Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Dear Hunter...เหยื่อรายนี้ขอจอง!!
okiya
บทที่ 11 โรงเรียนใหม่...การรวมตัวของดาวสัตว์ (จบ)
11
15/03/2555 22:07:07
478
เนื้อเรื่อง



“ร้อนนนน~” แสงแดดแรงกล้าทำให้คนข้างๆบ่น

“เงียบน่ะ มีแรงบ่นนักก็มาช่วยหา -___-”

“โธ่..พี่ก็พูดได้นิพี่ใส่สีขาวแต่หนูใส่สีดำมันก็ร้อนสิ T^T” โมเดิลโวยวายก่อนจะจับหน้าเสื้อดึงเข้าออกเพื่อคลายร้อน ฉันกับครอบครัวมาอยู่ไทยได้อาทิตย์กว่าแล้ว ตอนนี้พวกเรากำลังหาโรงเรียนที่จะต้องไปเรียนอยู่ซึ่งก็คือโรงเรียน ‘วอสซาร์ต’โรงเรียนระบบอินเตอร์ที่เจ้านายของพ่อฉันรับประกันว่ามีชื่อเสียงและคุณภาพเป็นอันดับต้นๆของประเทศ จากที่ฟังมาคร่าวๆโรงเรียนนี้จะแบ่งเครื่องแบบเป็นสองสีคือ‘ไวท์คลาส’(สีขาวขอบทอง)อย่างที่ฉันใส่อยู่ตอนนี้และ‘แบล๊คคลาส’(สีดำขอบทอง)อย่างที่โมเดิลใส่ เครื่องแบบทั้งสองจะเป็นลักษณะเดียวกันคือ เสื้อเชิตแขนยาวตัวในและเสื้อสูทที่สีตรงข้ามกัน  ผู้ชายเป็นกางเกงแซกขายาวรองเท้าหนังสีตามเสื้อมีเนคไทสีแดง ส่วนผู้หญิงเป็นกระโปรงจีบทวิสรอบตัว รองเท้านักเรียนสีตามเสื้อ มีโบว์ผูกสีแดง มันหรูมากเลยละสำหรับเครื่องแบบแต่คนออกแบบน่าจะดูสภาพอากาศของประเทศหน่อยนะ =____=^^

“เอาน่ะ ยังดีกว่าที่นู้นไม่ใช่หรือไง ที่นี่ยังมีสามฤดูถือว่าเย็นกว่าบ้านเราตั้งเยอะ” ฉันเอ่ยแบบไม่ใส่ใจนัก

“เราหลงทางหรือเปล่าพี่สาว เดินกันมาตั้งนานแล้วนะ ความจริงน่าจะให้คนขับรถมาส่งดีกว่าตั้งเยอะทำไมต้องมาเองด้วยก็ไม่รู้ T3T” เพราะเราเพิ่งจัดข้าวของกันเสร็จจึงไม่ได้มาเรียนทั้งๆที่เปิดเรียนมาได้สามวันแล้วทางเจ้านายของพ่อส่งคนมาเป็นคนขับรถให้แต่ฉันปฏิเสธ มันมีอะไรแปลกๆในการดูแลอย่างดีเหล่านั้น

“พี่ๆ นั่นเครื่องแบบเดียวกับพวกเราเลยนี่น่า มีหลายคนด้วยหนูว่าไปทางนั้นกันเถอะ” ฉันมองไปตามมือของโมเดิลจึงเห็นว่าทางฝั่งตรงข้ามเป็นเด็กโรงเรียนเดียวกับฉันอย่างไม่ผิดตัว

“ที่นี่หรอ?”เมื่อเดินมาตามทางก็มาถึงประตูโรงเรียนที่มีอยู่สองประตู ตรงกลางระหว่างประตูมีหินสลักอักษรเด่นชัดว่า‘วอสซาร์ต’ ที่นี่สินะ

“เธออยู่ห้องอะไรนะ?” ฉันหันไปถามโมเดิลที่เอาแต่มองนั่นมองนี่อย่างกับบ้านนอกเข้ากรุง น้องฉัน..น่ารักซะเปล่าดันเอ๋อซะได้ =___=^^

“อ่า..เกรด10ห้องC =O=”

“งั้นของฉันก็เกรด11ห้องAสินะ..ไปกันเถอะ” ว่าแล้วฉันก็เดินจับมือพายัยเอ๋อที่ตอนนี้มึนกับภาษาต่างดาวที่เธอไม่เคยรู้จักซึ่งเซ็งแซ่อยู่รอบตัว หลายคนชี้มาที่พวกเราและมองมาด้วยความสนใจ โมเดิลทำหน้าเหรอหร่ามองนิ้วที่ชี้ตรงมาอย่างไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดปกติ

“หนูทำอะไรแปลกหรอ ทำไมเขาต้องมองหนูแล้วหันไปซุบซิบกันด้วยละ T^T”

“ไม่มีอะไรหรอก เจอเด็กใหม่ก็เป็นแบบนี้กันทุกคนแหละเป็นเรื่องธรรมดา =___=” ผู้หญิงคนนั้นเขากำลังชมเธอว่าน่ารักตั้งหากเล่ายัยบ๊อง (แอบอิจฉา) ใช่ซี้~ฉันมันสวยหยิ่งนิ -___-^^

“ไหนดูแผนที่ซิ หาห้องผู้อำนวยการ”

“มันอยู่ไหนละพี่สาวหนูอ่านภาษาไทยไม่ออก TOT” เจริญ -____-^^

“เธอต้องติวภาษาไทยแล้วละโมเดิล ไหนเอามาซิ” ฉันรับแผนที่โรงเรียนมากวาดสายตามองผ่านๆจากนั้นก็จูงมืออีกคนเดินเข้าอาคาร ยังดีที่มาเร็วหน่อยจะเริ่มเรียนในอีกครึ่งชั่วโมงการพบปะกับผ.อ.โรงเรียนนี้คงไม่นานนัก...
 


**+++(15นาทีผ่านไป)+++**

ฉันเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง11 – Aทำให้เสียงจ๊อกแจ๊กภายในห้องเงียบลง ทุกสายตาพุ่งตรงมาที่ฉันราวกับนัดหมาย  ที่นั่งของฉันอยู่ไหนนะ เสียงซุบซิบดังขึ้นเมื่อฉันขยับตัว ฉันชินซะแล้วที่จะถูกจับจ้องซุบซิบแบบนี้แต่เนื้อหาที่ได้ยินกลับทำให้ฉันขมวดคิ้ว

“ใช่คนนี้หรือเปล่าพรีเซ็นเตอร์รณรงค์หยุดการล่าสัตว์ป่าน่ะ”

“ใช่ๆคนนี้แหละ เป็นคนสิงคโปร์ที่สวยมากเลยนะในคลิปก็ว่าสวยแล้วตัวจริงยิ่งสวยเข้าไปใหญ่ >////<”

“ใช่คนนี้แน่หรอ?”

“คลิปอะไรหรอ 0.0” ผู้หญิงในห้องถาม

“คลิปรณรงค์ขององค์การอนุรักษ์สัตว์ป่าโลกน่ะ ฉันว่าเขานำเสนอได้น่าสนใจมากเลยนะ”

“เรื่องมันเป็นยังไงละที่ว่าน่าสนใจ =O=” ถามได้ถูกประเด็นมากนั่นแหละที่ฉันอยากรู้ มันใช่คลิปเดียวกับที่ฉันคิดหรือเปล่าแล้วทำไมมันถึงกลายเป็นการรณรงค์ไปได้

“ก็เป็นเรื่องของผู้หญิงคนนึงซึ่งเป็นตัวแทนของมนุษย์วันดีคืนดีเข้าป่าไปแล้วกลายร่างเป็นเสือดุร้ายฆ่าสัตว์ป่าไปเป็นจำนวนมากเพื่อความสนุกตอนท้ายคลิปก็ขึ้นมาเป็นข้อความว่า’หยุดล่าสัตว์ป่า’ยอดคนดูคลิปตอนนี้ขึ้นเป็นหลักล้านแล้วนะ”

“ก็ธรรมดานิ มันน่าสนใจตรงไหนกัน =___=^^”

“ต้องไปดูเองแล้วจะรู้ นี่ถ้าไม่บอกว่าใช้กราฟฟิกนี่เชื่อไปแล้วนะเนี่ยว่าคนกลายร่างเป็นเสือได้จริงๆ -O-”

“แต่เขาหาอิมเมจเข้าดีนะ ผู้หญิงสวยเฉี่ยวเหมือนเสือดาวจริงๆเลย >O<”

“แล้วแม่เสือสาวที่ว่าก็หน้าเหมือนผู้หญิงคนนี้มากเลยด้วย =..=” แล้วพวกเขาก็หันมามองฉันหลังจากที่ซุบซิบกันอยู่นานพอที่ฉันจะเก็บข้อมูลทั้งหมดได้แล้ว ดูเหมือนจะมีคนช่วยฉันไว้ แต่ใครกันละ?

“เข้าไปทักเขาสิ”

“เขาเป็นคนสิงคโปร์จะคุยกับเขารู้เรื่องได้ไง =O=” เพื่อนผู้ชายพากันเกี่ยงกันดันเพื่อนให้ออกมาทักทายฉัน

“ภาษาอังกฤษไงเรียนกันมาตั้งนานได้เอาออกมาใช้แล้ว สิงคโปร์เป็นเมืองขึ้นอังกฤษไม่ใช่หรอ =____=;;”

“แต่ตรูโง่อังกฤษ T^T”

“เอ่อ..”

“ไม่เชื่อ!!” แล้วก็ตบหัวเพื่อนกันไปคนละที

“เอ่อ..คือ..”

“เมื่อกี้แกพูดอะไรหรือเปล่าวะ?”

“มันเสียงผู้หญิงนะเว้ยแต่ไม่คุ้นเสียงเลยห้องเรามีผู้หญิงเสียงเพราะขนาดนี้ด้วยหรอวะ =O=^^”

“อ่า..” พวกเขาหันมามองหน้ากันเมื่อได้ยินเสียงหวานๆนั้นอีกครั้งทำให้ฉันขยับตัวอย่างเงียบๆเข้าไปสะกิดไหล่เขา

จึ้งๆ

“หือ? -__-??”

“คือ..ฉันจะบอกว่าฉันพูดไทยได้และฟังเข้าใจถ้าพวกนายจะช่วยพูดช้าๆให้ฉันเข้าใจได้ไวขึ้น ^^”

“เห้ย!! O__O!!!” คนทั้งห้องตะโกนพร้อมกัน

“เธอพูดไทยได้?”

“งั้นดีเลย เธอชื่ออะไร”

“อายุเท่าไร”

“สัดส่วนละจ๊ะ =..=”

“มีแฟนหรือยัง”

“นี่เธออยู่เมืองไหนหรอ”

“สิงคโปร์เขาว่าสวยมากเลยนี่นา *O*”

“ได้ค่าตัวกับโฆษณารณรงค์เท่าไรหรอเธอ”

“ผมเธอสวยจัง”

“ไม่ใช่แค่ผมเท่านั้นนะเธอสวยมากเลยละ >O<”

“นี่เธอ..>O<”

“เธอ..>O<”

“เธออออ..>O<”

“เอ่อ.. =O=” ทุกคนเงียบเสียงมองมาที่ฉันเป็นสายตาเดียว เสียงของฉันเป็นสิ่งที่พวกเขารอคอยอย่างลุ้นระทึกเหมือนคำพูดทุกคำที่ฉันเอ่ยจะกลายสภาพกลายเป็นทองให้ =____=^^ฉันยิ้มแห้งๆ

“ทีละคนได้มั้ย ถ้าช่วยพูดช้าๆด้วยจะดีมากเพราะเมื่อกี้ฉันฟังใครไม่ทันเลย ^^;;” แล้วการโต้เถียงก็เริ่มขึ้นด้วยหัวข้อที่ว่า ‘ใครจะได้เป็นคนถามก่อน’

“ฉันถามก่อน คำถามฉันง่ายกว่า”

“คำถามฉันเข้าใจง่ายกว่านายอีก”

“แกน่ะห่างๆไปเลย ฉันมาก่อนเฟ้ย =O=^^”

“ไม่ๆ ฉันต้องได้ก่อน =O=^^^”

“เงียบไปทั้งคู่นั่นแหละฉันถามเอง คนสวยชื่ออะไรคร๊าบ ^___^”

“เรเวนคะ ^^” เสียงพึมพำเบาๆประกอบกับสีหน้าเคลิ้มฝันจากคนถามทำให้ฉันขำ

“คนอะไรสวยแล้วยังชื่อเพราะ =//////=”

“มีแฟนหรือยัง ครับ>/////<”

“ยังคะ” แต่คนที่รักน่ะมีแน่  ฉันยิ้มขำคนถามที่เอาแต่ยืนบิดไปมาจนมีคนฉวยโอกาสเสียบถามฉันต่อด้วยประโยคเด็ดที่ทำให้ทุกคนร้องฮิ้ว

“งั้นช่วยรับผมไปพิจารณาได้มั้ยครับ >///////<”

“ฮิ้ววววว”

“ไอ้เจมมันใจกล้าเว้ย =O=”

“แล้วเรเวนคนสวยจะให้คำตอบว่ายังไง สถานการณ์นี้มีลุ้นกันละคร๊าบว่าหน้าปลวกๆอย่างเจมจะได้ใจเรเวนหรือไม่ >O<” ฉันกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่ก่อนจะพิจารณามองหน้าผู้ชายที่ยืนหน้าแดงถึงหูอย่างสนใจ หน้าตาเขาก็..พอดูได้ เวลาสิบเอ็ดเดือนที่ผ่านไปโดยที่ฉันไม่มีใครมันปิดกั้นตัวเองเกินไปหรือเปล่านะ? ฉันควรจะรอนายโรคุชินต่อไปหรือเปิดใจรับใครสักคนสักที..

“อืม..งั้น..”

“ถ้าเธอตอบรับมันฉันสัญญาเลยว่าจะกระทืบมันยับแน่ -____-^^” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นเป็นภาษาอังกฤษทำให้ฉันดวงตาเบิกกว้างหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดนั่น

“พี่สาว รอบตัวหนูมีแต่คนพูดไทย หนูฟังไม่รู้เรื่อง TOT” โมเดิลวิ่งมากอดเอวแต่ฉันไม่ได้สนใจ ดวงตาของฉันสะท้อนแต่ใบหน้าของเขาเท่านั้น

“น้องสาวเธอแทบจะกรีดลั่นตึกแบล๊คคลาส ร้องบอกให้ฉันพามาหาเธอ…เงียบทำไม เป็นใบ้ไปแล้วหรอ -___-^^” ฉันแกะมือโมเดิลออกจากเอวฉันก่อนจะเดินไปหาเขาช้าๆและสวมกอดเขาอย่างแนบแน่น ขอบตาฉันร้อนผ่าวซุกหน้าเข้ากับเสื้อสูทสีดำของเขา

“นายหายไปไหนมา หายดีแล้วทำไมไม่กลับไปหา ทั้งๆที่ฉันรอนายมาตลอดสิบเอ็ดเดือน รู้ทั้งรู้ว่าร่างกายนายจะทนอยู่ได้แค่วันสองวันเท่านั้นแต่ฉันก็ยังหวังลมๆแล้งๆว่านายจะหาย นายจะอายุยืน ทำไมนายไม่กลับไป TOT”

“แล้วตอนนี้เธอจะไม่รอฉันแล้วว่างั้น? -___-”

“ใครบอกเล่าฉันแค่อยากลองเปิดโอกาสให้ตัวเองระหว่างรอนายต่างหาก ที่เป็นแบบนี้เพราะนายนั่นแหละ นายหนีมาอยู่ที่นี่โดยไม่กลับไปหา นายทิ้งฉัน นายตั้งใจจะลืมฉันใช่มั้ย ทำไมไม่บอกกันตรงๆละ T^T”

“ยัยบ๊อง แค่สิบเอ็ดเดือนยังรอไม่ได้ ไม่มีความอดทนเอาซะเลย -____-^^”

“ก็นายนั่นแหละ  เพราะนาย T___T” เสียงหัวใจเต้นกับสัมผัสอบอุ่นที่โอบกอดฉันทำให้ฉันโล่งใจที่เขายังมีชีวิตอยู่หลังจากที่ทนทรมานมาเกือบปี ดีจังที่เขาไม่เป็นไรและยังดูแข็งแรงดี ฉันไม่ได้กลิ่นความตายจากตัวเขาอีกแล้ว เสียงหัวเราะจากเขาทำให้ฉันทุบอกเขาอย่างหมั่นไส้ในขณะที่ทุกคนในห้องพากันมองตาค้างเมื่อเห็นสายตาอ่อนโยนและรอยยิ้มกว้างจากผู้ชายที่ได้ชื่อว่าตัวอันตรายเป็นอันดับต้นๆของแบล๊คคลาส ในใจของทุกคนสงสัยว่าสองคนนี้รู้จักกันได้ยังไงแถมยังพูดอังกฤษไฟแล่บจนขนาดที่ว่าคนที่เรียนอังกฤษมาทุกวันยังตามไม่ทันทำเหมือนกับโลกนี้มีเพียงสองเรายังไงอย่างงั้น =O=^^

“เสือดำบ้า หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ T___T”

“ถ้าฉันบ้าเธอก็บ้าพอกันแหละคุยกันได้รู้เรื่อง -__-”

“ตาบ้า คนนิสัยไม่ดี นายเสือดำจอมหยิ่ง”

“เธอกำลังหาเรื่องฉันใช่มั้ยยัยเสือมือใหม่ -___-^^” เขาดันฉันออกแต่ฉันกลับกระชับวงแขนกอดเขาแน่นขึ้น

“ฉันมาทวงคำตอบจากนาย T^T”

“คำตอบ?..”

“..นายรักฉันมั้ย..(Do you love me?)..” เสียงสั่นเครือเอ่ยถามแผ่วเบาเหมือนจะได้ยินกันแค่สองคนแต่เนื่องจากคนในห้องเงียบกันหมดคำถามนั้นจึงเหมือนดังก้องกังวานได้ยินทั่วกัน โรคุชินนิ่งไปก่อนจะเชยคางฉันให้มองสบตา

“เธอเคยคิดบ้างมั้ยว่าลูกเราจะเป็นยังไงถ้าเรามีด้วยกัน” คำถามนั้นพาลทำให้สาวๆที่แปลออกหน้าแดงระเรื่อ ขนาดฉันยังเขินเลยอยู่ๆมาพูดเรื่องลูก =///////=

“ถึงเขาเป็นยังไงฉันก็รักเขาไม่แพ้นายหรอกน่ะ =///////=”

“เธอแน่ใจนะว่าอยากให้ฉันเลือกเธอ..ถ้าฉันเลือกแล้วต่อให้เธออยากจากไปฉันก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้วนะ..” ดวงตาคมกล้ามีแต่ความจริงจังทำให้ฉันรู้ว่าเขาเอาจริง แต่ฉันไม่กลัว ฉันจะดีใจมากด้วยซ้ำถ้าเขาจะไม่ปฏิเสธหรือผลักไสฉัน

“ฉันรักนาย ฉันเลือกนาย และไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนฉันก็ไม่เคยเสียใจหรือคิดจะเปลี่ยนใจ..อือ..” ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อนายโรคุชินก็จูบฉันต่อหน้าทุกคนที่ตาโตอ้าปากค้างกับการกระทำอย่างโจ่งแจ้ง จูบที่เขามอบให้มันช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ดุดันราวสัตว์ป่าแต่ก็แฝงไปด้วยความรักและอ่อนโยน ลิ้นของเราเกี่ยวพันกันอย่างไม่มีใครยอมใครพร้อมกับลมหายใจของฉันที่กระชันถี่ขึ้นเรื่อยๆ วงแขนแข็งแกร่งกระชับแน่นโอบกอดฉันไว้ มือที่สัมผัสร่างฉันร้อนผ่าวเสียงฮือฮาดังขึ้นรอบตัวด้วยความกระสับกระส่ายแต่ทั้งฉันและโรคุชินไม่สนใจเรายังคงแลกสัมผัสกันอย่างโหยหา

“แอะแฮ่ม เกรงใจคนรอบข้างหน่อยจะดีมาก -.-”

“โว๊ะ คู่นี้ยังดุเดือดกันตลอดสิน่ะ น่าจะถ่ายวิดีโอไว้จริงๆ =..=” ค๊อฟฟี่ที่มาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้เอ่ยต่อจากเฮมิท ทำให้ฉันผละออกจากปากนายเสือดำก่อนจะมองสมาชิกกลุ่มดาวสัตว์ที่อยู่กันพร้อมหน้าในสีเครื่องแบบที่แตกต่างกัน เฟยหลาง เฮมิท ค๊อฟฟี่อยู่ในชุดเครื่องแบบสีดำในขณะที่ชิเอ็นและแองโกล่าอยู่ในเครื่องแบบสีขาว พวกเขายังร่าเริงได้เหมือนแต่ก่อนและดูไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เห็นฉัน

“สวัสดีฮะเรเวน ^^”

“กว่าจะมาได้นะสาวน้อย : )”

“คิดถึงกันหรือเปล่าคนสวย ><”

“ไปคุยกันที่รังเถอะจ๊ะคุยตรงนี้มันไม่เหมาะ ^^” นายโรคุชินไม่พูดอะไรนอกจากจูงมือฉันเดินออกจากห้องพร้อมกลุ่มดาวสัตว์โดยมีโมเดิลที่มองซ้ายทีขวาทีระหว่างพวกเราตั้งนานเดินตามออกมาด้วย
 

 
‘รัง’ที่ว่ามันคือห้องพักสุดหรูดีๆนี่เอง มีทั้งเฟอร์นิเจอร์ครบครันทั้งโซฟา ทีวี เตียงนอน เคาเตอร์บาร์ ครัวเล็กๆและห้องอาบน้ำที่ถูกออกแบบมาอย่างมีระดับ มันคือห้องชมรมของกลุ่มดาวสัตว์ที่ฉันฟังมาว่าเป็นการรวมตัวของคนแปลกประหลาดที่เหมือนจะประหลาดแต่ไม่ประหลาด(?) เพราะปกติแล้วทั้งคลาสไวท์และแบล๊คจะไม่ถูกกันแต่กลุ่มดาวสัตว์เป็นกลุ่มคนที่ไม่แบ่งฝักฝ่ายอีกทั้งยังสนิทสนมกลมเกลียวกันเป็นอย่างดี

“พวกนายกำลังจะบอกว่าไม่คิดจะกลับไปหาฉันแต่ให้ฉันมาหาพวกนายแทนอย่างนั้นใช่มั้ย? =____=^^”

“ใช่จ้า ^^” แอ่งโกล่าตอบ ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งกันอยู่ในวงโซฟาที่นำมาตั้งวางไว้เป็นวงกลมเพื่อนั่งคุยกัน

“ทำไม?”

“เพราะที่นั่นทางเดเชียลมันรู้ทางหมดแล้วน่ะสิ อย่างคลิปที่แอบถ่ายแถวอุทยานนั่นไง เห้ย!ไอ้ชินแกเลิกสวีตกับแม่เสือสาวของเราสักทีได้มั้ยวะ นี่ยังไม่ถึงฤดูผสมพันธุ์นะเว้ย -O-^^”

“อิจฉาละสิ ไอ้คนไร้คู่ -___-” เฮมิทว่านายโรคุชินที่จนถึงตอนนี้ยังนั่งกอดฉันไม่ปล่อยด้วยความหมั่นไส้ นายเสือดำก็ยักคิ้วหน้าตายก่อนจะหันมาหอมแก้มฉันเย้ยราชาแห่งป่าผู้ยังไม่มีคู่สักที ตานี่เห็นนิ่งๆไร้อารมณ์แบบนี้มืออย่างกับปลาหมึกแถมยังหาเศษหาเลยกับฉันอย่างว่องไวจนตามไม่ค่อยจะทัน

“นายอยู่นิ่งๆสักแปบได้มั้ย =___=^^” ฉันหันไปเอ็ดเขา

“ฉันคิดถึงยัยเสือไม่ได้เรื่องอย่างเธอไงหรือตลอดเวลาเกือบปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดถึงฉันเลย?” เจอคำถามนี้ไปถึงกับจอด นายโรคุชินนายไปหัดประโยคแบบนี้มาจากไหน =[]=!!

“นายอย่ามานอกเรื่อง ตกลงแล้วนายได้เลือกเสือดำมาจากไหน =O=^^”

“สวนสัตว์”

“หา? =O=”

“สวนสัตว์ไง -___-”

“ประเทศไทยในสวนสัตว์มีเสือดำพอดีน่ะจ้า ^^”

“พวกนายขอเลือดมาให้ชินงั้นหรอ?”

“เปล่าเลยคนสวย =O=” ค๊อฟฟี่เอ่ยทำให้ฉันแปลกใจ ไม่ได้ขอแล้วได้มายังไง หรือว่า..

“อย่าบอกนะว่าพวกนาย..O[ ]o” กลุ่มดาวสัตว์พยักหน้าพร้อมกันก่อนจะเอ่ย

“ใช่เลยพวกเราขโมยมา =O=”

“หา!!! O[ ]O!!” สองพี่น้องต่างประสานเสียง

 “อย่าคิดว่าเราจะบุกเข้าไปขโมยโจ่งแจ้งขนาดนั้นสิฮะ พวกผมรอกลางคืนก่อนแล้วค่อยลอบเข้าไปต่างหาก ^^” ขโมยเนี่ยนะ!! นี่พวกเขาลงมือวางแผนเข้าไปในสวนสัตว์เพื่อขโมยเลือดเสือดำมาเข็มเดียวเนี่ยนะ พระเจ้า!!! =[  ]=!!!

“แล้วผลเป็นไง =___=^^” เฮมิทและค๊อฟฟี่มองหน้ากันก่อนจะหันมายิ้มแห้งๆ

“ก็ได้เลือดมาแหละคนสวย แต่ขากลับต้องวิ่งโกยอ้าวหนีหมากันหน้าตั้ง ^__^;;”

“น่าอายที่สุดแล้ว ถ้ากลายร่างได้แค่หมามันไม่คณามือหรอก -.-”

“..zzzZZZ..ขี้โม้.. (_ _ )” เฟยหลางละเมอออกมาเบาๆสร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคนในห้อง

“แล้วพวกนายทำให้ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อะ..” เจ้านายของพ่อ!! คนของตระกูลเสอ!! ฉันหันไปมองเฟยหลางที่นอนอุตุอยู่ที่โซฟาทันที

“เฟยหลางเขานามสกุลอะไร?” กลุ่มดาวสัตว์ยิ้ม

“เธอเดาถูกแล้วสาวน้อย เจ้านายของพ่อเธอก็คือคนของตระกูลเฟยหลางเนี่ยแหละ ก็บอกแล้วว่าเป็นตระกูลใหญ่” ฉันได้แต่ส่ายหน้าในขณะที่โมเดิลอ้าปากค้างไปแล้ว

“ร้ายจริงๆนะพวกนายเนี่ย =___=^^” เฮมิทแสยะยิ้มบอกความร้ายอย่างเต็มภาคภูมิ

“มันแน่นอนอยู่แล้ว : )”

“แล้วคลิปที่ออกมาฝีมือใครหรอค่ะที่ว่ารณรงค์ให้หยุดการล่าสัตว์ป่า =O=;;” โมเดิลถามหลังจากได้สติ

“อ๋อ ศัตรูรายเก่าของเราเนี่ยแหละ ทางสายของเรามีข่าวว่าวิเชียร์มีผู้สืบเจตนารมณ์แทน ไม่เคยรู้เหมือนกันนะเนี่ยว่าเจ้าตัวจะมีฝาแฝด -.-” ฝาแฝด? ตาแก่พุงพลุ้ยที่น่ารังเกียจคนนั้นเนี่ยนะ =O=^^

“แล้วคลิปที่กำลังดังอยู่ตอนนี้ก็..”

“เปล่าหรอกฮะ ทางเดเชียลแอบถ่ายตอนเรเวนกลายร่างและล่าสัตว์ลงเน็ตไว้ ทางตระกูลของเฟยหลางเลยนำมือดีด้านกราฟฟิกเอาต้นฉบับมาสร้างเป็นคลิปรณรงค์อย่างที่เห็นแล้วส่งไปเสนอองค์การอนุรักษ์สัตว์ป่า กลบกระแสคลิปก่อนหน้านั้นไงฮะ ^^”

“อ๋อ =O=” รู้สึกว่าฉันจะเป็นหนี้บุญคุณตระกูลเสอมากเลยนะเนี่ย จะตอบแทนยังไงดี =___=;;

“ไม่ต้องห่วงที่จะโดนตามล่าอีกแล้ว คลิปนั่นก็ทำอะไรยัยเสือไม่เอาไหนอย่างเธอไม่ได้ด้วยเพราะทางองค์การอนุรักษ์ก็รับออกหน้าว่าเป็นของตัวเองเต็มๆ” โรคุชินเอ่ยหลังจากนั่งแต๊ะอั๋งฉันเงียบๆมานาน ฉันไม่คิดว่าตานี่จะมือไวขนาดนี้นะเนี่ย ไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนไปหรือฉันไม่เคยเห็นด้านนี้ของเขากันแน่

“ไหนๆก็ได้เจอกันแล้วมาฉลองกันเถอะทุกคน ^O^”

“เห้ย!! ฉันจองหมดเว้ย -O-^^”

“ว๊ายย!!” ค๊อฟฟี่ที่เดินกลับมาจากตู้เย็นหอบเบียร์มาหลายกระป๋องในขณะที่เขากำลังจะนั่งเฮมิทที่อยู่ข้างซ้ายก็แย่งกระป๋องเบียร์ไปทำให้ชายหนุ่มเซไปชนโมเดิลเข้าจนหญิงสาวล้มลงไปนอนทับเฟยหลางที่นอนหลับอยู่ ผลก็คือ..

จ๊วบบบ

“อุ๊บ!! OxO” <<<<โมเดิล

“zzZZZ…(-x-)?..”<<<<<เฟยหลาง

ริมฝีปากนุ่มของโมเดิลประกบทาบลงบนริมฝีปากของพ่อหนุ่มสายเลือดงูทันทีราวจับวาง ร่างน้อยตกใจทำท่ารีบร้อนลุกขึ้นมาแต่เรียวแขนของคนที่หลับอยู่กลับยกขึ้นโอบรอบคอโมเดิลให้ลงไปรับจูบของเขาใหม่เหมือนของหวานที่กินไม่พอ ดวงตาของสาวน้อยเบิกกว้างเมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมอันอ่อนนุ่มชุ่มร้อนที่เข้ามาพัวพันกับเธออย่างสนิทสนม หัวใจของโมเดิลเต้นระรัวด้วยความแตกตื่นเพราะเธอไม่เคยจูบใครมาก่อนท่ามกลางสายตาที่เบิกค้างเปรียบเปรยว่าโตเท่าไข่ห่านของสมาชิกที่เหลือ สมองของหญิงสาวเหมือนจะหยุดทำงานไปอย่างกะทันหันจนกระทั้งเฟยหลางถอนจูบออกและหลับไปทิ้งให้โมเดิลนั่งหน้าแดงอย่างตกตะลึงกับเหตุการณ์สดๆร้อนๆที่เกิดขึ้น

“นี่..” ฉันกระซิบเรียกนายโรคุชิน

“ถ้าตระกูลของหมอนี่รู้เข้าน้องสาวเธอไม่รอดแน่”

“หา? นายหมายความว่าไง =O=^^”

“เรเวนก็น่าจะรู้นี่จ๊ะว่าน้ำลายของเฟยหลางมีพิษถ้าเพศตรงข้ามโดนเข้าไปจะสลบโดนมากหน่อยก็มึนเมากับเพศเดียวกันในปริมาณเล็กน้อยทำให้สลบโดนมากก็ทำให้หัวใจล้มเหลว แต่น้องสาวของเธอน่ะไม่เป็นไรเลยทั้งๆที่จูบนานกว่าห้านาที ทางตระกูลเขาว่ามาว่าเป็นเนื้อคู่ของเฟยเขาน่ะจ๊ะ ^^” แองโกล่าชี้แจงทำให้ฉันตาโตหันไปมองสองคนนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ โอ่..ไม่นะน้องสาวฉันจะกลายเป็นแฟนของนายงูไม่รู้ตื่นหรอเนี่ย

“ฉันไม่เห็นเค้าว่าสองคนนี้จะหันมารักชอบกันได้เลยนะแอง =O=;;”

“คิกๆ เรื่องแบบนี้มันคาดเดากันไม่ได้หรอกจ้า มันเป็นเรื่องของหัวใจล้วนๆ ^^” คำคมนิยมในวันนี้สินะ =___=;; ฉันหันไปสบตากับโรคุชินที่มองฉันอยู่ ดวงตาสีดำที่ส่งผ่านความลึกซึ้งทำให้ฉันยิ้มและประสานมือเขาเข้ามากุมก่อนจะเอนหัวไปซบลงที่ไหล่คนข้างกายมองภาพน้องสาวที่โดนค๊อฟฟี่และเฮมิทหยอกใส่อย่างสนุกสนาน ภาพเพื่อนและครอบครัวที่อบอุ่นทำให้ฉันยิ้มกว้างแล้วคิดกับตัวเองว่านี่ละที่ฉันต้องการในชีวิตแอนนิซึ่งต้องหลบซ่อนกลมกลืนไปกับเหล่ามนุษย์ธรรมดาทั้งหลาย เสียงกระซิบเอ่ยส่งผ่านให้คนที่นั่งเคียงข้างอย่างแผ่วเบา

“ตาเสือดำ”

“..หือ?..”

“..ฉันรักนายนะ..”

“รู้แล้วละน่ะยัยเสือดาว”

“….”

“..นี่..”

“…?...”

“ฉันรักเธอ” มือที่กระชับแน่นทำให้ฉันมั่นใจ ไม่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างในวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไรฉันและเขาจะอยู่เคียงข้างกันตราบจนวินาทีสุดท้าย…
 



‘Do you love me?’

 

‘I love you.’


I love you too…




ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
แต่งของโมเดิลกะเฟยหลางสิฮะ
จากคุณ COFY/(COFY) อัพเดตเมื่อ 06/06/2555 20:33:37
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 132 ท่าน