Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
✖[ Weekly Possibility รายงานข่าวจับหัวใจนายมาดกวน ]✖ : อยู่ในระหว่างการแก้ไขบางเนื้อหา :
Brownies
◢ : EP : 4 ~
6
13/08/2560 06:27:42
776
เนื้อเรื่อง


4

 

       ผ่านไป 1 อาทิตย์ วันนี้เป็นวันจันทร์ ใช่! มันคือวันเปิดเทอมของโรงเรียนฉันเอง T T  หลังจากผ่านช่วงเวลาคอขาดบาดตายเรื่องพี่อุ้มมา ชีวิตฉันก็เหมือนได้เกิดใหม่!


       ซิกซ์อาสาไปเคลียร์เรื่องต้นฉบับของฉันให้เองเลยนะ เขาไปบอกว่าเขาเป็นต้นเหตุที่บังเอิญขับรถเฉี่ยวฉันทำให้มาส่งต้นฉบับไม่ทัน ดีที่ฉันไม่เป็นอะไรมากข้อเท้าแพลงนิดหน่อย เดี๋ยวจะชดเชยค่าเสียเวลาทั้งหมดให้เอง ตอนแรกพี่อุ้มถึงกับซึ้งในความดี (ที่มันเฟค - -) ของซิกซ์ + กับความหล่อน่ารักกระชากใจสาวใหญ่ เขาพูดหว่านสเน่ห์ใส่พี่อุ้มจนเจ๊แกถึงขนาดตกปากรับคำว่าจะดูแลฉันเป็นอย่างดีและเพิ่มเงินโบนัสพิเศษให้อีกปลายปีนี้ มันเยี่ยมจริงๆเลยจอร์จ!! หมอนี่มันสมควรได้รับโล่รางวัลทองคำสุดยอดนายแหลสตอรี่แห่งปีซะจริงๆ!!


[ ฉันยังต้องรออีกนานมั้ย ต้องรอเธออีกนานมั้ย ~~~]


จู่ๆเสียงริงโทนโทรศัพท์เพลงของด๊า ดาวซินโดรมที่ฉันพึ่งตั้งเป็นเสียงเรียกเข้า ในกระเป๋าหลุยติ๊งต๊องยี่ห้อจีนแดงของแท้(?)ของฉันก็ส่งเสียงแหกปากร้องโวยวายดังลั่น ในขณะที่ฉันกำลังเดินผ่านเขตวิปัสนากรรมฐานอยู่นอกรั้ว “วัดนิพพานนะโยมวรสาราม “ อยู่นั่นเอง บรรดามหาชนชาวเสื้อขาวทั้งสิ้น 1600 คน ( ฉันรู้ได้ไง ? ) ก็หันหน้ามามองฉันเป็นตาเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย!!! โอ้วววว แย่แล้วววว


ขวับๆๆๆๆๆ !( O(O(O^O)O)O)***!!!! ฮึ่มๆๆๆ


“ =[]= ! ขอโทษค่ะๆ “


[ ฉันยังต้องรออีกนานมั้ย ต้องรอเธออีกนานมั้ย ~~~]


ว้อยยยย!ไผโทรมาน้อ คือโทรได้ถูกเวลาแท้ แอ่ แอ่ แอ่ ( โปรดอ่านให้เป็นสำเนียงเพลงลูกทุ่ง -.-) ฉันรีบก้มหัวค้นหาโทรศัพท์เจ้ากรรมในกระเป๋าอย่างเอาเป็นเอาตาย คุ้ยๆๆๆ ว่าแต่มันอยู่ไหนว๊า!!!!


[ ฉันยังต้องรออีกนานมั้ย ต้องรอเธออีกนานมั้ย ~~~]


เสียงริงโทนช่างเหมาะสมกับสถานการณ์อะไรเช่นนี้ TOT !สายตาของบรรดาคนชุดขาวยังคงมองมาที่ฉันด้วยสายตาไม่พอใจอย่างกับจะบอกว่า


”แล้วฉันยังต้องรอเธอรับโทรศัพท์อีกนานมั้ย ? “ เหมือนเพลงของด๊าที่ยังคงดังกระหึ่มอยู่ตอนนี้ !


คุ้ยๆๆๆ กุกกักๆๆๆ !


และในขณะนั้นเอง ! จู่ๆก็มีป้าชุดขาวคนหนึ่งแกเอื้อมมือไปหยิบลูกสตอเบอรี่ในตะกร้าปิคนิกข้างตัวขึ้นมาเต็มมือ เธอยกมันขึ้นสูงแล้วจากนั้นก็ทำท่าเหมือนจะปาใส่ฉัน.....


กรี๊ดดดดด อย่าพึ่งนะค๊า!! TTOTTบำเพ็ญศีลอยู่ไม่ใช่เรอะอย่าสร้างบาปเซ่!!! และทันที่ที่เจอตัวต้นเหตุของความโชคร้ายทั้งปวงฉันก็กดรับมันทันทีโดยไม่สนใจดูว่าใครโทรมา!


[ ฉันยังต้องรออีกนา....] ติ๊ด !


“ ฮัลโหล นั่นใคร ! ฉันเกือบตายเพราะสายเรียกเข้าของเธอแล้วนะรู้มั้ย!ฮือออออ “


หลังจากที่ทุกอย่างกลับมาสู้ความเงียบสงบ ฉันก็รีบจ้ำอ้าวออกมาจากจุดเกิดเหตุให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ปากก็คุยโทรศัพท์ไปด้วย


[ เฮ้ๆ ! เธอเป็นอะไรเนี่ย? ใครทำอะไรมา แล้วทำไมรับสายช้าชะมัด นั่งกระเทาะก้อนสารส้มอยู่รึไง ]


ทันทีที่ได้ยินเสียงวอนส้นเท้าแตกดังมา ฉันก็รีบหันไปดูเบอร์หน้าจอทันทีอย่าบอกนะว่า....


>Zixs฿฿


นั่นไง ! เคยเดาอะไรผิดที่ไหน ไอมารร้าย ไอตัวซวยซิกซ์ !!!


“ ไอ้สมองนิ่มซิกซ์!ถ้านายโทรมาเพื่อที่จะกวนประสาทฉันแค่นี้ล่ะก็ ฉันจะไปเชือดนายที่โรงเรียนเดี๋ยวนี้ล่ะ ! “


[ เฮ้ยๆ ฉันพูดเล่นหรอกน่า แล้วอีกอย่างฉันคงไม่เสีย 3 บาทอันมีค่าโทรมาเพื่อที่จะฟังเธอขู่ฆ่าหรอกนะ ฉันจะโทรมาถามว่า เธออยู่ไหนแล้ว ทำไมป่านนี้ยังไม่เห็นเงาหัวเธอมาโรงเรียนซักที เริ่มงานกับรับเงินก้อนแรกวันนี้นะฉันไม่อยากให้สาย หรือเธอจะป๊อดแล้ว ? ]


“ ไม่ป๊อดย่ะ ! ฉันกำลังจะถึงแล้ว แค่นี้นะ แล้วไม่ต้องโทรมาอีก ไว้เดี๋ยวฉันโทรหาเอง เข้าใจ๊ ? “


[ เฮ้ย! เดี๋ยวยั......ติ๊ด!ตรู๊ดๆๆๆๆๆ ]


เฮ้ออ น่าสังเวชจริงๆชีวิตฉัน =___= มีแต่เรื่องให้เหนื่อยได้ทุกวัน เอ๊ะ! ไม่ใช่สิ มันเริ่มเป็นแบบนี้ตั้งแต่หมอนั่นเข้ามาในชีวิตแล้วตะหากล่ะ


ณ อัลเฟรด โนเบิลไฮสคูล


จ้อกแจ้กๆๆๆๆ%^*_)+)+_*(^&^%$%^ บลาๆๆๆ


ออดดดดดดดดดดดดดด~


“แฮ่กๆๆๆ! “


ฉันกำลังวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นตึกเพื่อไปให้ทันเช็คชื่อคาบแรกของมิสเวียนนา วิชาชีววิทยานั่นเอง


ตึกๆๆๆๆๆ ครืดดดด!


ทันทีที่ถึงประตูบานเลื่อนหน้าห้องฉันก็รีบดึงมันออกอย่างแรงซึ่งในตอนนี้มิสเวียนนากำลังขานชื่ออยู่พอดี


เธอกระตุกแว่นทรงกลมหนาเตอะเล็กน้อยแล้วหรี่ตามองฉัน


“ คุณฮนัสยา มาสายอีกแล้วนะ “


“ ขอประทานโทษจริงๆค่ะ! T^T ขออนุญาตเข้าห้องนะคะ“


“ เชิญ...แล้วเย็นนี้มาหาฉันที่แล็บ 3ด้วยนะ “


“ คะ..ค่ะ! “


ฉันเดินคอตกเข้าไปนั่งประจำโต๊ะข้างๆเหยาหมิงและเบลล์อย่างเงียบๆ สองคนนี้เป็นเพื่อนที่ฉันค่อนข้างสนิทที่สุดแล้วในโรงเรียนนนี้ เหยาหมิงเป็นหนุ่มตี๋ลูกครึ่งจีน – ไทย ฐานะค่อนข้างดีเพราะทำธุรกิจเกี่ยวกับกับการส่งออกข้าวสาร ส่วนเบลล์เธอเป็นลูกสาวของคุณหญิงอัมราผู้สนับสนุนเงินทุนของโรงเรียน บริจาคปีนึงไม่ต่ำกว่า 10ล้าน แต่เธอไม่เคยอวดอ้างตัวเองแถมยังนิสัยดีและเรียบร้อยด้วยส่วนฉันเป็นนักเรียนทุน เราบังเอิญได้รู้จักกันตอนทำกิจกรรมซุ้มเมื่อปีที่แล้ว นั้นก็ตอน ม.4พอดี


“ ทำไมวันนี้มาสายล่ะฮานิ ปกติเธอไม่เคยสายวันเปิดเทอมนี่นา “


เบลล์กระซิบถามฉันเบาๆทันทีเมื่อมิสเวียนนาเริ่มร่ายสูตรการผ่าลิ้นปี่ของนกไนติงเกล = =


“พอดีเมื่อวานนอนดึกไปนิดน่ะ วันนี้เลยตื่นสาย ฉันโดนทำโทษอีกแน่เลย T^T “


“ โดนตั้งแต่ ม.4ยัน ม.5 เธอยังไม่ชินอีกเหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวพวกเราไปช่วย ^_^ “


เหยาหมิงหันมาพูดเบาๆกับฉันแล้วยิ้มให้ หลังจากนั้นพอหมดคาบโดยมีการบ้านคือการไปสรุปเนื้อหาของการเรียนวันนี้มาอย่างน้อย 5หน้ากระดาษ A4 ส่งภายในเย็นวันพุธ โอ้! แม่เจ้าการผ่าลิ้นปี่นกมันมีความยาวขนาดนั้นเลยเหรอ? = =


“ เฮ้!ฮานิ เย็นนี้ไปสวนน้ำมั้ยพวกเราไม่ได้ไปเล่นมาตั้งนานแล้วนะ คิดถึงจังเลย “


เหยาหมิงพูดในขณะที่กำลังควงปากกาอยู่ในมือ เด็กคนอื่นๆในห้องต่างก็ทำกิจกรรมของตัวเอง ทั้งถ่ายรูปแชทไลน์ อ่านการ์ตูนและแคะขี้มูกป้ายกันเอง -  - นี่ก็ยังอยู่ในวิชาเรียนนะแตไม่มีใครสนใจจะฟังมิสเตอร์ทอมออภิปรายเรื่องข้อพิพาทระหว่างประเทศเอาซะเลย น่าสงสารจริงๆ


“ เอาสิ!ไปกันนะฮานิ นานๆที น้า~~*0* “


เบลล์หันมาทำเสียงออดอ้อนและทำตาประกายวิ๊งๆใส่ฉัน ถ้าฉันเป็นผู้ชายคงใจอ่อนยวบไปแล้วยัยนี่ฮอตมากในโรงเรียนเลยนะ


“เอ่ออ เอาเป็นว่าขอฉันคิดดูก่อนแล้วกันนะ พอดีติดธุระน่ะ “


พอพูดถึงธุระฉันก็นึกถึงตัววุ่นวายขึ้นมาทันที นี่ฉันยังไม่ได้โทรหาซิกซ์เลยนี่นา!


“ มิสเตอร์ทอมคะ หนูขอตัวไปเข้าห้องน้ำค่ะ “


ฉันรีบยกมือและขอตัวไปเข้าห้องน้ำทันที ทีแรกเบลล์จะขอตามไปเป็นเพื่อนแต่ฉันบอกว่าแปปเดียวเอง ฉันคงไม่โดนดักฉุดใน 180วินาทีข่าวหรอก - -


พอออกมาได้ฉันก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาปรากฎว่ามีมิสคอลเกือบ100 สาย!!! เฮ้ยยย หมอนั่นต้องฆ่าฉันแน่ TOTก็ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อตอนเช้าฉันก็ปิดเสียงมาตลอดเลย ทำไงดีเนี่ย!!
 
 
ติ๊ดๆๆๆ! ฉันรีบกดเบอร์อย่างเร็วแล้วรอปลายสายรับอย่างใจจดใจจ่อ


[ ตรู๊ดดดดด ตรู๊ดดดดดด ]


[ ตรู๊.... พึ่บ! ยัยงี่เง่า!!!! พึ่งจะนึกได้เหรอไงว่าลืมฉันไปแล้วน่ะฮะ!!!!!!! ]


เย้ยยย! นั่นไง ดังคาด ทันที่ที่รับสายซิกซ์ก็ตวาดเสียงดังใส่ฉันทันที


“ ฉันขอโทษษษษ T_T นายอยู่ไหนอ่ะ “


[ ฮึ่ยยยย เธอนี่มัน มัน มัน!! ให้ตายเหอะ!!! มาหาฉันที่หน้าตึก 4 เดี๋ยวนี้เลยนะ ]


“ โอเคๆ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ แค่นี้นะ “


[ โครม ! ตู๊ดๆๆๆๆๆ ]


แงงง TOT เขาโกรธฉันมากแน่เลย เอาอะไรไปง้อดีนะ อ๊ะ! รู้แล้ววว


ตึกๆๆ!!


ฉันรีบวิ่งไปยังม้านั่งสีครีมใต้ตึก4 ที่บัดนี้มีร่างซาตานสุดเท่กำลังยืนกอดอกมองมาที่ฉันด้วยสายตาอำมหิตพิศวาทฆาตกรรม YOY


“ มาแล้วเหรอยัยตัวดี! เพื่อเป็นลงโทษที่เธอลืมฉัน เย็นนี้ทำยังไงก็ได้ให้พี่ไอวี่ประทับใจในตัวฉัน ถ้าเธอพลาด...เจอดีแน่!! “


พั่บ!! >_<


ฉันหลับหูหลับตายื่นตุ๊กตาหมีสีขาวที่ทำหัวใจซารางเฮ ที่แอบไปจิ๊กมาจากโต๊ะมิสยุนอึนเฮในห้องพักครูแผนกวิชาต่างประเทศเมื่อกี๊ ส่งให้ซิกซ์ เขาอึ้งไปสักพักแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ


“ นี่ง้อฉันเหรอ? ฮ่าๆๆ!! เธอทำฉันอึ้งเลยอ่ะ ไม่โกรธแล้วก็ได้ เห็นแก่ไอหมีน้อยตัวนี้หรอกนะ ถึงมันจะเป็นวิธีที่ซื่อบื้อมากเลยก็เถอะ ไป...กลับไปเรียนได้แล้ว เย็นนี้เจอกัน ^^ “


เขายีหัวฉันเบาๆแล้วก็เดินถือหมีขาวนั่นขึ้นตึกไป อ่า....-///- ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองจะเป็นลมเลย ฉันก็แค่จิ๊กมันมาเพราะอาจจะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นบ้าง แล้วไม่หักเงินฉันแค่นั้นเองนะ ไว้ฉันค่อยไปซื้อตุ๊กตาคืนมิสยุนทีหลัง ว่าแต่ทำไมไอก้อนเนื้อข้างซ้ายถึงเต้นระบำหน้าท้องแบบนี้เนี่ย วู้วๆๆๆ ไปเรียนดีกว่า ล๊า ลา~


และแล้วเวลาก็เดินทางมาถึงตอนเย็นหลังจากแยกกับเหยาหมิงและเบลล์แล้ว ฉันก็เดินไปรอซิกซ์ที่หน้าตึก 4 เหมือนเดิม จากนั้นเราก็วางแผนกันว่าฉันจะแกล้งผลักพี่ไอวี่ที่กำลังจะเดินเข้าห้องสมุดแล้วให้ซิกซ์ไปรอรับไว้อยู่ที่ประตูทางเข้าทำเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ เพราะฉันไปเช็คมาแล้วว่าพี่แกชอบไปอ่านหนังสือในนั้นเวลานี้และจะกลับบ้านเวลา 4 โมงครึ่งทุกวัน


“ เธอว่ามันจะได้ผลจริงๆเหรอ? ฉันมีลางแปลกๆอ่ะ “


“ เชื่อมือฉันเหอะน่า ฉันนั่งคิดแผนนี้มาตลอดคาบมิสเตอจอร์นสันเลยนะ! “


“โอเคๆ อย่าให้พลาดล่ะ เฮ้ย! พี่เค้ามาโน่นแล้ว ประจำที่เร็ว! “


ฉันกับซิกซ์รีบกระจายตัวกันไปคนละทางตามแผน ฉันเข้าไปหลบอยู่ตรงหลังพุ่มดอกเข็มคอยรอจังหวะ ตอนนี้พี่ไอวี่เดินมาจะถึงตรงที่ๆฉันแอบอยู่แล้ว อีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเท่านั้น!


ตึก ตึก ตึก


ทันทีที่พี่ไอวี่เดินผ่านฉันไป ฉันก็รีบโผล่ออกมาจากที่ซ่อนและเดินตรงไปข้างหลังเตรียมวิ่งชนเต็มที่ แต่แล้วในขณะที่ฉันออกตัวนั่นเองก็มีชายคนนึงปรากฏตัวขึ้นมา! เวรแล้วไง!!!!!!!


“ อ้าว ไอวี่......”


“ คิดส์ “


“ อ๊า!!!!!!!!! “


ไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้ววววววววว !!!! ฉันเบรกไม่ด๊ายยยย!! TT[]TT พลั่ก!!!!!


ซิกซ์ที่ยืนมองอยู่แล้วตาโตด้วยความตกใจเขารีบพุ่งมาเตรียมจะรับฉัน แต่ตัวฉันที่หยุดไม่อยู่ตอนนี้อยู่ห่างจากเขาหลายเมตรไหล่ของฉันไปชนเข้ากับพี่ไอวี่อย่างแรงเธอเสียหลักและกำลังจะล้ม ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆที่น่าจะเป็นพี่คิดส์รีบดึงแขนพี่ไอวี่แล้วช้อนตัวเธอเอาไว้ในอ้อมกอดได้ทันพอดี ซิกซ์รีบวิ่งมาแล้วดึงแขนฉันไว้ได้ แต่ด้วยแรงกระแทกทำให้เราสองคนเสียหลักกลิ้งลงทางลาดข้างหอสมุดและมุ่งหน้าลงสู่.....สระน้ำ!! =[]=!


“ กรี๊ดดดดดดดดดด !!!!!!!!! “


“ เฮ้ยยยยยยยยย!!!!!!!! “


ตูม!!!!!!!!! ซ่า!!!!!!!!!!!!!!!!!


โชคดีที่มันเป็นแค่สระน้ำตื้นเล็กๆแต่ก็ทำฉันเปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันใช้มือปาดน้ำออกจากตาและมองหาซิกซ์ อยู่ๆก็รู้สึกได้ถึงแรงอาฆาตรุนแรงที่อยู่ข้างหลังหรือว่า....


ขวับ! (O_o)?


ครืนนนนนนนน!! (O^O)*


“ ซะ..ซิกซ์ นะ..นายเป็นไงบ้าง TOT “


“ ยัย ตัว ซวยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!! “


“ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!! TT[]TT “


มันก็ตัวซวยกันทั้งคู่นั้นแหละว๊าาา!!!!
 





 

TALK TO WRITER

สวัสดีค่าาา >< หายหน้าหายตาไปเลย กว่าจะได้ฤกษ์มาลง EP : 4 ก็ 3 ชาติกว่าแล้ว + กับช่วงนี้งานยุ่งหน่อยๆและสมองรวนๆ T^T หวังว่าออกมาจะยังไม่น่าเบื่อนะคะ ตอนนี้สนุก - ไม่สนุกยังไง เม้นบอกได้เน้อออ ไว้เจอกัน EP : 5 จ้าาาาาา >O< !!!!

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อุ๊ปส์ คิคิคิ  5555555555555 // นั่งทุบโต๊ะคอม XD (ทำไมเสียงหัวเราะมันแปลกๆชอบกล)

สุโค่ยคร๊าบบบ ฮาตั้งแต่ขึ้นยันจบบท =,,,,,,=  แต่ก็ล่ะน๊าฮานิเอ๊ยดันหลวมตัวไปเป็นผู้จัดการให้นายซิกซ์มันก็ซวยบรรลัยอย่างเงี้ยแหละเน้ออ
จากคุณ nuk16657/(nuk16657) อัพเดตเมื่อ 05/05/2555 22:00:35
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 440 ท่าน