Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Oh!! my heart หล่อ ร้าย ซ่า นายคุณชายสุดเฟี้ยว
>B'ubby<
นายแปลกไปนะ
5
20/04/2555 02:37:39
365
เนื้อเรื่อง

 3
นายแปลกไปนะ
 

ฉันมาถึงบ้านก็ประมานทุ่มกว่าๆ ก็เห็นคาเรสนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น
“กลับมาแล้วเหรอ”คาเรสเอ่ยปากถามเมื่อฉันเดินเข้ามาในห้อง
“อืม”
“ไปไหนมาล่ะนั้น”
“ไปเอาสมุดเลกเชอที่บ้านนมเปรี้ยวมาน่ะ วันนี้ฉันหยุดเดี๋ยวตามทันน่ะ”
“ฮึ เด็กดีจังเลยนะเธอน่ะ ขนาดหยุดเรียนก็ให้เพื่อนตามงานให้น่ะ”
“แน่ล่ะ ก็ฉันเป็นเด็กดี”
“เหมือนจะเชื่อนะ”คาเรสพูดแล้วทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ
“เออนี่ แล้วนายหายดีแล้วเหรอมานั่งตากแอร์ข้างล่างเนี่ย”ฉันพูดไปเอามือไปทาบหน้าผากคาเรสไป
“ไม่รู้สิ”แต่นายนั้นกลับตอบแบบไม่รู้สึกรู้สาอะไร
“เฮ้อ อ” ฉันถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินไปหาคาเรส
“อะไร” คาเรสถามฉันทันทีเมื่อฉันเดินไปใกล้เข้าไปอีก
“อย่าขยับนะ”ฉันสั่งห้ามคาเรสทันที
“....”
คาเรสเงียบแล้วอยู่นิ่ง ฉันเลยยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วเอาหน้าผากตัวเองไปแตะกับหน้าผากของเค้า เมื่อรู้ผลฉันเลยผละออกมา
“นายยังมีไข้อยู่”
“เอ่ออ >//<..”
“นายเป็นอะไรน่ะ หน้าแดงมากเลยนะนั้น”ฉันถามออกไปเพราะตอนนี้คาเรสหน้าแดงมากจริงๆ
“เธอ... ”
“...?”
“ทำแบบนี้กับทุกคนเลยเหรอ อ”
“ป่าว กับเพื่อนอย่างเดียวน่ะ”
“งั้นเธอก็ยอมรับฉันเป็นเพื่อนแล้วงั้นสิ”
“ป่าว ถึงฉันจะคุยดี ทำดี กับนายในวันนี้แต่ฉันก็ไม่ยอมรับว่านายเป็นเพื่อน อ่อ แล้วก็จะมีแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นแหละ ที่ฉันจะคุยดี และ ทำดีกับนายน่ะ”ฉันพูดจบก็เดินกลับมานั่งที่โซฟาของตัวเองอีกครั้ง
“งั้น....เพราะอะไรล่ะ เธอถึงมาทำดีกับฉันน่ะ”
“ก็ไม่มีอะไรมาก เฉยๆเถอะ ดีแล้ว”ฉันพูดแล้วยิ้มเย็นๆในลุคของฉัน
“...??”
“ฮึ งั้นฉันไปตามงานก่อนนะ ฝันหวานๆล่ะ......ไอ่ตุ๊ด” ฉันพูดจบก็รีบหนีขึ้นห้องทันที และไม่ลืมหันไปดูคาเรสที่มีอาการ ฟัดเฟสนิดๆ ที่ฉันด่าว่าตุ๊ด
 
“ยัยบ้า  !”
 
 
โรงเรียน
“สรุปคือ คุณลุงไม่อยู่ แม่บ้านลาหยุด เธอเลยต้องอยู่ดูแลไอ่บ้านั้นใช่มั้ย”
“อืม”
“เฮ้ อ  ซวยเพื่อนฉันจริงๆ ที่ต้องไปดูแลไอ่ผู้ชายปากร้ายอย่างนั้น ถึงจะน่าตาดีก็เหอะ แต่รับไม่ได้จริงๆอ่ะ แล้วยังจะ...บลาๆๆๆๆ” นมเปรี้ยวได้แต่พล่ามไปเรื่อยๆส่วนฉันก็นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนไปเรื่อยๆ
“ฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อจริงๆเลยนะ ว่าเด็กเรียนดีอย่างพวกเธอ ไม่อ่านหนังสือเรียน แต่อ่านการ์ตูน ยังได้เกรดดีนะ”
“นมจืด”
“^^’”
“แกมาทัมอะไรแถวนี้ยะ ไม่ไปอยุ่กะเพื่อนรึไงฮะ” นมเปรี้ยวถามนมจืด
“อะไรอ่ะเจ๊ ฉันไม่ได้มาหาเจ๊ซักหน่อย ฉันมาหาดัชมิลล์ตะหากเล่า”
“นายมีอะไร?”
“เปล่า แค่อยากมาหา”
“หนอย ไอ้จืด เดี๋ยวนี้คั่วใครไม่คั่ว กะจะมาคั่วเพื่อนหรอยะ” นมเปรี้ยวหันไปแหวะน้องตัวเอง
“ฉันป่าวซะหน่อยย ล้อเล่นน่า ฉันแค่ผ่านมาทางนี้ จะไปซื้อของตะหาก”
“อ๋อเหรอออ”
“ช่ายยยยยยย”
“งั้นดีเลย นมจืดจะไปซื้อของใช่มะ” ฉันพูดพล่าง เดินไปพาดแขนบนบ่านมจืด
“ใช่ มีไรหรอ”
“นี่นาย สูงขึ้นมากเลยนะเนี่ย ย เมื่อก่อนฉันไม่ต้องเขย่งขา แต่ตอนนี้ ต้องเขย่งขาขึ้นสูงเลย”
“ฮ่ะๆ เป็นเรื่องธรรมดาต่างหากเล่า ยัยบ๊อง ” นมจืดพูดไป เอามือมาเขกหัวฉันไปด้วย
“นี่ นมจืด ฉันเป็นพี่นายนะ นายไม่เรียกฉันว่าพี่ ยังจะมาเขกหัวฉันอีก เดี๋ยวก็เตะเลยนี่”
“ฮะๆ เออนี่ ฉันจะไปซื้อของ ถามทำไมหรอ”
“ก็จะฝากซื้อของ อะดิ ” ฉันพูดแล้วเตรียมขวักเงิกออกมาจากกระเป๋า
“จะเอาอะไรอ่ะ”
“นมจืด”
“ฮะ? เรียกทำไม”
“ฉันป่าวเรียกนาย ฉันจะกินนมจืด”
“โอ๊ะ กินฉันแทนก็ได่นะ ดัชมิลล์”
“ไอ่บ้า นี่แหน่ะ นี่แหน่ะๆ” ฉันเอามือไปหยิกแก้มของนมจืดแล้วดึงให้แก้มไปตามแรงมือ
“โอ๊ยๆๆๆ ฉันเจ็บนะ \\>0<//
“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า ฮ่าๆ  ว้ายย!” ฉันเล่นกะนมจืด อยู่ดีๆ ก็ถูกกระชากแขนอย่างแรง
“.....”
“นายย!”
“ใช่ ฉันเอง”
“มีธุระอะไร”
“......”
“ถ้าไม่มีก็หลีกไปซะ”
“ดัชมิลล์ เค้าเป็นใครน่ะ” นมจืดเดินมาจับแขนฉันแล้วถาม
“เจ้าของบ้านน่ะ”
“อ่อๆ หวัดดี ฉัน นมจืด น้องเจ๊เปรี้ยว”
“ฉันถามนายเหรอ” คาเรสหันไปตอบนมจืดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เอ่อ อ..”
“นายน่ะ ถ้าไม่มีธุระอะไรกับเพื่อนฉันก็กลับไปได้แล้ว เกะกะลูกตา” นมเปรี้ยวหันไปโวยคาเรสแต่คาเรสไม่ใส่ใจนัก แล้วหันมาทางฉัน
“โทดที พอดีฉันมี ขอตัว” คาเรสพูดจบก็จับแขนฉันให้เดินตามเค้าไป
“นี่นายย! ฉันเจ็บนะ จะพาฉันไปไหนน่ะ ปล่อยฉันนะไอ้บ้า!”
“เงียบปากเหอะน่า - -*”
 
 
“นายพาฉันมานี่ทำไม” คาเรสพาฉันมาสวนหลังโรงเรียน ที่ไม่ค่อยมีใครผ่านมาบ่อยนัก
“......”
“ตกลงนายมีธุระอะไรกับฉัน”
“......”
“ถ้าไม่มีก็ขอตัว เฮอะ วุ่นวายจริงๆ” ฉันกำลังจะหันหลังเดิน คาเรสก็จับแขนฉันไว้ ฉันเลยต้องหันหน้าไปประจันหน้ากับเค้า
“......”
“เธอ”
“....??”
“เธอเป็นอะไรกับไอ้เด็กนั้น”
“เด็กนั้น?”
“ก็น้องเพื่อนเธอไง”
“อ่อ นมจืดน่ะนะ”
“อืม”
“ป่าวนี่ ถามทำไม”
“ป่าว เห็นดูสนิท สนม กะหนุงกะหนิง กันดี นึกว่าแฟน”
“ลากฉันมา เพื่อถามแค่นี้น่ะนะ ไร้สาระว่ะ”
“เป็นผู้หญิงอะไรพูด เวอะ พูด วะ”
“แล้วมีปัญญาอะไรล่ะ”
“ก็ป่าวว” ไม่รู้ฉันรู้สึกไปเองรึป่าวแต่ คาเรสดูแปลกๆยังไงไม่รู้วันนี้
“.......”
“.......”
“หมดธุระแล้วใช่มะ ขอตัวนะ”
“.เอ่อ อ.เดี๋ยวว”
“......”
“เย็นนี้กลับบ้านด้วยกันนะ”
“เพราะ?”
“เออน่า เดี๋ยวไปรับที่ห้องละกัน บาย” คาเรสพูดจบ ก็เดินหนีไปทันนี ฉันว่าไม่ใช่แค่รู้สึกแล้วแหละแต่อิตานั้นเพี้ยนไปจริงๆ
 
[คาเรส]
ผมนี่มันบ้าจริงๆเลย เป็นอะไรก็ไม่รู้ เห็นยัยบ้าดัชมิลล์ กระหนุงกะหนิง กับผู้ชายคนอื่น ก็อดไม่ได้ที่จะไปขวาง แถมถามคำถามน่าอายออกไปด้วย ยัยนั้นจะหาว่าผมเพี้ยนรึป่านะ แล้วยิ่ง บอกเธอว่าจะกลับบ้านด้วยกันอีก โอ๊ยย ไอ่ปากเจ้ากรรมนั้น อยู่ๆก็พูดออกไป ผมเป็นอะไรของผมเนี่ยย ย บอกตรงๆ ผมไม่เคยเป็นแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนเลย ย
“ไง คาเรส ฉันเห็นนะ นายควงสาวสวยอย่างดัชมิลล์อยู่หรอ ตอนนี้”
“สาวสวย?”ดัชมิลล์เป็นสาวสวยจริงผมยอมรับเฉพาะอยู่นอกฌรงเรียนน่ะนะ แต่ผมไม่เข้าใจว่าทัมมัยเต้ถึงบอกว่าดัชมิลล์เป็นสาวสวยเพราะปกติอยู่โรงเรียนยัยนั้น แต่งตัวเฉิ่มจะตายไป
“ใช่ก็สาวสวยดัชมิลล์ กับ นมเปรี้ยวไง”
“ยัย เฉิ่มพวกนั้นอะนะ นายเรียกสาวสวย”
“โหย นายไม่รู้อะไร ความจริงแล้วตอนม.ต้นพวกเค้า เป็นสามสาวสุดฮอตของโรงเรียนรองจากรุ่นพี่ม.ปลายในปีนั้นน่ะ แล้วนี่พอขึ้นม.ปลายพวกเค้าสวยขึ้นมากเลย แล้วถ้ารวมชาเน่ด้วยนะ ยิ่งฮอตเข้าไปใหญ่”
“ชาเน่?”
“อ่อ ลืมไปนายเพิ่งเข้าตอนม.ปลายนี่”
“อืม ...เออ นี่ นายอยู่โรงเรียนนี้ตั้งแต่ตอนไหนหรอ?”
“ก็ตั้งแต่ปฐมน่ะ”
“เออ ดีเลย นายรู้จักกลุ่ม G A G ใช่มั้ย”
“ถามบ้าๆ ต้องรู้จักอยู่แล้ว กลุ่มนี้ดังมากเลยนะ เป็นกลุ่มที่โรงเรียนเราภูมิใจนะ”
“ภูมิใจ?”
“ใช่ ก็ อันดับหนึ่งเลยนะ พวกเค้าฮอตมาก ทั้งชายและหญิงเลย หน้าตาดีกันสุดๆ อย่างนายเรียกว่าฮอตแล้วแต่เทียบพวกเค้าไม่ติดหรอก อันดับสอง พวกเค้าเป็นเด็กเรียนดีที่โรงเรียนยอมรับ พวกเค้าหกคนเป็นกลุ่มที่ควงแชมป์ในหลายๆของโรงเรียน เรียนเก่งทุกวิชา มีการแข้งขันด้านไหน ใครถนัดพวกเค้าก็ได้ไป ส่วนเรื่องกีฬา ทุกคนมีกีฬาที่ถนัดแตกต่างกันไป แต่ทุกคนมีกีฬาที่ถนัดด้วยกันทุกคนคือเทควันโด เป็นกลุ่มที่สุดยอดมาก ไม่มีใครไม่ยอมรับเค้าเลยนะ ฉันยังชอบกลุ่มนี้เลย ”
“สองคนไหน?”
“ก็ดัชมิลล์กับนมเปรี้ยว ที่จริงอยู่กลุ่มG A G นะ”มิน่าล่ะเธอถึงถาม
“แล้วไงต่อ?”
“แต่พอทุกคนแยกย้ายกันไปเรียนที่อื่น เหลือดัชมิลล์ กับ นมเปรี้นว สองคน ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมดัชมิลล์ถึงได้เปลี่ยนไป จากหญิงสาวน่ารัก สดใส กลายเป็นคนที่เฉยชา แถมยังแต่งตัวเฉิ่มเพื่อปัดผู้ชายอีก แต่ถึงจะแต่งเฉิ่มแต่ทุกคนก็เคยเห็นพวกเค้าตัวจริง เพราะงั้น จดหมายรักของพวกเค้าก็ไม่เคยน้อยลงไปเลย ย”
“จดหมายรัก?”
“ใช่ แล้วนายไม่รู้หรอ เห็นแต่งตัวเฉิ่มแบบนั้นน่ะ กับ นายที่ดูฮอตแบบนั้น่ะ แต่พวกเค้าได้จดหมายรักมากกว่านายสิบเท่าแหน่ะ อย่างนายถือว่าเยอะแล้วแต่พวกเธอได้ทุกวันและเยอะทุกวันด้วย ไม่ใช่แค่ในโรงเรียนเรานะ เพื่อนนอกโรงเรียนยังส่งมาให้พวกเธอเลย เรื่องนี้ใครๆก็รู้”
ผมไม่คิดเลยจริงๆนะว่าพวกเธอจะฮอตขนาดนั้น ถ้าไม่เห็นตัวจริงของเธอ ผมไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดเลย ย
“แล้วเรื่องที่ ดัชมิลล์เปลี่ยนไปล่ะ”
“อ่อ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้สาเหตุ แต่ทุกคนเดาว่า น่าจะเป็นเพราะฮาชิ”
“ฮาชิ??”
“คู่กัน ของดัชมิลล์น่ะ พวกเค้าสนิทกันมากนะ เห็นดัชมิลล์กับนมเปรี้ยวสนิทกันแล้ว ความจริงฮาชิกับดัชมิลล์สนิทกันมากกว่าร้อยเท่าแหนะ พูดไปนายคงไม่เข้าใจหรอกถ้าไม่รู้เรื่องของพวกเค้าจริงๆ พวกเค้าสุดยอดมากจริงๆ”
คงเป็นคนนี้สินะ คนที่ดัชมิลล?เฝ้าไข้บ่อยๆ เพื่อนดัชมิลล์ที่ไม่ใช่นมเปรี้ยว
“เต้ เล่าเรื่องกลุ่มนี้ให้ฉันฟังหน่อยสิ”
“ได้สิ ”
[ดัชมิลล์]
กรี้ง..กริ้งๆๆ..
กริ่งบอกเวลาว่าตอนนี้เลิกเรียนแล้ว ฉันเก็บของใส่กระเป๋าไปคิดถึงคำพูดของอีตาคาเรส
“เย็นนี้กลับบ้านด้วยกันนะ” “เออน่า เดี๋ยวไปรับที่ห้องละกัน บาย”
พูดจบประโยคนี้ ฉันก็รีบเงยหน้าไปดูที่ประตูหน้าห้อง เลิกเรียนแล้ว ฉันว่าคงไม่มาหรอก ใครจะไปเชื่อคำพูดของอีตาแบดบอยนั้นได้ เฮ้ออ เบื่อจริงๆ
แต่ฉันรู้สึกว่าคาเรสแปลกไปนะ เมื่อก่อนไม่เห็นพูดดีกลับฉันเลย แล้วพักหลังนี่ ก็ชอบมาป้วนเปี้ยนใกล้ฉันอยู่เรื่อยไม่รู้อะไรของเค้า
“นี่ๆ ดัชมิลล์ เลิกเรียนแล้วจะกลับบ้านเลยรึป่าว ” นมเปรี้ยวเดินมาที่โต๊ะ และถามฉัน
“อืม...ไม่รู้สิ มีไรหรอ”
“ป่าวๆ แค่จะชวนไปบ้านน่ะ คุณแม่เค้าถามถึงเธอน่ะ เพราะตั้งแต่เธอย้ายพี่อยู่บ้านคุณลุง เธอยังไม่ได้มาบ้านฉันเลย นอกจากตอนมาเอาสมุดจดคราวก่อน”
“.......”
“วันนี้เธอมาได้มั้ย”
“อืม เดี้ยวโทรบอกคุณลุงแปปนะ” พูดจบฉันก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์หาคุณลุง
[ตู้ดด.....ตู้ดดด....ฮะ..ฮัลโล]
“หนูเองค่ะ”
[อ่า มีอะไรหรอหนูดัชมิลล์?]
“วันนี้หนูกลับบ้านเย็นหน่อยนะคะ”
“อ่าว ทำไมล่ะ”
“เย็นนี้หนูจะไปบ้านเพื่อนน่ะค่ะ”
[อืมๆ อย่ากลับดึกมานะ]
“ค่ะๆ แค่นี้นะคะ”
[ตู้ดด..ตู้ด...]
“เรียบร้อยนะ”นมเปรี้ยวถาม
“อืม”
พั้ว ว ว!
ฉันกับนมเปรี้ยวหันไปทางประตูทันทีที่ประตูเปิดเสียงดัง ก็พบอีตาคาเรสยืนหอบอยู่หน้าประตู ซึ่นเป็นต้นเหตุของเสียง
“ธะ...เธอ..แฮ่กๆ ..รอนาน...มั้ย” คาเรสถามฉันด้วยเสียงที่แหบและหอบ
“.......”
“ฉะ..ฉัน ..ขอโทดนะที่...แฮ่กๆ..มา...”
“ฉันว่านายพักให้หายหอบก่อนเหอะ แล้วค่อยพูด” ฉันพูดจบคาเรสก็ยืนหอบสักพักก็หันมาทางฉัน
“อ่า ฉันจะบอกว่า ฉันขอโทดที่มาช้า พอดีห้องฉันปล่อยช้าน่ะ”
“......”
“เธอ...รอนาน..รึป่าว”
“.....”
“นี่ รอนานหรอ”
“ใครว่าฉันรอนาย”
“อ่าว ถ้าเธอไม่รอฉัน แล้วทำไมเธอยังอยู่ในห้อง เพื่อนคนอื่นๆก็ออกไปกันหมดแล้ว”
“แล้วนายก็สรุปว่าฉันรอนาย ว่างั้น?”
“แล้วมันไม่ใช่รึไง”
“นี่นายอย่ามามั่วนะ ที่ฉันกับดัชมิลล์ออกมาช้าเพราะ ดัชมิลล์คุยโทรศัพท์กับคุณลุงก็พอเหอะย่ะ” นมเปรี้ยวหันไปแว๊กใส่คาเรส
“ฉันไม่ได้ถามความเห็นเธอ ยัยนมบูด”
“กรี๊ดดดด อีตาบ้าโรคจิต ไอ่ตุ๊ด นายกล้าดียังไงมาเรียกฉันนมบูด ฉันชื่อนมเปรี้ยวย่ะนมเปรี้ยวววว”
“มีปัญหาอะไรมั้ยฉันจะเรียกนมบูด นมบูดน่ะ ยัย นมบู้ อะโอ๊ยๆๆๆ ” คาเรสพูดยังไม่ทันจบประโยคฉันก็เอามือไปดึงหูตานั้น
“สม”
“ทำอะไรน่ะ ยัยบ้า ปล่อยฉันนะ”
“ไม่ปล่อยมีอะไรมั้ย ก็นายอยากว่าเพื่อนฉันก่อนทำ เนอะนมเปรี้ยว” ฉันพูดกับคาเรสจบ ก็หันไปพูดกับนมเปรี้ยว
“ใช่ๆๆ เพราะนายนั้นแหละ เอาเลยๆดัชมิลล์ ดึงให้แรงๆเลย”
“ได้ นี่แหนะ นี่แหนะๆ”ว่าจบฉันก็ดึงหูให้แรงขึ้น
“โอ๊ยยยๆๆ ปล่อยฉันนะ ”
“ไม่ปล่อยๆ”
“ไม่ปล่อยใช่มั้ย นี่ๆๆๆๆ”
“อ้ายยยๆ  นายทำอะไรน่ะ ฉันเจ็บนะ ”ตอนนี้ไม่ใช่แค่ฉันที่ดึงหูตานั้น แต่เค้ายังดึงแก้มฉันด้วยย แก้มฉันมันของสงวนนะยะ
“ฮ่าๆๆ ถ้าไม่อยากเจ็บ ก็ปล่อยฉันก่อนเซ่”
“เออๆๆๆ ปล่อยแล้วๆ ” ว่าจบฉันก็ปล่อยมือออกจากการดึงหูคาเรส แล้วคาเรสก็ปล่อยออกจากแก้มฉัน ชิส์ นายนั้นไม่รู้อะไรเลยจริงๆ แก้มฉันห้ายใครแตะ นอกจากคนนั้นคนเดียวนะยะ
“ฮ่ะๆ เป็นไงๆ สมน้ำหน้า โดนเองวะมั้ง”
“คาเรส!”ฉันเรียกชื่อคาเรสเสียงดัง แล้วย่างเท้าไปหาเค้าช้า ช้า
“เธอรียกชื่อฉันหรอ”
“อย่า...มาแตะแก้มฉันอีก” พูดจบฉันก็สะพัดหน้าเดินออกจากห้องทันที โดนไม่ลืมบอกให้นมเปรี้ยวตามมา
“อะไรของเพื่อนเธอน่ะ นมบูด แค่แก้มเอง ทำไมจะแตะไม่ได้”
“ชิส์ นายไม่รู้อะไรซะแล้ว แก้มของดัชมิลล์ ใครห้ามแตะทั้งนั้น แม้แต่ฉันยังแตะไม่ได้เลย”
“เพราะอะไร?”
“เพราะแก้มของดัชมิลล์น่ะ มีแค่คนๆเดียวเท่านั้นที่แตะได้”
“ใคร?”
“นายจะรู้ไปเพื่ออะไร อ่อ วันนี้กัชมิลล์กลับบ้านช้า เพราะไปบ้านฉันนะโอเค้ บาย...ไอ่ตุ๊ด”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 343 ท่าน