Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
ข่มใจ (ไม่ให้รักเธอ TOT)
13
01/06/2555 16:08:46
485
เนื้อเรื่อง

12
ข่มใจ
(ไม่ให้รักเธอ)

 
                Yeazun said
                หลังจากที่ผมบอกให้โบลาเอาคุกกี้มาให้ผมตามแผน ใช่! มันเป็นแผนที่ผมตั้งใจวางเอาไว้ให้เป็นแบบนี้เอง ใครจะมองว่าผมมันเลวแค่ไหนก็ตาม ผมไม่แคร์ เหตุผลที่ผมทำแบบนี้ก็เพื่ออยากให้เธอลืมผมไปซะ ยิ่งเธอทำแบบนี้เธอจะยิ่งเสียใจ
                ผมพอจะเดาออกมาตั้งนานแล้วว่าเธอรู้สึกยังไงกับผม แต่ผมคงไม่คู่ควรสำหรับเธอ โบลาเธอดีเกินไป ผมไม่อยากให้เธอต้องมาแปะเปื้อนเพียงเพราะผมมันเลวหรอก
                สิ่งที่ผมทำลงไปไม่ใช่ไม่เสียใจ ผมอยากตะโกนบอกให้โบลาได้รับรู้ว่าผมเองก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเธอ ยิ่งเธอร้องไห้เพราะผม โดยที่ผมไม่สามารถเอื้อมมือไปช่วยปลอบใจเธอได้เลย มันยิ่งเหมือนตอกย้ำว่ายังไงผมก็ไม่มีวันที่จะเป็นคนที่ใช่สำหรับเธอ
                ฉันจะเลิกรักเธอได้ยังไง...โบลา
                ผมหวังว่าเหตุการณ์ในวันนี้มันจะทำให้เราสองคนจบมันลงด้วยดี ต่างฝ่ายต่างห้ามใจไม่ให้รักกัน ถึงมันจะยากแค่ไหนผมก็คงจะต้องลองเสี่ยงดูสักครั้ง
                ผมฝืนยิ้มทั้งน้ำตาเดินไปก้มหยิบเอากล่องคุกกี้ลายน่ารักเหมือนเจ้าตัว ที่คงจะตั้งใจห่อมันเพื่อเอามาให้ผมเหยียบย่ำความไว้ใจจนหมดสิ้น
                นี่ผมเป็นหนักถึงขนาดนี้เลยรึไงวะเนี่ย เพลย์บอยที่ไม่เคยคิดที่จะจริงจังกับใครอย่างผมเนี่ยนะร้องไห้เพราะผู้หญิงที่ชื่อโบลา
                บ้าน่า!!!
                เธอทำให้ผมเปลี่ยนไปจากที่เป็นอยู่ จากคนใจร้อนกลายเป็นคนนิ่งเฉยซะจนผมยังกลัวความรู้สึกของตัวเอง แม้กระทั่งรูปภาพที่ผมเก็บมันเอาไว้ในลิ้นชักนั่นมันล้วนมีแต่ภาพของเธอ แต่ก่อนผมเคยคิดว่าสักวัน ผมจะต้องหาแฟนที่มีหน้าตาอย่างในรูปที่ผมวาดพวกนี้ให้ได้...และมันก็เป็นจริงในวันนี้
                ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคชะตา ความบังเอิญหรือพรหมลิขิตที่จู่ๆ ก็นำพาผมกับโบลาให้มาพบกัน ผมยอมรับเลยว่าครั้งแรกที่สบตากับดวงตาสีน้ำตาลมีเสน่ห์คู่นั้นของเธอผมแทบช็อก ไม่เคยคิดว่าเรื่องที่ผมฝันใฝ่ในอดีตแม้กระทั่งปัจจุบันจะเป็นความจริง
                แต่ด้วยเหตุผลหลายอย่างที่เธอคงเกลียดผมไปแล้ว ผมจึงต้องข่มใจไม่ให้รักเธอ
                ฉันจะทนได้นานแค่ไหน...โบลา
                ..ฉันรักเธอ
 
                พอกลับมาถึงบ้านฉันก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องนอน ไม่รู้ว่าจะทำอะไรคลายเครียดดี อ่านหนังสือก็แล้ว ดูทีวีก็แล้ว มันก็ยังไม่หายคิดถึงหน้าของใครบางคนที่มีอิทธิพลต่อหัวใจของฉันมากมายในเวลานี้เลย
                ฉันล่ะเกลียดความรู้สึกในตอนนี้จริงๆ ให้ตายสิ
                เซ็ง...
                เซ็ง...
                เซ็ง...
                ♪~♪~ I’m gonna be ok (Gonna be ok)baby without you baby without you*♪~♪~
                ติ๊ด!
                “ฮาโหย~ใครคะ”
                ฉันสะลืมสะลือคลานไปคว้าเอามือถือที่ลิ้นชักที่หัวเตียงขึ้นมากดรับสายโดยที่ไม่ได้มองดูชื่อคนที่โทรเข้ามา
                (เพื่อนหล่อนไงยะ)
                “เพื่อน? เพื่อนที่ไหน ช้านไม่มีเพื่อนสักคนหรอก เลิกโทรมารบกวนเวลานอนของฉันได้ละ ฉันเหนื่อย จานอนอ่า”
                (กรี๊ด! นี่เธอกล้าลืมเหรอฮะยัยโบลา)
                แน่ะ! รู้จักชื่อฉันอีกซะด้วย
                ฉันเปลี่ยนเป็นกำมือถือออกจากหูมาข้างหน้าเพื่อดูชื่อคนโทรเข้าอย่างชัดๆ และเต็มสองตา
                ...ซูชิ
                ถึงว่า...เสียงคุ้นๆ แล้วเมื่อกี้ฉันพูดอะไรออกไปบ้างล่ะเนี่ย โอ๊ย! ยัยนี่ก็โทรเข้ามาได้ถูกเวลาจริงๆ (ประชด)
                “เปล่า ฉันก็แค่ง่วงนอนมากๆ น่ะ แล้วนี่แกมีอะไรรึเป่า ถ้าไม่มีฉันจะวางสายแล้วนะ เดี๋ยวจะโทรกลับไปใหม่”
                (เรื่องที่พูดน่ะมันมีอยู่แล้วย่ะ แกก็ช่วยแหกขี้ตาตื่นขึ้นมาตอบคำถามที่ฉันจะถามก่อนเซ่!!!)
                “ว่ามา”
                (ของที่แกเอาไปให้อีตานั่นเป็นไงบ้าง)
                ...เป็นไงงั้นเหรอ???
                กินแห้วน่ะสิ!!!
                “ก็...”
                (ว่าไง)
                “คือ...”
                (หือ?)
                “อ่า”
                (โอ๊ย! แกจะพูดอะไรก็พูดสักทีสิ ฉันรอแกพูดจนหายตื่นเต้นไปนานแล้วโว้ย)
                “เอาเป็นว่ามันก็...ดี (ซะเมื่อไหร่) ก็พอ แค่นี้ละกัน”
                (เอางั้นก็ได้ ยิ่งฉันพูดกับแกตอนแกง่วงๆ นี่มันพาลแต่จะทำให้ฉันหงุดหงิด)
                “บายจ้า”
                (บ๊ายบาย)
                ติ๊ด!
                ดีแล้วล่ะที่ซูชิเธอไม่ถามอะไรฉันไปมากกว่านี้ ฉันยังไม่อยากจะเล่าความจริง (และไม่มีวันจะเล่า) ที่ว่าฉันตั้งใจแทบตาย วิ่งหน้าตั้งไม่คิดชีวิตเพื่อที่จะไปซื้อกับอีแค่คุกกี้มาให้เยซุน หลังจากนั้นฉันก็ถูกเขาหักหน้าทำลายความรู้สึกดีๆ ที่ฉันมีให้เขามาตลอดจนหมดสิ้น จนฉันต้องมานอนซมสภาพก็ไม่ได้ต่างจากผีตายซากอย่างที่เห็นนี่ไงล่ะ
                ฮือ~ ขอบตาดำ
                บวมเลยอ่า แงๆ
                ก๊อกๆ
                ฉันเดินออกไปเคาะประตูห้องพี่ซันจิน ฉันก็แค่อยากที่จะถามว่าจะทำยังไงกับไอ้ตาที่มันเป็นเหมือนหมีแพนด้านี่อ่าเนี่ย
                แอด~
                “ว่าไงคะ”
                “เอ่อ...โบขอเข้าไปด้านในหน่อยนะคะ”
                “ได้สิคะ”
                “ขอบคุณค่ะ”
                “ว่าแต่โบลามีอะไรรึเปล่า”
                หลังจากที่ฉันเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ในห้องพี่ซันจินแล้ว พี่ชายก็ถามขึ้น อ๊ายยยยยย เหมือนนิชคุณมากๆ เลยอ่า คิกๆ
                ฉันไม่ตอบอะไรแต่ทำหน้างอและชี้นิ้วมาที่ขอบตาของตัวเองให้พี่ซันจินดู เท่านั้นแหละพี่เขาก็หัวเราะคิกคักเชียวล่ะ ง่ะ! มันน่าตลกมากนักใช่มั้ยล่ะ L
                งื้อ~ไม่ได้อยากเป็นแบบนี้สักหน่อย
                “พี่ช๊ายยยยยย”
                “ฮ่าๆๆๆ”
                “เซ็งเลย”
                “ฮ่าๆ พี่แค่อยากให้โบลาอารมณ์ดีขึ้นก็เท่านั้นเองนี่คะ รอแป๊บละกัน เดี๋ยวพี่มา”
                พูดจบพี่ซันจินก็วิ่งปรื๊ดออกจากห้องไปอย่างว่องไว (ขั้นเทพ)
                รอสักพักพี่ซันจินก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามาด้านใน ในมือของพี่แกถือหลอดยาอะไรสักอย่างติดมาด้วย
                “นี่ค่ะน้องโบลา”
                “มันคืออะไรเหรอคะ”
                ฉันรีบเอาหลอดยาที่พี่ซันจินยื่นให้มาอ่านดูอย่างสงสัย มันคืออะไรกัน?
                “เจลทาใต้ตาเพื่อกันไม่ให้คล้ำน่ะเหรอคะ”
                “ครับ”
                “แล้วมันใช้ยังไงอ่าคะ”
                ฉันก็ยังงงอยู่ดี เกิดมาฉันยังไม่เคยเจอไอ้ขวดสีเทาๆ นี่เลยนี่นา ไม่เคยใช้มันด้วย
                “ใข้ทาหลังจากล้างหน้าเสร็จเวลาตื่นนอนกับเข้านอน เอาไปลองใช้ดูนะ ชู่! และก็อย่าไปบอกใครล่ะนี่พี่แอบจิ๊กเอาของซุนมันมาน่ะ”
                “แล้วเขาจะไม่ว่าเหรอ”
                “ไม่หรอกค่ะ เพราะมันก็เอามาจากไอ้เชอีกทีเหมือนกัน”
                “อ้อ! งั้นโบลากลับห้องก่อนนะคะ ขอบคุณสำหรับไอ้นี่ด้วย”
                “เชิญครับ”
                ฉันกลับเข้ามาในห้องเหมือนเดิม อีตาเยซุนใช้เจลนี่ด้วยเหรอเนี่ย ไม่ยักรู้แฮะ แล้วนี่ก็ยังไปเอาของนายเชจุงมาอีกทอด คิดแล้วมันไม่เหมาะที่จะอยู่กับนายเยซุนเลยสักนิด มันควรที่จะมาอยู่กับนายเชจุงเหมือนอย่างเดียวนั่นล่ะเหมาะที่สุดแล้ว
                แต่ตอนนี้ขอจิ๊กใช้ก่อนละกันJ
                เกลียดนักไอ้ขอบตาหมีแพนด้าแบบนี้เนี่ย ถึงบ้านเกิดฉันจะอยู่เชียงใหม่แต่ก็ใช่ว่าฉันจะต้องทำอะไรให้มันเหมือนสัตว์ที่อยู่ที่นั่นเหมือนกันสักหน่อยนี่
                โฮะๆ
                เอิ๊กๆ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 258 ท่าน