Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
6 หนุ่ม อ.มหาภัย (ความร้ายไม่ไหวจะเคลียร์ของคุณชาย)
11
05/05/2555 08:19:07
467
เนื้อเรื่อง

10
6 หนุ่ม อ. มหาภัย
(ความร้ายไม่ไหวจะเคลียร์ของคุณชาย)

 
                 คนแรกก้าวเข้ามา ผมสีน้ำตาล หน้าตาดูหล่อลากม้าม เขาอยู่ในชุดนักเรียน S.I. (แต่ถึงจะยังไงก็สู้พวก White*Black ที่บ้านไม่ได้หรอก)
                 “โอ๊ะโอ~ ผมชื่อเอ็ดเวิร์ด”
                 พูดพลางเหล่ตามามองทางฉันด้วย
                 ใครถามกันยะL
                คนที่สองและสามก้าวต่อกันมา คนที่สองผมสีดำส่วนคนที่สามผมสีคาราเมล หน้าตาหล่อไม่บันยะบันยังอีกละ เด็ก S.I. อีกซะด้วย ฉันยังแอบเห็นอีกคนผมสีไวน์ยืนอยู่ข้างนอกบ้าน รวมพวกข้างในอีกสองเป็นหกคนพอดี
                “ผมอาเธอร์”
                 คนที่ผมสีดำพูดขึ้น
                “ฉันอิฟฟิก ต้องการอะไรขอให้บอก”
                นายผมสีคาราเมลพูดขึ้น จ้า~ ถ้าเกิดฉันบอกว่าต้องการให้พวกนายไสหัว (หล่อๆ) ออกไปจากที่นี่ล่ะจะว่ายังไงฮะ ไม่รู้ว่าโผล่มาอะไรกันเยอะแยะ
                และคนสุดท้ายก็ก้าวเข้ามายืนตรงหน้าประตูก่อนจะเอ่ยขึ้น
                “ฉันอาตเต้ ยินดีที่ได้รู้จัก”
                คนสุดท้ายท่าทางจะไว้ใจได้กว่าคนอื่น (ไม่นับรวมอาชิ) ดูจากท่าทางและสายตาที่เขาใช้มองฉันไม่กะลิ้มกะเหลี่ยเหมือนคนอื่นๆ (อันนี้ก็ไม่นับรวมอาชิอีกเช่นเคย)
                 หวังว่าคงจะไว้ใจถูกคนจริงๆ นะนี่
                 “แล้วพวกนายจะแห่มาทำอะไรกันที่นี่เยอะแยะฮะ”
                 ซูชิเดินท้าวเอวตะคอกถามพวกเขาเสียงดัง หมดลุคสาวน้อยผู้น่าเอ็นดู น่าทะนุถนอมหมดเลย
                 “จะทำไมยัยซูชิตาโบ๋”
                  อาชิสวนขึ้น ฮ้า~ นึกว่าจะไม่ปากไวขนาดนี้นะเนี่ย
                 “ไอ้บ้าอาชิ ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้”
                  เธอชี้มือไล่อาชิ
                 “ไหนล่ะหลักฐานว่านี่คือบ้านเธอ”
                  กวนประสาท~
                  “กรี๊ด ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้เอาเลือดหัวนายออกก็อย่ามาเรียกฉันว่าซูชิเล้ยยย แว้กกกกกก ตายซะเถอะไอ้บ้าอาชิ”
                  ซูชิถือไม้กวาดวิ่งไล่อาชิรอบโซฟากลางบ้านไม่หยุด แถมยังส่งเสียงดังไปทั่วทั้งบ้านอีก ส่วนพวกที่เหลือต่างก็พากันส่ายหน้าไปมาก่อนที่จะแยกย้ายกันไปนั่งอยู่คนละมุมของห้องโถงกลางบ้าน
                   ในที่สุดฉันก็ได้เจอกับห้าคนที่เหลือนี่สักที
                   มีความสุขจัง! (เอาอีกละ เลิกสักทีไอ้นิสัยหื่นเนี่ย)
                   “อ๊ากกกก ช่วยด้วย~”
                    อาชิยังแหกปากลั่น
                    "แกต๊ายยยยยยยยย”
                    ส่วนยัยนี่ก็ไม่ยอม
                    ออด~
                    ออด~
 
                    Yeazun said
                    ขณะที่ผมตั้งใจนั่งวาดรูปอยู่ในห้องอย่างอารมณ์ดี ไอ้เพื่อนจินก็วิ่งเปิดประตูทะเล่อทะล่าเข้ามาหาผม เนื้อตัวนี่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ อะไรทำให้มันรีบขนาดนี้วะ
                    “มีอะไรวะจิน”
                    มันหอบนิดหน่อยก่อนจะตอบ
                    “แย่แล้วซุน”
                    “แย่อะไรวะ”
                    ผมวางดินสอลงกับโต๊ะและตั้งหน้าตั้งตาฟังมันพูด
                    “โบลาเมสเสจมาบอกฉันว่าจะค้างที่บ้านซูชิ”
                    “ว่าไงนะ!!!”
                    เวรเอ๊ย!!! ยัยนี่ไม่เคยรู้อะไรเลยรึไงว่าบ้านยัยซูชิมันอันตรายแค่ไหน แค่ยัยซูชิน่ะมันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้พี่ชายและพวกเพื่อนๆ ของมันน่ะสิ พวกมันไม่ได้ต่างจากพวกผมเล้ยยยยยยยยยยย
                    “ไปบอกพวกที่เหลือกัน”
                     ผมหยิบเอากระบอกปืนพกติดตัวไปด้วย ไม่ต้องสงสัยไป ลับหลังที่จริงแล้วพวกผมกับพวกมันยกพวกถล่มกันออกจะบ่อย
ปัญหาก็ไม่ใช่อะไรหรอก แค่แย่งผู้หญิงกันควงเล่นก็เท่านั้น (โห~โคตรเลวเลยอ่า)
                     รอสักพักพวกที่เหลือก็มาพร้อมหน้าพร้อมตา เราทุกคนพากันนั่งลีมูซีนไปหาพวกมันถึงที่!!!
ชอบหาเรื่องให้ผมอยู่เรื่อย...ยัยเบ๊อะเอ๊ย!!!
 
                      ออด~
                      ออด~
                      เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น เราทุกคนที่อยู่ในบ้านต่างก็พากันหันไปมอง มองเฉยๆ คงจะรู้หรอกว่าเป็นใครมากดออดตอนค่ำมืดแบบนี้ ฉันเลยออกปากบอกกับทุกคนให้ไปที่ประตูรั้วบ้านพร้อมกันซะเลย
                      ครืด~ ครืด~
                      พอประตูบ้านเลื่อนเปิดออกก็เผยให้เห็นคุณชายทั้งหก White*Black พวกเขายืนเรียงแถวหน้ากระดาน (อย่างกับเด็กอนุบาล) และมองมาทางพวกเราที่ยืนเผชิญหน้าและเรียงแถวหน้ากระดานเหมือนกับพวกเราเช่นกัน โดยมีฉันและซูชิยืนอยู่ตรงกลาง
                       ปุจฉาสรรพนาม : พวกเขามาทำอะไรที่นี่?
                       เฉลย : ไม่รู้!!!
                       “พวกนายมาทำอะไรที่นี่ซันจิน”
                       ซูชิปริปากถาม
                       “ก็น้องสาวผมอยู่ที่นี่ แล้วทำไมพวกผมจะมาไม่ได้ล่ะครับ”
                        พี่ซันจินตอบหน้ายิ้มๆ
                       “คงจะมาตามน้องสาวสินะ งั้นก็กลับเถอะโบลา”
                        ซูชิหันมาพูดกับฉัน
                       “อือ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ”
                        ฉันบอกลาซูชิและกำลังจะเดินข้ามฝั่งมาทางฝั่งพวก White*Black แต่ก็มีเสียงตะโกนของใครดังขึ้น
                       “ไม่ให้กลับ!!! ใครจะทำไม?”
                        ไอซ่าที่ยืนอยู่ข้างขวาฉันพูดขึ้น
                       “ยัยนี่ต้องอยู่กับพวกเราที่นี่...เวลานี้ด้วยว่ะ”
                        อาชิพูดและใช้มือจับแขนฉันไว้
                        นี่มันประกาศสงครามกันหย่อมๆ นี่นา
                        “...”
                        ฉันควรจะดีใจมั้ยเนี่ยที่อีตาสิบสองคนนี่ ย้ำ!!! สิบสองคนคนที่พยายามยื้อฉันไปมาอยู่ได้
ฉันมองไปที่พวก White*Black ที่ยืนเรียงลำดับนับจากทางขวาของพวกเขาที่ยืนประจันหน้ามาทางฉันและพวกที่เหลือก็เป็นเชจุง พี่จองวา เยซุน (อยู่กลางเลยเรอะ) พี่ซันจิน พี่ยูวอน และก็จีโฮปิดท้าย
                         พวกเขาจ้องตากันไม่กะพริบเลยอ่ะ และในที่สุดพี่ซันจินก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นกลางความเงียบที่เข้ามาคลุมสถานการณ์ที่มาคุกันเมื่อกี้
                         “I come to demand younger sister return, Are you know?”
                         อะไรหว่า~ โนว โนว
                         ก็ฉันโคตรเก่ง (ประชด) อังกฤษเลยนี่นา
                         อาชิสวนขึ้นทันที
                         “I know!!! But, get back to will…Why?”
                         ชิ! ช่วยพูดเป็นไทยให้ฉัน (คนเดียว) ฟังหน่อยก็ไม่ได้
                        เยซุนยิ้มเหี้ยมเกรียมส่งกลับคืนไปให้อาชิทันทีที่นายนั่นพูดจบ
                         “We are us, enjoy go out.”
                         โห~ สำเนียงฝรั่งมาเลย กรี๊ด น่ากลัวอ่า (ตรงไหนยะ) :(ก็ตรงที่ยิ้มเหี้ยมเกรียมนั่นไงล่ะ)
                          ฉันสะกิดแขนซูชิเบาๆ พอเธอเดาออกว่าฉันสะกิดทำไม เลยกระซิบบอกฉันถึงข้อความที่พวกเขาพูดกันเมื่อกี้ โชคดีจังที่ฉันมีเพื่อนฉลาดๆ แบบเธอ
และฉันก็ได้ข้อความทั้งหมดที่พวกพูด มันมีใจความว่า...
                         ‘ฉันมาทวงน้องสาวฉันคืน พวกนายรู้มั้ย’ พี่ซันจิน
                         ‘รู้!!! แต่ไม่ให้กลับ ใครจะทำไม’ อาชิ
                         ‘พวกฉันนี่ไง...สนุกดีออก’ เยซุน
                          พอขาฉันก้าวมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย (ซูชิหนีเข้าบ้านไปแล้ว) เสียงหล่อๆ ของอีตาพวกนี้ก็ดังขึ้น
                         “หยุดอยู่ตรงนั้นเลย” อาชิ
                         “ข้ามมา” เยซุน
                         “อ่า...” ฉัน
                         “พูดแบบนี้มีเรื่องกันดีกว่ามั้ย”
                         อาชิเลิกคิ้วขึ้น แต่อีกฝ่ายกลับเพียงส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมแทน
                          โฮ~ จะรอดมั้ยเนี่ยฉัน (ก็อยู่ตรงกลางนี่)
                          “มั่นใจแล้วรึไงวะไอ้บาซาบิ...หึ”
                          เชจุงพูดพลางดึงผ้าพันคอที่เขาใช้พันคอของตัวเองออกให้ดูหลวมๆ และแล้วไอ้แซ่เหล็ก...ที่ฉันไม่คิดว่าจะพันคอนายนี่เอาไว้ก็โผล่ออกมาให้ชมเป็นขวัญตา แง~ นายนี่เล่นแซ่เหล็ก แล้วคนอื่นๆ ล่ะคะ จะอาร๊ายยยยยยยยยยยย
                           เพิ่งจะนึกสงสารชีวิตตัวเองก็ตอนนี้แหละ
                           “ใจเย็นก่อนสิ”
                           ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมพวกเขา แต่...
                          “หุบปากก่อนนะคะคนดี”
                           แง~ พี่ชายผู้อ่อนโยนของฉันหายไปหนายยยยยยยย
                           ฉันจึงจัดการรูดซิปปากและตั้งตาตั้งตาแง่หูฟังบทสนทนาของพวกต่ออย่างเงียบๆ
                           “...”
                           “จะทำไมไอ้หน้าหวาน มันก็ดูหวานอยู่หรอกนะ แต่โทษทีว่ะเหมือนตุ๊ดไปหน่อย ฮ่าๆ”
                           อาตเต้เถียงแทนเพื่อนที่เหลือของเขา สงสัยฉันคงจะดูอีตานี่ผิดไปจริงๆ
                           “อ่า...เผอิญว่าวันนี้ฉันดันเก็บไอ้ดาบสปาต้านี่มาด้วยนะสิ ฮ้า~ แกว่ามันจะเป็นไงวะถ้ามันบังเอิญไปเจื๋อนของแกเข้า...เอ็ดเวิร์ด”
                            นะ...นี่น่ะเหรอที่พี่ชายเคยบอกฉันว่าพี่จองวาใจดี ฮึก...ฮึก โกหกทั้งเพ ฮือ~คนอะไรโหด เถื่อนเป็นที่สุด
                           “คะ...คงไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้ง”
                            เอ็ดเวิร์ดหน้าเจื่อนและรีบวิ่งไปหลบหลังไอซ่าทันที อีตานี่ขี้แยเหรอเนี่ย
                           “ไม่มากไปหน่อยรึไงวะ”
                            หน้าของอาชิเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ คงจะโกรธแล้วสินะ
                            “รึแกจะลอง”
                            เยซุนหยิบเอาอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง มันคือปะ...ปืน!!! กรี๊ด!!! เด็กอายุแค่สิบแปดสมัยนี้เขาให้พกปืนแล้วรึไง แง~ ปะ...ป่าเถื่อน
                            “แกคิดว่าแกมีคนเดียวรึไง”
                             อาเธอร์ชูปืนขึ้นมาเล็งไปทางฝ่ายตรงข้ามบ้าง แหม~ ปืนอัดลมใส่กระสุนปลอมใช่อ่ะเปล่าเอ่ย...คำตอบก็คือ....ของจริง!!!
                             กรี๊ดดดดดดดดด ถ้าวันนี้ไม่มีใครตายคงจะพิสดารและพิลึกมากแน่ๆ
                            “คุณเพื่อนยูวอนครับ”
                             พี่ซันจินหันไปส่งยิ้มให้พี่ยูวอนที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน
                            “จัดให้ครับ”
                             พี่ยูวอนวิ่งไปที่หลังลีมูซีนคันโต (แล้วจะบอกทำไม) จัดการเปิดฝาท้ายรถและยกเอากระเป๋าหนังใบใหญ่ที่ฉันคิดว่ามันคงจะหนากว่าหนังหน้าของฉันมาวางลงตรงหน้าพวกเรา ฉันพยายามเพิ่งมองดูกระเป๋าหนังใบนั้นไม่ให้คลาดสายตา
                              ฟึบ!!!
                              กรี๊ดดดดดดดดดด!!!! นะ...นั่นมัน....
                              สะกดให้เข้าใจกันได้ว่ามันที่อยู่ตรงหน้านี้คือ...ไอ-พี-จี
                               สีหน้าของพวกอาชิซีดลงทันที ก็แน่ล่ะ ใครจะไม่ตกลงจนตัวสั่นบ้างถามจริงเหอะ ฉันที่ยืนอยู่ตรงกลางนี่ขาสั่นพับๆ จนฉี่จะราดถนนอยู่แล้วพระเจ้าโว้ย!!!
                              “โอ๊ะโอ~ ดูหนังหน้าของพวกแกทั้งหลายดิ โฮะๆ อย่างกับไก่โดนน้ำร้อนลวก”
                              คำพูดตามสไตล์ของจีโฮทำเอาหนุ่ม อ. ทั้งหกถึงกับกัดฟันกรอด
                              “แก!!!” ไอซ่า
                              “อย่าให้ถึงทีฉันบ้างก็แล้วกัน” อาชิ
                              “ไอ้ปัญญาอ่อน ฝากไว้ก่อนเหอะ” อิฟฟิก
                              “เล่นสกปรกนี่หว่า...เฮอะ!” อาเธอร์
                              “เก็บก่อนเหอะ ฉันเกลียดมัน” เอ็ดเวิร์ด
                              “ฉันยังไม่อยากตาย” อาตเต้
                               สรุปคือตอนนี้ฉันก็ขึ้นมานั่งบนลีมูซีนกับพวก White*Black จนได้ พวกเขาไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไรสักคำ ง่ะ! แบบนี้ก็อึดอัดนะเฟ้ย!!!
                              “เอ่อ...พี่ชาย”
                               ฉันยกมือขึ้นไปแตะแขนพี่ซันจิน ไม่อยากจะคิดเลยว่ากับอีแค่ฉันไปบ้านซูชิจะทำให้เรื่องมันบานปลายมากขนาดนี้นี่นา
                                อยากย้อนเวลากลับจริงวุ้ย!!!
                               “ยังไงซะน้องสาวก็ต้องเคลียร์เรื่องนี้อยู่ดีล่ะค่ะ เพราะฉะนั้นตอนนี้พี่ชายขอให้น้องสาวนั่งนิ่งๆ ต่อไปเถอะนะ”
                               บอกให้ฉันหุบปากยังจะดีซะกว่านะ
                                เฮ้อ! ซวยแล้วไง
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 270 ท่าน