Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
พี่ป่วน...น้องซ่า ไขคดีปริศนาลับ! ตอน : แม่น้ำเจ้าพระยา
-Donut-
ตอนที่ 4
5
23/03/2555 12:15:07
262
เนื้อเรื่อง

4

 
เด็กสาวเบิกตาโพลงเธอตกใจกับสิ่งที่เธอเห็นสุดขีด
 
...ศพที่นอนอยู่ลืมตาขึ้นมา!
เด็กสาวถอยหลังไปสองสามก้าวแต่ก็ยังคอยดูท่าทางของศพอยู่
ศพค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ
เด็กสาวมองการกระทำนั้นอย่างตกตะลึง บวกกับการที่เห็นว่าพวกพี่ชายของตนไม่มีท่าทางอะไรเปลี่ยนไป ยังคงงุ่นง่านกับงานอยู่
...พวกพี่มองไม่เห็นกันเหรอ?!
เด็กสาวเกิดอาการหวาดกลัวขึ้นมาทันใด
ศพหญิงสาวมองเด็กสาวครู่หนึ่งก่อนจะเหยียดยิ้มน่ากลัวออกมา
พลันเด็กสาวก็ต้องเบิกตาขึ้นเมื่อเห็นว่าหล่อนกำลังยื่นมือที่ขาวซีดนั้นไปยังพี่ชายคนโตของเธอ
เมื่อเด็กสาวได้สติเธอก็วิ่งเข้าไปผลักพี่ชายออก มือคู่นั้นจึงหยุดการเคลื่อนไหวไป
"เฮ้! ทำอะไรของเธอเนี่ย?!" อัฐตะโกนโหวกเหวกเมื่อจู่ๆก็ถูกน้องสาวของตนผลักออกแบบไม่บอกไม่กล่าว
“เงียบไปเถอะพี่!” เด็กสาววิตกกังวลอย่างมากจึงหันไปตอบพี่ชายอย่างรีบร้อน
...หล่อนจ้องทำร้ายพี่อัฐทำไม?!
“เป็นอะไรของเธอเนี่ยพิ๊งค์?!” อัฐพูดเสียงดังพลันจับไหล่ของเด็กสาวเอาไว้
“...พี่ไม่รู้อะไรหรอก” เด็กสาวหันไปตอบพี่ชายก่อนจะหันไปมองศพอีกที
หล่อนกำลังจ้องเด็กสาวด้วยความเกรี้ยวกราด คงเป็นเพราะเด็กสาวเข้าไปขัดขวางหล่อนเป็นแน่...ปากของศพค่อยๆฉีกออกของเหลวสีดำขุ่นค่อยๆไหลออกมาจากใบหน้าของศพ หล่อนค่อยๆขยับปากก่อนจะมีเสียงบางอย่างเปล่งออกมา
...ทำไม...ไม่...จับ...ไม่จับ......
 
เสียงอันหยาบกร้านของหล่อนค่อยๆดังออกมาจากปากที่เต็มไปด้วยของเหลวสีดำ
กลิ่นเหม็นเน่าเล็กๆโชยเข้ามายังโสตประสาทของเธอ
“อึก...” เด็กสาวเอามือมาอุดจมูกเพื่อไม่ให้กลิ่นนั่นเข้ามายังจมูกของเธอ
...ไม่จับ? หมายความว่าอะไรของหล่อนน่ะ?!
 
ศพยังคงขยับปากจะพูดอะไรบางอย่างต่อแต่ก็ถูกใครบางคนมาพูดแทรกเสียก่อน
“นี่ เป็นอะไรไป?มัวแต่จ้องศพอยู่ได้” อัฐสะกิดน้องสาวของตนที่ยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด
“...”
“เฮ้!พิ๊งค์!!” อัฐตะโกนเรียกน้องสาวของตนอีกที
“ห๊ะ?! อะไรพี่?!!” เด็กสาวพลันได้สติรีบหันไปหาพี่ชาย
“เธอเป็นอะไรไป? เรียกแล้วไม่ยอมตอบ เหม่ออะไรอยู่?” อัฐถามน้องสาวของตน
“เอ่อ...ม...ไม่มี...อะไรหรอก...” เด็กสาวตอบเสียงแผ่วเบาก่อนจะชำเลืองไปมองศพอีกที เธอก็ขมวดคิ้ว
...ไม่อยู่แล้ว
สภาพศพกลับมาเป็นเหมือนเดิมทุกประการ ราวกับว่าสิ่งที่เธอเห็น...ไม่ได้เกิดขึ้นจริง
เด็กสาวทรุดลงกับพื้น เหงื่อมากมายไหลลงมาอาบใบหน้าของเธอ เด็กสาวพลางหอบหายใจถี่ๆ เพื่อให้รู้สึกดีขึ้น
...กลิ่นเน่านั่นอีกแล้ว...
เด็กสาวส่ายหน้าสองสามทีเพื่อสะลัดกลิ่นนั้นออกจากหัวก่อนจะถูกพี่ชายของตนพยุงร่างขึ้น
“เป็นอะไรมากรึเปล่า หน้าซีดมากเลยนะ” นิคที่เห็นว่าท่าทางของน้องสาวไม่ค่อยดีจึงถามด้วยขึ้นด้วยความเป็นห่วง
“ม...ไม่เป็นไร...แค่รู้สึก...เวียนหัวนิดหน่อย...” พิ๊งค์ตอบพลางยิ้มบางๆให้พี่ชาย
“...ถ้าอย่างนั้น เธอออกไปรอข้างนอกดีกว่านะ” นิคพูดกับน้องสาวของตน
“อื้ม...” พิ๊งค์พยักหน้าน้อยๆก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง พลันเสียงหนึ่งก็ดังแว่วเข้ามาในหู...
 
...เป็นเพราะมัน...เพราะมัน.......
 
.
.
.
.....................................................................................
หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง อัฐกับนิคก็เดินออกมาจากห้องแล็บแล้วเตรียมตัวกลับบ้าน...
.
.
พลันรถแล่นมาถึงบ้านทุกคนจึงเตรียมตัวลงจากรถ
“พิ๊งค์ถึงแล้ว” อัฐพูดพลางปลดเข็มขัดนิรภัยออก
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่เรียก
“เฮ้!ถึงแล้ว” อัฐตะโกนไปด้านหลังอีกที
“หลับแล้ว” นิคที่หันไปมองคนข้างหลัง ก็พบว่าน้องสาวของตนได้หลับเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“ให้เรียกตั้งนาน สงสัยจะไม่สบายละมั้ง” อัฐพูดพลางยักไหล่ “เดี๋ยวนายไปเปิดประตู ฉันจะอุ้มพิ๊งค์เข้าไปเอง” อัฐว่าพลางเดินอ้อมไปยังประตูหลังแล้วอุ้มน้องสาวของตนขึ้นมา
“อืม” นิคพยักหน้าก่อนจะเดินลงจากรถไปเปิดประตูบ้าน
 
แอ๊ด....
อัฐอุ้มน้องสาวของตนเดินเข้าไปในบ้านแล้วมุ่งขึ้นไปยังห้องนอนของเด็กสาว ส่วนนิคก็เดินไปค้นตู้เย็นเพื่อจะหาอะไรกินซักหน่อย
แกร๊ก...!
อัฐเปิดประตูห้องนอนของเด็กสาวเข้าไปแล้วเดินไปยังเตียงนอนก่อนจะวางเด็กสาวที่หลับอยู่ลง
“เดี๋ยวคงจะร้อนละมั้ง...” อัฐว่าพลางเอื้อมมือไปหยิบรีโมทแอร์มา แล้วกดปุ่ม ON
หึ่งๆๆ....
เสียงของลมค่อยๆดังออกมาจากเครื่องปรับอากาศ
อัฐค่อยๆดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเด็กสาวเอาไว้ เพราะกลัวว่าเดี๋ยวเวลาผ่านไปน้องสาวจะหนาวเอา
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยอัฐจึงเดินออกไปจากห้องนอนของน้องสาวแล้วเดินลงไปยังชั้นล่างเพื่อจะไปหาอะไรกิน
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบสะงัด...
พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากนอกประตู
 
แอ๊ด........แอ๊ด.................
.
.
.
....................................................................................
เวลายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ...
เด็กสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ...
...ที่นี่มัน...ที่ไหนน่ะ?
เด็กสาวขยี้ตาสองสามที ก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อสังเกตที่ๆตนอยู่ดีๆ
...ทุกอย่างดูมืดไปหมด...
เด็กสาวค่อยๆก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้าช้าๆ...
...เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงนะ?
พลันเด็กสาวก็รู้สึกเย็นขึ้นมา จึงเอามือขึ้นมาถูแขนตัวเอง
หนาว...
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เด็กสาวจึงหยุดฝีเท้าลงแล้วฟังบทสนทนานั้น
“เราเลิกกันเถอะ”
...เสียงผู้หญิง...?
“...ทำไมกัน เธอบอกฉันหน่อยได้มั้ย?!” เสียงของอีกบุคคลหนึ่งดังขึ้น
“นายมันน่าเบื่อ ฉันมีคนอื่นที่ดีกว่านายแล้ว” เสียงของผู้หญิงพูดขึ้นอย่างเหยียดๆ
“ใคร? มันเป็นใคร?!!” เสียงที่ดูแหบกร้านตะโกนขึ้น
“หึๆ ใครคนนั้น ที่นายก็รู้จัดดี”
“นี่เธออย่าบอกนะว่า...” ฝ่ายชายลดเสียงลง
“ใช่ นายคิดถูกแล้วละ เพราะฉะนั้น...หลังจากนี้ ฉันกับนายก็ไม่มีอะไรกันแล้ว บ๊ายบาย” เสียงแหลมเล็กพูดอย่างยียวนก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ฟังดูใกล้เข้ามา
...เธอกำลังเดินมาทางนี้?
“หึ เธอคิดเหรอ ว่าฉันจะยอมเจ็บคนเดียว” เสียงแหบกร้านดังขึ้นอีกครั้ง
“แล้วนายจะทำอะไรได้...จะทำอะไรน่ะ?!!” เสียงของหญิงสาวที่ตอนแรกแลดูรื่นเริง แต่ภายหลังกลับแสดงความตื่นตระหนกออกมา
ฉึก!!!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!” เสียงเล็กแหลมๆหวีดร้องออกมาจากปากของหญิงสาว
“ตายซะเถอะ ยัยผู้หญิงชั่ว ยัยผู้หญิงสกปรก!!” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะใช้อาวุธที่อยู่ในมือฟันและแทงไปบนร่างของหญิงสาวอีกหลายที
ฉัวะ! ฉัวะ!ฉึก!!
“กรี๊ดดด...อย่า...อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันขอร้อง...ให้อภัยฉันเถอะนะ” หญิงสาวเริ่มร้องขอชีวิตจากชายตรงหน้า
“มันสายไปแล้วละ...!” ชายหนุ่มไม่ฟังคำขอร้องจากคนตรงหน้าแต่ยังคงใช้อาวุธกระหน่ำแทงหล่อนเข้าไปอีก
“ไม่นะ ไว้ชีวิตฉันเถอะ ได้โปรด...ไม่...ไม่...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”
ฉัวะ!!!!!!!
 
พลันเสียงก็เงียบลง...ไม่มีเสียงร้องโหยหวนของหญิงสาวอีกแล้ว...
เด็กสาวยืนฟังการฆาตกรรมที่แสนทรมานนั้นอยู่เป็นเวลานาน ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
...อะไรกันน่ะ...ผู้หญิงคนนั้น...ตายแล้วเหรอ??
เด็กสาวเอามือขึ้นมาทาบอกพลางหอบหายใจเร็วๆ
...น่ากลัว
พลันเด็กสาวได้สติขึ้นก็ได้ยินเสียงวัตถุบางอย่างตกลงไปในน้ำ...
“แบบนี้ ก็ไม่มีใครเจอศพยัยนี่แล้ว ฮ่าๆๆๆ” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ฟังดูห่างไกลออกไป
...ทำไม เสียงถึงได้คุ้นหูอย่างนี้นะ?
เดี๋ยว!
อะไรบางอย่างที่ตกลงไปในน้ำเหรอ?
...หรือว่า...‘ถ่วงน้ำ’???
เด็กสาวพลันนึกถึงคดีที่พี่ชายของเธอกำลังทำอยู่...
ศพเป็นผู้หญิง ถูกฟัน แล้วก็ถูกถ่วงน้ำ!!
ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่เราได้ยินเมื่อกี้ ก็คือ...
 
เฮือก!!!!!!!
เด็กสาวพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ติ๊ก...ติ๊ก....
เสียงนาฬิกาที่ยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ...
...ฝันงั้นเหรอ?
เด็กสาวสังเกตสิ่งที่อยู่รอบๆตัวของตน
...นี่มันห้องนอนของเรานี่นา...
เด็กสาวพลันรู้สึกว่ามีเหงื่อไหลโทรมออกมาทั่วหน้า จึงเอื้อมมือขึ้นไปปาดทิ้ง
พลางค่อยๆนึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งพบมา...
เป็นฝันที่เหมือนจริงอะไรขนาดนี้นะ...?
เด็กสาวหอบหายใจถี่ๆ พลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
มันคงจะไม่ใช่เรื่องจริงหรอกใช่มั้ย?
 
เด็กสาวพยายามข่มตาเพื่อจะนอนหลับอีกที แต่เพราะเรื่องที่เธอเพิ่งเจอ จึงทำให้เธอหลับไม่ลง...
...นอนไม่หลับ...
.
.
.
....................................................................................
เช้าวันรุ่งขึ้น
เด็กสาวตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าที่แย่กว่าปกติ
“...นอนไม่หลับเลย” เด็กสาวหันไปมองนาฬิกาบนหัวเตียง
...เจ็ดโมงกว่า...
เด็กสาวขยี้ตาสองสามทีก่อนจะเดินไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องน้ำ
.
.
เด็กสาวค่อยๆเดินลงบันไดมาชั้นล่างแล้วเดินไปยังห้องครัว
“ว่าไงพิ๊งค์” อัฐที่เห็นน้องสาวของตนเดินเข้ามาในห้องครัวจึงทักขึ้น
“...ก็สบายดีค่ะ” เด็กสาวตอบเสียงค่อยๆ
“สบายดีตรงไหนของเธอน่ะ ทำหน้าเธอถึงได้ดูโทรมขนาดนี้เนี่ย??” อัฐเดินเข้าไปหาน้องสาวของตน
“เอ่อ...แค่นอนไม่หลับนิดหน่อย...” พิ๊งค์ยิ้มแหยๆให้พี่ชาย
“...” อัฐเลิกคิ้วก่อนจะถามอะไรบางอย่างออกมา “เธอมีอะไรบางอย่างปิดบังพี่ใช่ไหม?” 
เด็กสาวเบิกตากว้างด้วยความแปลกใจ...ทำไมพี่อัฐถึงได้ถามอย่างนี้?
“เห็นมั้ย เธอมีอะไรบางอย่างที่ปิดบังพวกพี่อยู่จริงๆด้วย” อัฐเลิกคิ้ว
“ม...ไม่มีซะหน่อย!” พิ๊งค์เบือนหน้าหนีพี่ชายของตน
“โกหก เธอมีอะไรลำบากใจก็บอกพวกพี่หน่อยไม่ได้เหรอ?” อัฐเอื้อมมือไปลูบหัวของน้องสาวตนเองด้วยความอ่อนโยน
“...พี่ทำอะไรไม่ได้หรอก...” พิ๊งค์ส่ายหน้าเบาๆ
“ทำไมล่ะ? อย่างน้อยๆก็บอกพี่หน่อยไม่ได้เหรอ ว่าเธอเป็นอะไรไป” อัฐพูดเบาๆ
“...พี่คงรู้ใช่ไหม ว่าหนูน่ะ...มี‘สัมผัสที่ 6’?” พิ๊งค์พูดขึ้นพลางเงยหน้าขึ้นสบตาพี่ชาย
อัฐเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “รู้สิ เธอก็เคยบอกพี่นี่นา”
“ช่วงนี้เวลาหนูไปไหนมาไหนหนูจะเห็น...” เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “...วิญญาณของศพหญิงสาวที่พวกพี่ทำงานอยู่ คอยตามหนูไปทุกที่เลยนะสิ”
คำตอบของเด็กสาวทำเอาผู้เป็นพี่ชายถึงกับอึ้งไปสามวินาที
“จะบอกว่า...หล่อนตามเธอไปทุกที่เลยเหรอ?” อัฐถามพลางทำสีหน้าไม่ค่อยอยากเชื่อ
“อืม...ใช่...หนูเองก็ไม่รู้ ว่าหล่อนต้องการอะไร ถึงได้ทำแบบนี้...” เด็กสาวพูดด้วยเสียงค่อยๆ
“...คงจะเป็นเรื่องใหญ่แล้วสิ” อัฐพูดพลางกอดอก
“??” เด็กสาวเอียงคอมองพี่ชายของตนด้วยความสงสัย “พี่หมายถึงอะไรเหรอ?”
“ก็การที่หล่อนตามเธอมาน่ะ แสดงว่าหล่อนคงมีเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับเธอแน่ๆ” อัฐพูดพลางมองหน้าเด็กสาว
“...แต่หนูก็ไม่เคยรู้จักกับเธอซะหน่อย จะเกี่ยวข้องอะไรกันได้ละ?” เด็กสาวพูดพลางขมวดคิ้ว
“พี่ถึงได้บอกว่าเรื่องนี้มันใหญ่...เพราะว่าเธอเองก็ไม่รู้สาเหตุที่หล่อนตามมานี่นา” อัฐพูดพลางทำสีหน้าครุ่นคิด
“อ๊ะ!” เด็กสาวพลันนึกถึงเสียงที่เธอเคยได้ยินจากปากของหล่อนในห้องแล็บนั้น...
“มีอะไรเหรอ?” อัฐถามเมื่อเห็นปฏิกิริยาแปลกๆของน้องสาว
“เมื่อวานที่หนูไปห้องแล็บกับพี่น่ะ หนูได้ยินเสียง...” เด็กสาวพูดเบาๆ
“?!” อัฐเบิกตาด้วยความตกใจกับสิ่งที่น้องสาวพูด “มิน่า...พี่ถึงเห็นเธอทำอะไรแปลกๆ”
“แต่หล่อนจ้องจะทำร้ายพี่ด้วยนะ!” คำพูดของเด็กสาวทำเอาผู้เป็นพี่ตกใจยิ่งกว่าเดิม
“เฮ้ย?! อะไรนะ! หล่อนคิดจะทำร้ายพี่เหรอ ทั้งที่พี่ไม่ได้ไปทำอะไรเขาเลยนะ??” อัฐทำสีหน้าแปลกใจ
“หนูก็ว่าอย่างนั้น...แล้วหล่อนจะทำร้ายพี่ทำไม??” เด็กสาวพูดพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “พี่อาจจะไปทำอะไรเขาโดยที่ไม่รู้ตัวรึเปล่า?”
“บ้าน่า พี่ไม่เคยรู้จักกับหล่อนเสียหน่อย!” อัฐพูดพลางส่ายหัว
“มันก็จริงของพี่...แล้วมันเพราะอะไรกันนะ...แถมยังพูดอะไรแปลกๆอีก” เด็กสาวทำสีหน้าครุ่นคิด
“พูด?” อัฐเลิกคิ้ว “หล่อนพูดอะไร??”
“เสียงมันหยาบกร้านมาก...หล่อนพูดว่า ‘ทำไมไม่จับ’ ?” เด็กสาวพูด
“ ‘ไม่จับ’ เหรอ? หมายถึงจับตัวเหรอ??” อัฐขมวดคิ้ว
“ไม่รู้...แต่หล่อนจะให้ไปจับใครละ...?” เด็กสาวหันไปว่ากับพี่ชาย
“นั่นสิ...” อัฐพึมพำ
“แล้วพิ๊งค์...ก็ฝันแปลกๆด้วยล่ะ” เด็กสาวพูดขึ้นพลันนึกถึงความฝันของเธอ
“ฝัน?” อัฐเลิกคิ้ว
“สิ่งที่หนูได้ยินในฝัน...มันเหมือน...กับในคดีของพี่เลย” เด็กสาวพูด
“หมายความว่ายังไง?” อัฐถามด้วยความสงสัย
“มีเสียงผู้ชายกับผู้หญิงทะเลาะกัน...เสียงถูกมีดแทง...เสียงหัวเราะ......และเสียงวัตถุ...ที่ตกลงไป...ในน้ำ” เด็กสาวพูดเบาๆ
“นี่อย่าบอกนะว่า...” อัฐเบิกตาโพลง
“อืม...พิ๊งค์ว่า มันน่าจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้น...คืนที่หญิงสาวถูกฆาตกรรม” เด็กสาวพูดเสียงเรียบ แต่ในใจกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก
อัฐมองหน้าน้องสาวพลางกลืนน้ำลายดังเอื๊อก...เรื่องชักจะยังไงๆแล้ว...
“ฉันว่า...เรื่องนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆแล้วละ”
อัฐและพิ๊งค์พลันหันหน้าไปมองต้นเสียง...นิคที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พูดขึ้น
“แกก็ฟังอยู่เหรอ?” อัฐถามน้องชายของเขาพลางเลิกคิ้ว
“อือฮึ...” นิคพูดพลางยักไหล่
“พี่นิคหมายความว่าไงน่ะ...?” เด็กสาวถามพี่ชายของตนเกี่ยวกับสิ่งที่พี่ชายพูดออกมาเมื่อครู่
นิคมองหน้าน้องสาวก่อนจะยิ้มออกมา
 
“นี่คือสิ่งที่หล่อนต้องการจะสื่อถึงเธอ...เรื่องราวกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว”
.
.
.
.

....................................................................................
 

 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 342 ท่าน