Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Casanova Love รักร้ายสุดแสบของคุณชายจอมคาสโนว่า [EP:4 OpEn!!!]
ThEDaNGeR
EP:4
7
29/03/2555 18:28:07
571
เนื้อเรื่อง
4
ปัญหาใหญ่!!!
โอ๊ย!!!ทำไงดีๆๆ เจ้ฉันท้อง!!แถมเจ้ฮีซก็ไม่ยอมปริปากบอกด้วยว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้อง คอยดูนะถ้าฉันรู้ว่าใครเป็นพ่อเด็กนี่ฉันจะตามไปตบให้ดั้งหักเลย ฉันจะลากตัวหมอนั่นให้มารับผิดชอบเจ้ฉันให้ได้!!
                “เจ้...เจ้ฮีซค่ะ เจ้บอกฮอล์หน่อยได้มั้ยว่าใครทำเจ้เอ่อ...ท้องอ่ะค่ะ...”ฉันพยายามถามเจ้ฮีซอีกรอบเผื่อว่าเจ้ฮีซจะยอมบอกเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น...แต่แล้วคำตอบก็เหมือนเช่นเดิมคือเจ้ไม่ตอบ เจ้ฮีซที่เคยเข้มแข็งคนนั้นหายไปไหนกันนะ...
                “ฮอล์...เจ้เสียใจฮึกๆ ถ้าพ่อกับแม่รู้เรื่องนี้เจ้คง...เจ้คง...จะไม่มีหน้าไปพบพวกท่านแน่ๆเลย ฮอล์...เจ้เป็นพี่สาวที่แย่มากใช่มั้ย ฮึกๆ”
                “เจ้...เจ้รู้มั้ยค่ะว่าเจ้น่ะเป็นพี่สาวที่ดีของฮอล์มาตลอดเลย และถ้าเจ้เล่าทุกอย่างให้พ่อกับแม่ฟังฮอล์ว่าพ่อกับแม่พวกท่านต้องเข้าใจเจ้แน่ๆค่ะฮอล์เชื่อว่าพ่อกับแม่มีเหตุผลพอนะค่ะ” ในเมื่อเจ้ฉันยังเสียใจอยู่อย่างนี้แล้วจะให้ฉันคาดคั้นอะไรไปก็คงจะไม่มีประโยชน์อะไรสู้ให้กำลังใจแล้วรอให้เจ้ฮีซทำใจได้ก่อนแล้วค่อยคาดคั้นให้เจ้ฮีซบอกความจริงมาดีกว่า
                “อื้ม...ฮอล์เจ้ขอตัวก่อนนะ เจ้อยากพักอ่ะ”
                “ค่ะเจ้ เจ้สบายใจเมื่อไหร่แล้วค่อยบอกฮอล์ก็ได้นะค่ะ ฮอล์อยากจะรู้ด้วยว่าพ่อของหลานในท้องเจ้คือใคร”
                 “ช่างมันเหอะนะฮอล์...เจ้ไม่อยากเจอ‘เขา’ อีกแล้วล่ะ” เจ้ฮีซตอบกลับมาด้วยเสียงที่สั่นน้อยๆทำให้ร่างกายของเจ้ฮีซจากที่ดูซูบผอมอยู่ก่อนแล้วตอนนี้กลับยิ่งซูบผอมมากขึ้นไปอีก
                “โอเคค่ะ ถ้าเจ้ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ฮอล์เอาใจช่วยนะเจ้ อย่าเครียดนะค่ะ”
               “จ้า!!ขอบใจนะฮอล์ ตอนนี้เจ้รู้สึกดีขึ้นเยอะเลยจ๊ะ ถ้าเจ้คิดว่าถึงเวลาที่เจ้ควรบอกเจ้จะบอกฮอล์เองนะจ๊ะ” เจ้ฮีซพูดหยอกฉันก่อนที่จะเอื้อมมือมาขยี้หัวฉันก่อนที่เจ้ฮีซจะเดินเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน
2วันต่อมาเพอร์ลิสไฮสคูลเกรด10 
        “ฮอล์!! เธอไม่สบายรึเปล่าหน้าเธอซีดแปลกๆนะ” แดนิชร้องทักฉันในขณะที่ฉันกำลังเดินไปเก็บของเข้าที่
               “ปะ...เปล่าจ๊ะ ไม่มี๊ไม่มีอะไรเลยนะจ๊ะแดนิช แหะๆ^^;”ฉันพูดพร้อมกับโบกมือไปมาเป็นสัญญาณว่าไม่ได้มีอะไนเกิดขึ้นตอนที่เจ้ฮีซโทรเรียกฉันกลับบ้าน
“จริงนะฮอล์ ฉันเป็นห่วงเธอกับเจ้ฮีซมากนะมีอะไรไม่สบายใจก็เล่ามาเถอะฉันจะได้ช่วยคิดด้วยไงจ๊ะ”แดนิชถามถึงสาเหตุที่ทำให้ราชินีแห่งเพอร์ลิสอย่างฉันถึงกับหน้าซีดได้ขนาดนี้
               “ก็ได้จ๊ะคือว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้ บลาๆๆๆๆ” ฉันเล่าทุกๆอย่างที่เจ้ฮีซบอกฉันให้แดนิชฟัง แดนิชเองก็ดูจะตกใจอยู่ไม่น้อยเลยที่เดียวที่รู้ว่าเจ้ฮีซ...ท้อง...
ในช่วงพักเที่ยงที่โรงอาหาร
                 “เมนิชวันนี้ฉันกับแดนิชไม่กินข้าวนะจ๊ะพอดีเราสองคนไม่หิวน่ะเลยจะไปนั่งที่สวนหลังโรงเรียนสักหน่อยเธอไม่ต้องรีบก็ได้นะจ๊ะทานข้าวเสร็จเมื่อไหร่ค่อยเดินไปหาฉันสองคนก็ได้จ๊ะJ” ฉันบอกกับเมนิสหลังจากที่ตกลงกับแดนิชได้แล้วว่าจะไปคุยเรื่องของเจ้ฮีซที่สวนหลังโรงเรียน
                “อ่ะจ๊ะ แล้วเจอกันที่สวนหลังโรงเรียนนะจ๊ะ แล้วฉันจะรีบไปหานะJ” เมนิชพูดก่อนที่จะแยกตัวออกไปซื้อข้าวที่โรงอาหาร
                “แดนิชเราเริ่มมาวางแผนให้เจ้ฮีซยอมบอกว่าใครเป็นพ่อเด็กในท้องกันเถอะ”ฉันเปิดบทสนทนาด้วยเรื่องที่เคร่งเครียดมากที่สุดในตอนนี้ซึ่งแดนิชเองก็เตรียมพร้อมกับเรื่องนี้เอาไว้แล้วพอฉันเปิดบทสนทนาขึ้นปุ๊บแดนิชก็หยิบสมุดบันทึกออกมาพร้อมกับปากกาคู่ใจของเธอจากกระเป๋านักเรียนแล้วเริ่มลงมือเขียนแผนการลงในสมุดบันทึกทันที
เมื่อเวลาผ่านไป15นาที
                “ฮอล์ๆๆเสร็จแล้ว!!!เธอลองเอากลับไปดูที่บ้านนะตอนนี้ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้วล่ะ วันนี้มีเรียนครึ่งวันน่ะจ๊ะJ” แดนิชวางสมุดบันทึกเอาไว้ที่ม้านั่งก่อนจะรีบวิ่งขึ้นตึกเรียนไป
               “หะ!!เรียนครึ่งวันเองหรอ แดนิชรอฉันด้วยเซ่!!!เฮ้!!” พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เรียนครึ่งวันทำให้ฉันรีบสวมใส่วิญญาณนักวิ่งใส่เกียร์สุนัขวิ่งด้วยความเร็วระดับสี่คูณร้อยเมตรตามแดนิชไปติดๆ
บ้านฮอโล 12.35 น.
เมื่อฉันเปิดประตูรั้วแล้วก้าวเข้ามาภายในบ้านที่คุ้นเคยสิ่งที่ฉันตรงหน้าเห็นทำให้เรี่ยวแรงของฉันเหือดหายไปหมดและเมื่อได้สติทำให้ฉันรีบวิ่งไปยังร่างบางของเจ้ฮีซตรงหน้าฉันทันที!!
              “เจ้!!เจ้!!อย่าเป็นอะไรนะเจ้!!เจ้ฮีซตื่นสิ!!เจ้!!ถ้าเจ้ไม่อยู่แล้วใครจะอยู่กับฮอล์ล่ะ เจ้!!ฮอล์บอกให้เจ้ตื่นไง!!เจ้!!” ในเมื่อไม่มีสัญญาณตอบรับจากร่างบางของเจ้ฮีซทำให้ฉันรีบวิ่งไปโทรเรียกรถพยาบาลมาทันที
              “ฮอล์...ไม่เป็นไรนะ ฉันเชื่อว่าเจ้ฮีซต้องไม่เป็นอะไรแน่ๆ แกทำใจให้สบายเหอะ” พอฉันโทรไปบอกเมนิชเรื่องเจ้ฮีซเมนิชก็รีบตรงดิ่งมาหาฉันที่โรงพยาบาลเลย
              “ตะ...แต่ทำไมเจ้ฮีซต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ ฮึกๆ เจ้ฮีซไม่เห็นฉันเป็นน้องแล้วหรอ ถ้าเจ้ฮีซเป็นอะไรขึ้นมาแล้วฉันจะอยู่กับใครล่ะ ฮึกๆ”ฉันหันไปรำพึงกับเมนิสแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มนวลทั้งสองข้าง
              “เอาน่า เจ้เขาคงมีปัญหาหลายๆอย่างรุมเร้าอยู่ล่ะมั้ง ว่าแต่...แกรู้สาเหตุที่ทำให้เจ้ฮีซต้องกินยาฆ่าแมลงจนต้องล้างท้องอย่างนี้รึเปล่า” เมนิชปลอบใจฉันในตอนแรกแต่ตอนหลังเมนิชก็วกกลับเข้าไปถามถึงสาเหตุที่ทำให้เจ้ฮีซต้องคิดสั้นแบบนี้ด้วยสีหน้าจับผิดฉัน                                                                                                                                                                                 
              “อื้ม...ฉันก็รู้บ้างแหละแต่เจ้ฮีซไม่ยอมบอกว่ามีปัญหากับใครน่ะสิ”
              “แล้วแกรู้อะไรบ้างล่ะเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ยฮอล์”
              “ก็ที่เจ้ฮีซบอกฉันคือ...เอ่อ...เจ้ฮีซ...ท้องน่ะ...” ฉันค่อยๆบอกถึงสาเหตุที่ทำให้เจ้ฮีซพี่สาวแสนสวยของฉันต้องคิดสั้นแบบนี้
               “หะ!!เจ้ฮีซท้อง!!จริงหรอฮอล์บอกฉันสิว่ามันไม่จริงน่ะ!!!” เมนิชเขย่าแขนฉันแรงๆสองสามทีแล้วคร่ำครวญเป็นเพื่อนฉันอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน
               “จริง...เมนิชมันเป็นเรื่องจริง...”
               “โธ่!!เจ้ฮีซที่น่าสงสาร ใครกันนะที่ทำร้ายเจ้ฮีซแบบนี้ ถ้ารู้นะแม่จะตามไปจัดการตอนให้ไปทำใครท้องไม่ได้อีกเลย เธอจะร่วมกับฉันมั้ยฮอล์ หึหึ...”
               “โอ๊ย!!ไม่เอาล่ะ ฉันไม่อยากติดคุกข้อหาทำร้ายร่างกายนะ = =”
               “เออเนอะ ฮ่ะๆ งั้นเลิกคิดแล้วกัน แล้วเมื่อไหร่เจ้ฮีซจะออกจากห้องฉุกเฉินล่ะเนี่ย”
               “ไม่ต้องรอแล้วนั่นน่ะหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินแล้วไปถามกันเร็วเมนิช!!!”ฉันรีบดึงมือเมนิชไปหน้าห้องฉุกเฉินทันที
               “เอ่อ...สวัสดีค่ะคุณหมอ”ฉันกับเมนิชรีบวิ่งมาดักหน้าคุณหมอหนุ่ม
               “สะ...สวัสดีครับ คุณเป็นญาติของคนไข้ที่อยู่ในห้องฉุกเฉินรึเปล่าครับ” หมอถามพลางดูบันทึกที่คุณหมอบันทึกไว้ขณะอยู่ในห้องฉุกเฉิน
               “ใช่ค่ะ!!แล้วพี่สาวฉันอาการเป็นยังไงบ้างค่ะ”
               “หมอเสียใจด้วยนะครับหมอไม่สามารถยื้อชีวิตคนไข้ไว้ได้นะครับหมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ”
               “ห๊า!!!นี่หมายความว่าเจ้ฮีซเสียแล้วหรอค่ะ” เมนิชถามกับหมอด้วยน้ำเสียงแปดหลอด
               “ครับคนไข้ที่ชื่อนุชลีเสียแล้วครับ”แต่หมอตอบในสิ่งที่ทำให้ฉันและเมนิชอึ้ง
               “นุชลี?? ไม่ใช่พี่สาวฉันหรอค่ะ ฮีซอลน่ะค่ะ”ฉันเอ่ยถามคุณหมอด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อยจะไม่ให้งงได้อย่างไรกันเล่าก็ชื่อมันเล่นคนละชื่อกันซะอย่างนี้เลยนี่น่า
                “อ่อ คุณเป็นญาติคนไข้ที่ชื่อฮีซอลหรอกหรอครับ ทางเราต้องขออภัยในความผิดพลาดนะครับ คนไข้ที่ชื่อฮีซอลพ้นขีดอันตรายแล้วครับ พวกคุณวางใจได้เลยครับ ทางเราจะนำตัวคนไข้ไปพักฟื้นที่ห้องพิเศษเลยนะครับ” พอคุณหมอเดินจากไปฉันกับเมนิชจึงถอนหายใจออกมาพร้อมกันด้วยความโล่งอก
                “เฮ้อ นึกว่าเจ้ฮีซจะไปจริงๆซะแล้ว ตกอกตกใจหมด เฮ้อไปกันเถอะฮอล์วันนี้เธอเหนื่อยมามากแล้วนะไปนอนพักที่บ้างก่อนเถอะ” เมนิชพูดพร้อมกับพยุงฉันไปนั่งรถเพื่อกลับบ้าน
เช้าวันรุ่งขึ้นที่เพอร์ลิสไฮสคูล...
                “ฮอล์...ขอโทษนะที่เมื่อวานฉันไปไม่ได้...ฉันเสียใจด้วยนะที่เจ้ฮีซต้องไปนอนอยู่ที่โรงพยาบาลแบบนั้น”แดนิชพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความห่วงใยที่มีให้ฉัน
                “อ่ะจ้า ไม่เป็นไรนะแดนิชฉันเข้าใจจ๊ะว่าเธอกำลังยุ่งกับธุรกิจของครอบครัวน่ะ^^ ;;”
                “อื้ม...ฮอล์วันนี้ฉันไปหาเจ้ฮีซด้วยได้มั้ย”
                “ได้สิจ๊ะ ใครห้ามกันล่ะเนอะ ^^  ”
                “ฮ่าๆนั่นสิๆ แล้วเจ้ฮีซพักอยู่ห้องไหนกันล่ะจ๊ะ”
                “ห้อง6511น่ะจ๊ะ เธอจะไปพร้อมกันกับฉันมั้ยล่ะวันนี้ทางเพอร์ลิสเลิกก่อนเวลาตั้งชั่วโมงครึ่งเลยนะ ^ O ^ //”ฉันลั้นลาทันทีเมื่อพูดถึงการเลิกเรียนในวันนี้
                “จ้า งั้นเลิกเรียนแล้วตรงไปหาเจ้ฮีซพร้อมกันเลยนะ > < ”
                “จัดไปจ๊ะเธอเอ๊ย!!!เจ๊ฮีซคงจะดีใจมากเลยเนอะที่เห็นน้องสาวอีกคนไปเยี่ยมเนี่ย”
                “นั่นสิเนอะ > < ว่าแต่เธอเถอะเรื่องเธอกับหมอนั่นเนี่ยสรุปจะไม่ยกโทษให้เขาจริงๆหรอ”แดนิชเริ่มถามคำถามที่ทำให้ฉันสะอึกได้ในทันที
                “หึ!!คนอย่างหมอนั่นน่ะหรอ เฮอะ!!ไม่มีวันซะหรอก พอเถอะแดนิชเธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ”ฉันปรามแดนิชด้วยน้ำเสียงที่ขุ่นเคืองเล็กน้อย
                “อ่า...ขอโทษนะฮอล์ฉันลืมไปอ่ะจ๊ะ”
“อื้ม...ช่างเถอะฉันไม่อยากจะนึกถึงมันอ่ะแดนิช”
“จ้า เรียนๆๆ อาจารย์เดินมาแล้ว > < ”แดนิชสะกิดให้ฉันหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาเมื่อสังเกตุเห็นอาจารย์วิชาเคมีเดินมาทางห้องของพวกฉัน

Writer SaY: เทสๆ >O<! ฮาโหลลล ไรเตอร์ขออภัยที่ปล่อยให้รีดเดอร์ผู้น่ารักหลายๆคนต้องรอเก้ดมานาน T__T คือเค้าเพิ่งจะว่างเองง 55555 (บอกตรงๆว่าแกขี้เกียจก็ได้ =___=) เอาล่ะไหนๆก็ไหนๆแล้วนะฮะ ไรเตอร์เอาบท4มาให้ยลกันแล้ว แอ้วๆๆๆ (เอ็คโค้เพื่อ?) งั้นตอนนี้ไรเตอร์ขอลาไปก่อนนะขอร๊าบบ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าหรือเมื่อชาติต้องการนะฮะ 55555
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 221 ท่าน