Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Why!? รักวุ่นวาย ท้าทายหัวใจ
โซเดียมกลูตมเมต
My First Time
2
25/04/2555 16:36:07
279
เนื้อเรื่อง

1

My First Time

 
          “กลับบ้านได้แล้วน่ารีเพลย์ โกหกแบบนี้ไม่ดีเลยนะ TOT”

          ‘มะปราง’ เพื่อนสนิทฉันพูดประโยคนี้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วอย่าไปสนใจเลย เพราะตอนนี้สิ่งที่ฉันควรสนใจน่าจะเป็นเหล้าตรงหน้ามากกว่า

          “เราโกหกหลายรอบแล้วน่ะปราง อย่าเครียดเลย”

          ฉันกรอกเหล้ารสหวานเข้าปากอีกรอบ ดรายน์มาตินี่ห้าแก้วที่เรียงกันเป็นตับอยู่ข้างหน้า ทำให้บาร์เทนเนอร์อายุรุ่นราวคราวพ่อ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

          “มองอะไรลุง! ไม่เคยเห็นคนเมาเหรอ!?!”

          “รีเพลย์ TOT!”

          มะปรางเข้ามาปรามฉัน  ก่อนที่ฉันจะถลาเข้าไปกระชากหัวลุงคนนั้นมา โขกเข้ากับพื้นบาร์ ใช่! ตอนนี้ฉันเมา และตอนเมา...มนุษย์ทุกคนก็หาเรื่องคนอื่นได้ง่ายๆ เหมือนฉันทั้งนั้นแหละ

          “กลับบ้านเถอะฉันขอร้อง พรุ่งนี้มีเรียนนะ TTOTT!”

          “ก็แค่วิชาพระพุทธน่า ไม่ตายหรอก!”

          “แต่ถ้าเกิดเขารู้ว่าเด็กม.4อย่างเรามาเที่ยว เราก็ตายนะ TT_TT”

          เป็นเด็กม.4 แล้วมาเที่ยวกลางคืน มันจะตายหรือไงนะ ฉันล่ะสงสัยจริง!

          ระหว่างที่ยัยมะปรางกำลังตีโพยตีพายขอโทษลุงบาร์เทนเดอร์อยู่นั่น ฉันเดินโซซัดโซเซเข้าไปในกลุ่มนักท่องเที่ยวที่กำลังแดนซ์กันสุดเหวี่ยงอยู่บนฟลอร์ บางคนเต้นยั่วยวนเซ็กซี่ ราวกับจะหาสามีให้ได้ซะวันนี้ แต่ไม่เห็นมีคนไหนกล้าขึ้นไปเต้นบนโต๊ะสักคน หึ! งั้นฉัน..ขออาสาเป็นประธานเปิดโต๊ะเอง ^^!

          ฉันเดินเข้าไปกวาดของบนโต๊ะตัวหนึ่งลงพื้น ก่อนถอดเสื้อกั๊กสีขาวที่ใส่มาเหวี่ยงลงพื้น และขึ้นไปยืนบนโต๊ะนั่นด้วยรองเท้าส้นเข็มสีแดงแจ๋ด ของขวัญวันเกิดจากพี่ชายสุดน่ารัก ที่ซื้อมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ!

          “Lady and Gentleman!”

          “…”

          “We come to Dance!”

          พอสิ้นเสียงฉัน เสียงเฮก็ดังขึ้นมา ก่อนที่ดีเจจะเปลี่ยนไปเปิดเพลงเซ็กซี่ให้ เพื่อสนองอารมณ์และตัณหาของคนที่มาวันนี้
         
          “รีเพลย์ =[]=!”

          มะปรางอึ้งทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นฉันเริ่มออกลวดลายที่ไม่คิดว่าชาตินี้จะเต้นได้ แน่นอน! มันพอๆ กับเต้นโคโยตี้น่ะแหละ แต่อาจแรงกว่าหน่อยตรงที่ฉันมีผู้ชายมาเต้นด้วย ไอ้บ้านี่ก็มือไวชะมัด แต่ก็ดีเหมือนกัน ถ้าพ่อรู้ว่าฉันใจแตก ท่านอาจจะสนใจฉันขึ้นมานิดหนึ่งก็ได้

          “มีคนมาคุมหรือเปล่าครับ?”

          “ไม่มีค่ะ”

          “งั้น...เราไปต่อกันไหม ^^?”

          “แล้วจะรออะไรล่ะคะ”

          เมื่อฉันพูดอย่างนั้น ผู้ชายคนนั้นก็กอดฉันแน่นขึ้น และเชิดคางฉันขึ้นมาเพื่อจะจูบ อ๊ะ! เดี๋ยว...

          “มะปรางเพื่อนรักจ้ะ ^^” ฉันพูดพลางโยนบีบีใส่เธอ “วานถ่ายคลิปส่งให้พ่อฉันด้วย ^-^”

          “=[]=!”

          บอกได้คำเดียวว่ามะปรางเปลี่ยนเป็นหน้าอื่นไม่ได้แล้ว แต่ฉันก็ไม่สนอย่างอื่นแล้วเหมือนกัน ฉันค่อยๆ เอามือเสยผมผู้ชายคนนั้นเอาไว้ พร้อมกับส่งท่าทางเซ็กซี่เต็มทีให้เขา และระหว่างที่ปากเรากำลังสัมผัสกันอยู่นั่นเอง!
 
          ซ่า!

          ใครบางคนก็สาดน้ำใส่ฉัน…ไม่สิ! นี่มันเหล้าต่างหาก!!

          “ก็รู้หรอกนะว่านี่มันผับ แต่ช่วยลดระดับ ‘ความคัน’หน่อยจะได้ไหม?”

          เสียงทุ้มต่ำและแฟงไปด้วยอำนาจ ทำให้ฉันหงุดหงิด และโกรธจนปรี๊ดขึ้นสมอง ฉันตวัดดวงตากลมโต ของตัวเองไปจ้องเขา ผู้ชายผมสีส้มเจิดจรัส ที่หน้าขาวใสไร้สิว ดวงตาคมกริบ เข้ากันได้ดีกับคิ้วโก่งหนา และจมูกที่ไม่โด่งจนเกินไป เทียบความสูงแล้ว เขาคงจะสูงราวๆ ร้อยแปดสิบเห็นจะได้ แต่งตัวดูดี มีสกุลรุนชาติ

          แต่ปากยังกับน้ำเน่า มีซากหมาลอยอืด!!

          “ขอโทษนะ...มันลดไม่ได้!”

          “ถ้าลดไม่ได้คงต้องเชิญออก!”

          “เฮ้ย! ไม่ต้องหรอก เรื่องแค่นี้เอง - -”ผู้ชายหน้าตี๋คนหนึ่ง เดินมาจับไหล่หมอนั่นเอาไว้ ก่อนที่จะเกิดสงครามขึ้น

          “เชิญเที่ยวต่อนะครับสุดสวย เพื่อนผมเมามากไปหน่อยน่ะ ^^”

          “กูยังไม่เมา -_-^”

          “เมาแล้วน่า ขึ้นเถอะ”

          ผู้ชายท่าทางดุๆ คนหนึ่งเดินมากอดคอผู้ชายปากหมานั้น และพาขึ้นโซนวีไอพีไป จะว่าไป...เจ้าพวกนั้นแลดูคุ้นๆ นะ เหมือนจะเคยเห็น...ฉันพยายามนึกว่าเคยเห็นที่ไหน แต่ฤทธิ์เหล้าเริ่มทำให้สมองฉันทำงานด้อยลง เอาไว้นึกวันหลังแล้วกัน!

          “เกิดเรื่องขนาดนี้แล้ว ฉันหวังว่าแกจะกลับบ้านนะ -*-”

          “ขอโทษทีนะ ที่ฉันยังไม่อยากกลับน่ะ”

          “รีเพลย์...แกฆ่าฉันทิ้งตรงนี้เลยเถอะ! ฉันอยากจะบ้าตายอยู่แล้ว ฮือๆ TOT”

          ยัยมะปรางทึ้งหัวไปมา เหมือนชีวิตนี้จะสิ้นซะให้ได้ ให้ตายสิ! ฉันหลงคบมันเป็นเพื่อนได้ไงน่ะ ขัดแข้งขัดขาฉันตลอดเลย ไอ้นั้นก็ไม่ได้ ไอ้นี้ก็ไม่ดี ไอ้นู่นก็ไม่เอา =_=!

          “ถ้าลุงติรู้เรื่อง ฉันกับแกคง...”

          “ฉันไม่อยากฟังชื่อผู้ชายคนนั้น”

          “รีเพลย์...”

          ฉันสะบัดชื่อเขาออกจากหัว ก่อนหันไปหยิบเหล้าที่วางอยู่บนโต๊ะ ขึ้นมากรอกใส่ปาก วันนี้คือวันเกิด วันนี้คือวันตายแม่ วันนี้คือวันที่ฉันกับพ่อ...ต้องแหลกกันไปข้างหนึ่ง!

          “นี่เธอ...”

          ตอนที่จะหยิบเหล้าเข้าปากอีกรอบ ผู้ชายปากหมานั้นก็จับมือฉันเอาไว้อย่างทันท่วงที อะไรกันนักกันหนาว่ะ!!!

          “Why!?”

          “เธออายุเท่าไรเหรอ ^^?”

          มะปรางหน้าถอดสี และจับตัวฉันเขย่าไปมา จริงสินะ...ผับน่ะมันต้องอายุ 18 ถึงจะเข้าได้ ก็ไม่แปลกใจหรอก ถ้าหมอนี่จะใช้ข้ออ้างนี้ ไล่เด็กอายุ16 (ในอีก5นาที) อย่างฉัน

          ...ให้ออกไป!

          “สิบแปด”

          “รีเพลย์!”

          “งั้นก็ม.6” หมอนั่นถามด้วยแววตามีเลศนัย

          “ใช่!”

          ฉันยืนยันหนักแน่น เพื่อไม่ให้เกิดพิรุธอะไร วันนี้ฉันแต่งหน้ามาเข้ม ถ้าคนไม่ถามซอกแซกก็คงคิดว่าฉันอายุสิบแปดอย่างปากว่า ก็ฉันสูงน้อยซักทีไหน ตอนนี้ร้อยหกสิบเจ็ดแล้วเถอะ แถมแต่งตัวมาแรงซะด้วย ถ้าไม่ถามซอกแซก...

          ฉันก็จะรอด

          “ดีเลย ฉันก็ม.6 ^^”  

          หมอนั่นแย้มรอยยิ้มกว้าง เมื่อฉันมีสีหน้าแห่งความกังวลขึ้นมาแทน เขาเดินมาใกล้ฉันเรื่อยๆ เหมือนเป็นการขู่ทางอ้อม ฉันถอย...เขาเดินหน้า...เดินหน้าต่อ จนฉันเดินไปชิดติดผนัง และคิดว่าเขาจะหยุดแค่นั้นไหม ไม่เลย! หมอนั่นเอาแขนข้างหนึ่งเท้าผนัง ส่วนมืออีกข้างก็กอดเอวฉันเอาไว้ และกระชากเข้าหาตัว กลิ่นโคโลญจน์อ่อนๆ จากตัวเขา ทำให้ฉันใจสั่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาหตุ
เขาแกล้งฉันอีกครั้งด้วยการโน้มหน้าเข้ามาใกล้หู และกระซิบประโยคนั้นอย่างแผ่วเบา

          “คงจะไม่เป็นการรบกวนนะ ถ้าฉันจะขอดูบัตรประชาชน”

          ฆ่าฉันให้ตายตรงนี้เลยเถอะ!!!  
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 145 ท่าน