Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Drum Wizardry Dangerous ยัยมือกลองตัวร้ายถล่มละลายใจนายหน้านิ่ง!
ZKWWD.MM
Day : 1 #ยินดีที่(ไม่)รู้จัก
5
15/03/2555 18:52:13
391
เนื้อเรื่อง
6 o’clock
            งัวเงียๆ=_=; ให้ตายเถอะ ทำไมโรงเรียนทุกโรงเรียนต้องเข้าเร็วด้วยนะ!(นางเอกถามไร้สาระมากค่ะ-0-!!) ถ้าฉันเป็นนายกรัฐมลตรีนะ ฉันจะให้ทุกโรงเรียนเข้าตอนเที่ยงซะเลย (มันไร้สาระจริงๆ=_=!!) แต่มันก็เป็นไปไม่ได้อ่ะ เฮอ -3- ฉันลุกจากที่นอนอันแสนนุ่ม ก่อนเดินเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาประมาณ15 นาทีฉันก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จและลงมาทำอาหารเช้าให้สเกล ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่ตื่นแฮะ ฉันนำอาหารที่ทำเสร็จแล้วไปวางบนโต๊ะก่อนจะขึ้นบันไดไปที่ห้องของสเกล

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“สเกล ตื่นยัง”ฉันตะโกนเข้าไปในห้อง

“ตื่นแล้วฮะๆ”แล้วก็มีเสียงใสๆตอบกลับมา

“แล้วทำไมยังไม่ออกมาอีก พี่ทำข้าวเช้าเสร็จแล้ว รีบลงไปกินเดี๋ยวปะ....”ฉันพูดไม่ทันจบประโยคประตูห้องก็เปิดออกพร้อมกับเจ้าของห้อง

“เสร็จแล้วคร้าบบ  ผมเก็บที่นอนอยู่เลยช้าอ่ะ-3-”

“ดีมาก ป่ะ ลงไปกินข้าวได้แล้ว เดี๋ยวสาย”ฉันยิ้มให้สเกลก่อนจะเดินนำลงไปก่อน

            หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วฉันก็พาสเกลไปส่งที่โรงเรียนแล้วก็ต้องรีบพาตัวเองไปที่สยามสตูดิโอทันที ถ้าฉันไปสายตั้งเเต่วันแรกเลยล่ะก็ มีหวังคอขาดแหงๆ

            ฉันจ่ายเงินก่อนจะลงจากรถและสำรวจความเรียบร้อยของฉัน
วันนี้ฉันใส่เสื้อยืดสีดำแบบสบายๆ แล้วก็มีเสื้อแจ็คเก็ตที่มีเนื้อผ้า เป็นผ้ายีสต์แบบลื่นที่ฉันชอบมากที่สุด กางเกงก็เป็นกางเกงยีสต์ที่ใส่แล้วสบายที่สุด เพื่อให้คล่องตัวในการทำงาน หน้าก็แต่งมาอย่างอ่อนๆ แล้วก็แต้มลิปสติกสีเนื้อลงไปบนริมฝีปากเล็กน้อย ทำให้ใบหน้าฉันดูดีขึ้น(มากกว่าก่อนล่ะนะ)แต่วันนี้มีสิ่งที่ผิดแปลกไป คือฉันปล่อยผมนั่นเอง ก็อยากดูดีบ้างในเมื่อฉันต้องมาแน่นำตัวแล้วก็ทำความรู้จักกับผู้ร่วมงานทุกคน คงจะให้ฉันไม่แต่งหน้า หรือทำอะไรลวกๆก็คงไม่เหมาะ

            ฉันเดินมาจนถึงล็อบบี้ด้านล่างของค่ายเพลง เห็นพนักงานสาวสวยยืนยิ้มเฉ่งอยู่ ฉันเลยเดินเข้าไปถามดู เพราะเธอคงเป็นพนักงานต้อนรับที่รู้ดีทุกอย่างอยู่แล้วล่ะ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบต้องการพบกับใครคะ”เธอยิ้มให้ฉันอย่างสุภาพ

“เอ่อ คือฉันเป็นคนที่ผ่านการออดิชั่นของทางค่ายเพลงน่ะค่ะ ไม่ทราบว่า...”ให้ตายสิ ต้องมีคนพูดแทรกฉันตลอดเลยสิน่า-*-

“ไม่ทราบคุณชื่ออะไรเหรอคะ”

“ฉันชื่อเบสิกค่ะ”

“รอสักครู่นะคะ”แล้วเธอก็จัดการยกโทรศัพท์ขึ้นมา รับคำว่า‘ค่ะ’อย่างเดียวเลย ก่อนจะวางสาย(พูดเป็นคำเดียวเรอะ!)

“เชิญคุณเบสิก ที่ชั้น 19 เลยนะคะ ท่านประธานกำลังรอคุณอยู่ค่ะ”ฉันส่งยิ้มให้เธอเล็กน้อยก่อนจะเดินไปขึ้นลิฟต์ กดไปที่ชั้น 19 ใช้เวลาไม่นานฉันก็ขึ้นมาอยู่ที่ชั้น 19 ก่อนจะเดินออกมาและพบว่า มีห้องอยู่บนชั้นนี้เพียงห้องเดียวเท่านั้น นี่คงเป็นห้องของท่านประธานล่ะมั้ง ก็บนประตูมีป้ายเขียนว่าท่านประธานหราอยู่ซะขนาดนั้น ใครไม่รู้ก็บ้าแล้วล่ะ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามาสิ”เสียงอันทรงพลังตอบกลับมา ขาสั่นซะแล้วสิ บรื๋อ>_,<~

            พอฉันเปิดเข้ามาก็ต้องตะลึงเลยแหละ ห้องทำงานนี่กว้างดีแฮะ แถมยังตกแต่งสวยอีกต่างหาก ฟอนิเจอร์แต่ละอย่างก็ดูแพงๆทั้งนั้น  มีโต๊ะรับรองแขกอยู่ตรงมุมห้อง แต่เป็นโต๊ะรับรองที่ใหญ่เลยล่ะ อืม ท่าทางคงรวยน่าดูเลยล่ะ

“นั่งสิ”

“คะ...ค่ะ”ฉันตอบตะกุกตะกัก

“ไม่ต้องเกร็งไปหรอกน่า ฮะๆ”โอ๊ะ O.O

“ค่ะ”ฉันยิ้มตอบกลับไป

“มาเข้าเรื่องกันดีกว่านะ วันนั้นเธอเซ็นสัญญาไปแล้วใช่มั๊ย วันนี้ที่เรียกมาก็อยากให้ทำความรู้จักกับศิลปินของเรากันก่อนน่ะ”ท่านประธาน
ระบายยิ้มที่ริมฝีปากบางๆ
“แต่อีกเดี๋ยวเจ้าพวกนั้นก็คงจะมากันแล้วล่ะ”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามาสิ”

“ว่าไง ตาแก่ ไหนล่ะ สาวน้อยวันนั้น”ฉันก็นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ มองไม่เห็น
ได้ไง-*-

“เอ้า ลุกขึ้นไปแนะนำตัวหน่อยสิ”

“สวัสดี ฉันชื่อ...O_O”ผู้ชายตัวสูงโย่งกับหน้าตาอันหล่อเหลาที่กระชากใจสาวๆไปได้ง่าย ฉันจะไม่ตกใจเลยถ้าฉันไม่เจอ ‘เขา’ เอาแล้วไง ทำไมตอนมาออดิชั่นฉันถึงไม่สังเกตนะ นั่น! เขามองมาทางฉันด้วยO[]O!

“นี่สาวน้อย เธอจะจ้องไอ้เอสเตอร์ไปถึงไหนเนี่ย พวกฉันน้อยใจนะ”คนที่กำลังพูดกับฉับเขาเป็นคนที่ดูดีน่าคบที่สุดเลยล่ะ ดูเป็นคนขี้เล่นแต่ฉันว่าถ้าเขาเอาจริงก็คงน่ากลัวเหมือนกัน

“ฉันไม่ชอบรออะไรนานๆนะ รีบแนะนำตัวเสียที”เอ๊ะ ทำไมต้องมาทำเสียงโหดใส่ฉันด้วยล่ะ

“ใจเย็นๆน่าเฮิร์ท” ที่แท้นายจอมโหดนี่ก็ชื่อเฮิร์ทนี่เองสินะ

“นายก็ใจเย็นเกินไปน่ากัส”

“เอ๊ะ นายก็เลือดร้อนพอกันแหละน่า โลกิ”

“ไอ้เวิลดอน หุบปากมันทีดิ”

“ตกลงทุกคนจะลืมสาวน้อยคนนี้ไปเหรอ”คนที่ท่าทางชื่อเวิลดอนชี้มาทางฉัน

“...”เงียบกริบ

“คงมีแต่ เอสเตอร์เท่านั้นสินะ ที่นิ่งได้กว่าใคร แต่ตอนนี้คงเป็นใบ้ไปแล้วมั้ง เงียบเลย ฮ่าๆ”เวิลดอนพูดขึ้นมาอีกครั้ง

“เอาล่ะ ไปนั่งที่โต๊ะกันดีกว่า ยืนคุยมานานแล้วล่ะ”

“ก็ดีเหมือนกัน”เอสเตอร์ยักไหล่นิดๆก่อนจะเดินไปนั่งที่มุมรับแขกอย่างสบายๆคนอื่นก็เช่นกัน

“ไปสิ”ท่านประธานสะกิดฉันเบาๆให้เดินไป

“แนะนำตัวอีกทีสิ”ฉันล่ะเกลียดความเงียบจริงๆ อึดอัดฉะมัด

“ทำไมไม่แนะนำตัวล่ะ จะยั่วพวกฉันให้อยากรูปไปถึงไหน”น้ำเสียงเย็นๆประชดฉันจนคนอื่นๆก็ยังต้องหันกลับไปมอง

“เรื่องของฉัน ฉันจะยั่วทำไมล่ะ หึ”ฉันก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกันแหละน่า และดูเหมือนเฮิร์ทจะเป็นคนเลือดร้อนจริงๆสินะถึงได้โพล่งออกมาแบบนี้

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายกับเธอ เคยมีความหลังอะไรกัน แต่แนะนำสักทีเถอะ ฉันรำคาญ!!”

“อย่าขึ้นเสียงน่าเฮิร์ท เดี๋ยวเธอก็ตกใจหมดหรอก แนะนำตัวเลยสิ สาวน้อย”เลิกเรียกฉันว่าสาวน้อยจะได้มั๊ย หา!?

“อืม ฉันชื่อเบสิก อายุ21ปี ยินดีที่ได้รู้จัก”ฉันยิ้มออกมาเล็กน้อย

“งั้นหรอๆ ว่าไงล่ะตาแก่หัวล้าน ให้เธอเริ่มงานวันไหนล่ะ”กัสถาม

“เริ่มวันนี้เลยก็ได้ ยังไงพาเบสิกไปที่ห้องซ้อมด้วยล่ะ แล้วก็บอกรายละเอียดเรื่องเพลงต่างๆด้วยล่ะ ฉันขอไปทำงานก่อนล่ะ พวกแกน่ะ ออกไปได้แล้ว!”หวาๆ น่ากลัวแฮะ

“ไปอยู่แล้วน่า ไม่เห็นต้องไล่เลยนี่คร้าบบ”โลกินายนี่น่ารักจริงๆ ฉันหันไปมองโลกิอยู่นานจนลืมไปว่าก็มีคนจ้องฉันอยู่เช่นกัน

“ชอบไอ้โลกิมันหรือไง”มาอีกแล้วน้ำเสียงเย็นชาแบบนี้ มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ

“ถ้าฉันชอบแล้วจะทำไมล่ะ”

“หึ ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก หมอนั่นก็รวยดี เธอคงจะจับได้ไม่ยาก”ฉันชักจะโมโหแล้วนะ! ทำไมยังลืมเรื่องเก่าไม่เหรอไงกัน จะมาต่อว่าอะไรฉันอีกนะ ผ่านมาหลายปีแล้วแท้ๆ ในขณะที่ฉันกำลังจะปรี๊ดแตก เสียงของเฮิร์ทก็ดังขึ้นมาซะก่อน

“สองคนนั้นน่ะ เร็วๆ ฉันขี้เกียจรอ!”แต่ก็ดีฉันไม่อยากจะคุยกับนายนี่สักเท่าไหร่หรอก ฉันเดินตามเฮิร์ทไปในทันที

            ที่นี่กว้างใหญ่ชะมัดเลยแฮะ กัสและเพื่อนๆของเขาพาฉันเดินไปแนะนำตัวกับคนอื่นๆที่ทำงานอยู่ที่นี่เกือบทุกคนเลยทีเดียวล่ะ แถมยังพาไปดูห้องต่างๆและก็ยังโม้นั่น พูดนี่ไม่หยุดเลย หมอนี่พูดเก่งชะมัดยาด จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงตอนเที่ยง พวกเขาก็เชิญเสด็กฉันไปทานข้าวด้วยกันภายในร้านอาหาร แม้แต่ร้านอาหารก็ดูใหญ่ใช่เล่นเลยล่ะ ฉันเดาว่า ท่านประธานที่เป็นคนก่อตั้ง สยามสตูดิโอแห่งนี้ คงจะรวยน่าดู ความคิดที่ฉันคิดว่าท่านมีบ่อน้ำมันขุดเจาะเป็นของตัวเองเริ่มผุดพรายเข้ามาในสมองฉัน และก่อนที่มันจะเตลิดไปมากกว่านี้ เสียงของโลกิก็ดังเข้ามาในโสทประสาทของฉันเสียก่อน

“จะกินอะไรไหม?”เสียงนายนี่นุ่มชะมัดเลยยย แถมยังมีลักยิ้มเล็กๆที่แก้มอีก อยากเอามือไปดึงจังง>///<

“อ๋อ กินสิ ฉันกำลังหิวพอดีเลยล่ะ”ฉันหันไปตอบก่อนจะ ยืนคุยอยู่กับโลกิอยู่สักพักก่อนที่โลกิจะพาฉันไปแนะนำอาหารอร่อยๆในร้านอาหาร จนไม่ได้สังเกตเลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาด้วยแววตา สมเพชและไม่เข้าใจ ตกลงเรื่องของฉันกับเธอมันจบลงไปแล้วจริงๆเหรอ แต่ทั้งที่ฉันรู้ว่ามันจบลงไปแล้ว และคิดว่าเธอคงจะเปลี่ยนตัวเองใหม่ได้ แต่คงไม่ใช่สินะ หึ เธอก็คงยังเป็นคนเห็นแก่เงิน เห็นมันดีกว่าความรักที่ฉันมอบให้! เบสิก ต่อไปนี้ฉันจะไม่เหลือเธอไว้ในใจอีกเลย! ให้มันสม กับสิ่งที่เธอเคยทำไว้กับฉัน!! 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 253 ท่าน