Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 18 [Chapter 18] it true...
20
20/04/2555 20:26:59
494
เนื้อเรื่อง


18
 

       ฉันยืนอึ้งหลังได้รับรู้ความจริง บ้านะ! ไพรท์เนี่ยนะ…พี่ชายของฉัน!?

      “แหม…แม่ก็นึกว่าเราจะเข้าใจอะไรยากซะอีก”

      แม่ยิ้มก่อนจะจับมือของไพรท์กับมือของฉันเข้าหากัน ไพรท์หลบตาฉันที่พยายามจะมองหน้าของเค้า เหมือนแม่จะสังเกตุเห็นเลยหันไปกระซิบอะไรบางอย่างข้างๆหูของไพรท์ไม่ใช่ฉันได้ยิน

       “ไพรท์หันหูมานี่สิลูก…”

       “ครับ?”

       แม่โน้มหน้าไปใกล้หูของไพรท์ ไม่นานอยู่ๆไพรท์ก็ยิ้มออกมาพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างดังจนฉันตกใจ

       “จริงเหรอครับ!”

       แม่เหล่ตามาหาฉันก่อนจะพยักหน้าให้ไพรท์ อะไรเนี่ยรหัสมอสรู้กันสองคนแม่ลูกรึไง =__=^

       “งั้น…ผมกับเบรินขอตัวก่อนนะครับ”

       ไพรท์ตัดบทก่อนจะโค้งหัวใจแม่แล้วพาฉันเดินออกมา โอ๊ย! ฉันยังไม่รู้เรื่องที่นายคุยกับแม่เลยนะ > <

       “นี่!”

       “หืมม ?”

        ฉันฉุดแขนไพรท์ให้หยุดเดิน ดูเหมือนไพรท์จะงงเล็กน้อยแต่ก็หยุดตามแรงที่ฉันดึง ฉันพยายามมองหาแม่อีกครั้งแต่ก็เสียเปล่า แม่หายไปแล้ว ให้ตายเหอะ…ฉันมีแม่เป็นนินจาหรือไงนะ

       “มีอะไรเหรอ?”

       “นาย…เป็นพี่ฉันจริงๆเหรอ”

       “…”

       “ไม่ได้ยินที่ฉันถามรึไง”

        “อากาศดีเนอะ”

       “นะ นาย! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ!”

       ฉันกระชากแขนไพรท์ที่กำลังจะเดินไปทางอื่น แต่แรงของฉันกับเค้ามันต่างกันเกินไปทำให้ฉันที่ดึงแขนเค้ากลายเป็นถูกดึงเข้าไปหาตัวของไพรท์ซะเอง

        ฉันหลับตาปี๋ แล้วเอามือบังหน้าตัวเองไม่ให้กระแทกกับหลังของไพรท์ที่เดินนำออกไป แต่มือของไพรท์กลับกระชากตัวของฉันให้ทิ่มไปกับหน้าอกของเค้าแทนก่อนที่ไพรท์จะเสียหลังล้มลงไปโดยมีฉันนอนทับตัวของเค้าอยู่

       “!!!”

       ฉันตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้หน้าของฉันกับไพรท์อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ กรี๊ดด! ขอร้องอย่าให้หมอนี่รู้เลยว่าฉันใจเต้นแรงมากแค่ไหนตอนนี้

       แปะ..

      “กรี๊ดดดดด!!!”

       ฉันกรีดร้องไม่เป็นภาษาเมื่ออยู่ดีๆมือของไพรท์ก็มาแปะตรงหน้าอกของฉันพอดิบพอดี ฉันเอามือทุบหน้าอกเค้าไปมาเพื่อให้เอามือออกไป แต่ไพรท์ทำเพียงยักคิ้วข้างหนึ่งแล้วยิ้มออกมา

       “เอามือของนายออกไปนะ!”

       “อะไรนะ เธอพูดว่าอะไรนะ ผมไม่ได้ยินเลยมาใกล้ๆกว่านี้หน่อยสิ”

       ไพรท์เอามืออีกข้างกดที่หลังของฉันจนตัวเราติดชิดกัน ไพรท์เอามือออกจากหน้าอกของฉันพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างโอบฉันเอาไว้

       “ผมไม่ได้ยินเลยว่าเธอพูดว่าอะไร…อยู่ใกล้ๆกันกว่านี้หน่อยสิ”

       “ไพรท์!”

       “ขอโทษนะ แต่ถ้าเธอยังเรียกผมว่าไพรท์อยู่ละก็ เราก็คงต้องนอนกอดกันบนพื้นไปอีกนานเลยละ”

        “อะไรของนายเนี่ย”

       ฉันบ่นอุบอิบเบาๆ จะพูดดังก็ไม่ได้เพราะหน้าของเราอยู่ชิดกัน ถ้าฉันขยับปากไปมากกว่านี้ละก็ ปากของฉันต้องชนกับปากของเค้าแน่ๆ

        “ไม่เอาคำว่านายด้วย ทำตามที่ผมบอกก่อนแล้วผมจะปล่อย”

        “แล้ว…นายจะให้ฉันเรียกนายว่าอะไรเล่า”

        ไพรท์ทำหน้าคิดสักพักก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เค้าจับผมสีแดงที่ปกหน้าฉันไปใกล้เค้าก่อนที่เค้าจะจูบมันเบาๆ ฉันหน้าแดงแทบจะแข่งกับสีผม ให้ตายเหอะ!
       “พี่…เรียกผมว่าพี่”

       “!!”

       “…พี่ไพรท์ ^^”

       “นาย!”

      “พี่ ไม่เอานาย ไม่งั้นผมไม่ปล่อยนะ”

       ไพรท์กดฉันเข้าไปใกล้เค้ามากขึ้นจนตอนนี้หน้าของฉันซุกอยู่คอของเค้า กลิ่นหอมอ่อนๆของเส้นเลือดกำลังทำให้ฉันหิวจนต้องจิกเล็บของตัวเองลงไปที่นิ้วอย่างแรงเพื่อห้ามอาการกระหาย

        “ถ้าเธอเรียกผมว่าพี่…ผมจะให้รางวัลเธอด้วยนะ”

         ไพรท์กอดฉันแน่นขึ้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไพรท์จะให้รางวัลอะไร และนั้นก็เป็นรางวัลที่ฉันต้องการที่สุดเสียด้วย

        “พะ…”

       “หืมม…ผมไม่ได้ยินอะไรเลย พูดอะไรนะ”

       “พี่…”

       “อะไรนะ…?”

       “พี่ไพรท์!”

       “ฮะๆ ดีมาก”

        ไพรท์กอดฉันแน่นอีกครั้งก่อนที่เค้าจะจับมือของฉันที่กำลังจิกเนื้อตัวเองอยู่แล้วจูบมันเบาๆเหมือนจะปลอบใจ

        “ขอโทษนะที่ผมต้องทำอย่างนี้ แต่ผมก็อยากจะอยู่กับเบรินในฐานะผู้ชายคนหนึ่งให้นานที่สุด”

       ไพรท์ลูบมือของฉันก่อนที่เค้าจะเอามันไปวางบนแก้มของเค้า แก้มของเค้ามันเย็นจนน่ากลัวแต่ก็นุ่มมากจนฉันอดยิ้มไม่ได้ ฉันกดหน้าของลงบนคอของไพรท์ความร้อนที่แผร่มาจากร่างกายของฉันเป็นตัวบ่งบอกได้อย่างดีว่าตอนนี้ฉันยังเป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อและวิญญาณ

       กึก

       ฉันกดฝังเขียวไปบนลำคอขาวๆของไพรท์ เลือดสีแดงไหล่เข้ามาที่ปากของฉันไล้ไปที่ลำคอ ความหวานของมันทำให้ฉันมึนไปชั่วขณะ ฉันไม่สามารถบอกได้ว่ารสชาติของมันเหมือนอะไร มันหวาน หอมแต่…เศร้าหมอง

       ไพรท์คลายมือออกจากตัวของฉันทำให้ฉันเป็นอิสระ ฉันเงยหน้าไปมองเค้าเล็กน้อย ใบหน้าเรียวรูปไข่ที่สวยราวกับรูปวาดกำลังหลับตาเหมือนจมอยู่ในความคิด ฉันมองดูที่คอของเค้าที่มีรอยกัดอยู่สองจุด ก่อนที่ฉันจะเอามือไปลูบที่เขี้ยวของตัวเอง

         ฉันเป็นแวมไพร์…

         “สักวันฉันก็ต้องกลายเป็นแวมไพร์โดยสมบูรณ์แบบ ฉันจะไม่มีความอุ่น แล้วก็จะกลายเป็นปีศาจร้ายที่ไล่ล่ามนุษย์ …ฉันจะเป็นเพียงสัตว์ร้ายที่อยู่ในความมืดอย่างนั้นสินะ…”

        …นั้นคือฉันงั้นเหรอ

       “เธอไม่ใช่สัตว์พวกนั้นหรอกเบริน”

        ฉันสะดุ้งก่อนจะเอามือปาดน้ำตาที่ไหลมาตอนไหนไม่รู้ แล้วรีบลุกขึ้นยืน ไพรท์ทองมาทางฉันอย่างอ่อนโยนเค้าเอามือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันเบาๆก่อนจะลูบหัวของฉันเหมือนกำลังปลอบใจ

        “ผมรู้ดี เธอจะไม่มีวันควบคุมตัวเองไม่อยู่”

       “…”

        “เธอมีผมอยู่นะ”

       “…”

       “ถ้าเธอหิว ผมก็จะเป็นเอาให้เลือดเธอเอง ถ้าเธอโกรธผมจะเป็นคนให้เธอทำร้าย ถ้าเธอควบคุมตัวเองไม่อยู่ ผมนี่แหละที่จะคอยดูแลเธอ”

        “…”

         “และถ้าเธอกลายเป็นปีศาจร้ายที่จะทำร้ายผู้คน…ผมนี่แหละที่จะปกป้องเธอด้วยสองมือของผมเอง”

        “…”

        “เพราะผมรักเธอมาก และเธอเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของผม”

        “ไพรท์…”

        “เธอทำให้ผมเจ็บปวดมาสิบเจ็ดปีและพอได้คืนมา ผมต้องให้เธอมาอยู่ในฐานะที่เป็นคนรักไม่ได้อีก ผมยอมมามากเกินไปแล้ว”

         ไพรท์ทำหน้าเคร่งเครียดก่อนที่จะจับมือฉันแน่นขึ้น ความเย็นที่แผ่ออกมาทำให้ฉันสะดุ้งแต่ฉันก็กำมือเค้าเอาไว้

        “ผมยอมมามากเกินไปแล้ว…ผมจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว”
 

    
 
 
  
 
 
 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 

SPECIAL TALK :)
MIZ U MY READER  ^^//
 
กลับมาแล้วน่ะ ^^ 
COME BACK AGAIN FOR YOU
  
:D
ดีใจกันไหมเนี่ย ??
 

กลับมาอัพให้แล้วนะคะเพื่อนๆนักอ่านทุกๆคน ที่อัพช้าไม่ได้ลืมกันนะ อย่าเพิ่งงอนกันไป TT
 
มาถึงบทที่ 18 แล้วนะ เกือบตายกันเลยทีเดียว ฮ่าๆๆ สำหรับใครที่อ่านบทนี้ไปแล้วในเว็ปเด็กดี ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่มาอัพให้พี่แจ่มใสช้าเหลือเกิน
 
แต่ก็มาอัพให้นร้าาา บ่ได้ลืมกันเน้อออ
>3<
ตั้งแต่บทนี้เป็นต้นไป เหล่าบรรดาตั้งหลักจะมีบทมากขึ้นแล้วนะคะ หลายๆคนก็อาจจะสงสัย งงงวยและ ตกใจ 'เฮ้ย! มันมายังไง' หรือ 'เฮ้ย! ทำไมเป็นงี้' หรือไม่ก็ 'ตกลงใครเป็นพระเอก' =__=;; 
 
ขอบอกแบบเงียบๆแต่รู้อย่างทั่วถึงเลยว่า เรื่องนี้ยังไม่กำหนดพระเอกอย่างตายตัว 
(อ้าว ไหงงั้น) เพราะพู่เอกก็ยังแต่งไม่จบตอนนี้แต่งไปได้แค่ครึ่งเดียว ยังไม่ได้ตัดสินใจอะไร เพราะฉะนั้นเชียร์ใครชอบใคร ก็บอกมาได้นะ ไม่แน่พระเอกเรื่องนี้อาจจะเป็นใครก็ได้ที่ทุกคนคาดไม่ถึงกันเลยทีเดียว!! ว่ะฮ่าๆๆ
 
แอบกระซิบ ตอนนี้ผองเพื่อนตระกูล
VAMPIRE ใกล้จะเผยโฉมออกมานิดๆแล้วนร้าา >3< สำหรับใครที่กำลังจะติดตามเรื่องต่อไปก็รอได้เลย ไม่เกินอึดใจ มาอัพให้ก่อนใครแน่นอน!! ^^
 
แต่ถ้าอยากรู้ว่าใคร ใบ้ให้เอาไหม? ...
..... ><
คนๆนี้ น่ารัก มาก นิสัยยิ่งกว่าเด็ก แถมยังมีผมสีแปลกๆ ด้วยยยย ชื่อของเค้ามีสองพยางค์ (ใครรู้แล้วบ้าง) เรื่องนี้นางเอกจะเป็นคนที่นิสัยแตกต่างจากเมล์เบรินโดยสิ้นเชิง ใครชอบแนวหยิ่งๆ สวย เริ่ด ก็อย่าลืมติดตามนะคะ ^^
 
สุดท้ายนี้ : ฝากทั้งในแจ่มใส และเด็กดีนะคะ ^^
รักและคิดถึงทุกคน กอด จุ๊บ XOXO









 









 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 163 ท่าน