Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
บังเอิญ...แน่เหรอ???
8
27/03/2555 09:15:26
543
เนื้อเรื่อง

7
บังเอิญ...แน่เหรอ???

 
                         “อ้าว!ไม่อยู่เหรอเนี่ย งั้นเอาวางไว้ตรงนี้คงไม่เป็นไร”
                         พูดแล้วพี่แกก็เดินเอาหนังสือไปวางไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือ พลางเกาหัวงงๆ และเดินตรงมาที่ประตู ทำให้ฉันกับ  เยซุนต้องกลั้นหายใจอีกรอบ
                         “...”
                         “...”
                        “ถ้ามันหล่นล่ะ จะทำยังไง”
                        อ้าว! อย่าเพิ่งมาสงสัยอะไรเอาตอนนี้เลย ขอร้องเถอะค่ะพี่ชาย please  ~
มือเยซุนก็เริ่มจะอยู่ไม่เป็นสุขแล้วด้วย แง~ ถ้าพี่ชายไม่ออกไปตอนนี้โบลาต้องเสร็จไอ้ที่ยืนกอดโบลาอยู่ตอนนี้แน่ๆ
เยซุนเริ่มซุกไซ้ซอกคอฉันแล้วอ่า...กรี๊ด!!!! อีตานี่มันเสือซ่อนเล็บนี่เอง เอาไงต่อดี (วะ) เนี่ย
                         ในที่สุดพี่ชายก็เลิกสงสัยและเดินออกไป
                        ปัง!
                        พลั่ก!!!
                        พอพี่ซันจินเดินออกไปฉันก็ผลักอกซันจินออกทันที เมื่อกี้...เขากำลังจะ....กับฉัน....กรี๊ดดดดดด เกือบไปแล้ว ฮู้!!!
                        “นายเป็นอะไรของนาย”
                       นายอย่ามาทำเป็นเหมือนคิดอะไรกับฉันทั้งที่นายไม่ได้มีความรู้สึกอย่างนั้นเลย...มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก...ฉันรู้ เพราะถึงยังไงฉันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่นายอยากจะเอาไว้เป็นของเล่นแก้เซ็ง ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นฉันคงจะไม่ยอมแน่
                       “เปล่า แค่อารมณ์มันพาไปน่ะ”
                       เขาตอบออกมาหน้าตาเฉย เหอะ! อารมณ์มันพาไปงั้นเหรอ ฉันไม่ได้เหมือนผู้หญิงที่นายเคยผ่านมาพวกนั้นหรอกนะเยซุน
ฉันเกลียดนาย!!!
                        “ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้”
                        ฉันชี้มือไล่เขาได้เพราะตอนนี้เราสองคนไม่ตัวติดกันเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
                       “เธอเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยงั้นสินะ”
                       ฮึก...ฮึก...ฮึก
                       “ชะ...ใช่...ฉัน...”
                       “พอเถอะ ฉันเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังจะพูด”
                       “นายไม่เข้าใจ”
                      ฉันรั้งแขนเขาไว้ทันก่อนที่เขาจะหันกลับมาทำหน้าเย็นสาใส่เหมือนเดิม เหมือนกำลังปิดบังความจริงบางอย่างที่เขาไม่อยากให้ฉันรู้เอาไว้อยู่...แต่แววตาก็ซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ไม่มิด...ฉันรู้ เพราะฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน
                       “เธอจะเอายังไงกันแน่”
                       เขาตวาดลั่น
                       “ฉันอธิบายได้นะ”
                       “เธอจะมาอธิบายอะไรอีก ฉันไม่อยากฟัง”
                       “แต่นายต้องฟัง”
                      “ไม่!!! เธอเคยรู้อะไรมั้ย”
                      “...”
                      “ฉันเกลียดคนโลเลมากที่สุด โดยเฉพาะถ้าผู้หญิงคนนั้นคือเธอ...โบลา”
                      “นะ...นาย!!!”
                      “ฉันเกลียดเธอ!!!”
                      “...”
                      ปัง!!!
                      เยซุนเดินออกไปแล้ว...ทิ้งให้ฉันนั่งสะอื้นอยู่เพียงลำพังภายในห้อง ความรู้สึกสับสน มึนงง ไม่แน่ใจและอะไรอีกหลายๆ อย่างทั้งหมดถาโถมและพัดกระหน่ำเข้ามาในใจฉันให้เจ็บปวด เขาจะรู้สักนิดมั้ยนะว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขามันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว...
ฉันชอบนาย...เยซุน
                      ~ ~ I’m gonna be ok (Gonna be ok) I’ll be ok (Gonna be ok) baby without you, baby without you♪~♪~
เสียงเรียกข้าวของโทรศัพท์ดังขึ้นอีกรอบ นักธุรกิจก็ไม่ใช่ สายเรียกเข้าอะไรจะป่านนี้ฟะ
                      ติ๊ด!
                      “ฮัลโหล”
                     (หวัดดี นี่ฉันอาชิไง ยังจำได้รึเปล่า)
                      อะ...อาชิงั้นเหรอ? นึกว่าหายหัวไปไหนแล้วซะอีก เด็ก skill คนแรกที่ฉันรู้จักและอยากจะสนิทสนมเป็นเพื่อนด้วย (ก็เขาหล่อนี่นา)
                      “อาชิงั้นเหรอ อือ แล้วมีอะไรอ่ะถึงได้โทรมาหาฉันได้”
                     (คิดถึงน่ะ)
                     “แหว่ะ! จะบอกได้ยังว่ามีอะไร”
                     (วันนี้ไปกินไอศกรีมกันที่ร้าน XXX)
                     “ก็ได้ แล้วเจอกัน”
                     (ครับผม)
                      ติ๊ด!
 
                     ฉันผลักประตูร้านไอศกรีมเข้ามาสอดส่องสายตาหาอาชิ ไม่นานก็เจอเพราะเจ้าตัวออกจะดูโดดเด่นนั่งอยู่ตรงมุมข้างกระจกใสนั่น วันนี้อาชิดูหล่อเหมือนครั้งก่อนที่ฉันเจอ จะต่างก็แค่วันนี้เขาใส่เสื้อยืด กางเกงสแล็กซ์เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้ (คนหล่อ) อย่างนายนี่ดูจืดเลย...อย่างเช่นเยซุนก็เหมือนกัน...ความหล่อนะ คิกๆ
                     พออาชิเห็นฉันก็โบกไม้โบกมือให้ ทำอย่างกับไม่เคยเจอ (คนสวย) แบบฉันงั้นแหละ ถ้าสังเกตดูดีๆ นายนี่นิสัยเหมือนจีโฮมากๆ เลย
ไม่ใช่อะไรหรอก...ปัญญาอ่อนน่ะ
                    เราสองคนทานไอศกรีมและพูดคุยกันอยู่สักพัก หางตาฉันก็เหลือบไปเห็นโต๊ะข้างๆ ที่แขกผู้มาเยือนคู่ใหม่เพิ่งจะนั่งลงพอดี เป็นไปได้ยังไง...เยซุน อะไรจะบังเอิญขนาดนี้ ร้านไอศกรีมมีตั้งมากมายทำไมเขา (กับยัยบิ๊กมิ้วค์) นี่ไม่ไปกินที่ร้านอื่นที่ไม่มีฉันอยู่ด้วยนะ
เซ็งชะมัดญาติ...
                    ก็ฉันเพิ่งจะทะเลาะกับเขามาหยกๆ นี่นา จะให้ทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไง
แต่เขา...
                   “บังเอิญจัง! เจอคนที่ไม่อยากจะเจอ”
นั่นไง! นั่งไม่ทันไรก็ขัดคอซะแล้ว นายลืมเอาโซ่ผูกคอมารึไง (วะ)
                   “...”
                   “ใครเหรอคะซุน”
                  ยัยบิ๊กมิ้วค์ถามพลางกอดแขนเยซุนออเซาะ ชิ! อิจฉาตายแหละ
                  “คนที่ไม่อยากจำน่ะ อย่าไปสนใจเลย”
                  “...”
                  อยากจะจำคนอย่างนายตายแหละ เหอะๆ ฉันพยายามกลั้นหยดน้ำตาที่เตรียมจะไหลออกมาเมื่อไหร่ก็ได้...ถ้าเกิดอ่อนแอให้มันเก็บไว้ข้างใน ฉันจะไม่มีวันแพ้คนอย่างเขาหรอก
                  ฉันจะต้องไม่อ่อนแอกับอีแค่คำพูดทุกคำที่เขาพูดถากถาง ทำร้ายจิตใจฉันแค่นี้หรอก ฉันไม่ได้ง่ายเหมือนคนอื่น...จำไว้!!!
                  “อาชิ”
                 “หือ”
                 “เราไปที่อื่นกันเถอะ ไหนนายบอกว่าจะพาฉันไปขี่จักรยานเล่นที่สวนสาธารณะไงล่ะ”
                 “เอ่อ...”
                  อาชิอึกอัก
                 “ไปกันเถอะ”
                  “อือๆ”
                  ฉันรีบคว้าข้อมืออาชิให้ตามออกมาจากร้านด้วยความเร็ว เจ้าตัวดูจะงงๆ ที่จู่ๆ ฉันก็ชวนไปขี่จักรยานด้วย ก็แน่ละ นั่นมันเป็นแผนที่ฉันคิดขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ เมื่อกี้นี้เองล่ะ
                  เมื่อเราสองคนมาถึงสวนสาธารณะสักพักใหญ่ ไอ้จักรยานน่ะก็ไม่ได้จะมาขี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ฉันเลยเลือกนั่งเล่นอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ๆ นี่แทน เพื่อคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมาอีกครั้ง
                 อาชินั่งลงมานั่งข้างๆ ฉัน ทั้งๆ ที่เขาและฉันเพิ่งจะรู้จักกัน แต่ทำไมเขาถึงทำดีกับฉันขนาดนี้ ฉันว่าคนหล่อๆ อย่างเขาคงจะไม่โง่เง่าที่จะมาจมปลักอยู่อย่างกับฉันหรอกเชื่อสิ
                 “อาชิ”
                 ฉันเรียกเขาเสียงเบา
                 “มีอะไรล่ะ”
                 “...”
                 “...”
                 “...”
                 “ถ้าเธอยังไม่อยากเล่าอะไรตอนนี้ก็ไม่ต้องฝืนมันหรอก ฉันรู้หรอกนะ งั้นมาฟังเรื่องของฉันดูบ้างมั้ยล่ะ”
เขาปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม
                “ขอบใจนะ”
                “เลิกจ้องฉันแบบนี้เหอะน่า”
                อาชิใช้มือดันหน้าฉันให้หันออกไปมองทางอื่น
                “เขินล่ะสิท่า”
                “เฮอะ! ใครว่า คนหล่ออย่างฉันออกจะเพอร์เฟ็กต์”
               “จ้า คิกๆ”
               อาชิเล่าให้ฉันฟังว่าไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่มีหล่อเหลา (อย่างกับเจ้าชาย) แต่ยังมีเพื่อนที่เหลือของเขาอีกตั้งห้าคนที่หล่อไม่แพ้กัน อ๊ะ! นี่มันเท่ากับพวก White*Black เลยนี่นา มิน่าล่ะ...
ฉันชักอยากจะเห็นหน้าพวกที่เหลือแล้วสิว่าจะหล่อเหมือนที่อีตาอาชิโฆษณาไว้รึเปล่า???
อยากเห็นเดี๋ยวนี่อ่า...(นั่นไง! โรคหื่นกำเริบอีกละ)
 
               พอกลับมาถึงบ้านฉันก็ตรงดิ่งขึ้นห้องนอนทันที และก็ไม่ต้องคิดว่าฉันจะให้อีตาพวก White*Black ขนอาหารมาทานที่ห้องของฉันอีก เพราะฉันจัดการขอร้องอ้อนวอนพี่ชายเรียบร้อยแล้ว พี่เขายังถามอีกนะว่าทำไมถึงปฏิเสธ จะอะไรซะอีก~ พวกคุณผู้อ่านทั้งหลายลองคิดดูสิว่ามันจะโอเวอร์ขนาดไหน ยิ่งพวกนี้หน้าตาคลับคล้ายคลับคลาเหมือนเกาหลีอยู่ด้วย ฉันก็ใช่ว่าจะหน้าตาไม่สวยอะไรที่ไหน เกิดมีหนึ่งในนั้นตาบอด เอ๊ย! ตาถั่ว อ๊ะ! ตาต่ำ เฮ่ย! ตาถึงมาชอบฉันขึ้นมาล่ะ ฉันจะไม่โดนสะกรัมก่อนนิยายจะทันแต่งจบรึไง
                  ทุกคนคงจะไม่ชอบนางเอกเป็นผีหรอกนะ (ขอร้อง^^)
                  เอ๊ะ! นั่นโน้ตอะไร
                  ฉันนั่งลงบนเตียงและหยิบโน้ตขึ้นมาอ่านทันทีด้วยความสอใส่เกลือกตั้งแต่เกิด
แป่ว...ไหนเป็นงี้ฟะ!!!
 
                  To…Parabola^^
                 พี่ชายฝากเอาสมุดพวกนี้ไปให้เยซุนที่ห้องด้วยนะครับ เห็นเขาบอกว่ารีบมาก (ห้องหมอนั่นเปิดไม่ได้) ตอนเย็นพี่ชายคงจะได้กลับถึงบ้าน

                                                                                                                                                                                               By…Sunjin 

 
                  ง่ะ! พี่ชายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
                  คนอื่นไม่มีให้ใช้แล้วรึไงกัน ทำไมคนๆ นั้นจะต้องเป็นฉันด้วย แค่วันนี้มันยังไม่พออีกรึไงกับความเจ็บปวดที่เขาทำเอาไว้กับฉันน่ะ แล้วฉันจะทนได้สักเท่าไหร่กันเชียว
                  ก๊อกๆ
                   ...เงียบ หรือว่าจะไม่อยู่???
                  ก๊อกๆ
                  ...ชัวร์ ไม่อยู่แน่นอน!!!
                  แอด~
                  ฉันเปิดประตูห้องเยซุนเบาๆ เพิ่งจะได้เข้ามาก็คราวนี้ ไม่ยักรู้ว่าห้องเขาจะจัดได้เนี้ยบขนาดนี้ สีดำหมดห้องซะด้วย ทำเป็นที่ระลึกในงานตัวเองรึไง (วะ)
มือฉันวางสมุดเอาไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือเรียบร้อย ห้องเขามีระเบียงข้องนอกด้วยเหรอเนี่ย คิดแค่นั้นฉันก็เดินรูดม่านสีดำๆ นี่ออกทันที
                  ผ่าง!!!
                  นี่มัน...
                  เป็นไปไม่ได้!!!
                  หลังม่านที่ว่ามันซ่อนอุปกรณ์วาดภาพทั้งหมดเอาไว้ และภาพที่ปรากฏขณะนี้ในสายตาฉันมันคืออะไรกัน ฉันจัดการพลิกกระดาษดูก็เห็นภาพที่เหมือนกันอีกประมาณสามสี่ภาพเห็นจะได้ จะต่างก็แค่คนในภาพอยู่ในกิริยาท่าทางที่แตกต่างกัน
ฉันจะไม่ตกใจอะไรเลย ถ้า...
                ...ภาพพวกนี้มันไม่ใช่รูปฉัน!!!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 387 ท่าน