Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 11: Back in fact
13
02/06/2555 16:15:54
367
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 11 : Back to the fact

 
                Rosella Mode :
 

                ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลนี่...มาได้ 4 อาทิตย์ เวลาทั้งหมดที่ฉันอยู่ที่นี่ ฉันจมปลักอยู่กับการจากไปอย่างไม่กลับมาของคุณพ่อและคุณแม่ เรื่องในหัวมีอยู่แค่นี้....เรื่องข่าวโดนไล่ออก หรืออะไรก็แล้วแต่ ฉันถือว่าเป็นเรื่องที่เล็กมาก มากจนมองไม่เห็นในสมอง หรือจะบอกว่าฉันไม่แคร์เลยก็ว่าได้
 
และอีกมะรืนนี่ หมอก็อนุญาตให้ออกจากที่นี่ได้ แต่ฉันอยากออกวันนี่เลยด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ตำรวจเจอศพของพ่อกับแม่แล้ว...ท่านเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถคว่ำ ตกเหว สาเหตุคงมาจากฝนตกหนัก ถนนลื่น มองไม่เห็นทาง แต่จะยังก็ตามฉันก็ยังคงเสียใจไปจนวันหมดลมหายใจ เรื่องที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นก็มีแต่ นายผมทอง และ แอนนา ที่คอยหาเรื่องสนุกๆมาให้ฉันไม่เว้นแต่ละวัน
 
ช่วงนี้ฉันถูกมองว่า ไม่ใช่โรส เพราะวันๆ เอาแต่นั่ง นอน ร้องไห้ ไม่พูดไม่จา กินข้าวกินปลาก็น้อย จนผอมแห้ง ไม่มีแรง ฉันก็ได้แต่ขอให้ เรื่องทุกอย่างเป็นแค่ฝันร้ายชั่วข้ามคืน และอยากจะตื่นจากฝันร้ายนี่ซะที
 
                “น้องโรสขา ข้าวต้มร้อนๆมาแล้วค่า ~“ แอนนาเดินผ่านประตูมา พร้อมกับชามข้าวต้ม ส่งกลิ่นหอมมาชวนให้ฉันลุกขึ้นนั่ง
 
                “ขอบใจนะ”
               
                “ไม่เป็นไรค่า กินเยอะๆนะคะ จะได้มีแรง อีกสองวัน น้องโรสจะได้ไปงานศพคุณพ่อคุณแม่นะคะ ^ ^”
 
ฉันไม่ตอบ...แต่ส่งยิ้มกลับไป แทนความห่วงใยของแอนนา
 
                “อร่อยมั้ยคะ ^ ^”
 
                “อืม...ก็ดี แล้ว...นี่ช็อคโก้อยู่ไหนเนี่ย”
 
                “อ๋อ...ไปช่วยเตรียมงานศพน่ะค่ะ”
 
                “...อืม”
 
                “น้องโรสคะ สู้ๆนะคะ คิดซะว่า ท่านทั้งสอง ได้ไปดีแล้ว สวรรค์ต้องต้อนรับท่านอย่างดีแน่ๆ เพราะท่านเป็นคนดี คอยดูแล เอาใจใส่น้องโรสมาตลอด และคอยเป็นรากฐานให้น้องโรสเติบโตขึ้นจนเป็นดาวบนท้องฟ้า ที่สวยงามที่สุดในจักรวาลเลยละ ^ ^”
 
ฉันยิ้ม รับน้ำตาที่ไหลลงมา
 
                “น้ำตานี่...เป็นน้ำตาที่น้องโรสเสียให้พ่อกับแม่ และจะไม่มีน้ำตาหยดต่อไป สำหรับเสียให้ใครนะคะ”
 
                “แอนนา.....” ฉันอ้าแขนรับแอนนาที่กอดฉันอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
 
                “น้องโรสของแอนนา...จะต้องก้าวต่อไป และแอนนาก็เชื่อว่าน้องโรสจะกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง แล้วก็ดังกว่าเดิมแน่นอนค่ะ”
 
                “ขอบใจนะ ขอบใจจริงๆ...”
 
                “ค่ะ แอนนาจะอยู่ข้างน้องโรสเสมอ...”
 

- - -

 
2 วันต่อมา...
 
                มหาวิหารน็อทร์-ดาม แห่งปารีส
 
                ฉันนั่งรับคำสวดจากบาทหลวง ที่กำลังส่งวิญญาณของพ่อกับแม่ ไปยังสวรรค์ และขอให้เทพเจ้าบันดลความสุขมา และให้ความทุกข์จากไป
ภายในวิหารมีโลงศพตั้งอยู่ข้างหน้าสุด และมีกรอปรูปพ่อกับแม่ อยู่ในรูปเดียว ขาตั้งรูปมีดอกไม้ 7 ชนิด ประดับอยู่ ซึ่งแต่ละดอกก็ให้ความหมายอันงดงามไว้

                กุหลาบ – ตัวแทนแห่งความรักที่ยิ่งใหญ่ หามิได้นอกจากบิดามารดาของตน

                คาร์เนชั่น – ความรักของพ่อกับแม่ที่จะโอบอ้อมลูกไปจนตราบชั่วนิรันดร์

                ทิวลิป – ดอกไม้ที่สื่อถึง ไม่มีรักใดใหญ่เท่ารักของพ่อกับแม่

                แกลดิโอลัส – ดอกไม้ที่สมควรส่งให้ลูกสาวที่เข้มแข็ง และมีความมั่นใจ

                ลิลลี่ – แสดงถึงความอ่อนหวาน และ บริสุทธืของความรักที่มีให้ต่อลูก

                ไอวี่ – ความซื่อสัตย์ และ มั่นคง ในใจพ่อกับแม่

                แดฟโฟดิล – น้ำใจไมตรี ที่พ่อกับแม่ มีให้ลูกเสมอ ไม่เคยขาดหาย

 

แขกในงานต่างสงบนิ่ง บรรยากาศที่เงียบสงัด และความเศร้าที่ยังวนเวียนอยู่ในจิตใจ ทำให้ฉันอดไม่ได้จะหลั่งน้ำตาออกมา
 
                “น้องโรส...ไม่เป็นไรนะคะ”
 
                “อือ...” ฉันปัดน้ำตา แล้วส่งยิ้มให้เธอ ก่อนจะหันไปรับคำสวดต่อ
 
ฉันจะร้องไห้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย...และฉันจะไม่ร้องไห้ให้นรก สวรรค์เห็นอีกแล้ว
 
ขอบคุณนะคะ คุณพ่อ...คุณแม่  ที่คอยเป็นกำลังใจ ผลักดันให้หนูมีวันนี้ ถึงแม้จะมีบ้างที่หนูทำตัวเหลาะแหละ หรืองี่เง่า ไร้สาระ สร้างปัญหาให้เกิดขึ้นมากมาย แต่หนูก็สัญญาว่า...จะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่สิ...ดีกว่าเดิมต่างหาก
 
                6 ชั่วโมงต่อมา...
 
                แขกกลับไปหมดแล้ว งานศพก็จบลง กว่าจะทำอะไรๆเสร็จ ก็ปาไปตีสองละ ฉันจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้วเลยให้แอนนากลับไปที่บ้านก่อน เตรียมอ่างอาบน้ำ แล้วก็ชุดสำหรับวันพรุ่งนี้ไว้ให้ แต่ฉันจะอาบไหวมั้ย ไม่รู้ จะหลับคาห้องน้ำเลยกระมัง
 
                “โรส...เป็นไงบ้าง”
 
                “ช็อคโก้ ?...นายไปอยู่ไหนมาเนี่ย”
 
                “ผมก็อยู่ในงานนี่แหละ -_-“
 
                “แล้วทำทำไมฉันไม่เห็นนาย -_-“
 
                “ไม่รู้เหมือนกัน ช่างมันเถอะ....ผมไปส่งมั้ย ?”
 
                “ไม่ต้อง นายกลับอพาร์ทเม้นท์ของนายไปเถอะย่ะ”
 
                “ให้ผมไปส่งคุณเถอะ”
 
                “ไม่ !”
 
                -หมับ !-
 
                “โอ้ย นี่ปล่อยนะ” เขาคว้าแขนฉันไว้ก่อนที่จะเดินหันหลังกลับ
 
                “คุณแน่ใจนะ ว่าถ้าไปแล้วจะไม่กลัวพวกนักข่าวมารุมน่ะ”
 
                “...นายต้องการอะไรจากฉันห๊ะ ?”
 
                “...”
 
                “คำขอบคุณงั้นหรอ ได้ !ขอบคุณมาก สำหรับเวลาที่ผ่านมา แต่ตอนนี้เรื่องทั้งหมดก็จบลงแล้ว”
 
                “...”
 
                “เอาล่ะปล่อยซะทีสิ....”
 
                “...”
 
                “ฉันบอกให้ปล่อย !!”
 
                “ไม่...หน้าที่ผมยังไม่เสร็จ”
 
                “หน้าที่ ? หน้าที่อะไร”
 
                “ผมสัญญากับพ่อแม่ของคุณว่า จะดูแลคุณ และทำให้คุณกลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง”
 
                “สัญญาบ้าบออะไร คนอย่างนายเนี่ยนะจะทำได้....ก็จริงอยู่ ที่นายเป็นคนดี คอยช่วยเหลือฉัน แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าจะให้นายมาวุ่นวายกับฉันชีวิตของฉันไปตลอด ชีวิตฉัน ฉันดูแลเองได้ ไม่ต้องพึ่งใคร และที่ฉันตอนนั้นต้องพึ่งนาย ก็เพราะฉันอยู่ในจุดที่ย่ำแย่ของชีวิต ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ แต่ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว ข่าวฉาวบ้าๆนั่น ฉันไม่สนใจแล้ว และอีกอย่าง ตอนนี้ฉันถูกไล่ออกจากบริษัท Vociferous และฉันก็จะกลับไปใช้ชีวิตเดิมๆของฉัน ถึงแม้จะไม่ได้มีอาชีพซุปเปอร์สตาร์ก็ตาม นายปล่อยเถอะ”
 
                “คุณนี่มันดื้อชะมัดเลย”
 
                “นายนั่นแหละดื้อ !”
 
                “ผมไม่ไว้ใจคุณ !” ไม่ทันจะเถียง นายผมทองก็ลากฉันไปที่รถคันนึง
 
                “นี่นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย !!”
 
                “อ้าวช็อคโก้ งานเลิกแล้วหรอ ?” เอ็ดเวิร์ดเลื่อนกระจกรถลงถาม
 
                “ดึกปานนี้ งานยังไม่จบ แขกก็หลับตายกันพอดี - -“
 
                “เออๆ ขึ้นมาๆ”
 
ช็อคโก้เปิดประตูรถให้ฉัน
 
                “เข้าไปสิ...”
 
                “ไม่ !!พวกนายจะพาฉันไปไหน”
 
                “บ้านคุณไงล่ะ - -“
 
                “นายรู้ทางรึไง ?”
 
                “ก็จะให้คุณบอกนี่ไง ^ ^”
 
                “เฮ้ย !ขึ้นมาซะทีสิ คุณนาย รออะไรอยู่หรอ ?” ฟลินต์พูดแทรกขึ้นมาจากเบาะคนขับ
 
                “เออๆๆๆๆๆ ก็ได้ -__-“
 
                “ดีมาก ^ ^” ว่าแล้ว ช็อคโก้ก็เข้ามานั่งตาม
 
                “ออกรถสิ เร็วๆเข้า ฉันง่วง”
 
                “ครับคุณนาย = =”
 
                -บรึ้น-
  
ฟลินต์เหยียบคันเร่ง เต็มกำลังจนฉันแทบจะหน้าพุ่งไปข้างหน้า
 
                “กรี๊ด !นายจะบ้าหรอ เดี๋ยวก็ตายกันหมดหรอก”
 
                “ก็บอกให้เร็วไง ?”
 
                “คนละความหมายแล้วย่ะ”
 
                “นี่ขนาดงานศพพ่อกับแม่ตัวเอง ยังปากดีขนาดนี้ ได้ข่าวว่าอยู่โรงบาลก็สงบเสงี่ยมดีไม่ใช่รึไง ?”
 
                “ฟลินต์ !!ไอ้...”
 
                -เอี๊ยด !!!-
 
                “กรี๊ดดดดด !นี่ไอ้บ้าแกจะฆ่าฉันรึไง”
 
                “ถ้ายังไม่หยุดพูดฉันจะขมขืนเธอนะ”
 
                “กรี๊ดดดดด ว่าไงนะ ช็อคโก้ ช่วยด้วยยยยยย >m<”
 
                “ฮ่าๆๆ ไม่ต้องกลัวหรอกโรส ฟลินต์มันก็ขู่ไปงั้นแหละ ชีวิตนี่ทั้งชีวิต มันยังไม่เคยพาสาวเข้าโรงแรมเล้ยยย”
 
                “อย่าท้านะ ฉันทำจริงแน่ ถ้าเธอไม่หยุด”
 
                “หน็อย อย่ามาทำปากกล้าขาแข็ง ถ้าพวกนายแตะต้องตัวฉันแม้แต่ปลายเล็บ ฉันฟ้องพวกนายแน่ !”
 
                “เคยกอดแล้วตั้งหลายครั้ง -__-“
 
                “กรี๊ดดดด !ไอ้ผมทอง !!ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส”
 
                “คุณเองตั้งหากล่ะที่เป็นฝ่ายกอด - -“
 
                “อะไรนะ....ตอนนั้นฉัน...”
 
                “ตอนนั้น ?”
 
                “เออ ช่างมันเหอะน่า รีบๆเข้า ฉันง่วง จะตายอยู่แล้ว ยังไม่ได้อาบน้ำในอ่างจากุซซี่มาหลายเดือนล่ะ ไหนจะเสื้อผ้าสวยๆ แพงๆ ในตู้เสื้อผ้าชั้นดีที่บ้านอีกล่ะ ฉันทนกับบรรยากาศ ที่น่าขยะแขยงในอพาร์ทเม้นท์นั้นไม่ไหวอยู่แล้ว”
 
                “โห...นี่คุณ ผมช่วยคุณตั้งหลายอย่าง พอคุณจะได้กลับบ้าน คุณกล้าพูดงี้กับพวกผมหรอ ?”
 
ไม่พูดเปล่า แต่นายผมทอง หน้าหล่อนี่ยังโน้มหน้าลงมาใกล้ๆด้วย >///<
 
                “ทำไม ? พวกนายจะทำอะไร ?”
 
                “ก็ผู้หญิงหนึ่งคน อยู่ในรถกับผู้ชายสามคน คุณว่าพวกผมจะทำอะไรล่ะ”
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 


ชีวิตฉันกลับสู่ความเป็นจริงแล้ว...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 243 ท่าน