Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
คนใจร้าย TOT
9
29/04/2555 10:42:47
548
เนื้อเรื่อง

8
คนใจร้าย TOT
 

                เยซุนวาดภาพฉัน!!!
                ฉันเผลอยืนตั้งหลักแทบไม่อยู่เมื่อดันมารับรู้ความลับของเขาเข้าให้แล้ว ฉันช็อกไปชั่วขณะ ยังทำใจให้ยอมรับในสิ่งที่เห็นไม่ได้ มือก็กุมหัวใจที่ตอนนี้เต้นรัวไม่เป็นจังหวะให้มันกลับมาเต้นเหมือนเดิมตามปกติ
                เขาวาดภาพฉันทำไมกัน? มันมีเหตุผลด้วยรึไงที่เขาถึงต้องพยายามวาดภาพฉันทั้งที่เขาออกจะตั้งท่าเกลียดฉันขนาดนั้น ทุกครั้งที่เขามองฉันไม่มีเลยที่จะไม่ใช้สายตาดูถูกเหยียดหยาม ทั้งคำพูดที่คอยจะทำร้ายจิตใจฉันอยู่ตลอดเวลาอีก ฉันคงจะบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ไปชอบคนอย่างเขา ทั้งที่คนอื่นก็ดีกับฉันตั้งมากมายแต่ฉันก็ทรยศหัวใจตัวเองไปชอบคนอย่างเขา
เขาไม่มีวันรู้หรอกว่าการที่รักเขาข้างเดียวน่ะมันจะเจ็บปวดมากแค่ไหน...
                “ฮึก...ฮึก”
                 ปัง!
                 ฉันหันขวับไปทางประตู เยซุนเขากลับมาแล้ว ฉันจะทำยังไงดี ? ใช่! ฉันเอาสมุดมาให้เขานี่นา
                 “เธอมาทำอะไรที่นี่”
                 เยซุนหยุดยืนอยู่ที่ตรงหน้าฉันแล้ว ทำไงดี ฮือๆ
                  “ฉันเอาสมุดพวกนี้มาให้นาย เห็นพี่ซันจินบอกว่านายรีบใช้มัน ฉันเลยเอามาให้”
                  ฉันรัวบอกเขาแทบไม่ทัน
                  “งั้น...เหรอ???”
                  เขาเลิกคิ้วขึ้น
                  “ใช่น่ะสิ!!!”
                   ฉันก้มหน้าตอบเขา เหงื่อตรงขมับเริ่มไหลลงมาเป็นทางเหมือนสั่งได้ ทั้งที่ห้องนี้ติดแอร์เย็นเฉียบ
                   “แล้วเธอได้ยุ่งอะไรกับของในห้องฉันรึเปล่า”
                   “เปล่าเลย”
                   “ฉันไม่ชอบคนโกหก”
                   “...”
                   เยซุนยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย แต่ฉันรู้ว่านั่นมันกำลังบอกฉันว่าเขาไม่ได้รู้สึกเหมือนที่เขาแสดงเลย ไม่นานเกินฉันได้หายใจเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็ชี้มือเลยไปข้างหลังของฉัน...
                   เฮือก!!!
                   ลืมปิดม่าน!!! หมดกันชีวิตฉัน TOT สงสัยฉันคงจะได้ใช้สีดำในห้องนี้ไว้อาลัยตัวเองซะแล้วล่ะมั้ง?
                   “ฉันอธิบายได้นะ”
                   ฉันรีบวิ่งเข้าไปจับแขนเยซุนไว้เมื่อเขากำลังจะหันหลังเดินกลับไป แต่เยซุนกลับสะบัดมือฉันทิ้งอย่างไม่ยัยดี
                  “ฉันจะลองให้เธอพูดเสแสร้างดูสักครั้ง”
                  “นี่นาย!!!”
                  “จะทำไม”
                  “...”
                   เขาทำหน้าเย้ยหยัน ฉันกำมือเอาไว้แน่นและเสมองไปทางอื่น ทางที่ไม่มีเขาอยู่ในสายตา
เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาทีจนในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายทนในความเงียบนี้ต่อไปไม่ไหว เป็นฝ่ายพูดขึ้นแทรกความเงียบขึ้นมาก่อน
                  “เวลาไม่ได้เป็นของเธอคนเดียวหรอกนะ จะพล่ามอะไรก็รีบๆ เถอะ”
                  เพี๊ยะ!!!
                   “...”
                   ฉันทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ฝ่ามือตวัดไปที่หน้าเนียนๆ ของเขาโดยอัตโนมัติ ส่งผลให้เขาหน้าหันไปตามแรงตบนี่ทันที เหอะๆ นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับทุกคำพูดที่เขาใช้มันดูถูกฉัน แค่นี้นายก็ดูไม่ออกแล้วรึไงว่าฉันชอบนายมากแค่ไหนน่ะฮะ
                  ไอ้บ้าเอ๊ย!!!
                  “พอใจรึยัง”
                  เขาจับแขนฉันแน่นและตวาดลั่น
                  “ฉันอยากทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำ ถ้า...”...ไม่ได้ชอบนาย
                  “เฮอะ! ผู้หญิงใจเสาะอย่างเธอคงจะทำได้แค่ตบหน้าฉันแค่นี้สินะ”
                  เพี๊ยะ!!!
                  “ฉันเกลียดนาย!!!”
                  ฉันตะคอกตอบเขาพลางใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่เริ่มพังทลายออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมนายถึงได้กล้าพูดอย่างนี้กับฉันกันนะเยซุน ฉันคงจะไม่เคยอยู่                     ในสายตาของนายเลยใช่มั้ย???
                   “สงสัยว่าแค่นี้มันคงจะไม่พอใจของเธอหรอก”
                   "ทำไม??”
                   “หึ”
                   “...”
                   เยซุนเดินชนไหล่ฉันไปที่ขาตั้งกรอบไม้ที่ใช้ตั้งรูปพวกนั้นอยู่ ฉันเดาไม่ออกว่าเขากำลังจะทำอะไร เขาจัดการดึงกระดาษที่มีภาพของฉันออกมาทั้งหมดและชูมันขึ้นตรงหน้าฉัน มุมปากเขาแสยะยิ้มเย็นยะเยือกส่งมาให้
                   แควก~ แควก~ โครม!!!
                   เยซุนจัดการฉีกภาพทั้งหมดจนกระดาษขาดออกจากกันไม่เหลือชิ้นดี และปัดขาตั้งไม้นั่นล้มลงโครม บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้แคร์มันเลยสักนิด แล้วฉันล่ะ? ฉันแคร์มันอยู่นะ ก็ทั้งหมดเป็นภาพฉันไม่ใช่รึไง แต่เขากลับมาฉีกภาพฉันต่อหน้าต่อตาฉันอีกน่ะเหรอ...เลว!!!
                   เจ็บ...จนพูดไม่ออก
                   นายนี่มันเลวเกินบรรยายจริงๆ
                   ไอ้คนทุเรศเอ๊ย!!!
                   “...”
                   สมแล้วที่คนในวงการจะจัดให้เขาอยู่ใน ‘จำพวก Black’ ใจร้ายใจดำสมชื่อกลุ่มจริงๆ ฉันหมดศรัทธาต่อคนอย่างนายไปเกือบครึ่งแล้ว
รู้ไว้ซะ...ไอ้บ้า!
                  “ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิด”
                  ฉันพยายามโกหกออกไป เขาแค่ตวัดหางตามามองเท่านั้น
                  “แล้วนี่มันอะไรล่ะ อธิบายได้รึเปล่า”
                  "...”
                   “หึ”
                  “...”
                  บ้าเอ๊ย! ไอ้น้ำตาบ้านี่มันทรยศฉันอีกแล้ว ยิ่งสั่งให้หยุดเท่าไหร่มันยิ่งมีแต่จะไหล
                  “เก็บน้ำตาของเธอไว้ร้องไห้กับคนที่ใช่สำหรับเธอเถอะ อย่ามาร้องไห้เพราะคนเลวๆ อย่างฉันเลยพาราโบลา...กลับไปที่ห้องของเธอซะ!!!”
                  “ไอ้คนบ้า”
                  ฉันรัวมือไปทุบที่อกของเขาฉาดใหญ่ ทำไมนายถึงชอบพูดจาทำร้ายจิตใจของฉันนัก ฉันมันมี่ตรงไหนนายถึงต้องทำกับฉันแบบนี้
เยซุนจับมือทั้งสองข้างของฉันแน่น เขาใช้ดวงตามองมาที่ฉันนิ่งก่อนที่จะยกมือมาเช็ดคราบน้ำตาที่รื้นอยู่บนใบหน้าของฉันออกอย่างเบามือ
                  “หยุดร้องไห้เถอะนะ มันไม่น่ารักเลยรู้มั้ย เด็กดีเขาไม่ร้องไห้กันหรอก”
                  “ฮือๆ~~”
                   ฉันสวมกอดเยซุนแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลรินออกมาตามความรู้สึกที่เคยเก็บกดเอาไว้มานานให้ออกมา ความอบอุ่นจากเขาที่ส่งผ่านมาทางอ้อมกอดแผ่ซ่านมาจนถึงขั้วหัวใจที่กำลังบอบช้ำของฉันให้รู้สึกหายหนาวและมีกำลังใจมากขึ้น ถึงเขาจะไม่ได้รักฉัน...แต่เพียงเท่านี้ก็เกินพอแล้วล่ะ
                   “ฮือๆ~~”
                   “ฉันขอโทษ”
                   “หือ เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ”
                    เมื่อกี้ฉันฟังไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ เหมือนกับว่าเขาแค่ตั้งใจจะพึมพำกับตัวเอง
                    “ออกไปได้แล้ว”
                    “...”
                    “ฉันบอกให้ออกไปไง”
                    “...”
                    “ไป๊!!!”
                    เขาตะคอกลั่นห้อง
                    “เออ! ไปก็ได้”
                    ตึกตัก ตึกตัก
                    ฉันรีบวิ่งกลับมานั่งทรุดตัวกอดเข่าร้องไห้อยู่ข้างเตียงในห้องทันที นายรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่ ทำไมนายถึงทำแบบนี้ บางทีก็ทำเหมือนเกลียดชัง คอยแต่จะผลักไสไล่ส่งฉันอยู่ตลอดเวลาที่มีโอกาส แต่บางครั้งนายกลับทำเหมือนรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
ฉันก็คนเหมือนกัน มีความคิด มีจิตใจ รู้สึกเจ็บเป็น เสียใจเป็น แล้วทำไมนายถึงไม่รับรู้อะไรเลย...
ฉันก้มหน้าสะอื้นไห้อยู่อย่างนั้น จนเวลาผ่านเลยไปนานเหลือเกิน แต่ภาพของเขาก็ยังคงหมุนเวียนสลับไปมาอยู่ในหัว ฉันจะทำยังไงภาพพวกนี้มันถึงจะลบเลือนออกไปจากสมองสักที
                     พรึบ!
                     ฉันสะดุ้งตกใจรีบเงยหน้าไปมองที่มาของมือที่ไหล่ของฉัน ไล่ระดับสายตาไปมองที่ใบหน้าที่ยังคงส่งยิ้มฉบับอบอุ่น สุภาพบุรุษ อ่อนโยน เฉกเช่นพี่ชายไว้ตามเดิมมาให้ฉัน
                    “พี่ชาย...ฮือ~~”
                     ฉันกอดเข่าพี่ชายแน่น
                    “ใครทำให้น้องสาวของพี่ชายร้องไห้เหรอคะ”
                     พี่ซันจินนั่งย่อเขาลงตรงหน้าพลางใช้มือเช็ดน้ำตาบนใบหน้าฉัน
                     “โบเจ็บค่ะ...พี่ชาย”
                    “อย่าร้องไห้ไปเลยนะคะ มันคงจะไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก เชื่อพี่เถอะ”
                     “...”
                    “ที่จริงแล้วเยซุนเขาเป็นคนใจดีนะ”
                    “พี่ชายรู้?”
                    “อ๋อ! ใช่แล้วครับ”
                     พี่ซันจินพยักหน้ารับ หรือว่าพี่เขาจะได้ยินเสียงที่เราทะเลาะกันจากในห้อง หะ...หา!! มันดังมากขนาดนั้นเลยเหรอ??? แถมฉันยังนั่งร้องไห้จะเป็นจะตายจนถึงค่ำเนี่ยอ่ะนะ ไม่อยากจะเชื่อ...
                    “ทำไมเขาถึงทำกับแบบนี้ล่ะคะ”
                     ฉันเงยหน้าไปมองพี่ชายที่อยู่ข้างๆ
                    “สักวันเขาคงจะเฉลยเรื่องทุกอย่างให้โบรู้เองล่ะ เอาเป็นว่าตอนนี้พี่ว่าขี้แยควรจะนอนหลับพักผ่อนได้แล้วนะครับ แล้วพรุ่งนี้ก็ต้องไปเรียนหนังสือเดี๋ยวจะสายเอา อย่าหาว่าพี่ชายไม่เตือนไม่ได้น้า~”
                    “ขอบคุณค่ะพี่ชาย”
                     พี่ซันจินจัดการห่มผ้าและปิดไฟในห้องให้ก่อนที่พี่เขาจะกลับออกไปจากห้องของฉัน
ขอบคุณมากๆ นะคะพี่ชายที่ไม่ว่าโบลาจะท้อหรือเสียใจขนาดไหน พี่ชายก็ยังใจดีและคอยปลอบใจน้องสาวอย่างโบลาได้เสมอ
ขอบคุณพี่ชายด้วยใจจริง...
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 417 ท่าน