Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 20 [Chapter 18] Rock!?
22
12/05/2555 15:53:04
662
เนื้อเรื่อง


20
 

         เมื่อวานมันคือมันซวยของฉัน! TT[]TT

       นอกจากหน้าอกจะโดนจับแล้ว ฉันยังได้เห็นหนอนชาเขียวอีกด้วย TT^TT

        ฉันนั่งเรียนไม่รู้เรื่องก็เพราะฉันต้องมาเจออะไรมากมายเมื่อวานนี้นี่แหละ ทำให้วันนี้ฉันไม่กล้าที่จะแม้แต่เฉียดเข้าใกล้แฮคเตอร์แม้ว่าหมอนั้นจะพยายามทำตัวให้เป็นเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

       …แต่ฉันเห็นอะ! ฉันเห็นหนอนชาเขียวเชียวนะ แง่งง >///<

       “ยัยหัวแดง เธอได้ฟังมีมิสพูดรึเปล่า! เค้าเรียกชื่อเธอแล้วนะ ลุกออกไปจับรายชื่อสิ”

       “ห่ะ…อ้อ เออ อืม -////-”

       ฉันรีบลุกขึ้นไปจับรายชื่อตัวละคร หลายคนคงจำไม่ได้ รายชื่อนี้ก็คือตัวละครที่ทุกคนต้องแสดงในวัน ‘THE BLOOD DAY’ ที่จะมีขึ้นในวันศุกร์ที่สิบสาม หรือพูดง่ายๆเลยคืออีกหนึ่งอาทิตย์ ก็อย่างที่เคยบอกไป ปีนี้ห้องของฉันแสดงเรื่อง ‘Sexy Red Riding Hood’ หรือหนูน้อยหมวกแดงเวอร์ชั่นเซ็กซี่หมวกแดง =__=;

        แฮคเตอร์จับได้เป็นหมาป่า ส่วนไพรท์เค้าบอกกับทุกคนว่าป่วยไม่สามารถมาแสดงได้อีกและแน่นอน ไม่มีใครสงสัยเรื่องอาการป่วยบ้าบอจอมเท็จของเขาเลยแม้แต่น้อย
        “เอาละจับเร็วๆเลยเบริน มิสตื่นเต้นจริงๆว่าใครจะจับได้เป็น sexy red riding hood > <”

        “=__=; คะ”

       ฉันล้วงมือลงไปในกล่องกระดาษที่มีกระดาษแผ่นเล็กๆม้วนเอาไว้อยู่เยอะแยะ อึ๊ย! ขอเป็นอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ยัยเซ็กซี่หมวกแดงนั่น!

        ฉันหลับตาอธิฐานก่อนจะหยิบมันขึ้นมายืนได้กับมิส เธอทำหน้าตกใจก่อนจะหัวเราะออกมา อ๋า…อย่าบอกนะว่าฉันได้เป็นยัยเซ็กซี่นั่นนะ

        “เมล์เบริน เธอได้เป็น…ก้อนหินจ้ะ”

        “กะ ก้อนหิน =__=;”

        “จ้ะ ^^”

         เอาบทแบบนั้นใส่ลงไปทำไมเนี่ย! อย่างน้อยก็ขอเป็นต้นไม้สิ ได้ขยับแถมยังมีชีวิต ไอ้ก้อนหินเนี่ย แค่นอนขดหัวใส่ชุดสีน้ำตาลก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง ใช้โฟมทำเอาสิ!

         ฉันเดินกลับมานั่งที่ด้วยหัวใจห่อเหี่ยว ถึงฉันจะไม่อยากเป็นยัยเซ็กซี่ แต่งานแสดงที่นี่ใหญ่มากนะ ถ้าฉันบอกพ่อกับแม่ว่าได้แสดงเป็นก้อนหินในงานใหญ่โตแบบนี้ มีหวังโดนหัวเราะตาย =__=

        “ก้อนหินงั้นเหรอ เหมาะกับเธอดีนี่”

        “เงียบไปนาแฮคเตอร์!”

        ฉันก้มหน้าลงเพราะยังไม่ค่อยกล้าสู้หน้ากับหมอนี่ แต่ให้ตายเหอะหมอนี่มันกวนได้คงเส้นคงวาจริงๆ ฉันอยากจะบ้าตาย

        “นี่ เงยหน้ามาคุยกับฉันนะ”

       “…!”

        “ยัยแพนตี้!”

        “กรี๊ดด! หุบปากไปซะไอ้หนอนชาเขียว!”

        ฉันกรีดร้องตะโกนออกมา แฮคเตอร์อึ้งไปก่อนที่ใบหน้าของเขาจะแดงมากขึ้นเรื่อยๆ ฉันก็เหมือนกันตอนนี้รู้สึกเหมือนหน้าจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

        “อะ เออ ขอโทษนะจ้ะทั้งสองคนคือมิสก็ไม่รู้ว่าพวกเธอพูดเรื่องอะไรระหว่างแพนตี้แล้วก็หนอนชาเขียว แต่ถ้าพวกเธอยังไม่หยุดพูด มิสว่าเพื่อนในห้องอาจจะคิดเกินเลยไปไกลนะจ้ะ =.,=”

         “คะ/ครับ =__=;”

         “เอาละจ้ะ คนต่อไป…มิหยาจ้ะ อยู่ไหมเอ่ย?”

         “…ค่ะ”

          ฉันหันไปมองผู้หญิงที่กำลังเดินออกมา มิหยาเป็นผู้หญิงที่ไม่สุงสิงกับใครเลย ฉันเดาเอาจากที่เธอไม่พูดกับใครเลยตลอดที่ฉันมาเรียน แต่เธอเป็นคนน่ารักมากๆเลยนะ ผิวขาวอมชมพูแถมผมยังเป็นสีน้ำตาลอ่อนอีกต่างหาก ดูน่าทะนุถนอมสุดๆ

          “โอ๊ะ…วันนี้เราได้เซ็กซี่เกริลแล้วละจ้ะ ^^”

          ฉันตาโตส่วนมิหยาก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อย ให้ตายเหอะ แค่เธอทำหน้าตกใจทำไมมันถึงดูน่ารักได้ขนาดนั้นนะ ฉันเหลือบไปมองแฮคเตอร์หมอนั้นก็เงยหน้ามามองมิหยาเหมือนกันแต่ก็เหมือนไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะหมอนั้นก็กลับไปฟุบหน้าอ่านการ์ตูนเหมือนเดิม

            “เอาละจ้ะ วันนี้เราก็มาจับตัวแสดงกันครบเรียบร้อยแล้ว มิสก็อยากจะให้ทุกคนเริ่มซ้อมการแสดงได้แล้วนะจ้ะ หนึ่งอาทิตย์นี้อย่างที่นักเรียนรู้กันดีทางโรงเรียนจะไม่มีการเรียนการสอนเพราะจะให้นักเรียนฝึกซ้อมและจัดซุ้มกัน”

         ทุกคนในห้องต่างก็พากันเฮลั่น ฉันเหลือบไปมองมิหยา เธอนั่งนิ่งๆไม่สนใจใครดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอฉายแววเศร้า ฉันลืมตัวเผลอมองเธอนานไปหน่อยและดูเหมือนมิหยาจะรู้ว่ามีคนมองเธอเลยหันมา ดวงตากลมโตมองมาที่ฉันก่อนที่เธอจะส่งยิ้มให้บางๆแล้วหันกลับไป

          “ถ้างั้น มิสขอแยกกลุ่มตัวเอก ตัวย่อย ตัวประกอบแล้วก็คนทำฉากแยกออกเป็นกลุ่มๆเลยนะจ้ะ”

          ตัวเอก ตัวย่อย ตัวประกอบ คนทำฉาก? เหอะ! ก้อนหินเนี่ย…เป็นตัวประกอบใช่ไหม =__=^

          ฉันมองบทในมือที่มิสเดินมาแจก เอาละ ฉันจะเล่าบทให้ฟังแบบย่อๆนะ เนื้อเรื่องมันก็คล้ายๆกับหนูน้อยหมวกแดงแหละ แต่เปลี่ยนแค่ให้มันดูเป็นผู้ใหญ่และก็เซ็กซี่มากขึ้นตรงที่หมาป่าจะกลายเป็นชายหนุ่มนิสัยป่าเถื่อน ส่วนหนูน้อยหมวกแดงก็จะเป็นหญิงสาวเซ็กซี่ที่ต้องการจะมางานปาร์ตี้ชุดว่ายน้ำของคุณยายในยามค่ำคืน หมาป่าที่เห็นสาวเซ็กซี่ก็เกิดอาการตกหลุมรักอยากจะครอบครอง ก็เลยปลอมตัวเป็นคุณยายแล้วจับคุณยายตัวจริงไปไว้ในตู้เสื้อผ้า พอสาวเซ็กซี่มาถึงก็จัดการถอดเสื้อคลุมแบบฮู้ดออก เผยให้เห็นชุดว่ายน้ำสีแดง สาวเซ็กซี่ก็จะเดินเข้าไปหาคุณยายที่เตียงแล้วถามว่า

        ‘คุณยายคะ ทำไมคุณยายไม่เปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำละคะ’

        แล้วหมาป่าก็ถอดเสื้อออก สาวเซ็กซี่ก็เลยเดินเข้าไปนั่งข้างๆหมาป่าที่ปลอมเป็นคุณยาย  

       ‘ทำไมคุณยายมีซิกแพ็คละคะ’

       หมาป่าก็จะตอบว่า ‘อ้อ ยายออกกำลังกายเยอะนะหลาน’

        ‘เอ๊ะ! ทำไมคุณยายดูหล่ออย่างนี้ละคะ’

        คราวนี้หมาป่าก็ลุกออกจากเตียงพร้อมกับนอนทับสาวเซ็กซี่เอาไว้ สาวเซ็กซี่ตกใจทำตาโตพร้อมกับเอามือทุบหมาป่าเบาๆ

         ‘ก็ฉันเป็นหมาป่านี้ มามะ…ฉันรอเธอมานานแล้ว’

         ‘กรี๊ดดดดด!’

         สุดท้ายหมาป่าก็จุมพิตสาวเซ็กซี่ไปหนึ่งที่ แต่สาวเซ็กซี่ไหวตัวทันพลิกตัวกลับไปเป็นฝ่ายทับหม่าป่าแล้วเอาเชือกที่วางไว้ข้างหมอนมาพันหมาป่าเอาไว้ ก่อนจะจุมพิตที่ลำคอของหมาป่า หมาป่าตื่นเต้นตกใจมากเกินไปเลยหัวใจวายตายคาที่ ส่วนสาวเซ็กซี่ก็ได้ยินเสียงอู้อี้คล้ายเสียงของคุณยายในตู้เสื้อผ้า เลยไปเปิดตู้ออกและพบคุณยายถูกมัดอยู่อย่างนั้น เลยช่วยคุณยายออกมา เป็นเวลาเดียวกับที่เพื่อนๆมางานปาร์ตี้ และทุกคนก็ร่วมกันเล่นปาร์ตี้ชุดว่ายน้ำอย่างมีความสุข…จบ

        เป็นละครที่บ้าบอสิ้นดี =__=^ หมาป่าบ้าอะไรตกใจจนตาย ไร้สาระที่สุด ฉันปาบทละครทิ้ง ฉันเป็นแค่ก้อนหินตรงทางเดินเข้าบ้านเท่านั้นเองนะ ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ฉันมานั่งอ่านบทละครโรคจิตอะไรนี้เลย

         ฉันหันไปมองในห้อง มีหลายๆคนกำลังซ้อมบทอยู่ บางคนก็กำลังทำฉาก เฮ้อ…มันจะดูน่าสนุกกว่านี้ถ้าฉันไม่ได้เป็นไอ้ก้อนหินนี่

         “อะเออ คุณยะ…ยายทำไมหล่อจังคะ..”

         ฉันหันไปมองตามเสียง ก็เห็นมิหยากำลังนั่งท่องบทอยู่คนเดียว ฉันเลยเดินเข้าไปนั่งข้างๆเธอแต่ดูเหมือนว่าเธอจะตกใจที่เห็นฉันมากเกินไป ทำให้บทในมือเธอหลุดมือ

          “อ๊ะ! ขอโทษนะ”

          ฉันก้มลงเก็บบทของมิหยาที่ตกและมิหยาก็เช่นกัน มือของเราชนกันเล็กน้อยตอนที่หยิบบท ฉันรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟวิ่งผ่านมือของฉัน มันเหมือนไปช็อตเพราะมันเจ็บมากจนต้องสะบัดมือออก

         “โอ๊ยยย!”

          “เป็นอะไรรึเปล่าคะ…”

           มิหยาจับมือของฉัน และเหมือนเดิมฉันรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไป สายตาของฉันเหลือบเห็นสร้อยของเธอ เธอห้อยจี้ไม้กางเกง ฉันทำตาโตก่อนจะสะบัดมือของเธอออก เธอทำท่าตกใจกับท่าทีของฉัน และดูเหมือนจะทุกคนในห้องเสียด้วย

          “อะ เออ ถ้าฉันทำอะไรให้เธอไม่พอใจก็ขอโทษด้วยนะ…”

           มิหยาทำหน้าเหมือนกับจะร้องไห้ บ้าจริง! ฉันอยากจะลูบหัวเธอแล้วบอกว่าเธอไม่ได้ทำอะไร ฉันผิดเองแต่มือของฉันมันชาไปหมดและดูเหมือนฉันจะไม่มีเรี่ยวแรงซะด้วย

           “อะไรนะ ยัยเชื้อโรคไปแกล้งอะไรยัยคุณหนูนั้นรึเปล่า”

            “อะไรนะ แกล้งยัยคุณหนูนั้นนะเหรอ? ช่างกล้านะ ทั้งๆที่เป็นแค่ยัยเชื้อโรค”

            “นิสัยแย่จริงๆยัยหัวแดงนั้นนะ”

            “นั้นสิ ฉันเห็นนะว่ายัยนั้นชอบอยู่กับผู้ชายบ่อยๆ สงสัยจังว่าที่จริงแล้วมาโรงเรียนเพื่ออะไรกันแน่”

           “อ้อใช่! ได้ยินหรือเปล่าที่ยัยนั้นคุยกับแฮคเตอร์เมื่อเช้านะ”

            เสียงซุบซิบเริ่มดัง ฉันกัดฟันแน่น คนพวกนี้มองฉันเป็นตัวอะไรกันแน่นะ ฉันเดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจเสียงใครทั้งนั้น ก่อนจะเห็นแฮคเตอร์ที่มองมาทางฉัน เหอะ! หมอนั้นเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้ฉันต้องโดนกล่าวหานะ!

            ฉันหยุดชะงักก่อนที่จะเดินไปห้องพยาบาล บ้าจริง! ฉันจะบอกอาการกับมิสคุมห้องพยายามว่ายังไงดีละที่นี่ไม่ใช่หอดาร์กซะด้วย จะไปขอยาแก้อาการชาจากไม้กางเขนได้ยังไง คิดได้อย่างนั้นฉันก็รีบเดินอ้อมไปทางด้านหลังของตึก ก่อนจะเดินออกจากประตูหลังแล้ววิ่งเข้าไปในป่าต้องห้าม ความรู้สึกของฉันคือชินซะแล้วกับป่าป่านี้ ให้ตายเหอะ…แดดมันร้อนจริงๆนะเนี่ย

            ฉันวิ่งมาสักพักก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยเลยไปนั่งหลบแดดที่ต้นไม้ต้นเดิมที่เคยเจอ และหวังว่าวันนี้ฉันคงไม่เป็นลมไปเหมือนครั้งที่แล้ว

             ฟึบ!

             หืม…เสื้อคลุมอีกแล้วเหรอ

             “ยัยบ้า! วันหลังอย่าวิ่งกลางแดดแบบนี้อีกนะ อยากถูกแดดเผาตายรึไงยัยหัวแดงโรคจิต”
  
 
  
  



 


 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

สนุกมากเลยค่ะ อัพต่อไว ๆ นะค่ะ

จากคุณ cookiemagic/(cookiemagic) อัพเดตเมื่อ 07/07/2555 16:17:43
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 194 ท่าน