Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Bad Superstar★
PinKBerrYCheesecake
BS 10: The worst state of life
12
02/06/2555 14:26:25
406
เนื้อเรื่อง
Bad Superstar 10 : The Worst state of life

 
                “ตื่นแล้วหรอ ?”
 
                “หืม ?”
 
ฉันลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ เพดานสีขาว มีกลิ่นหอมๆอ่อนๆ ฟุ้งทั่วไปหมด ฉันลดระดับตาลงมาอีกหน่อย เจอขาเตียงสีขาวเป็นซี่ๆ หันไปทางซ้ายก็มีผ้าม่านสีเขียวฟ้า และตะกร้าที่บรรจุด้วยผลไม้นานาชนิด พอหันไปทางขวาก็เห็นหน้าเรียวๆ ผมสีทอง นัยต์ตาสีน้ำตาลทอง และปากสีส้มอ่อนๆที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข...โดยมีผู้หญิงสวมแว่นยืนอยู่ข้างหลัง ข้างๆมีผู้ชาย กับ ผู้หญิงที่ใส่เสื้อสีขาว มีหมวก ที่มีสัญลักษณ์รูปดอกปีบสีแดง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า...
 
                “ช็อคโก้...? แอนนา...?”
 
                “น้องโรสสสสสสส T[]Tน้องโรสขาของแอนนา........”
 
                “เกิดอะไรขึ้นกับฉัน...แล้วทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่”
 
                “อย่าพึ่งถามอะไรเลยครับ พักผ่อนกันนะ” ช็อคโก้ลูบผมฉัน แล้วยิ้มบางๆ
 
                “เดี๋ยวขออนุญาตคุณหมอตรวจหน่อยนะครับ” ผู้ชายคนนั้นก็คือ ‘หมอ’ และ ผู้หญิงข้างๆก็คือ ‘พยาบาล’ทำไมฉันถึงอยู่ที่โรงพยาบาลล่ะ
 
                “ตอบฉันหน่อยสิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น...แล้วที่นี่” 
 
                “คือ...เอ่อ”
                “อย่ามาอ้ำอึ้งได้มั้ย ฉันอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่”
 
                “น้องโรสขา...ใจเย็นๆก่อนนะคะ ให้คุณหมอตรวจเช็คร่างกายน้องโรสขาก่อนนะคะ”
 
                “นี่พูดมาสิ !!ไม่มีปากหรือว่าเป็นใบ้ ห๊ะ ? เกิดอะไรขึ้น ???” ฉันตวาดเสียงดังเพื่อจะค้นหาคำตอบที่ฉันไม่ควรจะรู้อย่างยิ่ง
 
                “เอ่อ...คุณโรเซลล่า กรุณาอยู่นิ่งๆสักครู่นะครับ ผมตรวจไม่สะดวกครับ”
 
                “ตอบมาสิ !!!!!ช็อคโก้ !!!? แอนนา !!!!!เป็นอะไรกัน เงียบหาพระแสงอะไร ตอบมาสิ !!!!”
 
                “ใจเย็นๆสิคะน้องโรส...”
 
                “บอกมาเดี๋ยวนี้ !!!!!!!!!!!!!!!”
 
                “>[]<อ๊า....ก็ได้ค่ะ”
 
                “โรสครับ คุณใจเย็นๆสิครับ คุณพึ่งช็อคมาแหม่บๆนะ”
 
                “ช็อคโก้ บอกมานะ บอกสิ บอกกกกกกกก !!!!!!!!”
 
ทุกคน ณ ทีนี้หน้าซีดสลดกันพร้อมหน้า ดูจากสีหน้าของแอนนาที่กำลังสะอึกสะอื้น
 
                “คือ...พ่อกับแม่.......ของน้องโรส.........................ฮือ.............”
 
                “พ่อ ? แม่ ?....”
 
                “โรสทำใจดีๆไว้นะครับ”
 
คำว่า พ่อกับแม่ ก็พอแล้ว ที่จะบรรยายทุกอย่างที่เกิดขึ้น เรื่องทุกอย่างที่ได้ยินมา แทรกเข้ามาในสมองทันที ไม่นะ..ไม่
 
                “ไม่จริง...”
 
                “น้องโรส....ฮือ”
 
                “ไม่....ไม่.....”
 
                “คุณโรสใจเย็นๆก่อนนะครับ”
 
                “ไม่.....ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
 
ตอนนี้ฉันแทบช็อคอีกรอบ ฉันโวยวาย ฟุ้งซ่านอย่างบ้าคลั่ง  พยาบาลรีบมาตรึงแขนฉันไว้ แต่ก็สู้แรงอันมหาศาลจากความบ้าระห่ำอย่างถึงขีดสุดไม่ได้
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 
                “น้องโรสขา น้องโรสของแอนนา ฮือออออออ.....”
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 
                “ฉุกเฉินๆ ขอกำลังเสริมด่วน เอายาสลบมาด้วย เร็วเข้า”หมอเรียกวอ อย่างรีบเร่ง
 
                “ค่ะๆ” พยาบาลปล่อยแขนฉัน แล้ววิ่งออกไปตามผู้ช่วยมาพร้อมกับคำสั่งของหมอ
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 
                “น้องโรส T^T...”
 
                “โรส...ใจเย็นๆก่อนครับ”
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 
                “ได้รึยัง ? เร็วเข้าซิ”
 
                “ค่ะๆ มาแล้วค่ะ” พยาบาลคนเดิม เดินเข้ามาพร้อมกับ บุรุษพยาบาลอีก 3 คน พร้อมเข็มฉีดยากระบอกหนึ่ง
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
 
                “ฮือ.......” แอนนาที่ทั้งทำตัวไม่ถูก และร้องไห้ด้วยความสงสาร ถึงกับต้องฉีกหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นเป็นชิ้นๆ แล้วขยำๆ ปาลงถังขยะ
 
                “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ไม่จริง...ม่ายยยยยย ฮือ.....กรี๊ดดดดดดดดดด”
 
                “ฉีดยาสลบ !”
 
                “ค่ะ” พยาบาลเจาะเข็มฉีดยาลงตรงแขน ขณะที่บุรุษพยาบาลใช้แรงกดแขนฉันไว้
 
                “ไม่จริง....ไม่.....................................................................”
 
ทุกอย่างมืดลงอีกครั้ง เสียงกรี๊ดโหยหวนของฉันสิ้นสุดลงในชั่ววินาทีนั้น...
 

- - -

 
                “คุณคือ ‘เฟอร์เรโร่ คาปริชชิโอ’ ใช่มั้ยคะ”
 
                “ครับ”
 
                “ค่ะ คือแอนนาอยากรู้เรื่องทั้งหมดค่ะ ว่าเป็นอย่างในข่าวจริงมั้ย ?”
 
                “อ่อ ฮะๆ ไม่จริงหรอกครับ ผมไม่ใช่คนอย่างนั้นแน่นอน 100%”
 
                “หรอคะ... ถ้าอย่างนั้น ช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังทีได้มั้ยคะ”
 
                “ก็......................”
 
                Ferrero Mode :
 
                 มีอยู่วันนึง ผมเนี่ยกำลังทำงานประจำวันอยู่ปรกติ จู่ๆ...ก็มีผู้หญิงคนนึงท่าทางซึมเศร้าเดินเข้ามาในร้าน ด้วยความที่ผมนั้นเป็นโฮสต์คลับ จึงต้องเข้าไปต้อนรับอย่างใกล้ชิด จนกระทั่งเธอนั่นบอกว่า เธอคือ ‘โรเซลล่า เลเบล’ผู้หญิงที่โด่งดัง มากความสามารถในปารีส เธอดื่มหนักมากในวันนั้น จนผมรู้ว่าเธอไม่ไหว เพราะเธอทั้งอวก ทั้งอาละวาด ผมทนเห็นเธอในสภาพแบบนั้นไม่ได้ จึงพาเธอออกมานอกร้าน และบอกให้เธอหยุด แต่เธอก็ไม่ยอม…
 
                (คุณเมามากแล้วนะ พอได้แล้วครับ)
 
                (ปล่อยนะ นายเฟอร์เรโร่ ปล่อยสิ !!!กรี๊ดดดดดดดดดดดๆ ฉันต้องไปตบไอคนพวกนั่นให้ได้ ปล่อยนะ ปล่อยยยย)        
 
                (นายจะพาฉันไปไหนน่ะ ปล่อยนะ)
 
                (ผมจะไม่ปล่อยคุณจนกว่าคุณจะตอบตกลงกับผม !)


                (อะไรละ ตกลงอะไรของนาย !!)
 
                (คุณต้องหยุดอาละวาด แล้วก็เลิกกินเหล้า)
 
                (ไม่ๆๆๆๆๆ ม่ายยยยยยยยยยยยย !)
 
                (ถ้าคุณยังดื้ออยู่อย่างนี้ ผมก็ไม่ปล่อย)

 
                ผมเลยเผด็จการพาเธอขึ้นห้องเช่าของผม...และเธอก็พร่ำเพ้อถึงโอเวนอะไรนั่น ถึงขนาดไม่ยอมให้ผมไปจากเธอ เพราะคิดว่าผมของจะเป็นโอเวนในฝันของหล่อน
 
                จนเช้าวันต่อมา...เธอตื่นมาเจอผมนอนหลับอยู่ข้างๆ ก็อาละวาดใส่ผมทันที...
 
                (กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !)

                (เฮ้ย !? เป็นอะไรอีกล่ะ)

                (นะ...นายเป็นใคร แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ แล้วฉันกับนายมาอยู่ในห้องนี่ได้ยังไง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมนายกับฉันถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ นายทำอะไรฉันน่ะ อีตาบ้า ไอหัวเหลือง ไอคนฉวยโอกาส บ้าๆ !)
 
           
เธอทำร้ายร่างกายผม อย่าไม่ปราณี

                (เฮ้ยๆๆ ผมเจ็บนะคุณ)
 
                (นายตอบมาก่อนสิ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วชุดนี่มันอะไรกัน !)
 
                (ก็...เมื่อคืน)
 
                (กรี๊ดดดดดดดดดดดด หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่อยากฟัง เรื่องบ้าๆพรรคนั้น)
 
                (อะไรเล่า ผมยังพูดไม่จบเลยนะ)
 
                (นายกำลังจะบอกว่า ฉันกับนาย ทำเรื่องอย่างว่ากันน่ะหรอ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด !)

 
               
แถมเธอยังเป็นคนซุ่มซ่าม เฟอะฟะ ทำไฟไหม้ ครัวผมเละไปหมด แต่เธอก็เป็นคนดี ถึงแม้บางครั้งจะดูร้ายๆไปหน่อย และเธอเองก็ท้อแท้กับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตเธอ ผมต้องคอยปลอบเธอตลอด จนเธอเริ่มเข้มแข็งขึ้นเรื่อยๆ เธอมีความมุ่งมั่นที่จะมีชีวิต ผมใช้ชีวิตอยู่กับเธอ เธอพาผมไปในแหล่งที่ผมไม่เคยไปมาก่อน ทั้งห้าง ลามัวเดอ ทั้งร้านแบรนด์เนมต่างๆ ไหนจะอาหารอิตาเลี่ยนที่ผมไม่เคยซื้อด้วยมือตัวเองมาก่อน
                จนกระทั่งวันนี้แหละครับ วันที่เธอยอมออกมาแถลงการณ์ และถูกไล่ออกจากงานที่หายากสุดๆบนโลกใบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ที่เลวร้ายที่สุดสำหรับเธอ นั่นก็คือ บิดามารดา ผู้เป็นที่รักของเธอที่สุดในหัวใจ ก็ได้จากโลกใบนี้ไป
 ผมรู้สึกดี ที่ได้ดูแลซุปเปอร์สตาร์ระดับโปรแฟชชั่นนอลอย่างโรส แต่ผมพลาดเองที่พาเธอไปบาร์มิดไนท์ ซึ่งเชอรี่ ก็คอยดักรออยู่แล้ว ทำให้เรื่องทุกอย่างกลายมาเป็นแบบนี้....
 
และถ้าผมไม่เผลอหลับไปก่อนล่ะก็...โรสคงไม่ตัดสินใจยอมประกาศตัวให้ สื่อมวลชนเห็น
 
                “โห..เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เอง แอนนาก็ว่า...น้องโรสของแอนนาไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้นจริงๆหรอก”
 
                “ครับ...แต่ตอนนี้น่ะสิ จะมีเรื่องอะไรตามมาอีกนะ”
 
                “สงสารน้องโรสจัง ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะโอเวน...แอนนาล่ะ ไม่เข้าใจจริงๆเลย น้องโรสขาไปทำอะไรให้”
 
                “โอเวน...?”
 
                “ค่ะ แฟนเก่าของน้องโรสขา”
 
                “มิน่าล่ะ...โรสถึงบอกผมวันนั้นว่า ถูกแฟนบอกเลิก”
 
                “แอนนาอยากจะรู้จริงๆ ว่าน้องโรสของแอนนาไม่ดีตรงไหน กะอีแค่รูปแอบถ่ายไม่กี่รูป ถึงกับต้องทำกันขนาดนี้เลยหรอ”
 
                “พวกชนชั้นสูงน่ะครับ คงจะไม่อยากเสียชื่อเสียง”
 
                “คอยดูนะ เจอหน้าเมื่อไหร่นะ แอนนาจะชี้หน้าด่าให้ไปถึงโคตรเหง้าเลยคอยดู !”
 
                “แอนนาครับ”
 
                “ขา ?”
 
                “พอจะรู้มั้ยครับว่า พ่อกับแม่ของโรสเขาเสียชีวิตด้วยสาเหตุอะไร”
 
                “ตอนนี้ตำรวจกำลังสืบอยู่ค่ะ แต่ไม่น่าจะเป็นการฆาตกรรม”
 
                “อาจจะเป็นอุบัติเหตุสักอย่าง...แต่ยังไงซะ เราก็ต้องหาศพท่านให้เจอ เพื่อที่จะจัดงานศพ”
 
                “ค่ะ แอนนาก็ขอให้เจอเร็วๆเถอะ”
 

ทั้งนี้...ทำให้ผมรู้ว่าเธอนั้น อยู่ถึงจุดที่ต่ำต้อยที่สุดของชีวิต...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 217 ท่าน