Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 12: Noose
14
02/06/2555 17:25:55
484
เนื้อเรื่อง

Bad Superstar 11 : Noose

 
                “หึ !ดี เงียบๆงี้ ค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อย”
 
                “นี่พวกนาย =///=”
 
                “ไปต่อเหอะ ฟลินต์ฉันก็ง่วงแล้วเหมือนกัน”
 
                “หาวววว ~ ฉันเห็นด้วยว่ะ”
 
หน็อยยยย ~บังอาจมาล้อเล่นกับฉันได้นะ ตอนนี้ฉันกำลังกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมแล้ว คอยดูนะ ฉันจะเล่นงานพวกนาย !!
 
20 นาทีต่อมา...
 
                “ถึงแล้ว ลงไปซะทีสิ ฉันง่วง”
 
                ...
 
                “เฮ้ย ช็อคโก้ ทำไมเธอไม่ลงไปซะทีวะ”
 
                “หันมาดูดิ”
 
ฟลินต์หันตามคำของช็อคโก้...ฉันหลับ ?
 
                “สงสัยคงจะเหนื่อยมาก = =” <<< ช็อคโก้
 
                “พึ่งออกจากโรงบาล เหนื่อยอกเหนื่อยใจกับเรื่องถูกไล่ออก เรื่องข่าว เรื่องชื่อเสียง เรื่องพ่อกับแม่ บลา บลา บลา” <<< เอ็ดเวิร์ด
 
                “เธอทนได้ไง...ถึกจริงๆ” <<<ฟลินต์
 
                “คร่อก .... zz..” <<<ฉัน = =
 
                “เอาไงดีล่ะ”
 
                “ก็ปลุกซะสิ จะปล่อยให้หลับอยู่ในนี้รึไง ? -_-”
 
                “โรส...”
 
                ...
 
                “โรสครับ...”
 
                ...
 
                “โรสสส !!!”
 
                ...
 
                “นี่ขนาดตะโกนกรอกหู แล้วยัง...= =”
 
                “คร่อก...”
 
                “เอาไงดี -_-“
 
                “พาเธอเข้าบ้าน”
 
                “เฮ้ย จะบ้าเปล่า ? ถ้ามีรูปอะไรโผล่มาอีก เธอเอาฉันตายแน่”
 
                “พาขึ้นบ้านเฉยๆ จะไปมีอะไรล่ะ - -“
 
                “มีแน่ พวกนักข่าว มันชอบคิดเองเออเองจะตายไป”
 
                “งั้นจะให้ทำไง ปล่อยเธอไว้งี้หรอ ?”
 
                “เออก็ได้วะ = =”
 
ว่าแล้วเขาก็เปิดประตูรถ แล้วอุ้มฉันออกไป
 
                “เดี๋ยวมานะ”
 
เฟอร์เรโร่หยิบกุญแจบ้านในกระเป๋าเสื้อของฉัน แล้วไขกุญแจประตูรั้วเหล็กสีทอง ก่อนจะเดินเข้าไป
 
                -บรึ้น-
 
                “เอ๊ะ ? เฮ้ย ?!” ช็อคโก้หันไปตามเสียงเหยียบคันเร่ง
 
                “แล้วเจอกันพรุ่งนี้เว้ย ช็อคโก้ !ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”
 
                “เฮ้ยๆๆ ไอ้เพื่อนบ้า รอด้วยดิวะ จะให้ฉันนอนในบ้านเธอได้ไง รอเดี๋ยววววว”
 
เสียเปล่า รถของฟลินต์ก็ขับออกไปจากละแวกนี่พอดี ถ้าจะเดิน พร้อมๆกับอุ้มฉันไว้ คงจะไม่ทัน
 
                “อะไรกัน -_-“
 
ช็อคโก้หันกลับมาอีกครั้ง แล้วล็อกประตู ก่อนจะเดินไปไขประตูบ้านอีกอัน
 
                “น้องโรสขา กลับมาแล้วหรอ...? เอ๋ ?”
 
แอนนาเดินมาเปิดประตูรับ ในชุดนอนสีม่วงลาเวนเดอร์ของเธอ
 
                “ผมเองครับ”
 
                “คุณเฟอร์เรโร่ !? เข้ามาก่อนค่ะ”
 
                “ขอบคุณครับ”
 
                “แล้วนี่ มากันยังไงคะเนี่ย”
 
                “รถเพื่อนผมน่ะครับ”
 
                “แล้วคุณจะกลับยังไงคะ แอนนา ไม่เห็นรถเพื่อนคุณเลย ?”
 
                “มันแค่ส่งเฉยๆครับ = =”
 
                “อ่อ รบกวนพาน้องโรสขึ้นไปข้างบนหน่อยค่ะ ถ้าให้แอนนาคงไม่ไหว = =”
 
                “ครับ”
 
เขามองไปรอบๆคฤหาสน์หลังมหึมาของฉัน และเดินขึ้นบันไดตามแอนนาไปยังชั้นสอง
 
                -เอี๊ยด-
 
ช็อคโก้เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนสุดหรูของฉัน เขาเดินตรงไปที่บัลดัคคีโน่ (ยี่ห้อเตียง 4 เสา ที่ฉันสั่งทำจากอิตาลี โครงสร้างทำจากไม้เชสท์นัท บริเวณที่ถูกตัดโค้งทำจากไม้แอชแผงไม้ฉลุลายด้านบนของเสาทำจากไม้เชอร์รี่ ส่วนผ้าที่นำมาตกแต่งประกอบด้วยผ้าไหมอิตาลีและผ้าฝ้าย ซึ่งมาพร้อมใบรับประกันว่ามีคุณสมบัติ “ทนไฟ”เนื่องจากถูกประดับประดาด้วยทองคำแท้ 24 กะรัต น้ำหนักรวม 107 ก.ก. นี่ยังไม่นับรวมแผ่นทองคำที่นำมาใช้ตกแต่งรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อีกจำนวนหนึ่ง จึงมีราคาสูงถึง 200 ล้านยูโร)และวางฉันลง พร้อมกับสะบัดผ้าห่มขนแกะจากสวิตเซอร์แลนด์ ผสมรกแกะแท้ ทำให้มีความเนียนนุ่มและหอมมาก ก่อนจะห่มตัวฉันในสภาพที่สกปรก เพราะไม่ได้อาบน้ำ ส่วนเขาก็เดินหา ที่นอนของตัวเอง ซึ่งนั่นก็คือโซฟาหลุยส์ไม้สักแท้ บุหนังวัวสีขาว
 
                “คุณจะนอนตรงนั้นหรอคะ ? เอาหมอน กับ ผ้าห่มมั้ย ?”
 
                “ไม่เป็นไรครับ สบายแล้วครับ ^ ^”
 
                “งั้น...แอนนาขอตัวไปนอนก่อนนะคะ”
 
                “ครับ”
 
ในเวลาไม่กี่นาที ช็อคโก้ก็หลับผล่อยไป เพราะความเหนื่อยจากการเตรียมงานศพของวันนี้      
 

- - -

 
เช้าวันต่อมา...
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดด”
 
ไม่จริง !!นี่ฉันไม่ได้อาบน้ำงั้นหรอ แล้วไหงนายผมทองถึงนอนอยู่ตรงนั้น แล้วนี่มันก็ 11 โมงแล้วข้าวเช้ายังไม่ได้กินเลย !! O[]Oแบคทีเรียกี่ล้านตัวอยู่บนเตียงแสนสะอาดของฉันมั่งเนี่ย ไม่ได้การละ
 
                “หือ....อะไรของคุณเนี่ยโรส แหกปากแต่เช้าเลย”
 
ห๊า !? หมอนั่นตื่นมาก็กวนประสาทฉันเลยหรอ ?
 
                “อีตาบ้า เมื่อคืนนายทำอะไรฉันไปบ้าง บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”
 
                “ผมก็แค่พาคุณมาส่งที่บ้านของคุณเฉยๆนิ”
 
                “แล้วทำไมต้องมาค้างคืนด้วย ออกไปนะ ออกไป !!!ถ้าใครมาเห็นเข้า จะว่ายังไง นี่เรื่องที่อพาร์ทเม้นท์เลส เอล่าก็ทีนึงแล้วนะ ยังจะมาต่อที่บ้านฉันอีกหรอ ออกไปเดี๋ยวนี้น้า >[]< ~!”
 
                “อะไรกันคะ เอะ อะ โวยวายอะไรกันน่ะ O.O” แอนนาเปิดประตูเข้ามาแทรกสงครามของฉัน
 
                “แอนนา !!เธอปล่อยให้ช็อคโก้พาฉันเข้าบ้านได้ไง ทำไมไม่ไปรับที่หน้าบ้าน”
 
                “แต่น้องโรสขา...จะให้แอนนาปล่อยให้คุณเฟอร์เรโร่เขาเดินกลับได้ยังไงล่ะคะ”
 
                “ก็ตอนแรก เพื่อนมาส่งไม่ใช่หรอ ? แล้วหายไปไหนกัน”
 
                “ฟลินต์ กับ เอ็ดเวิร์ด มันรวมหัวกันแกล้ง ผมเปล่านะ”
 
                “ไม่ต้องมาโกหก ฉันรู้ว่านายอยากแต๊ะอั๋งฉันอีกรอบใช่มั้ยละ ? ยังไม่พอใจอีกหรือไง ห๊ะ !”
 
                “-_-“
 
                “ตอบมาสิ ฉันบอกไปแล้วไง ว่าขอบคุณ นายยังจะตามตื้อฉันมาทำไมนักหนาเนี้ย”
 
                “น้องโรสขา...คือ”
 
                “ฉันบอกนายแล้วใช่มั้ยว่า ถ้าเรื่องทั้งหมดจบลงเมื่อไหร่ ก็เอาเป็นว่าเรา จบกัน !”
 
                “คุณลืมอะไรรึเปล่า ?”
 
อ๊ะ !จริงด้วยสิ ฉันสัญญากับเขาว่า ถ้าเรื่องทั้งหมดจบเมื่อไหร่ ก็จะให้รางวัลเขานี่นา
 
                “อ๋อ ~ นายนี่มันก็ผู้ชายเห็นแก่เงินนี่เอง โทษที ที่ไม่รักษาสัญญา ฉันลืมน่ะ...เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะโอนเงินไปให้ล้านนึง”
 
                ...
 
                “ทำไม ? น้อยไปรึไง ? งั้นสองล้าน...”
 
                ...
 
                “นี่นายต้องการอะไรกันแน่เนี่ยห๊ะ ? ถึงได้ตามตื้อฉันจังเลย เอาห้าล้านไปเลย พอใจรึยังล่ะ ?”
 
                “ที่ผมต้องการน่ะ ไม่ใช่เงิน”
 
                “อ่าว...แล้วเป็นอะไรล่ะ”
 
                “โรส...ผมแค่อยากจะทำให้คุณกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง”
 
                “นายทำไม่ได้หรอก งานของนายล่ะ เป็นโฮสต์คลับกระจอกๆ ไปคอยรับใช้พวกผู้หญิงในบาร์นู้นไป๊”
 
                “ผมถูกไล่ออก”
 
                “O.Oเอ๋...? ว่าไงนะ”
 
                “ผมไม่ไปทำงานเป็นเดือน ผมควรจะมีสิทธิ์ทำงานต่อมั้ยล่ะ ?”
 
ตายจริง....นี่ฉันทำให้เขาตกงานงั้นหรอเนี่ย
 
                “ก็ดี จะได้เลิกยุ่งกับการให้บริการผู้หญิงซะที มันน่ารังเกียจ”
 
                “หึงผมหรอ ?”
 
                “อุ้ยยย” แอนนาอดเขินแทนไม่ได้ รีบเอามือมาปิดปากตัวเองไว้
 
                “จะ....จะบ้ารึเปล่า !? ฉันไม่ได้ชอบนายซักหน่อย จะหึงทำไมกัน =///=”
 
                “ทำเป็นปากแข็งไปได้ ชอบผมก็บอกมาตรงๆก็ได้”
 
                “ไม่-มี-ทาง !” ฉันกดเสียง แล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำไป
 
ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ~
 
                หยุดนะ...หยุดเต้นได้แล้ว หัวใจบ้า จะเต้นแรงทำไมนักหนา
 
                “อะไรกัน ฉันจะรู้สึกหวั่นไหวไปทำไมกันล่ะ”
 
 
มันคือบ่วงที่ไม่มีวันตัดขาด
  
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 142 ท่าน