Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Prince Darling ภารกิจร้ายปล้นหัวใจเจ้าชายที่รัก
N 3 ziitu
>>> ...แขนของนายลูเคียส ...<<< 5
6
25/03/2555 14:14:06
538
เนื้อเรื่อง

 5
แขนของนายลูเคียส!!

             เช้าวันอาทิตย์ที่แสนสบายสมควรที่จะนอนอ่านหนังสือพร้อมกับจิบชารสชาติหอมหวานอยู่ที่ห้องเปิดเพลงคลาสสิกคลอไปกับสายลม  แต่!กลับกลายเป็นว่าฉันต้องแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าไก่ยังไม่ทันหอนเลย(ไก่บ้านไหนหอน - -*)อีตาลูเคียส์ตัวดีกลับลากฉันออกมาจากที่นอนพร้อมทั้งขู่ว่าถ้าฉันอาบน้ำนานเกิน 10 นาทีหมอนั่นจะมาช่วยอาบให้ = =*
             “นายปลุกฉันแต่เช้าเนี่ยจะให้พาไปโรงพยาบาลประสาทหรอ”  -_____-*
             “เปล่า แค่วันนี้เธอต้องเป็น ‘แขน’ของฉัน เท่านั้นเอง” 
                ประโยคสั้นๆที่ฉันคิดว่าไม่มีอะไรมากมายกลับทำให้ตอนนี้ฉันอยากเอาสากทุบหัวหมอนี่ตั้งแต่อยู่ในห้องสะจริงๆ = =* แขนของฉันงั้นหรอ ไอ้บ้าเอ๊ย!!  ตั้งแต่เช้านายหัวแดงเนี่ยไม่เคยจะหยุดใช่แขนเกิน3นาทีตั้งแต่เปิดประตูห้อง ยันเปิดประตูห้องน้ำให้หมอนี่
                “หิวแล้วล่ะแขนของผม”  ยะ อย่ามาทำเสียงน่ารักใส่ฉันอีตาบ้า  -///-
                “หิวนายก็ไปหาอะไรกินสิ บอกฉันนายจะหายหิวหรอไง” =///=
                “ถ้าฉันได้กินเธออาจจะหายหิวก็ได้นะ ลองม๊ะ!!” 
                “ไอ้โรคจิต” >///< ฉันว่าพลางกะทืบเท้านายนั่นไปเต็มรัก ฮึ !!คิดจะกินฉันหรอ ไวไปร้อยปีย่ะ
                ฉันจัดการลากนายหัวแดงเข้าไปในร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ใกล้ที่สุดด้วยความอับอายหลังจากนายนั่นร้องเป็นเป็ดถูกเชือดหลังจากโดนฉันเหยียบเท้า = =*
                “นายนี้มันใจเสาะชะมัดเรย” ฉันบ่นอุบอิบแต่หมอนั่นกับส่งสายตาแบบว่า ‘ฝากไว้ก่อนเหอะยัยโหด’มาให้
                หลังจากที่สั่งอาหารไปสักพักซูชิชุดใหญ่ก็มาปรากฏแก่สายตาฉันลงมือกินอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนสายตาที่เหมือนลูกหมาตัวน้อยๆส่งมาให้ แต่กินไปได้สักพักคนตรงหน้าก็ไม่ยอมแตะต้องอาหารสักที่ นายจะมาไม้ไหนอีกนะเนี่ย เฮ้อ!!
                “มือนายเป็นหงอยหรอไง ปากก็บ่นว่าหิวแต่กลับปล่อยให้ฉันกินคนเดียว ประสาท!!!”
                “ก็เธอเอามือฉันไปใช้กินคนเดียวแล้วฉันจะใช้มือไหนกินเล่า ยัยเซ่อ” ลูเคียสพูดงอลๆ
                “งั้นก็เรื่องของนาย ฉันกินเสร็จแล้วจ่ายเงินให้ด้วยล่ะ”
                “เธอจำได้ไหมว่าเบอร์ของชมรมหนังสือพิมพ์โรงเรียนเบอร์อะไร” หลังจากเงียบไปสักพักนายหัวแดงก็หยิบโทรศัพท์มากดอะไรก็ไม่รู้ พร้อมกับเอ่ยปากถามถึงเบอร์ของหนังสือพิมพ์โรงเรียน หิวจนเพี้ยนไปแล้วหรอไง
                “นอกจากประสาทแล้วนายยังความจำแย่อีกหรอเนี่ย 02-787xxxx”หมอนั่นหันมายิ้มเจ้าเหล่พร้อมกล่าวขอบคุณเบาๆ ก่อนหันไปกดโทรศัพท์ต่อ
                “ว่าแต่ส่งข้อความรูปภาพกี่บาทเนี่ย”  อ๊ะ!!ไอ้ปีศาจเจ้าเหล่
                “นี่ คิดจะแบล็กเมล์ฉันหรอไง “
                “อ้ามมมม ^O^”
                ชิ! ฉันยัดซูชิเข้าปากนายหัวแดงอย่างไม่เต็มใจ คอยดูเถอะสักวันนายจะพบว่าตื่นเช้ามาโทรศัพย์ของนายจะกลายเป็นศพลงข่าวหน้าหนึ่งไทยรัฐ !!หลังจากเสียเวลานั่งป้อนอีตาหงอยหัวแดงได้สักสามชาติ หมอนี้ก็ได้ฤกษ์อิ่มสะที่ นี้มันท้องคนหรือท้องวัวกันแน่เนี่ยนั่งป้อนจนแขนชาแถมคนในร้านยังซุบซิบกันอย่างไม่เกรงใจฉันเลย อีตาลูเคียสก็แทนที่จะช่วยแก้ข่าวกลับส่งสายตาหวานหยดมดยังอายมาให้ฉันอีก -^- อ๊อย!
                “ทั้งหมดแปดร้อยห้าสิบบาทถ้วนค่ะ แต่โปรโมชั่นของร้านเราตอนนี้คือคู่รักที่ถ่ายรูปคู่ไว้ให้ทางร้านจะลดให้10%ค่ะ สนใจไหมค่ะ”
                “สนใจครับ (^^)”
                “งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ”
                ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยให้ตายดิ ยัยพนักงานตาถั่วคิดว่าฉันกับนายลูเคียสเป็นแฟนกันนอกจากหมอนั่นจะไม่แก้ข่าวยังตกลงเอออ่อไปกับยัยถั่ว(นางเอกเริ่มพาล)นั่นอีก!!
                “เอาล่ะนะค่ะ หนึ่ง สอง สาม แชะ แชะ แชะๆๆๆ “
                หลังจากยัยถั่วนั่นถ่ายรูปฉันกับนายลูเคียสจนหนำใจแล้วก็บอกให้ฉันไปนั่งรอที่โต๊ะ ไม่ต้องรอให้เชิญรอบสองฉันก็ฉันก็เดินกลับมานั่งโต๊ะด้วยอารมณ์ไม่สู้จะดี - -*ยัยพนักงานถั่วนั่นคุยอะไรกลับนายหัวแดงสักพักก็จัดการเช็คบิลพร้อมส่งซองสีน้ำตาลให้เขา ลูเคียสเก็บซองไว้ในกระเป๋ากางเกงอย่างมีพิรุส หมอนี่มันสั่งยาพิษมาไว้ลอบสังหารฉันหรือป่าวเนี่ย!!  ชังเหอะไม่อยากจะสนใจ เชอะ
                “นี่นายจะกลับหอยัง ฉันเหนื่อยจะตายแล้วนะเนี่ย” ที่จริงฉันรู้สึกแปลกๆกลับสายตาของเขาต่างหาก
                “ไปที่ๆหนึ่งกลับฉันก่อน”
                                ตอนนี้ฉันมาอยู่ที่หน้าร้านขายอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ซึ่งเป็นรวมของอำนวยความสะดวกทุกชนิดรวมทั้งเครื่องมือสื่อสารทีทันสมันอีกด้วย
                “เธอชอบอะไรระหว่างกำไลกับสร้อย”
                “อะไรของนาย = =*”
                “เธอชอบอะไรระหว่างกำไลกับสร้อย”
                “ประสาท!”
                “เธอชอบอะไรระหว่างกำไลกับสร้อย”
                “นี่ ถามอย่างเดียวก็ได้ไม่ต้องเอาหน้านายมาใกล้ฉัน”
                “เธอชอบ…”
                “กะกำไล!!”
                “ฮึ ”
                “นายมันกวนประสาทที่สุดเลยอีตาบ้า!!”
                “^^”
                อ๊ากกกกกก!!ฉันอยากจะกรี๊ดเป็นภาษาอาหรับ ทำไมนายนั่นถึงได้กวนประสาทฉันขนาดนี้นะถ้าฉันตอบช้าอีกสองวินาทีหน้าของเราคงได้ติดกันเป็นปลาทองโก๋แน่ๆ >.,< แล้วฉันจะทำหน้าหื่นทำไมเนี่ย !!
                “คิดไรอ่ะยัยโรคจิต”
                เออ!!นี่ฉันเหมอขนาดตัวอันตรายอยู่ใกล้แค่เอื้อมยังไม่รู้ตัวเรยหรอเนี่ย ยึ๋ย!
                กริ๊ก!
                “อ๊ะ! นายทำอะไรน่ะ”
                อยู่ดีๆนายลูเคียสก็เอากำไลที่สั่งทำพิเศษพร้อมสลักชื่อ‘ LK & VP ‘  มาใส่แขนฉันโดยที่ฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยสักนิด คิดว่าฉันจะยอมใส่ของของนายหรอไง = =    แต่ทำไมมันถอดไม่ออก !
                “ชาตินี้เธอก็ถอดมันไม่ออกหรอก นอกจากฉันจะปล่อยเธอเองและมันคงไม่มีวันที่ฉันจะปล่อยเธอไป”
                “นะ นายหมายความว่าไง - -*”
                “เอิ่ม หมายความว่าฉันไม่มีวันที่จะปล่อยของเล่นอย่างเธอไปไง ฮ่าๆๆๆ” _ _’
                ฉันไม่อยากจะเชื่อหมอนี่เลยให้ตาย = =! ฉันไม่ใช่ของเล่นของเขาจริงๆสะหน่อยไม่เห็นต้องมาตีตราจองขนาดนี้เลย คอยดูนะถ้าฉันลบรูปเส็งเครงนั่นได้เมื่อไรหมอนั่นจะไม่ได้เข้าใกล้ฉันอีกเลย คอยดู!



เม้นและโหวตคือกำลังใจของไรเตอร์น่ะค้าา ขอบคุณที่สละเวลาเข้ามาอ่านค่ะ ^^!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 439 ท่าน