Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
ความลับของซูชิ ๐//๐ *_*
10
30/04/2555 15:19:08
528
เนื้อเรื่อง
 

9
ความลับของซูชิ!!
 

                         วันนี้เป็นอีกวันที่คาบเรียนวิทยาศาสตร์ของมิสแก่หงำหงึกสอน ฉันก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่อยากจะย้อนกลับไปคิดถึงสภาพตัวเองเลย ให้ตาย! รู้อะไรมั้ย? พอฉันตื่นนอนขึ้นกำลังส่องกระจกเตรียมจะล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำในตอนเช้า พอเงยหน้าขึ้นมามองกระจกฉันล่ะอยากจะกรีดร้องออกมาให้รู้แล้วรู้รอด ก็สภาพหน้าตาฉันมันไม่ได้ต่างจากช่วงช่วงกับหลินฮุ่ยที่สวนสัตว์บ้านเกิดเลยนี่ (ฉันหมายถึงว่าบ้านอยู่เชียงใหม่น่ะ) คงจะเป็นเพราะฉันเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดเมื่อวาน มันเลยส่งผลให้วันนี้ฉันมีสภาพเหมือนซอมบี้ตายซากนับพันปีมานั่งจมปลุกอยู่ในห้องเรียนนี่ไงล่ะ
                         “ไปทำอะไรมาอย่างกับซอมบี้”
                         แง~ ฉันเกลียดนายเชจุง อีตาบ้า! (แทงใจดำเฟ้ย!!!)
                         “ชอบซ้ำเติมกันจังนะ เฮอะ!”
                         “ฮ่าๆ”
                         เดี๋ยวก็เอาไม้หน้าสามฟาดฟันร่วงซะนี่
                         “แต่ฉันว่าเหมือนช่วงช่วงกับหลินฮุ่ยมากกว่านะ”
                         อ๊ะ! พี่จองวาอ่า...ทำไมไม่เอามีดมาแทงฉันเลยเล่า
                         “คิกๆ”
                         พี่ยูวอนก็เอากับเขาด้วย
                         “ฮ่าๆ”
                         ปิดท้ายที่อีตาจีโฮ ชิ!
                         “ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ”
                         ฉันส่งสายตาเคียดแค้นกลับไปให้พี่ยูวอนกับจีโฮที่นั่งกลั้นขำจนหน้าแดงอยู่ข้างหลังโต๊ะ
พอหันกลับไปมองที่กระดานอีกครั้งก็ต้องเจอกับคุณมิสหงำหงึกที่ยืนกระตุกขอบแว่นตามามองที่ฉันในตอนนี้ด้วยสีหน้ายากที่จะคาดเดา (เพราะฉันไม่อยากเดาเลยด้วยซ้ำ) ลืมเอานมให้ลูกกินก่อนมาสอนหนังสือรึไง (คุณยายขา)
                         “ตั้งใจเรียนหน่อยพานี”
                         “ค่ะ”
                         ฉันสงบปากสงบคำก้มหน้าตอบรับแต่โดยดี แต่ในใจใครจะไปรู้ว่าฉันในตอนนี้ฉันกำลังนับเวลาถอยหลังเพื่อรอสัญญาณออดหมดชั่วโมงอยู่ ฉันโคตรเกลียดไอ้วิชานี้มากๆ เลย
                        ได้โปรดพระเจ้า...
                        หมดเวลาทีเถอะ!!!
                        ลูกแมว (ช้างมันคงจะน่าเกลียดเกินไปสำหรับคนสวยอย่างฉัน) ขอให้คำสาบานว่าถ้าออดหมดชั่วโมงดังขึ้นในบัดเดี๋ยวนี้ (โบราณใช้ได้) ล่ะก็...ลูกแมวจะซื้อหัวหมู จุดธูปจุดเทียนเรียกให้มิสแก่หงำหงึกมาหาเอาถึงที่เล้ยยยย
                        สาธุ...
                        ออด~
                        เย้~ ในที่สุดพระเจ้าก็รับฟังคำอ้อนวอนจากฉัน ทุกคนในห้องพากันลุกขึ้นยืนทำความเคารพมิส...อย่างพร้อมเพรียง แต่ก่อนที่แกจะเดินเฉิดฉาย (ประชด) ออกจากห้องไป แกก็หันมาเปิดปากพูดกับพวกเราอีกทีโดยที่ทุกคนก็เป็นใจที่จะนั่งลงฟังแกพูดอย่างเงียบๆ
                       “ขอให้ทุกคนส่งรายงานที่ให้ไปทำด้วย”
                       “ค่ะ/ครับ”
                       เสียงของทุกคนตอบรับ ซึ่งแน่นอนว่าไม่มีเสียงของฉันสักแอะเดียว
                        รายงาน???
                        คำๆ นี้มันลอยวนเวียนอยู่ในหัวของฉันไปมา ‘รายงาน’ ทำไมฉันถึงไม่ยักจะได้ทำรายงานนี้เลยล่ะ
ทุกคนในห้องต่างพากันเดินเอารายงานของตัวเองไปวางไว้ที่ตะกร้าที่วางอยู่บนโต๊ะองคุณยาย...ที่ยืนรอรับอยู่ ทำไงดีล่ะเนี่ย ฉันเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ทำรายงานที่ว่านั่น แล้วทีนี้จะเอาเศษขี้เลื่อยอะไรไปส่งกันฟะ โอ๊ย! ปวดเฮด อยากจะผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอกจริงๆ แต่คิดอีกทีไม่ดีกว่า ฉันยังห่วงชีวิตโสดของฉันและเวอร์จิ้นซิงๆ ของฉันอยู่อ่านะ อิๆ
                        ดูยังไงๆ มันก็ไม่คุ้ม
                        “เหลือแต่คุณคนเดียวพานี...ที่ยังไม่ได้ส่งรายงาน”
                        นั่นไง! งานเข้าแล้วมั้ยล่ะ
                        “เอ่อ...คือว่า”
                         เอาไงดี๊...เอาไงดีวะ
                        “ว่าไง”
                        “...”
                        เหงื่อตรงขมับเริ่มแตกพลั่ก สายตาของทุกคนเริ่มมองมาที่ฉันเป็นจุดเดียวเหมือนกำลังรอคอยคำตอบที่จะออกจากปากฉันอยู่ อย่ากดดันฉันทางอ้อมอย่างนั้นสิยะ
                        “คือ...”
                        “หือ?”
                        “หนูยะ...”
 
                        Yeazun said
                        พรวด!!
                        ผมตั้งใจเลื่อนเก้าอี้เสียงดังเพื่อเปลี่ยนจุดไคลแม็กซ์จากยัยโบลามาที่ผมแทน ดูเหมือนคนอื่นๆ จะงงกับการกระทำของผม แต่คงไม่ใช่ไอ้เพื่อ (สุดเลว) ของผมอย่างไอ้จองวากับไอ้เชจุงที่ได้แต่นั่งอมยิ้มอยู่อย่างนั้นเหมือนมันสองคนกำลังบอกผมนัยๆ ว่ายังไงซะแกก็โกหกพวกฉันสองคนไม่ได้หรอก
เหอะ! เกลียด (ว่ะ) พวกรู้ทันเนี่ย
                       ไอ้เพื่อนจินที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมได้แต่เกาหัวแกรก โอ๊ย! ขนาดท่าเกาหัวมันยังดูดีเล้ยยยยย สมแล้วล่ะที่มันเป็นถึงลูกทูตไทยประจำอังกฤษน่ะ
ไอ้คุณเพื่อนเลิฟ (ประชดประชัน)
                       “ว่าไง...คุณวลัญช์”
                       มิสหญิงยาย (อยากเรียกอ่า) พูดเสียงเข้มใส่ผมเหมือนจะบอกว่าที่ผมทำเมื่อกี้มันไม่เหมาะสม และแกก็ยังดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจที่ผมทำแบบนี้ แต่ใครสนกัน~
                       “ต้องขอโทษด้วยครับ”
                       “พูดธุระของคุณมาเถอะ”
                       อยากพูดจนใจจะขาดแล้วล่ะครับถ้าผมไม่รอหญิงยายพูดคางยานกว่าจะจบประโยคเนี่ย
                       “พอดีผมลืมไปว่าพานีฝากสมุดรายงานนี่ไว้ที่ผมน่ะครับ มิสคงจะไม่ว่าอะไรใช่มั้ยครับ”
                       “อืม”
                       “ขอบคุณครับ”
                       ว่าแล้วผมก็เดินเอาสมุดรายงานของ...พานี (ยัยตัวแสบ ฉันให้เธอชุบมือเปิบแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ) ไปวางลงตะกร้าหน้าห้องทันที
                       “มีใครสงสัยอะไรอีกมั้ย”
                        มิสหญิงยายถามขึ้น
                       “คือว่า...”
                       ยัยโบลากำลังจะพะงาบปากพูดแต่ก็ต้องตะครุบปากเกือบไม่ทันเมื่อเจอสายตาดุๆ ของผม และเสียงกระซิบ + คำสั่งที่ส่งไปให้
                       “เงียบ!”
                       “...”
                      ถ้ายังไม่ฟังคำสั่งผมล่ะก็...จะจับเชือดซะให้เข็ดเลย ฮึ่ม! คนอุตส่าห์ช่วยยังจะมีหน้ามาจ้องอีก รู้มั้ยว่ารายงานที่ผมเดินเอาไปส่งให้มิสหญิงยายเมื่อกี้น่ะ ผมนั่งทำตาค้างทั้งคืนกว่าจะได้มันมา ดีเท่าไหร่แล้วที่หน้าผมไม่เหมือนซอมบี้กลับชาติมาเกิดน่ะ
ต้องขอบคุณครีมทาลบรอยหมองคล้ำใต้ขอบตาของไอ้เชจุงซะแล้วล่ะมั้ง! (ไม่อยากจะโม้เลยว่ามันโคตรจะเนี้ยบชิบ...)
                      เฮ้อ!
                      ผมแอบถอนหายใจเล็กน้อย หวังว่ายัยโบลาจะยอมยกโทษให้ผมสักนิดนะ
                      ยัยงี่เง่า!!!
 
                      5.00 PM
                      วันนี้ฉันเมสเสจบอกพี่ชายว่าจะมาขอค้างที่บ้านซูชิ เพราะเราต้องทำการบ้านส่งคุณครูด้วยกัน เธอเลยถือโอกาสนี้ชวนฉันมาค้างที่นี่ซะเลย เห็นซูชิบอกว่าวันนี้เธออยู่บ้านคนเดียว ส่วนพ่อกับแม่ไปดูงานที่ต่างประเทศ งั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย
                      “ซูชิ มันทอดบ้านเธออร่อยมากๆ”
                      ฉันพูดพร้อมกับหยิบชิ้นมันทอดเข้าปาก
                      อือ...อาหย่อย~
                      “ฮะๆ จริงอ่า”
                      “อือ”
                      “งั้นก็กินให้อิ่มเลยนะโบลา”
                      “จ้า”
                      กุกกัก กุกกัก
                      กึก...หงึบหงับ~
                      ฉันกลืนชิ้นมันทอดอันสุดท้ายลงคอหลังจากที่ได้ยินเสียงอะไรดังกุกกักอยู่หน้าประตูบ้าน
ค่ำป่านนี้ใครมากันนะ หรือว่าจะเป็นพ่อกับแม่ของซูชิ แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ...ถ้าเกิดฉันเปิดประตูออกไปแล้วกลับกลายเป็นว่าโจรมาปล้นบ้านขึ้นมาล่ะ ฉันจะทำยังไง???
                      “ซูชิ มีคนมาหาน่ะ”
                      “...”
                      อ้าว! แล้วยัยนี่หายไปไหนกันเนี่ย
                      “ซูชิ มีคนมาหา”
                      “...”
                      “ซูชิ~”
                      “...”
                      เปิดเองก็ได้ฟะ!!!
                      ฉันเดินทอดน่องไปเปิดประตู เป็นไงเป็นกันวะ มองในแง่บวกเข้าไว้โบลา...มองแง่บวกเข้าไว้~
                      แอด~
                      “ทำไมเปิดชะ...ว้าว! นางฟ้า~”
                      นายนี่เป็นใครกัน? ทั้งผมสีทอง (หน้าหล่อมาก) แต่ติดจะเจ้าเล่ห์นิดๆ บริเวณคอเสื้อมีแต่รอยลิปสติกเต็มไปหมด หูของเขาเจาะรูและใส่ต่างหูลายฟุตบอล เขามองมาทางฉันพลางคลี่ยิ้มอย่างถูกใจ ไหนจะสายตาหื่นๆ ที่มองมานั่นอีก
                      อึ๋ย! สยิวอ่า...
                      หัวใจฉันเต้นรัวเมื่อนาย (หน้าหล่อ) ตรงหน้าเดินย่างเท้าเข้ามาใกล้ มือของเขายื่นมาเกลี่ยปอยผมของฉันอย่างมันมือ ผมคนนะเฟ้ย! ไม่ใช่ไม้กวาดขนไก่
                      “คุณคนสวย ชื่ออะไรครับ”
                      เขาขยับมุมปากขึ้นถาม
                      “ปะ...ปล่อยฉันก่อน”
                      ฉันสะบัดมือของเขาออกจากหัวของฉันที่ถูกเขาจับอยู่เมื่อครู่ออกก่อน
                      “ผมไอซ่า”
                      แล้วนายมาบอกฉันทำม้ายยยยยยยยยยย เราเคยรู้จักกันมาก่อนรึไง ถึงหน้าตานายจะหล่อมากๆ ก็เถอะ (แต่น้อยกว่าพวก White*Black) แต่ถ้านิสัยแบบนี้ฉันก็ขอบาย~
                      “แล้วสาวน้อยล่ะชื่ออะไร”
                      เขาจับคางฉันให้เงยขึ้นไปสบนัยน์ตาสีน้ำตาลน่าหลงใหลนั่นของเขา
                      “ฉันชื่อพาราโบลา”
                      “โอ๊ะ! แปลกดีนะ”
                      เออ! รู้ว่ามันแปลกตั้งแต่จำความได้แล้วโว้ย!!! แล้วนี่อะไรกัน??? กรี๊ดดดดดดดด อีตานี่ผลักฉันล้มลงบนโซฟาอ่า
อูย~ เจ็บก้นอ่ะ
                     “นายจะทำอะไรน่ะ”
                     “สอยเวอร์จิ้นเธอไง”
                     เขาล้มตัวตามลงมาและจับแขนฉันไว้แน่น มันจะมากเกินไปแล้วนะ
                     “ฉันไม่เวอร์จิ้นแล้ว”
                     อันที่จริงฉันยังเวอร์จิ้นอยู่นะ แต่ต้องโกหกเอาตัวรอดไว้ก่อน
                     “เธอจะโกหกใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน...สาวน้อย”
                      เขาโน้มหน้าลงมาที่ซอกคอ ฉันเลยใช้มือดันหน้าเขาเอาไว้ ไอ้บ้านี่เป็นโจรที่ฉันยอมรับว่าหล่อมากกกกก
ดูท่าแล้วอีตาหื่นบ้ากามนี่คงจะอายุประมาณยี่สิบเห็นจะได้ เพราะเขายังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลย
                     “กรี๊ด ปล่อยฉันนะไอ้บ้า”
                     “ปล่อยก็โง่สิ”
                     “ฉันบอกให้ปล่อยไง”
                     “มะ...”
                     “กรี๊ด นี่พี่จะทำอะไรเพื่อนฉัน หา!!!!”
                     นึกว่าจะหนีหายไปจากฉันแล้วซะอีกนะซูชิ เธอรีบวิ่งมาดึงอีตาบ้ากามนี่ออกห่างจากตัวฉันทันที ฉันเพิ่งจะรู้นะว่าเธอมีพี่ชายแบบนี้ด้วย สู้พี่ซันจินสุดหล่อของฉันก็ไม่ได้ ชิ!
                     “ฉันถามว่าพี่กำลังจะทำอะไร หา!!!”
                     “ก็แค่หยอกเล่นๆ น่า”
                     ไอซ่าทึ้งหัวตัวเองอย่างหนักจนฉันนึกว่าผมของเขาจะหลุดติดมือมาด้วยซะอีก
                      “แต่นี่มันเพื่อนนะ”
                      “แล้วไง?”
                      “ไอ้พี่ชายบ้าเอ๊ย!”
                      “หายกันเหอะน่า ไหนๆ เพื่อนเธอก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่หว่า”
                      “ก็เกือบนั่นแหละ”
                      ซูชิกอดอกเชิดหน้าใส่ไอซ่าอย่างงอนๆ มีพี่ชายเพลย์บอยแบบนี้มันก็น่าปวดหัวแทนเธอจริงๆ นะล่ะ
                      ปัง!!!
                      “เซอร์ไพรส์!!! ไอ้...เฮ่ย!!! เธอมาทำอะไรที่นี่พาราโบลา”
                      อย่าบอกนะว่าอีตาอาชิก็เป็นเพื่อนกับอีตาพี่ไอซ่าน่ะ โอ้วววว~พระเจ้าช่วยกล้วยทอดไหม้
เอาอาชิหนุ่มน้อยแสนดีของฉันคืนมา แงๆ
                      “ว่าไง”
                      อาชิเดินเข้ามาถามฉัน
                      “ฉันมาทำการบ้านกับซูชิน่ะ”
                      “อ้อ! นึกว่าอะไร”
                      “หือ”
                      “เปล่าๆ”
                      ปัง!!!
                      อ้าว! ใครหน้าไหนมันจะมาเซอร์ไพรส์อีกล่ะทีนี้ เฮ้อ...
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 294 ท่าน