 
                “งั้นหรอ...เป็นโปรดิวเซอร์ ?...”
 
                “ใช่ เขามีค่ายเพลงเล็กๆเป็นของตัวเอง และยังไม่มีศิลปินเป็นตัวเป็นตนเท่าไหร่”
 
                “แล้วจะให้ฉันลดตัวลงไปอยู่ค่ายแบบนั้นได้ยังไง ?”
 
                “ตอนนี้คุณก็ถือว่าต่ำอยู่แล้วนิ”
 
                “ไอ้........”
 
เขาแตะนิ้วชี้ลงบนปากของฉัน
 
                “คนต่ำๆอย่างผมเนี่ยแหละ จะทำให้คนอย่างคุณสูงขึ้นไปเอง”
 
                “นั่นสิคะ น้องโรส ตอนเนี้ย ถ้าจะไปหาค่ายเพลงใหม่ เขาคงจะไม่ยินดีต้อนรับนัก เพราะผลกระทบจากข่าวมันร้ายแรงเกินจะรับไหวนะคะ แล้วการไปหาค่าย ที่เค้าเต็มใจรอเนี่ย ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายไม่ใช่หรอคะ”
 
                “แต่..”
 
                “น้องโรสบอกเองนะคะ ว่าจะกลับไปเป็นซุปเปอร์สตาร์ที่เด่น และ ดัง กว่าเดิม ^ ^ “
 
                -ปี๊นๆๆๆๆๆ-
 
                “อ้ะ นั่นไง พวกฟลินต์มันมารออยู่แล้ว”
 
เขาพูดพลางชี้ผ่านหน้าต่าง ไปยังรถคันเดิมของชายกลุ่มนั้น
 
                “นี่นาย....!”
 
ไม่ฟัง แต่จับมือฉันลากออกไปจากบ้านทันที -_-
 
                “โชคดีนะคะ น้องโรส ^O^/”
 
                “อะ...แอนนาช่วยฉันด้วยยยยยย TOT”
 
                “แล้วเจอกันนะค้า ~”
 
                “แอนน๊า ~!!!!!”
 
                -ปัง !-
 
นายผมทองปิดประตูรถเต็มแรง แล้วปล่อยฉันให้นั่งลง
 
                “เบาๆสิ จะรีบไปไหนเนี่ย เดี๋ยวแขนฉันก็หลุดพอดี”
 
                “เป็นไง ช็อคโก้ ? ได้ทำอะไรเธอรึเปล่าวะ ?”
 
                “อี๋ ~ไอ้พวกบ้า โรคจิต หยุดพล่ามเดี๋ยวนี้นะ”
 
                “เปล่าๆ ฮ่าๆๆ”
 
                “แล้วทำไมเสื้อเปียกล่ะนั่น” เอ็ดเวิร์ดหันมาถาม
 
                “ช่างมันเถอะ”
 
                “ถอดออก แล้วผึ่งไว้ดีกว่านะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”
 
                “กรี๊ด >///<หยุดนะ นายจะทำอะไร บัดสีบัดเถลิง”
 
                “อะไรเล่า -_-“ช็อคโก้ ก็ทำตามคำของเอ็ดเวิร์ดแต่โดยดี เขาถอดเสื้อออก และพาดมันไว้กับกระจกรถ เผยให้เห็นแผ่นอกเนียนๆ สีน้ำนม แถมซิกแพคเป็นลอนๆ คนอะไรหุ่นดีชะมัด แหม..คงจะมีไว้อวดพวกผู้หญิง แม่ม่ายในบาร์สินะ
 
                “ไม่อยากดูก็ปิดตาไปซะ ไม่ต้องพูดมาก”
 
                “หน็อย...ไอ้บ้าฟลินต์ ปากดีนักนะแก”
 
.ในขณะที่ฉันกำลังเถียงกับฟลินต์อยู่ ก็มีนักข่าวหลายสำนัก วิ่งตรงเข้ามาล้อมรถเอาไว้...
 
                -แชะๆๆ-
 
                “เอ๋ ?...นักข่าว ? มาได้ไงเนี่ย”
 
                “ช็อคโก้ ปิดประจกรถเร็วเข้า !”
 
                “โอเค”
 
                “น้องโรสคะ นี่คือชู้ที่อพาร์ทเม้นท์ใช่มั้ยคะ ??”
 
                “ได้ข่าวว่าเจอกัน ที่บาร์มิดไนท์ด้วยนิคะ ?”
 
                “เคยมีอะไรกันรึยังครับ ?”
 
กรี๊ด =[]= อะไรกัน พวกนักข่าวหัวเบา ปัญญานิ่ม สมองฝ่อ คิดจะถามอะไรก็ถามงั้นหรอ ช่วยนึกถึงความเป็นจริงหน่อยได้ม้ายยยยย –o-
 
                        “ทำไงดีวะ ไปต่อไม่ได้ด้วยเดี๋ยวเผลอชน= =”
 
                “อะไรฟะเนี่ย ออกจากบ้านมาไม่ถึงกิโลฯ รู้ได้ไง”
 
                “ฉันบอกแล้วใช่มั้ย ว่าถ้าพาเธอเข้าบ้าน ต้องมีพวกแอบถ่าย ดักอยู่ซักที่”
 
                “โอ้ยยย พวกนายพาฉันมาซวยทำไมเนี้ย”
 
                “เงียบไปเลยเธอนะ - -“
 
                “อะไรกันยะ !!”
 
                “เลิกเถียงกันก่อนดีกว่า เรามาหาทางช่วยกันออกจากที่ตรงนี้ให้ได้ก่อนเหอะ”
 
                “จะทำยังไงเล่า !!!”
 
                “โอ้ยยย เงียบๆได้มั้ย คนกำลังใช้สมาธิ”
 
                “ไอพวกบ้านี่....คิดจะทำอะไรตามอำเภอใจไปถึงไหน !~”
 
                “แล้วจะให้เราทำยังไงละ นิ่งๆไว้เหอะ”
 
                “นายรีบๆใส่เสื้อเร็ว ช็อคโก้ !”
 
                “เออๆๆ”
 
                “ฉันจัดการเอง” ฉันทนรับแสงแฟลชไม่ไหว กดปุ่มเปิดกระจกรถ
 
                -แชะๆๆๆๆๆๆ-
 
                “เอ้า....ถ่ายกันให้พอ”
 
                -แชะๆๆๆๆๆๆ-
 
                “น้องโรสคะ สรุปคนที่นั่งอยู่ คือชู้ของน้องโรสใช่มั้ยคะ”
 
                “ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็นเพื่อน”
 
                “แล้วทำไมเมื่อกี้อยู่ในสภาพแบบนั้นล่ะคะ”
 
                “จะถามทำไม บอกว่าเพื่อนก็คือเพื่อนยังไงล่ะ !”
 
                “แล้วผู้ชายสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าละครับ”
 
                “ก็คนใช้ แล้วก็คนขับรถไง”
 
                “นี่เธอ -_-“ <<<ฟลินต์ / เอ็ดเวิร์ด
 
                “หรอคะ ? แล้วนี่จะไปไหนกันคะ”
 
                “ฉันจำเป็นจะต้องบอกพวกคุณให้รู้ด้วยหรอคะ ว่าฉันจะต้องไปไหน เมื่อไหร่ ยังไง ทำไม ?”
 
เมื่อคำถามมันเกินจะรับไหว ฉันจะปิดกระจกรถ แล้วเอื้อมไปบีบแตร
               
                “เฮ้ย...?”
 
                “ไปซะทีสิ”
 
                -บรึ้น ~-
 
วงนักข่าว แตกกระเจิงทันที เมื่อรถเคลื่อนตัวไปข้างหน้า
 
                “เจ๋งดีเหมือนกันนะคุณเนี่ย” 
 
                “หึ !ให้มันรู้ซะมั่งว่าใครเป็นใคร U_U”
 
                “ครับ แม่คุณ -_-“
 
                “รีบๆไปได้แล้ว ฉันอยากจะรู้นัก ว่าโปรดิวเซอร์อะไรนั่นน่ะ จะดีซักแค่ไหน”
 
                “ครับ ไปเดี๋ยวนี้ครับ คุณนาย =w=”
 
                “ดีมาก”
 


 
กลับมาใช้ชีวิตแบบเดิม...หรือเปล่า ?
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 238 ท่าน