Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Tricky Boy รักล้นๆเต็มหัวใจให้นายเจ้าเล่ห์
Phwang-ka
Miss...(แก่หงำหงึก)
6
24/03/2555 15:31:03
510
เนื้อเรื่อง

5
Miss…(แก่หงำหงึก)

 
           พวกเรานั่งเรียนตามที่นั่งของตัวเอง ชั่วโมงนี้เป็นคาบเรียนวิทยาศาสตร์ ซึ่งมันเป็นวิชาที่ฉันเกลียดมากที่สุด เวลาสอบทีไรฉันไม่เคยทำไอ้วิชานี้ได้สักที แล้วนี่อะไรกัน คุณแม่แก่ (หงำหงึก) นี่ก็พล่ามไปหยุดสักที ปวดหัวจริง!
           จู่ๆ มิสแก่หงำหงึกก็หยุดพล่ามและหันหน้ามาที่เขา...เยซุน...
           “วลัญช์ เธอลองอธิบายภาพหินที่ 134 กับ 140 ดูซิ”
เยซุนลุกขึ้นยืนเตรียมจะตอบ นี่เขาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ยักรู้แฮะ คราวหน้าคงต้องแอบถามพี่ชาย เขาก้มหน้าลงมองภาพในหนังสืออีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ
            “ภาพที่ 134 คือแร่บอกไซด์ มาจากเมืองบ๊อกซ์ ประเทศแคนาดา ส่วนภาพที่ 140 คือแร่ไบโอไทต์ ตั้งชื่อเป็นเกียรติแก่ J.B. Biot นักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส”
             แปะๆ แปะๆ
พอเขาตอบเสร็จ เพื่อนๆ ในห้องรวมทั้งฉันต่างก็พากันปรบมือให้เขายกใหญ่ เก่งอะไรขนาดนี้ฟะ วันๆ เห็นแต่ไปแข่งรถ ควงสาว แล้วอีตานี่เอาเวลาไหนไปอ่านหนังสือกันนะ
             แปลกจริงๆ
             “ไม่เสียแรงที่เธอเป็นถึงลูกท่านผู้อำนวยการ” มิส (แก่หงำหงึก) พูดชมเยซุนเปรยๆ อย่างวางท่า ก่อนที่จะขยับปากพูดต่อ “ทุกคนฟังครู ให้จับคู่ตามอิสระและไปหาประวัติของนักวิทยาศาสตร์ของประเทศต่างๆ มาให้หมด แล้วเจอกันคาบหน้า”
              ง่ะ!
              จับคู่งั้นเหรอ...แล้วห้องนี้ฉันรู้จักใครบ้างกันล่ะเนี่ย ยกเว้นก็แต่พวก Whitt*Black และซูชิ
              พรืด~พรืด~
              ทุกคนในห้องต่างพากันจับคู่กันเกือบหมดแล้วหลังจากที่มิสหงำหงึกนั่นสั่งจบก็เดินเฉิดฉายสะบัดก้นอันงามงอนออกจากห้องไป แต่ฉันล่ะจะจับคู่กับใครเนี่ย พี่ยูวอนก็จับคู่กับจีโฮไปแล้วเรียบร้อย ส่วนสองคนที่นั่งขนาบข้างฉันเนี่ยไม่ต้องพูดถึง ยังไงพวกเขาก็ต้องคู่กันชัวร์...พี่จองวา เชจุง
หรือฉันจะคู่กับพี่ชายดีนะ...
              โป๊ก!
              “โอ๊ย! เจ็บนะ”
              ฉันเอามือลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ หลังจากที่จู่ๆ เยซุนก็หันมาเอามือดีดหน้าผากเข้าให้ เกิดบ้าอะไรอีกล่ะเนี่ย เรื่องเก่าฉันยังไม่หายงอนเลยนะ
แน่ะ! ยังจะมีหน้า (หล่อๆ) มามองอีก หน้าฉันมันเหมือนผู้หญิงในฝันของนายรึไงไอ้บ้านี่
             “เธอน่ะ คู่กับฉัน”
             เขากระซิบบอก
             “ว่าไงนะ!!!”
             ฉันเผลอตะโกนออกมาซะดัง ทำให้ทุกคนในห้องต่างมองมาเป็นจุดเดียว ซวยแล้วไงเรา
             “เอาตามนี้ ฉันจะไปรอที่ห้องสมุด”
เขาหันมาสั่งฉันก่อนที่จะเดินออกจากห้องเพื่อไปยังห้องสมุดตามที่เขาได้บอกฉันเอาไว้เมื่อกี้นี้ล่ะมั้งนะถ้าฉันเดาไม่ผิด พอหันกลับมาให้ความสนใจด้านในห้องดังเดิม ฉันก็ได้แต่อ้าปากค้างอยู่ท่าเดิม กลัวก็แต่ไอ้แมลงวันจะบินเข้ามาขี้ลงปาก
              อี๋!คิดอะไรอยู่เนี่ยฉัน
              “น้องสาวพี่มีคู่แล้วสินะ”
              พี่ซันจินพูดยิ้มๆ ง่ะ! ขนาดพี่ชายฉันก็เป็นไปกับเขาด้วย สงสัยคู่ของพี่ชายคงจะหนีไม่พ้นซูชิแน่ๆ แต่ฉันล่ะ? ต้องคู่กับอีตาเยซุน โอ้ววว~ อิมพอสสิเบิ้ล
              ผีต้องเข้าอีตานี่แน่ๆ
              ขอให้อยู่ไปตลอดเถอะ เพี้ยง!!
 
             11.30 AM
             ฉันวางแก้วนมเย็นลงบนโต๊ะที่เยซุนนั่งอยู่ ลืมบอกไปว่าโรงเรียนเราน่ะสามารถเอาอะไรมากินในห้องสมุดก็ได้ ไฮโซซะไม่มี
เขาเงยหน้าขึ้นจากกองหนังสือมามองหน้าฉันนิดหนึ่งก่อนที่จะเลื่อนแก้วนมเย็นของฉันไปอีกมุมหนึ่งของโต๊ะที่เรานั่ง ชิ! ทำมาเป็นรังเกียจนะยะอีตานี่ คนเขาอุตส่าห์มีน้ำใจยกเอามาให้ดื่มถึงที่ขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาทำท่ารังเกียจกันอีก
             “เอามาทำไม”
             ก็เอามาให้นายน่ะสิไอ้...
             “นายไม่หิวน้ำรึไง”
             เขาเงยหน้าขึ้นมาทำสายตาเย็นชาใส่ฉันก่อนจะตอบ
             “เธอไม่รู้รึไงว่าเวลาอ่านหนังสือน่ะเขาไม่ให้ดื่มน้ำเย็นๆ มันจะทำให้สมองของเราฝ่อ!!!”
             โห~ กระแทกมาซะเต็มหน้าเลยนะไอ้สมองฝ่อเนี่ย ด่าฉันทางอ้อมเหรอฮะ เอ...จะว่าไปแล้วมันก็ไม่ได้อ้อมเลยนะ กร๊าซซซซ~
              “งั้นก็ไม่ต้องกิน”
              ฉันเตรียมจะหยิบแก้วน้ำเอาไปทิ้งลงถังขยะ แต่เขาก็พูดพูดมาอีก
“ใครว่า...เสียดายของ”
              เขาคว้าเอามันคืน
              “ไอ้ขี้เก๊ก”
              หน็อย~ ใครกันนะมันว่าสมองจะฝ่อ เชอะ
              “สวยตายล่ะ”
              “...”
              ฮะ! ไอ้...ไอ้...บ้าเอ๊ย!!!
              ฉันอยากบีบคออีตานี่ให้ตายรู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ถ้าคิดอีกทีเกิดปล่อยให้อีตานี่ตายฉันต้องโดนจับเข้าคุก โดนรุมประณามว่าเป็นผู้หญิงใจจืดใจดำ เฮ้อ! คิดแล้วมันไม่คุ้มเลยอ่ะ
              งั้นเอาไว้คราวหน้า...ค่อยคิดดูอีกทีว่าจะฆ่าอีตานี่หรือจะเก็บเอาไว้ทำพันธุ์ เฮ่ย!กรี๊ดดดดดด ม่ายยยยยยย~ฉันเปล่าคิดนะไอ้ประโยคหลังน่ะ
ฉันเดินหอบหนังสือนำหน้านายเยซุนมาที่โรงอาหารที่ตอนนี้คนอื่นๆ รออยู่กันครบแล้วมั้ง! อีตานี่ก็เป็นยังไงกัน ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันหอบหนังสือปึกใหญ่หลายๆ เล่มพวกนี้คนเดียวเนี่ยนะ ชิ! ปีศาจยังไงก็ยังเป็นปีศาจอยู่วันยังค่ำ มันไม่มีทางจะเปลี่ยนมาเป็นเจ้าชายได้เลยใช่มั้ยนะ
              อา~ ไร้สาระอีกแล้วนะฉัน
              เอ๊ะ! นั่นมันยัยพวกหกคนที่มารุมทำร้ายตบตีฉันในห้องน้ำวันนั้นนี่นา แต่...ทำไมหน้าของยัยพวกนี้ถึงมีสภาพที่ดูไม่ได้ขนาดนี้ล่ะ ไปฟัดกับหมามารึไงนะ เห็นทีจะต้องเข้าไปถามข่าวคราวสักหน่อยดีกว่า
              “ไง”
              ฉันลองทักพวกหล่อนไป
              “เธอ!!!”
              ยัยหกคนพวกนี้ตะโกนผสานเสียงพร้อมกันแทบจะพร้อมเพรียง แถมยังทำสีหน้าเหมือนกำลังตกใจอะไรมากๆ อีกด้วย
               “ทานข้าวแล้วเหรอ”
               ฉันพยายามผูกมิตร พวกเธอแต่ละคนเอามือลูบแก้มตัวเองพลางถอยหลังกรูดเมื่อเยซุนเดินตามมาทันพอดี
               “อือๆ งั้นพวกฉันไปล่ะนะ”
               “อ้าว! จะรีบไปไหนกัน”
               ฉันตะโกนตามหลังพวกเธอแต่ก็ไม่เป็นผล ยัยพวกนั้นวิ่งหนีหายไปแล้ว
               “นายรู้มั้ย”
               ฉันหันไปถามเขา
               “ไม่รู้อะไรเลย”
               ตอบเสร็จเขาก็เดินไปที่โต๊ะประจำทันที อีตานี่ก็แปลก ยัยหกคนนั่นยิ่งแปลก ตกใจตอนเจอหน้าฉันยังมาพอ ดันไปตกใจตอนที่เยซุนเดินมาพอดีอีกหรือว่าเขาจะหล่อเกินไป...รึเปล่านะ
                อันหลังท่าจะจริงแฮะ
 
                วันนี้เป็นวันครบรอบเจ็ดวันแล้วสินะที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ วันนี้เป็นวันเสาร์พอดี เห็นพี่ชายบอกว่าจะพากันซ้อมเต้นเพลงในอัลบั้มใหม่ที่กำลังจะวางแผงในอีกเดือนถัดไป พวกเขาดูจะทุ่มเทกันมากในการฝึกซ้อม ไม่อยากจะบอกเลยว่าฝีมือสเต็ปแดนซ์ขั้นเทพเลยล่ะ ถ้าคิดดูดีๆ ฉันเหมือนกับได้ไปนั่งดูหนุ่มๆ 2pm ถึงเกาหลีเลย จะอะไรซะอีกล่ะ...ฉันเคยบอกทุกคนแล้วใช่มั้ยว่าพวกเขาแต่ละคนน่ะหน้าตาคล้ายกับสมาชิกแต่ละคนภายในวงน่ะ
                คิดแล้วก็แอบปลื้มอ่ะ
                “เป็นไงคะน้องสาวของพี่ นั่งตาค้างเชียว”
                พวกเขาหยุดพักการฝึก พี่ชายเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาถามและนั่งลงข้างๆ ฉันที่ยื่นผ้าเช็ดหน้าไปให้
               “ก็สนุกมากๆ เลยค่ะ”
                ฉันยิ้มแหยๆ ให้พี่ซันจิน ไม่ทันไรสายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปมองเห็นในสิ่งที่ไม่ควรจะเห็น
                อ๊ากกกกกกกก~
อีตานี่มันยังเป็นอยู่รึเปล่านะ ทำไมโหล่วววววว~ มากมายขนาดนี้ยะ และนั่น!!!
                มะ...ม่ายยยยยยยยยยยย
เยซุนเดินมาตรงทางที่ฉันนั่งอยู่พร้อมกับเลิกเสื้อกล้ามสีขาวที่เขาสวมอยู่ออก โอ้วววว~น่ากินเป็นดีแท้ แล้วนยี่ฉันคิดอาร๊ายยยยยยยย~
               กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
               ทั้งเหงื่อที่กำลังไหลไปตามตัวเขาเป็นทางยาวนั่นยิ่งทำให้ฉันไม่สามารถละสายตาออกไปจากตัวเขาได้ อีตานี่จะเซ็กซี่และเย้ายวนไปถึงไหนฟะ ตูยิ่งคิดตื้นๆ อยู่ด้วย
              “โบลา เป็นอะไรมากรึเปล่า”
              จู่ๆ พี่ยูวอนก็เดินเข้ามาถามฉัน
              “เปล่าๆ ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
              ฉันรีบพูดปฏิเสธ และไม่กี่วินาทีต่อมาพี่จองวากับเชจุงก็เดินเข้ามานั่งขนาบข้างฉัน ถ้าจะถามว่าพี่ซันจินไปไหนน่ะเหรอ...ตอบให้ก็ได้ว่าไปเข้าห้องน้ำอยู่ ส่วนจีโฮน่ะไปเอาน้ำใกล้ๆ กับโรงอาหาร (ที่นี่ก็มีแต่มันดันไม่กิน)
แล้วนี่พวกเขาสองคนจะมานั่งเบียดฉันทำม้ายยยยยย~ ที่นั่งมีตั้งเยอะตั้งแยะไม่ไปนั่ง คิดอะไรแผลงๆ อยู่รึไง (วะ)
               “นี่!!”
               เชจุงกระซิบ
               “หือ?”
               “เป็นมากนะเนี่ย...เธอน่ะ”
               อะไรกัน อีตานี่ก็อีกคน ฉันจะเป็นอะไรล่ะ ก็มานั่งดูพวกนายซ้อมเต้นซ้อมแดนซ์นี่ไง
               “ถ้าจะยังไม่รู้ตัวด้วยแฮะ อ้าว! ดูนี่ซะ”
               พี่จองวาพูดพลางกลั้นขำใหญ่
               หน้าฉันเหมือนหม่ำรึไงนะ
               พรึบ!!!
               กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
               ทำไมหน้าฉันที่สะท้อนเงาในกระจกมันถึงมีสภาพเป็นอย่างนี้ ใครก็ได้ช่วยบอกฉันที แง~ นี่ฉันออกอาการขนาดนี้เลยเหรอ แค่เห็นซิกซ์แพ็กส์อีตาเยซุนถึงกับกำเดาพุ่งเนี่ยนะ โอ้ววววว~ ก็ว่าทำไมนายเชจุงกับพี่จองวาถึงทำท่าทางแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
               อ๊ากกกกกกกกกกกก
               คงมีพี่ยูวอนอีกคนสินะที่เห็นมัน แล้วทำไมไม่บอกดีๆ ตั้งแต่แรกเล่า ปล่อยให้ฉันขายขี้หน้าชาวบ้านตั้งนาน โฮ ~
               ฉันแอบเห็นอีตาเยซุนอมยิ้มด้วยล่ะ แต่พอนายนั่นหันมาเห็นฉันที่กำลังจ้องเขาอยู่เขาก็กลับมาเก๊กหน้าขรึมเหมือนเดิม ชิ! ถ้าไม่ใช่เห็นซิกซ์แพ็กส์นายล่ะก็...ไม่มีวันที่ฉันจะกำเดาพุ่งหรอก คิดแล้วอยากย้อนเวลากลับจังเล้ยยยย แงๆ
              หรือว่าฉันจะแอบโทรศัพท์ไปหาโดราเอม่อนให้เขาช่วยล้วงกระเป๋าเอาของวิเศษออกมาช่วยฉันดีนะ เอ๊ะ! นี่ฉันกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่อ่ะ
ประสาทกินแล้วไง ฮือๆ
              พ่อจ๋า...มารับหนูกลับบ้านเราที T_T
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 257 ท่าน