Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Why!? รักวุ่นวาย ท้าทายหัวใจ
โซเดียมกลูตมเมต
ลำนำความวุ่นวาย [100%]
3
25/04/2555 16:36:44
250
เนื้อเรื่อง
 

2

ลำนำความวุ่นวาย

 
          “อือ~”

          แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างลงมาแย้งตา ทำให้ฉันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ยังเมาค้างอยู่ ให้ตายสิ...ปวดหัวเป็นบ้าเลย!

          ฉันลุกขึ้นนั่งและบอกไปรอบห้อง อือ...ห้องของฉันเองนี่นา แย่จริงๆ!! บอกจะไปนอนค้างบ้านแกไม่ใช่เหรอยัยมะปราง ลากฉันมาส่งบ้านทำไมเนี่ย!? โอ๊ย! ปวดหัวชะมัด ลงไปกินน้ำหน่อยดีกว่า

          ‘ว่าไง ไหนบัตรประชาชนล่ะ ^^?’

          ‘ออกไปให้ห่างจากฉันนะ!’

          ตอนที่กำลังเดินลงบันได ภาพเมื่อคืนก็วนเข้ามาในหัวชวนให้หงุดหงิดเล่น ผู้ชายผมสีส้ม ที่มีหน้ามาขอดูบัตรประชาชนด้วยวิธีบ้าๆ!

          ‘ฉันลืมบัตรไว้ที่บ้าน!’

          ‘บ้านเหรอ...งั้นนี่กระเป๋าใครล่ะ ^^//’

          หมอนั่นว่าและชูกระเป๋าถือสีแดงแรงฤทธิ์ มาแกว่งๆ ที่หน้าฉัน อ๋อ...นั่นกระเป๋าฉันเองน่ะ เฮ้ย O_O!

          ‘เอามานี่!!’

          ฉันกระโดดไปคว้ากระเป๋าจากหมอนั่น แต่เพราะความเมาทำให้ฉันกลับเซลงไปซบอกหมอนั่นแทน ไม่อยากจะยอมรับ แต่กลิ่นตัวหอมเป็นบ้าเลยไอ้หมอนี่!!!

          ‘ไม่ต้องรีบร้อนอยากกินฉันขนาดนั้นก็ได้น่า

          ณ.วินาทีนั้นฉันแทบอยากจะข่วนหน้ากวนๆ ของหมอนี่ให้มีรอยแผลเป็นทางยาวจริงๆ! กล้าพูดมาได้ว่าฉันอยากกินเขา เฮอะ! ไม่เคยเจอผู้ชายที่ไหน พูดจาเอาแต่ได้เท่าหมอนี่มาก่อนเลย

          ‘ใครอยากกินนาย ปล่อยฉันนะ!!’

          ‘ปล่อยแน่...แต่ขอดูบัตรก่อนนะ ^_^’

          หมอนั่นรั้งเอวฉันเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างก็คว้านหาของในกระเป่ายกใหญ่ ฉันโวยวาย และพยายามดิ้นไปมา แต่มันกลับทำให้หมอนั่นออกแรงกับฉันมากขึ้นเท่านั้น ส่วนยัยมะปราง...โดนเพื่อนตี๋ๆ ของหมอนั่นลากไปทำบ้าอะไรก็ไม่รู้

          สถานการณ์เลวร้าย ขนาดประกาศพ.ร.บ.ฉุกเฉินได้เลย!!!

          ‘นางสาวมณิสรา...’แล้วในที่สุด ก็เจอจนได้!!! ‘เธอเกิดหลังฉันสองปีนะน้องสาว ^^’
‘ฉันไม่ใช่น้องนาย!!!’

          ในจังหวะที่หมอนั่นผ่อนแรง ฉันคว้าบัตรประชาชน และกระเป๋า พร้อมกับดันตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของเขา ฉันขอจำไปจนวันตายเลย...คนอย่างหมอนี่...ฉันจะไม่ขอเจอเป็นครั้งที่สองแน่!!!

          ‘Good Bye Bad Guy!!!’

          ฉันเดินกระแทกส้นก่อนไปลากยัยมะปรางออกมาจากไอ้หนุ่มตี๋นั่น ด้วยความเซ็งสุดชีวิต อีกเดี๋ยวฉันคงได้ขึ้นBlack Listไม่ได้เข้ามาเหยียบXXX Pubอีกแน่ ช่างมันสิ! ผับในประเทศไทยมีเป็นร้อยเป็นพัน ทำไมฉันต้องแคร์มันด้วย

          กะอีแค่ผับ ที่ทำให้ฉันได้มาเจอผู้ชายน่ารังเกียจพรรค์นี้!!!



          “เมื่อคืนไปไหนมา?”

          ภาพเมื่อคืนหายไป พร้อมๆ กับที่ภาพในตอนนี้เข้ามาแทนที่ ฉันหันไปตามเสียงเรียกก็เจอกับท่านผู้กำกับ กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ อยู่ที่โต๊ะกินข้าว ข้างหน้ามีชามข้าวต้มวางไว้สวยงาม บ่งบอกว่ายังไม่ได้ตักเข้าปากเลยสักคำเดียวสายตาเฉียบคม ไล่สายตาไปตามบรรทัดในหนังสือพิมพ์ โดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมามองคู่สนทนาเลย

          นั่นแหละ...พ่อฉัน!

          “XXX Pubค่ะ”

          ฉันยิ้มแย้มตอบพ่อ ราวกับว่าสถานที่ที่ฉันพูดมานั้น มันคือห้างสรรพสินค้าดีๆ นั่นเอง

          “งั้นเหรอ?”

          แต่ว่ายังไงซะ ท่านผู้กำกับก็ได้แต่บอกว่า ‘งั้นเหรอ?’ ก่อนวางหนังสือพิมพ์ไว้ข้างกาย และลงมือตักข้าวต้มกิน โดยไม่คิดจะดุด่าว่ากล่าว เหมือนที่ ‘พ่อ’ คนอื่นเขาทำ

          “แล้วสต๊อปไปไหน?”

          “บ้านเพื่อนมั่งค่ะ ไม่ได้ไปด้วยกัน”

          “อืม”

          ท่านผู้กำกับบอกเบาๆ และลงมือกินข้าวต้มต่อ ไม่พูด ไม่ถามอะไร เหลือเชื่อจริงๆ! นี่เหรอคือสิ่งที่คนเป็นพ่อเขาทำกัน!!

          เพราะยิ่งมองก็ยิ่งเคืองสายตา และเสียความรู้สึก ฉันเลยเดินขึ้นไปที่ห้องพระ หวังว่าการได้นั่งมองรูปคุณแม่ จะทำให้ฉันรู้สึกสงบจิต สงบใจขึ้นมาได้บ้าง

          ถ้าเป็นคุณแม่...ถ้าฉันทำขนาดนี้...ท่านคงจะดุด่า และไล่ตีฉันแน่ๆ ถึงแม้จะรู้สึกกลัว แต่ไม่รู้ว่าทำไม...ฉันถึงคิดถึงความรู้สึกสึกเหล่านั้นเหลือเกิน ความรู้สึกที่อย่างน้อยก็ทำให้เรารู้ว่า...ยังมีคนห่วงใยเรา

          “แม่ค่ะ...บนสวรรค์สบายดีไหมคะ หนูขอโทษนะค่ะที่เมื่อคืนไปเที่ยวผับอีกแล้ว หนูก็แค่...อยากให้คุณพ่อ...สนใจหนูบ้าง...ก็เท่านั้นเอง”

          ฉันกัดริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้ว ว่าถ้าคิดจะทำอย่างนี้ ฉันจะต้องไม่ร้องไห้คร่ำครวญหาคุณแม่ ต้องไม่เสียใจกับผลจากการกระทำของตัวเอง เพราะมันคือสิ่งที่ฉันเลือก

          เด็กมีปัญหา...ที่พ่อไม่เคยแคร์!!!
 



          “จะไปโรงเรียนแล้วเหรอ?”ตอนที่ลงมาจากบนห้องคุณพ่อที่คาดว่าออกไปทำงาน ถามฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย

          “ใส่ชุดนักเรียนอย่างนี้ คงไปเที่ยวมั้งคะ”

          “ไม่ต้องย้อน”

          “ก็อย่าถามให้ต้องย้อนสิคะ ^^”

          ฉันยิ้มใส่พ่ออย่างมีชัย หวังจะได้ยินคำด่าอีกสองสามประโยค แต่พ่อกลับส่งสายตาดูแคลนมาให้ ก่อนเดินสวนออกไปขึ้นรถที่รองผู้กำกับมารับ หึ! รังเกียจเหรอ? เชิญรังเกียจไปเถอะ...หนูจะได้ตายตามแม่เร็วๆ!!
ปี๊นๆ!

          “มารับแล้วจ้า ^O^”

          และก่อนที่ฉันจะทันได้ทำบ้าอะไรลงไป มะปรางก็ชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างรถ และส่งเสียงเรียกฉันเสียงเจื้อยแจ้ว ฉันล็อคบ้าน และตรงไปขึ้นรถของยัยมะปราง

          “ทะเลาะกับพ่อมาอีกแล้วเหรอ?”

          พอออกรถไปได้ไม่เท่าไร มะปรางก็ถามขึ้นมา ทำให้อารมณ์ของฉันที่กำลังเย็น ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง!

          “เรื่องของฉัน อย่าถามมากเรื่องจะได้ไหม -_-^”

          “ก็ฉันเป็นห่วงนี่ -*-”

          “เก็บความหวังดีของแกใส่สมองไปเถอะ”

          “เราเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้วนะรีเพลย์ เลิกพูดจาเหมือนฉันเป็นคนนอกได้ไหม -_-^^”

          “ใจเย็นไว้ครับคุณหนู”

          คนขับรถของมะปรางพูดพลางส่งยิ้มมาให้เรา ยังงี้แถวบ้านเรียกอะไรนะ J?

          “เสื...อุ๊บ!”

          “ค่าลุง แฮะๆ TT^TT”

          มะปรางปิดปากฉันอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอย่างที่ปากคิดออกมา ให้ตายสิ! ฉันเมนส์จะมาหรือไงนะ รู้สึกหงุดหงิดชะมัดเลย ไม่สิ! ฉันหงุดหงิดเพราะไอ้บ้านั่นต่างหาก โอ๊ย!! แล้วทำไมฉันต้องไปนึกถึงหมอนั่นด้วยนะ พอกันที! ลบหมอนั่นออกไปจากหัวเดี๋ยวนี้!!!

Talk
          ใครเล่นเด็กดีก็เข้าไปอ่านต่อได้นะค่ะ เพราะที่นั้นจะอัพไว้เยอะกว่าที่นี้ 4 ตอน สถานะก็หยุดอัพแล้วค่ะ เพราะมีเหตุจำเป็นนิดหน่อย ชอบไม่ชอบยังไงก็คอมเม้นท์บอกด้วยนะค่ะ ^O^

  

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 161 ท่าน