Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
love is dangerous รักอันตรายฉบับนายมาเฟีย
Akira Hikaru
He is the Mafia อะไรนะ...มาเฟียงั้นเหรอ!?! {[100%]}
3
16/03/2555 19:37:34
344
เนื้อเรื่อง
 
                                                     2                      
 
                   He is the Mafia  อะไรนะ...มาเฟียงั้นเหรอ!?!
 
“ไปกันเถอะครับ ท่านยูได”  ตาหัวทองใส่สูตรสีดำที่มาช่วยฉันไว้ ที่ดูท่าทางเหมือนจะเป็นลูกน้องของ‘ท่านยูได’ หรือผู้ชายที่กำลังดึงแขนฉันยู่นี่แหละ

“ นั้นสิครับ ถ้าหากว่าพวกสวะนั้นมันส่งพรรคพวกของมันมาอีก ผมคิดว่ามันอาจจะวุ่นวายไปกันใหญ่นะครับ” ผู้ชายหัวน้ำตาลที่มากับยูไดอีกคนพูดเสริม

“ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ” ยูไดบอกเสียงเรียบและนิ่งมาก แต่แค่เสียงเรียบๆของเขาเนี่ยแหละที่เล่นเอาผู้ชายสองคนนั้นถึงกลับสะดุ้งและทำหน้าไม่ถูกเลย อะไรกัน!ผู้ชายคนนี้น่ากลัวมากขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันคิดในใจพลางมองไปที่ใบหน้าหล่อคมคายของร่างสูง ที่กำลังมองมาทางฉันเหมือนกัน

“เชิญครับ” นายหัวน้ำตาลเดินมาเปิดประตูรถให้ยูได ส่วนนายหัวทองก็ไปประจำตำแหน่งคนขับรถอย่างเรียบร้อย มีคนเปิดปิดประตูให้อย่างกับเจ้าชายในหนังแหนะ! ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันแน่นะ

“ขึ้นรถไปสิ” ยูได เอ่ยเสียงเรียบพลางหันมามองหน้าฉัน ขึ้นรถงั้นเหรอจะให้ฉันไปกับเขาจริงๆหรือไง

“ฉัน..ฉัน..” ฉันอยากจะปฏิเสธแต่ก็เหมือนมีก้อนอะไรมาขวางคอไว้ ฉันถึงพูดอะไรไม่ออก จะให้บอกเขายังไงดีล่ะ ฉันกับเขายังไม่เคยรู้จักกันเลยนะแล้วจู่ๆจะให้ไปที่ไหนก็ไม่รู้กับเขาน่ะเหรอ !?!แล้วเรื่องพี่ชายของฉันถึงแม้ว่าฉันจะปักใจเชื่อไปแล้วกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ก็เหอะ แต่..มันก็ยังก็ยังไม่แน่นี่ว่าสิ่งที่เขาพูดน่ะมันคือความจริง

“ขึ้นรถไปสิ เป็นอะไรไป” ร่างสูงพูดเสียงเรียบขณะที่ดวงตาคมกริบแต่มีเสน่ห์นั้นกำลังจ้องมาที่ฉันนิ่งๆ ฉันรู้แล้วล่ะว่าทำไมสองคนนั้นถึงได้ดูกลัวเขามากขนาดนี้ ก็ดูดวงตาที่ดูมีอำนาจคู่นั้นของเขาสิ

“ฉันไปกับคุณไม่ได้หรอกค่ะ ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณเป็นใคร” ฉันพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติที่สุด แม้ว่าตอนนี้สติของฉันจะกำลังกระเจิดกระเจิงด้วยความกังวลและความกลัวต่างๆนานา

“อย่างน้อย..คุณก็น่าจะให้ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับคุณบ้าง ก่อนที่ฉันจะตัดสินใจ...”

“เราไม่มีเวลาแล้ว!” ร่างสูงพูดสวนขึ้นมาก่อนที่ฉันจะพูดจบ

“ฉันบอกเธอแล้วไง!ว่าเดี๋ยวฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟังแต่ตอนนี้เธอต้องกับฉันก่อน” ร่างสูงพูดก่อนจะดึงตัวฉันเข้าไปใกล้ๆ ให้ฉันไปกับเขาก่อนงั้นเหรอ ถ้าอย่างงั้นถ้าเขาพาฉันไปฆ่าหรือไปเป็นเครื่องมือให้พี่ชายมาเป็นพวกหรืออะไรก็ตามฉันก็ไม่มีสิทธิที่จะรู้เลยงั้นเหรอ จะบ้าไปแล้ว!

“ ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น!” ฉันตะคอกเสียงกลับไปอย่างไม่กลัวตาย และพยายามผลักเขาออกห่างจากตัวให้มากที่สุดแต่ก็ไม่เป็นผล

“ปล่อยฉันนะ! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!” ฉันส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เอาสิ!ถ้าเขาไม่ยอมบอกว่าเขาเป็นใครฉันก็จะคิดว่าเขาก็ไม่ได้มาเพื่อจุดประสงค์ดีเหมือนกัน(แม้ว่าเขาจะช่วยฉันก็เถอะ -_-^^)

“เงียบน่า!หยุดร้องได้แล้ว!ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะเล่าให้ฟัง แต่ตอนนี้เราไม่มีเวลาแล้ว ถ้าไอ้พวกสวะนั้นมันกลับมาอีก เรื่องมันจะยิ่งวุ่นวาย เธอเข้าใจมั๊ย” ร่างสูงเริ่มพูดอย่างอารมณ์เสีย และบีบไหล่ของฉันอย่างคาดคั่นและเพื่อเตือนให้ฉันหยุด หึ!เขาคิดว่าเขาเป็นใครพี่ชายยังไม่เคยบังคับให้ฉันทำอะไรตามใจอย่างนี้เลยนะ และยิ่งเขาทำแบบนี้ฉันก็ยิ่งแน่ใจว่าพี่ชายไม่มีทางฝากชีวิตของฉันไว้กับเขาหรอก!!

“ไม่ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น!” ฉันตะคอกเขากลับไปอย่างไม่กลัวตาย

“เวรเอ๊ย!ทำไมเธอมันถึงได้ดื้ออย่างนี้ว่ะ!” เขาสบถออกมาอย่างอารมณ์เสียสุดๆ แต่ใครสนล่ะ ตายก็ตายมันอยู่ตรงนี้นี่แหละ

“ฉันจะไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น ถ้าคุณไม่เล่าให้ฉันฟังทั้งหมดว่าคุณเป็นใคร แล้วจะพาฉันไป...oxoอุ๊บส์..อื้อ!” ฉันยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ ริมฝีปากบางของฉันก็ถูก‘ปิด’ ด้วยริมฝีปากของร่างสูงอย่างรวดเร็วจนฉันตั้งตัวไม่ทัน ร่างสูงบดขยี้ริมฝีปากเหมือนจะระบายความโมโหในใจออกให้หมด ส่วนฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดอากาศหายใจนี่มันจูบแรกของฉันเลยนะ เขาเป็นใครกันถึงได้มีสิทธิมาทำกับฉันอย่างนี้ ฉันพยายามทั้งจิกเล็บไปที่ไหล่ของเขาแรงๆและผลักไสเขาออกแต่นั้นก็ไม่เป็นผลแรงของฉันเหมือนจะมีเพียงน้อยนิดถ้าเทียบกับเขา  ร่างสูงยังคงไม่ปล่อยให้ฉันเป็นอิสระเขายังคงบดขยี้ริมฝีปากของฉันฉันอย่างไม่รู้จักพอ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว ...ภาพใบหน้าของร่างสูงที่อยู่ชิดกับใบหน้าอ่อนใสของฉันเลือนลางไปทุกที ตอนนี้ฉันไม่มีแรงที่จะต่อกรกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ไม่สิ...ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจด้วยซ้ำ...

 
   แสงแดดอ่อนๆที่ส่องมาที่ตาของฉัน ทำให้ฉันพลิกตัวไปอีกด้าน เฮ้อ...นี่ฉันหลับไปแล้วฝันร้ายใช่มั๊ยเนี่ย เรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความฝันสินะ หึ!มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ ที่พี่ชายของฉันจะไปอีตาลี แล้วก็มีใครก็ไม่รู้มาจับตัวฉันเนี่ยนะ แถมฉันยังโดน...จูบด้วยงั้นเหรอ มือของฉันค่อยๆเลื่อนมาแตะที่ปากโดยอัตโนมัติ เมื่อคิดถึงความฝันเมื่อคืนนี้ ที่ริมฝีปากของฉัน .... เหอะ!พอได้แล้วฮานะ เรื่องทั้งหมดมันก็แค่ความฝันแค่นั้นแหละ ฉันบอกตัวเอง ก่อนที่จะคิดไปถึงความฝันบ้าๆนั้นอีก

“ตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงหวานๆดังขึ้นมาไม่ห่างตัวของฉันมากนัก เมื่อกี้ฉันบอกว่าเสียงหวานๆงั้นเหรอ บ้าน่า!ในบ้านมีแค่ฉันกับพี่ชายเท่านั้นนะ และคุณพี่ชายของฉันน่ะก็เสียงห้าวอย่างกับอะไร หรือว่าจะเป็นไมเอะจังเหรอ บ้าน่า...ไมจังจะมาอยู่บ้านฉันในตอนเช้าๆแบบนี้ได้ยังไง หรือว่าฉันคิดไปเอง...ใช่ๆฉันคงคิดอะไรเป็นตุเป็นตะไปเองล่ะนะ

“ถ้าตื่นแล้วเดี๋ยวไปทานข้าวกันนะคะ” เสียงหวานๆเสียงเดิมดังขึ้นอีกแล้ว เฮ้...ฉันว่าฉันไม่ได้คิดไปเองแล้วนะ
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นเพื่อมองให้แน่ใจว่าไอ้เสียงที่ฉันได้ยินนั้นมันมีตัวตนจริงๆ หรือว่าฉันคิดไปเองกันแน่ และสิ่งที่ฉันเห็นคือ

“สวัสดีค่ะ” ทันทีที่ฉันลืมตาขึ้น ร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆเตียงก็ส่งเสียงทักทายอย่างสดใส ส่วนฉันก็มองเธออย่างมึนงง เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก ร่างบางในชุดแซกสีครีมสวยหวานน่าจะสูงประมาณหนึ่งร้องหกสิบห้าเซนติเมตร เธอมีผมสีน้ำตาลเข้มตรงสวยล้อมกรอบใบหน้าเรียวสวยรูปไข่ ริมฝีปากสีชมพูธรรมชาติ จมูกโด่งมน ดวงตากลมโตสีดำสนิท เธอสวยมากจริงๆขนาดฉันเป็นผู้หญิงฉันยังต้องมองเธอนานๆเลย ว่าแต่เธอเป็นใครล่ะเนี่ย

“คุณเป็นใครน่ะ” ฉันถามอย่างสงสัย

“ฉันชื่อ ไดสุเกะค่ะ “ ร่างบางพูดก่อนจะมอบรอยยิ้มสดใสให้ฉัน ไดสุเกะงั้นเหรอ?

“แล้วคุณมาอยู่ที่บ้านของฉันได้ยังไงเหรอคะ” ฉันถามอย่างสงสัยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังแต่ร่างบางกลับหัวเราะเบาๆก่อนจะมองหน้าฉัน

“ที่นี่ไม่ใช่บ้านของงคุณฮานะหรอกค่ะ ที่นี่คือคฤหาสน์วาตานาเบะค่ะ” ร่างบางพูดก่อนจะยิ้มบางๆให้ฉัน

“ดูสิคะ” ร่างบางบอกก่อนจะชี้ให้ฉันดูรอบๆห้อง ห้องสีขาวเรียบๆแต่ดูหรูหราอย่างบอกไม่ถูก ภายในห้องมีฟอร์นิเจอร์ไม่มากนักแต่ก็ดูหรูหราเป็นอย่างมากบรรยากาศแบบนี้มันไม่ใช่ห้องของฉันเลย ฉันมองไปรอบๆตัว แม้แต่เตียงที่ฉันนอน มันก็แตกต่างจากเตียงนอนที่บ้านของฉันโดยสิ้นเชิง มันกลับกลายเป็นเตียงที่ดูหรูหราอย่างบอกไม่ถูก กับที่นอนสีขาวเรียบที่นุ่มดุจปุยฝ้าย ที่นี่ไม่ใช่บ้านของฉันจริงๆ  
“ยูไดซังพาคุณฮานะมาที่นี่ ตอนที่คุณหมดสติอยู่ค่ะ” ร่างบางพูดกับฉัน ฉันทวนชื่อยูไดอยู่ในใจเพื่อทบทวนความจำ ใช่แล้ว!ยูได คือผู้ชายที่ช่วยฉันไว้จากไอ้พวกหัวแดงเมื่อวานแล้วเขาก็...
พอๆๆไม่ต้องคิดมันแล้ว!ทันทีที่สมองคิดไปถึง‘เหตุการณ์’ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแล้ว ใบหน้าของฉันก็รู้สึกร้อนวูบขึ้นมา ด้วยความโกรธและ...อาย

“คุณฮานะ!จะไปไหนคะ!” ไดสุเกะร้องขึ้นเพราะเห็นฉันก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว และตรงไปที่ประตู

“ไปจากที่นี่ค่ะ ฉันจะกลับไปบ้านของฉัน ลาก่อนนะคะไดสุเกะซัง” ฉันตอบร่างบางโดยไม่ได้หันไปมองเธอด้วยซ้ำ นี่ฉันมาทำอะไรที่นี่นะ ฉันต้องกลับบ้านของฉันสิ!

“คุณฮานะอย่าเพิ่งไปค่ะ!” ไดสุเกะพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันกำลังจะผลักประตูออกไป แต่จังหวะนั้นก็มีคนดึงประประเข้ามาก่อน นั้นก็ทำให้ทั้งไดสุเกะและฉันที่กำลังจะก้าวไปชะงัก!วินาทีนั้นร่างของฉันเหมือนถูกสะกดทันทีที่ดวงตาของฉันประสานเข้ากับดวงตาสีน้ำเงินเข้มมีเสน่ห์ของร่างสูงที่กำลังเดินเขามา

“เพิ่งจะตื่นก็ก่อเรื่องเลยเหรอ เด็กดื้อ!” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ทั้งกวนประสาทและทั้งดุฉันไปในคราวเดียวกัน

“ฉันจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของฉัน!” ฉันตะคอกกลับไปอย่างไม้ยอมแพ้

“หลบไปนะคะ ฉันจะออกไปจากที่นี่!” ฉันพูดก่อนจะพยายามดันร่างสูงที่มายืนขวางประตูอยู่ แต่ก็ไม่เป็นผลร่างของไม่ขยับไปสักนิด

“ไม่ให้ไป!” ร่างสูงบอกเสียงนิ่งอย่างเผด็จการก่อนจะกระชากแขนของฉัน ให้เข้าไปหาเขาใกล้ๆ

“เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!อยู่ที่นี่นิ่งๆและก็อย่าดื้อ!”เขาพูดอย่างเผด็จการ เอ๊ะ!เขามีสิทธิอะไรมาสั่งฉันอยู่ได้เนี่ย

“ปล่อยฉันนะ!ฉันบอกว่าจะกลับบ้านไงพูดไม่รู้เรื่องหรือไง!” ฉันพูดก่อนจะสะบัดแขนให้พ้นจากพันธนาการของเขา แต่มันก็ไม่เป็นผลสักนิด

“ฉันก็บอกว่าไม่ให้ให้ไป!เธอน่ะแหละที่พูดไม่รู้เรื่อง แล้วอีกอย่าง...” ร่างสูงพูดก่อนจะมองมาที่ตัวของฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ “จะออกไปด้วยชุดนอนบางๆแบบนี้น่ะเหรอ"

เมื่อร่างสูงพูดจบฉันก็ก้มลงสำรวจตัวเองทันที และนั้นก็ทำให้หน้าของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ฉันอยู่ในชุดนอนสีครีมผ้าพริ้วๆ ไอ้ชุดบ้านี่มันมาอยู่บนตัวของฉันได้ยังไง!เมื่อวานนี้ฉันใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นกับเสื้อยืดตัวใหญ่นี่นา

“ยูไดซังคะ...ฉันว่า...”ร่างบางที่เงียบมานานพูดขึ้นเบาๆ เหมือนจะเกรงใจยูไดอยู่ไม่น้อย อีกแล้วนะ!ทำไมทุกๆคนถึงได้กลัวนายปีศาจนี่กันหมด(พูดแม้ตัวเองจะกลัวลึกๆ-_-^^ ก็เหอะนะ)

“รู้แล้วน่าไดสุเกะ ฉันไม่ทำอะไรหรอก” ร่างสูงหันไปพูดกับร่างบางข้างหลัง

“ว่าจะแค่เข้ามาดูเฉยๆเท่านั้นเอง” ร่างสูงพูดหน้าตาย เข้ามาดูเฉยๆงั้นเหรอ หึ!

“เธอน่ะอยู่อย่างสงบด้วยล่ะเพราะไม่อย่างงั้นฉันมีวิธี‘ลงโทษ’เด็กดื้ออย่างที่เธอคาดไม่ถึงแน่ๆ” ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่

“นี่คุณ!” ฉันกัดฟันกรอด อยากจะด่าเขาเหมือนกันแต่มันเหมือนมีก้อนอะไรติดอยู่ที่คอ จนฉันพูดอะไรไม่ออกอีก ฉันจึงได้แต่มองร่างสูงด้วยแววตาโกรธๆ

“ฝากด้วยล่ะไดสุเกะ”ร่างสูงหันไปพูดกับร่างบางข้างหลังอีกครั้งก่อนจะปล่อยแขนของฉันให้เป็นอิสระ

“แล้วเธอ!” เขาพูดพลางมองหน้าฉัน"รู้ใช่มั๊ยว่าฉันไม่ใช่คนใจดี ฉันไม่เคยขู่คนอย่างฉันน่ะพูดจริงทำจริงเสมอ” เขาพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

“พี่ชายของเธอบอกว่าเธอเป็นเด็กดีนะ แต่ทำไมถึงได้ดื้อนัก” คำด่าสารพัดที่กำลังจะออกจากปากของฉันไป ได้หายไปจนหมดเมื่อได้ยิน เสียงของร่างสูงข้างนอก

“พี่ชายงั้นเหรอ...”ฉันพึมพำกับตัวเอง ไม่รู้ป่านนี้พี่ชายจะเป็นยังไงบ้าง..จะอยู่ที่อีตาลีอย่างที่ยูไดบอกไหมนะ

“คุณฮานะอย่างโกรธยูไดซังเลยนะคะ” ไดสุเกะพูดพลางเดินเข้ามาหาฉันใกล้ๆ

“ที่ยูไดซังทำอย่างนั้นก็เพื่อทาเคชิซังกับคุณฮานะนะคะ” ร่างบางบอกฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“เพื่อฉัน...กับพี่ชายงั้นเหรอ” ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ร่างบางก็ยังพยักหน้าเป็นคำตอบให้ฉัน

“เพื่อไม่ให้พี่ชายของคุณต้องไปเป็นพวกของคนที่เขาไม่ชอบ และก็เพื่อความปลอดภัยของคุณฮานะค่ะ”ร่างบางพูดก่อนจะยิ้มให้ฉันบา

“ฉันไม่เข้าใจ... ” ฉันพูดเบาๆ ทำไมพี่ชายต้องไปเป็นพวกนั้นพวกนี้ แล้ว ฉันเกี่ยวอะไร

“คุณทาเคชิเป็นทั้งที่ปรึกษาและเป็นมือขวาของแก๊งDragonค่ะ”

“แก๊งDragon”ฉันทวนชื่อแก๊งนั้นอย่างไม่เข้าใจ

“แก๊งDragonเป็นแก๊งมาเฟียที่มีอิทธิพลมากที่สุดแก๊งหนึ่งในญี่ปุ่นเลยล่ะค่ะ แก๊งมาเฟียแบ่งเป็นสองหน่วยคือwhite  dragonที่มีหัวหน้าหน่วยคือ ยูตะซัง น้องชายของยูไดซัง ส่วนยูไดซังก็เป็นหัวหน้าหน่วยblack dragonค่ะ” ร่างบางพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ มาเฟียงั้นเหรอ คนพวกนั้นเป็นมาเฟียรวมถึงยูไดด้วย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันและก็พี่ชายล่ะ

“แล้วฉันกับพี่ชาย...” ฉันถามก่อนจะมองหน้าไดสุเกะอย่างหาคำตอบ

“คุณทาเคชิเป็นมือขวาของทั้งสองหน่วยค่ะ คุณทาเคชิเป็นมาเฟียที่มีอิทธิพลและอำนาจมากคนหนึ่ง จึงเป็นที่ต้องการตัวของพวกแก๊งอื่นๆ แต่คุณทาเคชิเองก็เป็นเพื่อนของยูไดซังและยูตะซังด้วย เขาจึงยังอยู่ที่แก๊ง dragon”

ฉันค่อยๆจูนสมองเพื่อตามไดสุเกะให้ทัน ถ้าอย่างนั้นพี่ชายของฉันก็เป็นมาเฟียน่ะสิ ฉันเองตอนที่อยู่กับพี่ชายไม่เคยรู้เรื่องนี้หรอกนะ รู้แต่ว่าพี่ชายเองก็พอจะมีลูกน้องอยู่บ้าง ฉันไม่เคยรู้ว่าเขาทำงานอะไร และพี่ชายก็ไม่เคยบอก เขาบอกแค่ว่าเขาสามารถดูแลฉันได้ เท่านั้น

“คุณฮานะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ไดสุเกะถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ฉันจึงส่ายหัวแทนคำพูดว่า ‘ฉันไม่เป็นไร’

“เล่าต่อสิคะ ฉันไม่เป็นไร” ฉันพูดเพื่อเป็นสัญญาณให้เธอเล่าต่อ ไดสุเกะพยักหน้ารับ ก่อนที่เธอจะเริ่มเล่าต่อ

“ตอนนี้คุณทาเคชิกำลังไปทำธุระสำคัญอยู่ที่อีตาลีค่ะ แต่เป็นธุระอะไรนั้นไม่มีใครทราบค่ะ” ไดสุเกะพูดก่อนจะมองหน้าฉันนิ่งๆ แม้แต่ไดสุเกะซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับแก๊งอะไรนี่ยังไม่รู้เลยงั้นเหรอ...พี่ชายกำลังทำอะไรของเขานะ

“ตอนแรกคุณทาเคชิลังเลที่จะไปมากเลยค่ะ เพราะคุณทาเคชิเป็นห่วงคุณฮานะมาก เขาไม่อยากทิ้งคุณฮานะไว้คนเดียวเพราะกลัวว่าคุณฮานะจะมีอันตรายค่ะ” เล่ามาถึงจุดๆนี้น้ำตาของฉันก็เริ่มคลอที่ดวงตากลมโตทันที พี่ชาย...ต้องคอยเป็นห่วงฉันเสมอ เพราะฉัน..พี่ชายถึงต้องไม่สบายใจ

“คุณทาเคชิไม่อยากพาคุณฮานะไปด้วยเพราะนั้นก็อันตรายเหมือนกัน ยูไดซังจึงรับปากว่าจะดูแลคุณฮานะให้ เพื่อที่คุณทาเคชิจะได้ไปที่อีตาลีได้อย่างไม่ต้องเป็นห่วงคุณฮานะค่ะ” ไดสุเกะพูดก่อนจะยิ้มเป็นกำลังใจให้ฉัน

“เพราะพวกแก๊งอื่นจ้องจะจับตัวคุณฮานะเพื่อให้เป็นเครื่องตัวรองให้คุณทาเคชิไปเป็นพวก ยูไดซังก็เลยต้องทำอย่างนี้” ที่กำลังร้องไห้อย่างเก็บน้ำตาไว้ไม่อยู่ พี่ชาย...พี่ชายเป็นห่วงฉันมาก แต่ฉันกลับทำตัวอ่อนแอ

“เพราะอย่างงั้นคุณฮานะอย่าโกรธยูไดซังเลยนะคะ” ไดสุเกะพูดขึ้นเบาๆ

“อืม..”ฉันได้แต่รับคำนิ่งๆ ความโกรธเมื่อกี้ได้หายไปจนหมด เพื่อพี่ชายแล้วฉันจะไม่ให้ใครมาจับตัวง่ายๆหรอก เพราะถ้าเป็นอย่างงั้นก็เท่ากับว่าฉันเป็นคนบังคับพี่ชายด้วยต่อของฉันเอง

“คุณฮานะ อยู่ที่นี่เลยนะคะ” ไดสุเกะพูดขึ้น คำพูดของเธอทำให้ฉันต้องหันขวับ จะให้ฉันอยู่กับปีศาจยูได และก็พวกมาเฟียอะไรนั้นนะเหรอ จะให้ฉันอยู่ยังไง

“แต่ว่า...” ฉันอยากจะพูดปฏิเสธแต่ก็พูดไม่ออกอีกเหมือนเดิม

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ...ฉันเองก็เป็นผู้หญิงธรรมดาๆเหมือนกับคุณฮานะ ไม่ใช่มาเฟียหรอกนะคะ เพราะฉะนั้นฉันจะเป็นเพื่อนของคุณเองค่ะ” ไดสุเกะพูดขึ้นเหมือนจะเดาความคิดของฉันออก ถ้าให้เดาเธอคงจะเป็นแฟนของยูไดล่ะมั้ง

“และเพื่อความปลอดภัยของคุณฮานะเอง...อยู่ที่นี่เถอะนะคะ” คำพูดของเธอทำให้ฉันเริ่มคิด ถ้าฉันอยู่ที่นี่..อย่างน้อยฉันก็จะไม่ถูกจับตัวไป เพื่อไปเป็นเครื่องมือในการบังคับพี่ชายสินะ

“ค่ะ” ฉันรับคำสั้นๆ ไดสุเกะมองหน้าฉันก่อนที่รอยยิ้มสวยหวานจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ พี่ชายไม่ต้องเป็นห่วงนะคะฉันจะไม่อ่อนแออีกต่อไป ต่อให้เป็น พวกมาเฟียหรือใครก็ช่างฉันก็ไม่ยอมให้มาจับตัวฉันไปทั้งนั้น ถ้าจะต้องไปเป็นเครื่องมือบังคับพี่ชายล่ะก็ฉันขอตายดีกว่า!!
  

 
  
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 266 ท่าน