Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Lovely Fascination 180 วันเปลี่ยนฉันให้รักเธอ
che'Aem
Chapter 2 : 180 Days GAMEs
3
29/04/2555 23:32:34
634
เนื้อเรื่อง
Chapter 2 :180 Days GAMEs
 
                “เธอพยักหน้าแล้วเป็นอันว่าตกลงนะ”
 
                ฉันหันมองเขาด้วยความตกใจ คนอื่นๆในที่นี้ก็ตกใจไม่แพ้กัน แต่บอสตันกลับทำหน้าระรื่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอฉันอ้าปากจะพูด เขาก็รีบกระซิบบอกพอได้ยินกันแค่สองคน
 
                “เธออย่าเพิ่งพูดอะไรเลยน่า เฉยๆก่อน ฉันจะกู้หน้าให้เธอเองO_< ” บอสตันขยิบตาให้ฉัน แล้วอุ้มฉันพาเดินผ่านไปทางกลุ่มของพี่ไวน์ที่ยืนอยู่ พอถึงจุดที่พี่ไวน์ยืนอยู่ เขาก็หยุดเดินแล้วหันไปคุยกับพี่ไวน์โดยที่ยังไม่ยอมวางฉันลง
 
                “อ้อ! รุ่นพี่ไวน์ ได้ยินว่ารุ่นพี่ลงประกวดคิงปีนี้ด้วยใช่มั้ยครับ”
 
                “ใช่ มีอะไรงั้นเหรอ” พี่ไวน์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนจะไม่พอใจนิดๆ อาจเป็นเพราะเรื่องที่บอสตันหักหน้าเขาโดยการรับจดหมายรักจากฉันแทนก็เป็นได้
 
                “ไม่มีอะไรหรอก ผมแค่ถามดูเฉยๆ” บอสตันตอบหน้ายิ้มๆ แต่น้ำเสียงฟังดูกวนประสาทอยู่ในที
 
                “นายจะถามไปทำไม ฉันได้ยินมาว่านายไม่สนใจที่จะลงประกวดไม่ใช่เหรอ” เพื่อนของพี่ไวน์คนหนึ่งถามแทรกขึ้นมาอย่างสงสัย
 
                “นั่นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนใจแล้ว ปีนี้ผมจะลงแข่งด้วย แล้วผมก็จะคว้าตำแหน่งคิงมาให้ฮันนี่ชื่นชม อ๊ะ!ไม่สิ ต้องพูดว่าเราสองคนจะควงคู่กันรับตำแหน่งคิงกับควีนของ Brilliant Sense InterHigh ต่างหากสิเนอะ” เขาหันมาพูดกับฉันที่ทำตาโตเป็นสองเท่า ตาบ้าเอ๊ย!ไปพูดแบบนั้นได้ยังง้าย~ไม่ดูหนังหน้าฉันเลย TOT
 
                “โอ๊ะ!จริงสิ ผมลืมไปว่าต้องรีบพาฮันนี่ไปห้องพยาบาลนี่นา ไว้เจอกันนะครับรุ่นพี่” ว่าแล้วบอสตันก็อุ้มฉันจากมาด้วยท่าทางลั้ลลาสุดๆ ขณะที่พี่ไวน์ได้แต่ยืนกำหมัดแน่นด้วยท่าทางที่ดูแล้วคงจะโมโหไม่น้อย ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ผิดกับบอสตันที่ดูจะสบายอกสบายใจมีความสุขเสียเหลือเกิน จนฉันนึกสงสัยว่าจริงๆแล้วหมอนี่มันเป็นคนแบบไหนกันเนี่ย T^T
 
 
 
BOSTON SPECIAL THINKS
 
                 โอ๊ยๆๆ ง่วงชะมัดยาดเลย เมื่อคืนกว่าผมจะได้นอนก็ตั้งตีสามแล้ว นี่ยังจะมาถูกปลุกให้มาโรงเรียนตั้งแต่หกโมงเช้าอีก เมื่อคืนผมไม่น่าไปท้าดวลเกมส์กับพี่มิลเลย เพราะสุดท้ายแล้วผมก็แพ้รวดสิบตา แถมไอ้พี่บ้ายังได้นอนสบายใจเฉิบอีกเพราะไม่มีเรียนช่วงเช้า ผิดกับผมที่ต้องตื่นมาตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ ชิส์ เป็นนักศึกษาแล้วมันก็สบายกว่าเด็กไฮสคูลอย่างนี้แหละ แต่ที่ผมยอมรับไม่ได้ก็คือทำไมผมไม่เคยเล่นชนะไอ้พี่บ้าเลยวะ แง่ง~ คืนนี้ผมจะกลับไปทวงแค้นให้ได้ โลกนี้ช่างไม่ยุติธามมมมมม!!!
 
                “เฮ้! ไอ้บอส ไปทำอะไรมาวะท่าทางเหมือนคนอดนอน” เสียงหนึ่งตะโกนทักขึ้น ซึ่งน้ำเสียงแบบนี้คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้คลีนเพื่อนสนิทในกลุ่มของผม และพอผมหันไปมองก็เห็นพวกมันยืนอยู่กันครบเลย เหมือนกำลังรอผมอยู่นะเนี่ย ผมเลยเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับพวกมัน ด้วยท่าทางที่เหี่ยวสุดๆ =_= ก็คนมันง่วงอ่ะ
 
                “ก็อดนอนอ่ะดิ”
 
                “โว้ว! อดนอนไปทำอะไรมาวะ ท่าทางเพลียๆแบบนี้ รึว่าเมื่อคืนแก...” ไอ้ครอสลูกพี่ลูกน้องของไอ้คลีนว่าแล้วหันหน้ามาทางผมด้วยสายตาหื่นสุดๆ =_=;ไอ้เวรนี่นิสัยปากเสียแก้ไม่ได้แล้วจริงๆ
 
                “ไอ้เวร คิดอะไรของแกวะ ที่ฉันอดนอนเพราะดวลเกมส์กับพี่มิลต่างหากเว้ย!”
 
                “แพ้รวดตามเคย” ไอ้มาร์พูดนิ่งๆ ทำให้ผมจี๊ดขึ้นมาอีก แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้โวยวาย เสียงกรี๊ดดังลั่น พร้อมกับคนกลุ่มใหญ่ก็เดินผ่านมาพอดี พวกเราเลยหันไปมองอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดหมาย
 
                “เฮอะ!!เอาอีกแล้ว ไอ้พวกชอบทำตัวเด่น” ไอ้ครอสพูดขึ้นอย่างหมั่นไส้ เมื่อเห็นว่าเป็นกลุ่มของรุ่นพี่ไวน์ รุ่นพี่ปีสามที่ไม่ค่อยจะถูกกับพวกเราเท่าไหร่ เพราะหมอนั่นเคยป๊อบสุดๆในหมู่สาวๆ แต่พอกลุ่มผมเข้ามาเรียน พวกสาวๆพวกนั้นก็หันมากรี๊ดพวกผมแทน หลังจากนั้นหมอนั่นเลยเขม่นพวกผมถึงกับรวมกลุ่มเพื่อนที่พอจะหน้าตาดีอยู่บ้างเป็นกลุ่มใหญ่คอยเดินโฉบไปโฉบมาให้สาวๆกรี๊ด ซึ่งมันก็ได้ผลเพราะพวกผมเองไม่ค่อยชอบเวลาที่มีพวกผู้หญิงมารุมล้อมวุ่นวายเท่าไหร่เลยค่อนข้างจะเก็บตัวกันอยู่แต่ในโซนวีไอพี ที่จัดไว้สำหรับลูกหลานของเจ้าของโรงเรียนโดยเฉพาะ สาวๆเลยกลับไปกรี๊ดพวกนั้นเหมือนเดิม แต่ผมไม่เห็นจะสนเลย ก็ผมไม่ได้อยากเด่นแข่งกับใครนี่นา
 
            “คงเร่งทำคะแนนละมั้ง เห็นว่าหมอนั่นลงประกวดคิงปีนี้ด้วยนี่” ไอ้คลีนพูดเล่นเอาไอ้ครอสถึงกับโวยวายขึ้นมาด้วยความอารมณ์เสียเพราะในกลุ่ม มันเป็นคนที่ไม่ถูกกับพวกนั้นที่สุด
 
                “นี่มันลงประกวดด้วยเหรอ ชิส์~ถ้ามันชนะคราวนี้คงลำพองกว่าเดิมแหงๆ” ว่าแล้วมันก็หันมาทางผม “ไอ้บอส แกไปประกวดแข่งกับมันเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงประกาศิตของมันเล่นเอาผมถึงกับตื่นจากอาการสะลึมสะลือทันที
 
                “อ้าว!เรื่องอะไรวะ แกอยากแข่งก็ลงประกวดเองดิ” ผมเถียงมันกลับ เรื่องอะไรผมต้องไปลงประกวดด้วย ผมไม่ชอบอะไรแบบนี้สักหน่อย
 
                “ก็มันไม่มั่นใจว่าจะชนะน่ะสิ หึหึ” ไอ้มาร์ยังคงแทรกขึ้นมานิ่งๆตามแบบฉบับของมัน ทำให้ไอ้ครอสโมโหหนักกว่าเดิม =_=
 
                “หุบปากไปเลยนะไอ้หมา! ไม่ใช่ว่าฉันกลัวแพ้เว้ย แต่ฉันแค่ไม่ชอบการประกวดไร้สาระอะไรนั่นต่างหาก”
 
                อ้าว ตัวเองบอกไร้สาระ แต่ดันใช้ให้ผมไปประกวด ไอ้นี่ -*-
 
                “ไอ้เวรครอส!บอกแล้วไงว่าห้ามเรียกฉันว่าหมา -_-++” ไอ้มาร์ส่งสายตาพิฆาตกลับไปเป็นการเตือน ในขณะที่ไอ้ครอสก็ทำท่าว่าจะเถียงกลับ ไอ้สองคนนี่กำลังจะเปิดสงครามน้ำลายกันอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย =_=;
 
                แต่ก่อนที่ไอ้ครอสจะทันได้เถียงคืน ไอ้คลีนก็เรียกให้พวกเราหันกลับไปดูเหตุการณ์ฝั่งพวกไอ้รุ่นพี่ไวน์อย่างตื่นเต้น
 
                ภาพที่ผมเห็นมันทำให้ผมแทบจะหลุดหัวเราะ เมื่อมีสาวน้อยคนหนึ่งวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้ากลุ่มของไอ้รุ่นพี่ไวน์ เล่นเอาพวกนั้นตกใจไปตามๆกัน แต่เอ๊ะ ดูท่าว่าไอ้พี่ไวน์จะรู้จักเธอแฮะ เห็นคุยกันด้วย
 
                ‘ยูชอบพี่ไวน์ค่ะ พี่ไวน์คบกับยูได้มั้ย’เสียงตะโกนดังมาจากสาวน้อยคนนั้นเล่นเอาผมสะดุ้งไปด้วย ผมขี้ตกใจน่ะ แต่เอ๊ะ! เธอว่าอะไรนะ เธอบอกว่าขอคบกับไอ้พี่ไวน์งั้นเหรอ อ้าว…หมอนั่นแกะมือเธอออกล่ะ ท่าทางเธอคงจะโดนปฏิเสธแฮะยืนนิ่งไปเลยเชียว โอ๊ะๆ นั่นสาวๆที่ตามพวกนั้นมากำลังเข้าไปรุมเธอแล้ว O_O
 
                “แกจะไปไหน ไอ้บอส” ไอ้คลีนถามผมที่กำลังจะเดินไปทางกลุ่มของพวกนั้น
 
                “ไปหาเรื่องสนุกๆทำ เอ๊ย!ไปช่วยสาวน้อยคนนั้นอ่ะดิ >_< ~” ผมตอบพร้อมกับเดินลั้ลลา หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง
 
                “เอาอีกแล้วไง ไอ้ต่อมโรคประหลาดที่ชอบคิดอะไรแผลงๆของไอ้บอสถูกกระตุ้นอีกแล้ว” เสียงของไอ้คลีนดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท แต่เรื่องอะไรผมจะสน ก็ผมทนไม่ได้นี่ เวลาเห็นเรื่องแบบนี้ทีไรมันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะเข้าไปช่วยทุกที ก็ผมมันเป็นสุภาพบุรุษนี่นา ^__^
               
 
                - ห้องพยาบาล –
 
                อาการตื่นตาตื่นใจคล้ายกับบ้านนอกเข้ากรุงคงจะสามารถใช้บรรยายสีหน้าของฉันในขณะนี้ได้ นี่มันห้องพยาบาลของโรงเรียนหรือห้องสวีตวีไอพีของโรงแรมเนี่ย ทำไมมันถึงได้ดูหรูหราเว่อร์ อลังการงานสร้างขนาดนี้ โอ๊ะ!นั่นเตียงคิงไซส์ กับทีวีพลาสม่าจอยักษ์ แถมยังมีตู้เย็นอยู่ในห้องอันเบ้อเริ่มอีก อ๊าก!!! นี่ฉันอยู่ในโรงเรียนจริงเหรอเนี่ย ที่บ้านฉันยังไม่มีอะไรแบบนี้เลย T^T
 
                “เป็นไรไป ทำไมทำหน้าแบบนั้น เจ็บแผลเหรอ” บอสตันถามฉันหลังจากที่เขาจัดการวางฉันลงบนเตียงคิงไซส์แล้ว อ๊ะ!-.,- เตียงนี่นุ่มชะมัด ขนาดสัมผัสแค่ก้นนะเนี่ย
 
                “เอ่อ... นายแน่ใจนะว่านี่ห้องพยาบาล” ฉันถามออกไปหลังจากตั้งสติได้ว่าไม่ควรแสดงออกให้เขาเห็นว่าฉันกำลังตื่นตาตื่นใจกับห้องพยาบาลของเขาจนเกินควร (ไม่ทันแล้วย่ะ)
 
                “ฮะๆ เธอนี่ถามแปลก ฉันบอกแล้วว่าจะพาเธอมาห้องพยาบาลไง... ที่นี่มันก็คือห้องพยาบาลนั่นแหละ แต่แยกจากส่วนกลางเพราะเป็นห้องส่วนตัวของพวกฉันโดยเฉพาะ”
 
                “ห้องส่วนตัว?”
 
                “ใช่ ห้องที่จะมีเฉพาะฉัน ไอ้คลีน ไอ้ครอส แล้วก็ไอ้มาร์เท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้น่ะ เพราะฉะนั้นที่นี่จะมีความเป็นส่วนตัวสำหรับพวกฉันมากที่สุดในโรงเรียน” บอสตันหันมาบอกพร้อมกับที่เขาถือกล่องสีขาวเล็กๆ ซึ่งฉันเดาว่าน่าจะเป็นกล่องพยาบาลมาด้วย
 
                “ดูจากแผลเธอแล้วคงไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอก ทายานอนพักนิดหน่อยเดี๋ยวก็คงดีขึ้นนะ ^^” พูดแล้วเขาก็จัดการทำแผลให้ฉัน ที่ได้แต่นั่งตัวเกร็งทำตัวไม่ถูก ถึงเขาจะดูเก้ๆกังๆไปบ้าง แต่ก็ทำแผลให้ฉันเสร็จจนได้
 
                “ต่อไปก็ที่ข้อเท้า เดี๋ยวฉันจะนวดยาให้ละกัน ทนเจ็บหน่อยนะ” บอสตันหันมาบอกเล่นเอาฉันสะดุ้งโหยง
 
                “ฉันว่าฉันทำเองดีกว่า” ฉันบอกพร้อมกับรีบแย่งยานวดมาไว้ในมือ เกิดมายังไม่มีใครมาทำอะไรให้ขนาดนี้เลยน่ะ มันเลยทำให้รู้สึกแปลกๆยังไงชอบกล
 
                “ได้ไง!เธอขาเจ็บนวดเองไม่ถนัดหรอก ฉันทำให้ดีกว่า” บอสตันเถียงพร้อมกับแย่งยากลับไปไว้ในมือเหมือนเดิม
 
                “อย่าเลย ฉันเกรงใจนาย” ฉันบอกพร้อมใช้ความเร็วไวกว่าแสงแย่งยากลับมาไว้ในมือได้อีกครั้ง
 
                “เอ๊ะ! เธอนี่ทำไมดื้ออย่างนี้ฮะ” บอสตันที่เริ่มจะมีอารมณ์(โมโหนะโปรดอย่าคิดลึก)ขึ้นมานิดๆ หันกลับมาจะแย่งยาคืนไป แต่เสียใจ ฉันไวกว่าเลยซ่อนไว้ข้างหลังแทน
 
                “ตกลงจะคืนดีๆมั้ยยัยเด็กดื้อ -*-”
 
                “ฉันบอกแล้วไง ว่าจะทาเอง แล้วอีกอย่างฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ฉันอยู่ปีเดียวกับนายต่างหาก”
 
                “ก็เธอมันเหมือนเด็กดื้อจริงๆนี่ ตกลงจะไม่คืนใช่มั้ย... งั้นก็ตามใจ” บอสตันที่คงขี้เกียจจะแย่งยากับฉันเหมือนเป็นเด็กๆแล้ว ก็เลยปล่อยให้ฉันทายาเอง และในขณะที่ฉันกำลังจะทายาอยู่นั้น
 
                “โอ๊ะ! ซุปเปอร์แมน”
 
                “ไหนๆ (“ ) ( “)” ฉันที่มัวแต่เผลอมองตามมือที่เขาชี้ก็ถูกหมอนั่นฉกยากลับไปหน้าตาเฉย
 
                “นายนี่มัน -*- ”
 
                “ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะทาให้ เธอก็เลิกแย่งยากับฉันเป็นเด็กๆแล้วนั่งนิ่งๆสักทีเหอะ ไม่งั้นวันนี้คงทายาไม่เสร็จสักที” บอสตันดึงข้อเท้าของฉันขึ้นไปวางบนตักของเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วก็ค่อยๆนวดยาอย่างเบามือ
 
                ฉันลอบมองใบหน้าของคนตรงหน้าอยู่เงียบๆ ในขณะที่เขาเองกำลังก้มหน้าก้มตานวดยาให้ฉันอย่างตั้งใจ ทำไมนายถึงได้ใจดีขนาดนี้นะ ทั้งๆที่เราไม่รู้จักกันแท้ๆ ความใจดีของบอสตันทำให้ฉันนึกไปถึงสิ่งที่พี่ไวน์เคยทำให้ เมื่อก่อนพี่ไวน์ก็เคยใจดี อ่อนโยนกับฉันแบบนี้เหมือนกัน แต่ตอนนี้มันคงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว และฉันก็คงจะโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเอง ตัวฉันเองที่พูดในสิ่งที่ไม่สมควรลงไป ฉันเองที่ทำลายทุกอย่างด้วยความคิดโง่ๆของตัวเอง... ความคิดโง่ๆที่คิดว่าพี่ไวน์จะชอบฉันได้...
 
                ทั้งๆที่ฉันควรจะรู้ ว่าคนอย่างฉันไม่คู่ควรกับเขาสักนิด ไม่มีทางเลย...
 
                “ฮึก.. ฮึก.. ฮืออออออ”
 
                “เฮ้ย! O_o เธอเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม!หรือฉันนวดข้อเท้าเธอแรงไปจนเธอเจ็บ ฉันขอโทษนะ ฉันขอโทษ!-/l\-” บอสตันที่เห็นฉันอยู่ดีๆก็ร้องไห้ขึ้นมาก็รีบวางข้อเท้าฉันลงแล้วเข้ามาดูฉันอย่างตกใจ
 
                “ฮึก.. เปล่าหรอก ฉัน.. ฮึก... ไม่ได้เจ็บเพราะนาย ”
 
                “แล้วร้องไห้ทำไม... เพราะเรื่องของหมอนั่นใช่มั้ย?”
 
                “..........”
 
                “เฮ้อ... นี่เธอชอบเขาขนาดนั้นเลยเหรอ” 
 
                “นายไม่รู้หรอก ว่าฉันพยายามแค่ไหน ตั้งหกปีที่ฉันทำมาตลอด หกปี... ที่ฉันรักเค้าข้างเดียว แต่วันนี้ทุกอย่างที่ฉันทำมันกลับกลายเป็นเรื่องน่าสมเพช... แต่ฉันก็ไม่โทษเขาหรอก เพราะฉันมันไม่เจียมตัวเอง ไม่ดูสารรูปตัวเองเลยว่าไม่คู่ควรกับเขาสักนิด ฉันมันขี้เหร่ มันอัปลักษณ์ น่าทุเรศ ฉัน.... ”
 
                “พอทีเถอะ!” อยู่บอสตันก็ตะโกนออกมา ทำเอาฉันตกใจจนต้องเงียบ
 
                “ถ้าชอบเขาขนาดนั้น มัวมานั่งคร่ำครวญโทษตัวเองอยู่แบบนี้แล้วหมอนั่นจะหันมาชอบเธอเหรอ”
 
                “...........”
 
                “ทำไมเธอไม่ลองพยายามดูอีกครั้งล่ะ”
 
                “ที่เธอคิดว่าเขาไม่ชอบเธอเพราะเธอไม่สวยใช่มั้ย?”
 
                “...........”
 
                “ทำให้หมอนั่นเห็นสิ ว่าเธอก็มีดีไม่แพ้ใคร”
 
                “แต่ฉันลองมาหมดแล้วนะ ทำทุกอย่างที่มีคนบอกว่าทำแล้วจะสวยขึ้น แต่สุดท้ายมันก็ได้แค่นี้” ฉันบอกอย่างอ่อนแรง ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่ว่าใครจะแนะนำอะไร ฉันก็ทำหมด ทำทุกอย่างจนแทบจะเหมือนคนบ้า ทำจนเหนื่อยใจ จนท้อแต่ก็ฮึดสู้ แต่สุดท้ายมันก็ได้แค่นี้จริงๆ
 
                “เธอเชื่อสายตาฉันมั้ย?” บอสตันค่อยๆประคองหน้าฉันให้หันไปจ้องตากับเขา
 
                “ในสายตาของฉันตอนนี้ เธอเป็นเหมือนเพชรที่รอการเจียระไน... เธอเป็นคนสวย เพียงแต่ยังไม่ได้รับการขัดเกลาที่ดี ถึงแม้เราจะพึ่งรู้จักกัน แต่ฉันก็อยากจะช่วยเธอ...”
 
                “นะ.. นายจะช่วยฉัน ยะ.. ยังไง?” ฉันถามตะกุกตะกัก ไม่รู้เพราะอะไรพอจ้องตาหมอนี่นานๆ มันก็ทำให้สมองของฉันเบลอไปหมดเหมือนกับคนเมายังไงอย่างงั้น
 
                “ถ้าเธอเชื่อใจฉัน ฉันจะช่วยให้เธอสวยขึ้น สวย... จนใครๆก็ต้องมองเธอ พอถึงเวลานั้นเธอก็จะสวยจนสามารถกลับไปหาพี่ไวน์ได้อีกครั้ง.. ไม่สิ ต้องบอกว่าหมอนั่นจะต้องกลับมาง้อขอความรักจากเธอต่างหาก ^_^”
 
                “นาย... จะทำได้จริงเหรอ?” ฉันถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เรื่องที่เขาบอกว่าพี่ไวน์จะต้องมาง้อขอความรักจากฉันมันค่อนข้างจะเหลือเชื่อจริงๆ
 
                “แน่นอน เชื่อมือฉันเถอะ”
 
                “แล้วถ้าไม่สำเร็จล่ะ ถ้าสุดท้ายพี่ไวน์ก็ยังไม่ชอบฉันอยู่ดี”
 
                “ถ้างั้นมาพนันกันมั้ยล่ะ”
 
                “หะ.. เห?”
 
                “เรามาพนันกัน ว่าภายในระยะเวลา 180 วัน ฉันจะทำให้เธอสวยขึ้น... จนแม้แต่พี่ไวน์ก็ต้องยอมรับในตัวเธอได้มั้ย” เมื่อเห็นฉันยังคงนิ่งเงียบฟังเขาอย่างตั้งใจ บอสตันเลยพูดต่อ
 
                “เงื่อนไขก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่ในระยะเวลา 180 วัน เธอต้องเชื่อฟังคำพูดที่ฉันแนะนำอย่างไม่มีข้อแม้ โดยที่ค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันจะจัดการเอง เธอจะไม่ต้องเสียอะไรทั้งนั้น”
 
                “จู่ๆ นายจะมาช่วยฉันทำไม เราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย?” ฉันเริ่มถามอย่างหวาดระแวง หมอนี่มันชักจะดีเกินไปมั้ย อยู่ๆก็มาช่วยฉันแถมยังบอกว่าจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้อีก แบบนี้มันน่าสงสัย น่าสงสัย..
 
                “ก็จริงที่มันอาจจะแปลกๆ ที่คนแปลกหน้าอย่างฉันจะเข้ามาช่วยเธอมากมายแบบนี้จนมันน่าสงสัย แต่ที่ฉันทำไปก็แค่เพราะทนไม่ได้ ที่เธอถูกรังแกอย่างไม่ยุติธรรมแบบเมื่อเช้า แล้วที่สำคัญ... ฉันอยากให้เธอมองเห็นคุณค่าของตัวเองมากกว่านี้...”
 
                “.........”
 
                “แบบนี้แล้ว เธอจะว่าไง”
 
                “ป๊าบอกฉันเสมอว่าโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาฟรี ฉันไม่อยากจะเชื่อหรอกนะว่านายจะแค่อยากช่วยฉันจริงๆ ถ้าเกิดนายนึกเสียดายขึ้นมา มาเก็บเอาค่าใช้จ่ายทีหลังล่ะ ฉันก็แย่น่ะสิ” ฉันจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง ก็มันจริงนี่ ต่อให้เขาจะรวยมากแค่ไหน แต่ที่มาบอกว่าจะช่วยฉันเฉยๆโดยที่ไม่ต้องการอะไรตอบแทน แต่จะลงทุนให้ทุกอย่างเนี่ยนะ
 
                ถ้าหมอนี่ไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไร ก็จงไปเป็นนายกเถอะ ดีเว่อร์ -_-;;
 
            “นั่นสิ ถ้าจะบอกว่าไม่ต้องการอะไรเลยมันก็ไม่น่าเชื่อใช่มั้ยล่ะ”
 
                นั่นไงๆ หางเริ่มโผล่แล้ว (เอ่อ... พระเอกนะคะ ไม่ใช่น้องหมา)
 
                “งั้นมาทำสัญญากัน ^^”
 
                “หา!”
 
                “เพื่อรับประกันว่าฉันจะไม่เบี้ยว ไม่มาเก็บค่าเสียหายจากเธอทีหลัง รอเดี๋ยวนะ” ว่าแล้วบอสตันก็ไปนั่งที่โต๊ะหยิบกระดาษกับปากกามาเขียนอะไรยิกๆลงไป พักใหญ่ๆเขาก็เดินกลับมาหาฉันพร้อมกับวางกระดาษแผ่นนั้นลงตรงโต๊ะหัวเตียงที่ฉันนั่งอยู่
 
                “นี่อะไรอ่ะ” ฉันหันไปถามเขาอย่างงงๆ ที่งงน่ะไม่ใช่อะไรหรอก อ่านไม่ออกน่ะ คนอะไรลายมือสวนทางกับหน้าตายิ่งนัก -_-!!!
 
                “สัญญาไง อ่านดูดิ แล้วก็เซ็นชื่อตรงนี้นะ” บอสตันบอกพร้อมกับชี้ไปยังตำแหน่งที่เว้นว่างเอาไว้ข้างๆที่ที่เขาเซ็นชื่อไปแล้ว
 
                อยากหันกลับไปบอกจริงๆว่าอ่านไม่ออก
 
                ฉันเริ่มแกะตัวหนังสือบนหน้ากระดาษทีละตัว ในกระดาษมีรายละเอียดเกี่ยวกับ 180 Days GAMEs เขียนไว้ชัดเจนเลย กติกาที่ว่าเขาจะไม่เรียกเก็บค่าใช้จ่ายใดๆจากฉันทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็นก่อนหน้าหรือย้อนหลังจริงๆด้วยแฮะ จากนั้นฉันก็ไล่สายตาเรื่อยๆมาจนถึงเงื่อนไขของเกมที่เราท้าพนันกัน เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า
 
                ถ้าบอสตันเป็นฝ่ายแพ้หรือทำตามที่เขาพูดไว้ไม่สำเร็จ เขาจะยอมมาเป็นคนรับใช้ หรืออะไรก็ได้ที่ฉันพอใจจะให้เขาทำเป็นเวลา 1 เดือน เอ่อ!!! =_=;;ฉันไม่ได้อยากได้คนใช้สักหน่อย แต่ถ้าเขาชนะ...
 
                O_o!!! ฉันต้องเบิกตาโตกับเงื่อนไขบ้าๆนี่ อะไรเนี่ย ถ้าเขาชนะจะมีสิทธิ์ขออะไรก็ได้จากฉันโดยฉันปฏิเสธเขาไม่ได้ 1 อย่างงั้นเหรอ จะบ้าเรอะ!ถ้าเขาขออะไรที่มันพิเรนท์ๆขึ้นมาล่ะ!!
 
                “สัญญาบ้าอะไรเนี่ย!ถ้านายชนะก็มีสิทธิ์ขออะไรฉันก็ได้งั้นเหรอ!ถ้าเกิดนายให้ฉันไปทำอะไรแปลกๆเช่น ฆ่าคน เผาบ้านตัวเอง ดมตดหมา กินยาบ้าล่ะ ฉันไม่ซวยเหรอ!!” ฉันถามเขาเสียงแข็ง ข้อตกลงบ้าๆแบบนี้ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ
 
                “เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆก่อน อ่านให้ครบก่อนดิ” บอสตันบอกพลางชี้ให้ฉันอ่านสัญญาในบรรทัดถัดมา
 
                เขาเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าจะไม่ขออะไรที่ผิดศีลธรรม คุณธรรม จริยธรรม และสิ่งที่จะทำให้ฉันเดือดร้อนเป็นอันขาด
 
                ฮู่ว์~ แบบนี้ฉันก็พิจารณาได้สินะ ว่าที่เขาขอมันเหมาะสมมั้ย
 
                “โอเคแล้วใช่มั้ย งั้นก็เซ็นเลยนะ เซ็นเลยๆ ^O^” บอสตันส่งเสียงเชียร์ประหนึ่งเชียร์มวยด้วยสีหน้าระรื่นยิ่งนักเมื่อเห็นฉันทำหน้าโล่งอกกับข้อความในบรรทัดถัดมา ฉันเลยหันไปมองเขาด้วยสายตาสงสัยอีกครั้ง -_-+หมอนั่นเลยรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
 
                “เซ็นเหอะ อ่านแล้วมันก็ไม่มีอะไรไม่ใช่เหรอ หรือเธอเกิดไม่มั่นใจในตัวเอง เธอจะยอมให้ยัยพวกนั้นว่าเธอว่าขี้เหร่ น่าเกลียด อัปลักษณ์ หน้าไม่อาย ใจมด อกแบน... บลาๆๆ” แย้กกกก พอแล้ว นายด่าฉันเจ็บกว่าที่ยัยพวกนั้นด่าฉันอีกนะเฟ้ย!อย่าตอกย้ำกันได้ม้ายยยย T^T
 
                “โอเคๆ เซ็นก็ได้ T^T” ฉันรีบจรดปากกาลงไปอย่างรวดเร็ว จะว่าฉันหน้ามืดก็ได้เหอะ แต่หน้าทีนี้อย่ามาตอกย้ำปมได้มั้ย... มันเจ็บจายยย
 
                “บิงโก! เธอเซ็นละนะ *O*” แล้วบอสตันก็ทำสายตาวิ้งๆ ที่เล่นเอาฉันขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
 
“โอเค!งั้นนับจากนี้เป็นอันว่า 180 Days GAMEsStart^O^ ” บอสตันบอกอย่างมีความสุข แว่บหนึ่งฉันแอบเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาด้วย ซึ่งมันทำให้ฉันเริ่มรู้สึกถึงลางไม่ดีที่บ่งบอกว่าชีวิตฉันในอีก 6 เดือนต่อจากนี้คงไม่สงบสุขเหมือนที่ผ่านมาแน่ๆ
 
                นี่อย่าบอกนะว่าฉันกำลังหนีเสือป๊ะจระเข้(แถมยังเป็นจระเข้หล่ออีกต่างหาก) แงๆ เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันม้ายยย TTOTT
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 223 ท่าน

Line PM