Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ก๊วนป่วนโรงเรียนแปลก
Morinne
ตอนที่ 19 เมื่อหัวใจถูกสั่งการโดยสมอง
20
23/04/2555 12:15:26
403
เนื้อเรื่อง
ตอนที่ 19
                โรงพยาบาลไตโด 
                นัตสึกิมองดูคนเจ็บที่นอนหลับอยู่ด้วยสายตาหม่นหมอง  จำได้ว่าก่อนหน้านี้  คนทั้งสองต่างก็ร่าเริงแจ่มใสและเชื่อมั่นในคำพูดของเธอ...  แต่เพราะแบบนั้นถึงทำให้พวกเธอต้องมานอนเจ็บอยู่แบบนี้  เธอช่างเป็นคนที่ใช้ไม่ได้และไร้ความสามารถเสียจริง ๆ 
                นัตสึกิกำหมัดแน่น  เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือจนห้อเลือด  ถึงเธอจะปกป้องด้วยกำลังที่มี  แต่ไม่ได้ทำให้สถานการณ์ดีขึ้น  กลับยิ่งเลวร้ายลงอีก  นี่มันเหมือนกับตอนนั้นเลย....  เหมือนกับตอนที่เธอพยายามจะช่วย....
                ‘เธอต้องถูกไล่ออก’ 
                ถึงชินจะทำให้เธอได้แค่ถูกพักการเรียน  แต่สถานการณ์แบบนั้น  ถ้าหากเธอไม่เข้าไปยุ่งเสียตั้งแต่แรก...  เหตุการณ์ก็จะไม่บานปลายใหญ่โต 
                หรือว่าเธอจะต้องปล่อยมือจากสิ่งที่เชื่อไปจริง ๆ  จะต้องยอมแพ้งั้นเหรอ... 
                นัตสึกิเดินออกไปจากห้องผู้ป่วยโดยทิ้งดอกไม้เยี่ยมเอาไว้  
                โทชิโอะเดินเข้ามาทุบโต๊ะของไคอย่างไม่พอใจ  เขาอารมณ์ไม่ดีแค่ไหนแต่ก็แสดงออกแค่สายตาเท่านั้น  ใบหน้าของเขายังคงไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม 
                “นายไม่บอกฉันสักคำ”  เขาเพิ่งจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นจากจิโตเสะเมื่อครู่นี้   ถ้าหากเป็นเรื่องของนัตสึกิ  เขาไม่ยอมให้ไคมาปิดบังเขาเอาไว้แบบนี้หรอก  “ถ้าหากนัตสึกิซังเป็นอะไรไป...  ฉันจะไม่ให้อภัยนาย”
                โทชิโอะคำรามในลำคอ  สายตาของเขาดูน่ากลัวกว่าเคย  แต่ไม่ได้ทำให้ไครู้สึกกลัวเท่าไหร่
                “ถ้าเป็นนาย...  นายจะทำยังไงเหรอ”  ไคย้อนถาม  เขาเองก็ยังตกใจที่เห็นสภาพแบบนั้นของเธอ  และไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ นัตสึกิถึงได้มีสติขึ้นมาได้
                “ฉันก็จะช่วยเธอออกมา  ไม่ว่ายังไง” 
                “ไม่ต่างไปจากที่ฉันทำ”
                “แต่นาย.... ปล่อยให้เธอก่อเรื่องแบบนั้น  รู้ไหมว่าผลสุดท้ายแล้วจะเป็นยังไง!”
                ผลสุดท้ายจะเป็นยังไงนั้นน่ะ มีหรือที่ไคจะไม่รู้  แต่เขาก็พอจะหาทางรับมือเอาไว้ได้... 
                “แม้แต่นายเอง...  ถ้าหากอยู่ในสถานการณ์แบบนั้น  ฉันเชื่อว่าก็ต้องทำเหมือนกัน...”  ไคบอก  พลางจ้องสบตาอีกฝ่ายเขม็ง...
                โทชิโอะคลายมือออก  เพราะอารมณ์เริ่มจะเย็นลงบ้างแล้ว  อีกอย่างเรื่องสำคัญที่เขาอยากจะมาถามคนตรงหน้านี่ก็ยังมีอีกเรื่อง
                “นัตสึกิซัง  อยู่ที่ไหน...”
                ไคหลบสายตาคนตรงหน้า  พลางมองออกไปที่นอกหน้าต่าง  เขารู้ว่านัตสึกิจะต้องไปที่โรงพยาบาล  สถานที่ที่มีเด็กผู้หญิงสองคนที่ถูกทำร้ายนอนอยู่ 
                เรื่องราวมันเกิดขึ้นหลังจากที่นัตสึกิได้ช่วยเด็กที่ชื่อ  อิโนะอุเอะเอาไว้  ไม่นานต่อจากนั้น  เด็กคนนั้นกลับถูกเอนโด  มิกะ  ย้อนกลับมาทำร้ายสาหัส  รวมถึงยานางิ โชโกะเองก็ด้วย  เหตุการณ์นั้นทำให้นัตสึกิช็อคเป็นอย่างมาก  แต่หลังจากที่เขาไปเอาตัวเธอกลับมา  ถึงแม้ท่าทางจะกลับมาปกติเหมือนเดิมแล้ว  แต่ดูเหมือนความมั่นใจของเธอถูกบั่นทอนลงไปมากทีเดียว 
                แต่นี่ไม่ใช่โอกาสที่เขาควรจะฉวยเอาไว้หรอกหรือ...  ช่วงที่นัตสึกิกำลังสงบลงแบบนี้  มันเป็นโอกาสทองที่เขาจะสามารถออกปากได้ว่า  เขากำราบตัวปัญหาได้สำเร็จ....  แต่ทำไมหัวใจของเขากลับปฏิเสธที่จะทำมัน  ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ
                ขณะเดียวกัน  คนที่ถูกพูดถึง  กลับโดดเรียนไปเดินเตร็ดเตร่อยู่นอกโรงเรียน...
                “นี่เธอ....  อายุเท่าไหร่  กำลังเรียนอยู่ออกมาข้างนอกได้ยังไง”   สารวัตรนักเรียนเดินตามเธอมา
                ให้ตายสิ  นัตสึกิคิด...  ต้องหาทางหนีซะแล้ว....
                ข้างหน้าเธอเป็นกำแพงหนาใหญ่ของโรงเรียนสาธิตริโค  พอเห็นแล้วก็รู้สึกหม่นหมองลงไปไม่น้อย...  เธอไม่ได้อยากกลับมาที่นี่อีกเสียหน่อย  แต่ก็จนใจที่ถูกสารวัตรนักเรียนไล่ตามมานี่นา...  เธอตัดสินใจวูบเดียวก็กระโดดเข้าไปในรั้วกำแพงนั้นทันที
                นัตสึกิหลบสายตาผู้คนขึ้นไปที่ดาดฟ้าของตึกเรียน  เธอล้มตัวลงนอนอย่างคุ้นเคย
                นานแค่ไหนแล้วนะ....  กับสถานที่ที่คุ้นเคยแห่งนี้ 
                ไม่ทันได้ผ่อนคลายสบายอารมณ์  ก็มีเสียงคนเดินมาจากทางด้านหลัง  พร้อมกับเอ่ยปากทักทาย
                “ยอมรับแล้วหรือไง  ว่าวิธีของเธอน่ะมันห่วย”  น้ำเสียงของคนพูดไม่ได้มีแววเหยียดหยามแม้แต่น้อย  ดูจะล้อเลียนซะมากกว่า
                นัตสึกิไม่หันไปก็พอจะเดาได้  ที่แท้ ฟูจิมิยะ ชิน ก็อยู่ตรงนี้...  เธอไม่ควรเดินขึ้นมาเลย 
                “เรื่องของฉัน  นายไม่เกี่ยว”
                “เอนโด  มิกะ น่ะ  ตอนนี้ถูกทำให้เงียบไปแล้ว  ได้ยินว่าเธอกำลังจะไปเรียนต่อเมืองนอกอีกด้วย  ดีจังเลยนะ  เรื่องที่เธอทำเอาไว้มีคนมาช่วยปิดบังให้อีกแล้ว” 
                “นายตั้งใจจะหาเรื่องฉันงั้นเหรอ”  นัตสึกิร่างเกร็งเครียด    แต่ชินก็ยังคงมีท่าทีสบาย ๆ
                “เมื่อไหร่จะคิดได้เสียทีว่า  ต้องหัดใช้สมองก่อนใช้กำลัง” 
                นัตสึกิกำหมัดแน่น  เรื่องที่ชินพูดมันแทงใจดำเธอเหลือเกิน 
                “ยอมรับเถอะว่า  เธอน่ะมันอ่อนแอ  ต้องคอยให้ไคมาช่วยแบบนี้  หมดท่าไปเลยนะ  นัตสึกิ”
                “ไอ้ชิน!”  นัตสึกิหันไปคว้าคอเสื้อของเขาขึ้นมาอย่างเหลืออด
                “ใจเย็น ๆ ถ้าหากเธอทำเสื้อผ้าของฉันยับ  จะถูกพักการเรียนเอาได้นะ”
                หนอย! 
                นัตสึกิกัดฟันแน่นสามวินาที  จากนั้นคลายมือออกช้า ๆ อย่างผืนใจ
                “ก็ได้...  ถือว่าวันนี้นายโชคดี”  พูดเสร็จก็ขยับตัวหนี  อยากไปให้พ้นจากตรงนี้เหลือเกิน
                ชินขยับเสื้อของเขาให้เข้าที่เข้าทาง  พลางพูดเตือนครั้งสุดท้าย  “ตอนนี้สภาพของเธอ  ดูไม่ได้เลยนะ  นัตสึกิ  สู้ยอมแพ้ซะตอนนี้ดีกว่า  กลับมาหาฉัน  เป็นเหมือนเมื่อก่อน...” 
                นัตสึกิไม่อยากแม้แต่จะฟังคำพูดนั้นของชิน  สาวเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิมเพื่อจากที่แห่งนั้นมาให้เร็วที่สุด  ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวออกจากตึกเรียน  ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นเสียก่อน  นัตสึกิหยุดชะงักแล้วหันไปดูตามความเคยชิน  แต่จิตใต้สำนึกเธอกลับบอกว่า  ‘อย่ามอง!’ 
                เพราะภาพที่เธอเห็นนั้นน่ะ  คือนักเรียนชายกำลังถูกเพื่อน ๆ รุมกลั่นแกล้ง  โดยมีนักเรียนเป็นขโยงมามุงดู  แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วยเหลือเลยสักคน 
                ขาของเธอจะขยับเข้าไป  แต่กลับชะงักในทันทีเช่นกัน...  มือของเธอที่กำแน่นมีเหงื่อซึมออกมาตลอด  นัตสึกิไม่เข้าใจตัวเองแล้วว่าตอนนี้เธอเป็นอะไรไป  ทั้ง ๆ ที่ต้องเข้าไปช่วย  แต่ร่างกายกลับไม่ขยับไปตามที่ใจคิด
                นี่มันอะไรกัน!
                ‘ยอมแพ้ซะเถอะ’  เสียงของชินดังขึ้นในใจของเธอ  ‘เธอน่ะมันอ่อนแอ!’
                นัตสึกิฝืนใจเบี่ยงหน้าไปทางอื่น  แล้วก้าวเท้ายาว ๆ ออกไปจากตรงนั้น  พยายามลืมภาพที่เห็นตรงหน้าด้วยความยากลำบากนัก 
                “แกมันไอ้สวะ  ไร้ค่า!”  เสียงของคนพวกนั้นดังก้อง  “คนชั้นต่ำอย่างแก  อยู่ไปก็รกโลก!”
                นัตสึกิหยุดเดินในทันที  เธอรู้สึกได้เลยว่าหัวใจมันร่ำร้อง  แต่ร่างกายก็ยังไม่ยอมขยับ  เธอต้องไปช่วยคนคนนั้น  ทำไมกัน  ทำไมขาของเธอไม่ยอมก้าวออกไปเล่า!
                “แล้วถ้าโลกนี้มีแต่คนแบบพวกแก  แล้วพวกแกจะไประบายอารมณ์กับใครได้ล่ะ...”  คนพูดเป็นนักเรียนชายคนหนึ่ง  เขาไม่พูดเปล่า  ทั้งยังจิกหัวคนที่กำลังพูดจาดูถูกคนอื่นเอาไว้ด้วย
                “อ้ากกก!ปล่อยนะ  แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!”  เขาเป็นถึงลูกชายนักการเมืองที่มีชื่อเสียงเชียวนะ
                “แกเป็นใครฉันไม่สน  แต่ฉันไม่ยอมให้แกมาทำกร่างในโรงเรียนของฉันแน่!” 
                นัตสึกิหันไปมองทันที  น้ำเสียงแล้วก็ประโยคแบบนั้น! 
                เขากลับมาแล้ว!
                “เรียวสุเกะ!”  นัตสึกิมองใบหน้าคุ้นเคยนั่นและเอ่ยชื่อของเขาออกมาด้วยริมฝีปากที่สั่นเครือ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
อยากรุ้ว่าจะเป็นไงต่ออ่ะ รออยุ่นะค่ะ
จากคุณ 11230/(11230) อัพเดตเมื่อ 22/07/2558 14:52:39
ความคิดเห็นที่ 2
ในที่สุดก้อมาอัพนะค้าาา
สู้ๆต่อไปนะค่ะ จะรออ่านแน่นอน
จากคุณ jang34028/(jang34028) อัพเดตเมื่อ 23/04/2555 21:12:55
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 219 ท่าน