Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Let's do it!!! รักวุ่นวายก๊วนสาวร้ายสุดหล่อ
[email protected]
ปฐมบทที่ 1>>start!!!
1
14/03/2555 14:18:03
226
เนื้อเรื่อง
 


ณ คฤหาสน์ตระกูล ซารุวาตาริ

“คุณพ่อคะ หนูจะหาทางทำให้บริษัทซารุวาตาริกรุ๊ปกลับมาเป็นแบบเดิมให้ได้ค่ะ”เด็กสาวยืนอยู่เบื้องหน้ารูปยักษ์ เธอทิ้งจดหมายเอาไว้หนึ่งฉบับก่อนจะออกไปผจญโลกกว้าง
เสียงฝีท้าวของแม่บ้านและพ่อบ้านวิ่งกันให้วุ่นเพราะคุณหนูคนเดียวแห่งตระกูลซารุวาตาริหายตัวไปโดยทิ้งจดหมายที่เป็นดั่งระเบิดเอาไว้
‘ถึงคุณแม่
หนูตัดสินใจแล้วค่ะว่าจะทำให้บริษัทของเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมด้วยน้ำพักน้ำแรงของหนูเอง ขออย่าได้ห่วงหนูดูแลตัวเองได้ค่ะระหว่างนี้ไม่ต้องออกตามหาหนูนะไว้ถ้าหนูอยากกลับก็จะกลับมาเอง ^O^
รักม้ากมาก
ชิอากิ’
“ว๊าย! คุณนาย”แม่บ้านเก่าแก่เห็นเจ้านายของตนอ่านจดหมายไปก็หน้าซีดไป รู้ได้ทันทีเลยว่าคุณหนูสุดรักคงทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เป็นแน่

.
.
.
.
.
“ตรู๊ดดดด~ดด”สองเท้าของเด็กสาวเดินจ้ำอ้าวไปโทรหาใครสักคนไปเธอลงจากรถประจำทางมาหยุดอยู่หน้าคอนโดสูง ที่ถ้าหากไม่มีเงินคงไม่ได้เหยียบเข้าไป
“ตรู๊ดดด~ดดด”เธอโทรตั้งแต่หน้าคอนโดมาตอนนี้อยู่ในลิฟต์เตรียมไปชั้น 18 ก็ยังไม่มีผู้ใดรับสาย
“ตรู๊ดดด~ดดด”ตอนนี้เธอมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องหมายเลข D18 ชั้นนี้มีเพียง 2 ห้องเท่านั้นและดูจากระยะห่างของประตูดูท่าว่าห้องคงต้องกว้างมากแน่นอน และยิ่งห้องกว้างก็ยิ่งต้องแพง
“ตรู๊ดดดด กริ๊ก! ฮัลโหลคนหล่อรับสายคร้าบบ”ปลายสายรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงร่าเริงแจ่มใสแต่ผู้โทรกลับกำลังเดือดปุด ๆ
“ฮัลโหลโมโมะจางงง~”เธอตอกไปด้วยชื่อที่อีกฝ่ายโครตเกลียดเป็นการแก้แค้น
“แง้! ชิอะจังอ้าอย่าเรียกแบบนั้นสิ”เสียงกระเง้ากระงอดดังมาตามสายทำเอาผู้ฟังถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
“แล้วเจ๊อยู่ไหนเนี่ย?”ปลายสายถามมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่าย เงียบไป
“อยู่หน้าห้องแก เปิดประตูเดี๋ยวนี้ฉันร้อน”
“เฮ้ย!!! เจ๊ผมยังอาบน้ำอยู่! ขอ5นาที!”
“ฉันให้แก 5 วิถ้าไม่เปิดแกตาย”ขาดคำประตูเปิดผลัวะ ออกมาอย่างเร็ว
“แหะ ๆรอนานป่ะเจ๊”ภาพตรงหน้าคือสาวน้อยอกสะบึ้ม (อยากตายเรอะไรเตอร์ -*-<<โมโมโกะ) ในชุดนอน
“หลีก!”แต่อีกฝ่ายหาสนใจสภาพของคนตรงหน้าไม่เธอผลักร่างนั้นออกด้วยแรงมหาสารก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มนิ่มในห้องรับแขก
“เปิดแอร์แรงกว่านี้ได้มั๊ยมันร้อนนะ!”
“เฮ้เจ๊นี่บ้านผมนะ”โมโมโกะแสดงความไม่พอใจในน้ำเสียงแต่ว่า...
“จะเปิดไม่เปิด!”
“ตายแล้วโลกร้อนนะเนี่ยเดี๋ยวนี้เอาเบอร์ไรดีเจ๊สัก18มะกำลังดี”
เมื่อเจอสายตาเพชฌฆาตของชิอากิเข้าไปก็ต้องทำตามอย่างขัดไม่ได้ทุกที
“แล้วตกลงเจ๊มีธุระอะไรเนี่ย แล้วไอ้ที่บีบีมาบอกเมื่อวานมันคืออะไร”โมโมโกะนั่งลงข้างชิอากิกะจะนั่งให้สบาย ๆ แต่อีกฝ่ายกลับฟาดขาบนตักของโมโมโกะอย่างสบายอารมณ์ เธอนึกไปถึงข้อความทางโทรศัพท์ที่ถูกส่งมาเมื่อวาน ‘จะไปค้างบ้านแกนะจุ๊บ ๆ’
“ตอนนี้ธุรกิจบ้านฉันล้มละลาย...จำเป็นต้องหาเงินมาค้ำยันเอาไว้และตอนนี้ฉันต้องมาอาศัยคอนโดแกเพราะมันสะดวก”ชิอากิมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเศร้าสร้อย
“โอ้ดราม่าซะงั้น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ”มือนางมารที่ไม่รู้มาตอนไหนกระชากคอเสื้อของโมโมกะเข้ามาใกล้จนหน้าห่างกันแค่คืบ
“แกเป็นเพื่อนฉันชิมิ เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิชิมิ”
“คำพูดเจ๊น่ารักนะแต่หน้าเจ๊มันไม่เข้าอ๊ะ!!”
.
.
.
.
.
และแล้ว
“นี่เจ๊...เรากำลังทำอะไรอยู่เหรอ?”
“รอรถเมล์”
“ก็เข้าใจนะแต่......อุตส่าใส่ซะเต็มยศขนาดนี้ลงทุนนั่งแท็กซี่ไม่ได้เรอะ!!!”สภาพตอนนี้คือโมโมโกะอยู่ในชุดเสื้อคอปกแขนยาวลายสก๊อตทับด้วยเสื้อสเว็ตเตอร์แขนกุดสีขาว บวกกับกางเกงสีขาวสามส่วนและแว่นตากรอบดำทำให้เธอดูเหมือนคุณชายเกาหลีขึ้นมาทันทีส่วนชิอากินั้นอยู่ในชุดเสื้อคอวีสีแดง กางเกงยีนขายาวจรดข้อเท้าและเข็มขัดหนังสีดำทำให้เธออยู่ในมาดหนุ่มเพลย์บอยเลือดร้อน แต่ทั้งที่ทั้งสองแต่งตัวซะหรูหรายังกับจะมีลีมูซีนหรือปอร์เช่มารับ แต่สุดท้ายก็คือพึ่งรถเมล์นั่นเอง
ระหว่างที่อยู่ในรถเมล์อันอบอ้าวก็ยังมีเหล่าสาว ๆคอยกดชัตเตอร์รัวกระหน่ำถ่ายรูปของทั้งสอง ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครรู้ว่าพวกเธอเป็นผู้หญิงเพราะหนึ่งคือโรงเรียนที่พวกเธอเรียนนั้นไม่บังคับเรื่องทรงผมทั้งชายและหญิง ก็คงไม่แปลกหากพวกเธอตัดผมแบบผู้ชาย สองคือทั้งกลุ่มของพวกเธอถูกขนานนามว่าเจ้าชายเนื่องมาจากหน้าตาอันหล่อเหลามาดเท่ขนาดผู้ชายแท้ ๆ ยังอาย
และทั้งสองก็มาถึงที่หมาย
“นี่ชิอากินี่บอกได้รึยังว่าพาฉันมานี่ทำไม”โมโมโกะหันไปถามชิอากิที่กำลังโทรศัพท์หาใครสักคนอยู่
“เดี๋ยวก็รู้น่า....อ๊ะ! ฮัลโหลชิเอกิถึงไหนแล้ว”
“อยู่......ที่….”ปลายสายเอ่ยตอบกลับมา
“โอ๊ยตอบชักช้าจริง ถ้าถึงแล้วให้เดินตรงมาเลยแล้วก็เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา ตรง โอเค ๆ แค่นี้นะเร็ว ๆ ล่ะ”หลังจากสั่งไฟแลบชิอากิก็ยัดบีบีลงกระเป๋ากางเกง
“เรียกชิเอกิมาทำไมเนี่ย? สังหรณ์ใจไม่ดีเลยแฮะ”โมโมกะพึมพำกับตัวเองคนเดียว ทันใดนั้นเธอก็เห็นสองร่างที่กำลังตรงมาหาพวกเธอ
“แฮก ๆๆ”
“มา....มาแล้ว....”ทั้งสองที่วิ่งมาหอบหายใจเป็นว่าเล่น
“เฮ้ย ชิเอกิ มิโฮะ!!!”โมโมกะเมื่อเห็นทั้งสองก็เห็นแววหายนะรำไรมีหรือถ้าไม่มีเรื่องชิอากิจะเรียกรวมพลขนาดนี้
ทั้งสองคนที่มาใหม่แม้อยู่ในสภาพเหงื่อแตกซกและหอบหายใจอยู่ก็ตามก็สามารถแสดงความหล่ออกมาได้ คนแรกมิโฮะเธออยู่ในชุดเสื้อสีเขียวขี้เป็ดแขนยาวคอวีแต่ต่างกับชุดของชิอากิตรงที่เสื้อของมิโฮะมีเสื้อสีขาวอีกตัวหนึ่งทับอยู่ด้านใน และกางเกงยีนสีดำยาวทำให้เธอดูเหมือนหนุ่มเซ็กซี่เนื่องด้วยเธอเป็นคนเดียวที่ไว้ผมยาวเวลาปกติเธอมักจะรวบผมไว้อย่างดีแต่ด้วยความที่วิ่งมาตอนนี้ผมของเธอจึงค่อนข้างรุ่งริ่งคลอเคลียตามซอกคอและใบหน้าทำให้เธอต้องคอยเสยขึ้นไปอยู่เรื่อย ส่วนอีกคนคือชิเอกิซึ่งตอนนี้เธออยากจุกจนพุดอะไรไม่ออกเธอเป็นคนที่ผิวไม่ถูกกับแดดเมื่อโดนแดดแรง ๆในวันนี้ทำให้แก้มกลายเป็นสีแดง ดวงตาเล็ก ๆ นั่นมีน้ำคลออยู่หน่อย ๆ เพราะเพิ่งโดนชิอากิตวาดไปตอนคุยโทรศัพท์ เธอเหมือนหนุ่มน้อยน่าถนุถนอมในเสื้อสีเหลืองคอกลมแขนสั้นแต่มีแขนยาวลายขาวดำอยู่ข้างใน (ขออภัยอธิบายไม่ถูกT^T) ส่วนกางเกงเป็นแบบขาสั้นสีน้ำตาลมีกะเป๋าเยอะ
“อ้าวเคนตะคุงมาเร็วดีนะ^^”เสียงเข้ม ๆ แต่แฝงแววอ่อนโยนดังแว่วมาจากทางด้านหลังและเมื่อหันไปทั้งสี่ก็ต้องพบกับ
“หล่อ!!!”มิโฮะที่หอบแฮก ๆ อยู่เมื่อครู่ตอนนี้เด้งตัวขึ้นมาเพ่งมองคนตรงหน้าไม่วางตา
“น่ารักอ่ะ”โมโมกะก็ไม่น้อยหน้าเพราะเธอเป็นคนประเภทชอบผู้ชายน่ารัก ๆ แนวโชตะซะด้วยแม้ว่าคนตรงหน้าจะสูงกว่าเธอมากก็เถอะ
“...................”no comment จากชิเอกิ
“สวัสดีครับคุณกิน”ชิอากิหันมายิ้มให้กับคนที่เธอเรียกว่าคุณกินแต่ไม่ได้ยิ้มแบบสาวยิ้มให้หนุ่ม มันยิ้มแบบฝ่ายรุกยิ้มให้ฝ่ายรับชัด ๆ
‘ดัดเสียงเข้มอีกต่างหาก ( =[]=)’สามสาวคิดในใจพร้อมกัน “สวัสดีหนุ่มน้อยทั้งสามผมชื่อกิน เรียกว่าคุณกินก็ได้นะจ๊ะ”คุณกินหันมายิ้มให้กับ โมโมโกะ มิโฮะและชิเอกิ
‘เทพบุตรชัด ๆเลยเว้ยเฮ้ย!!! >.,<’โมโมโกะและมิโฮะคิดพลางกลั้นกำเดา
ชายตรงหน้าดูยังไงเทวาก็ปั้นมาชัด ๆ ผมสีเงินนุ่มสลวยซอยประบ่า ดวงตาสีฟ้าอเทมิสต์กลมโตขนตาก็ยาวงอน จมูกโด่งรับกับใบหน้ารูปไข่ ริมฝีปากเรียวบางสีแดงเชอรี่ยิ่งทำให้ยิ้มของเขาเป็นอะไรที่ดึงดูดสุด ๆ ตอนนี้เขาอยู่ในชุดแขนยาวทับด้วยสูทเนื้อดีสีขาวเช่นเดียวกับกางเกงของเขาที่เข้ากับรองเท้าหนังสีขาวแบนด์เนมมันวาว มันยิ่งขับให้ผิวที่ขาวอยู่แล้วของเขาขาวขึ้นไปอีก แล้วนั่นมันอะไร! เอวบ้าอะไรคอดขนาดนั้นไหนจะยังส่วนสูงราว ๆ 170 กว่า ๆ นั่นอีก คนอะไรสวรรค์สร้างชัด ๆ

“สวรรค์สร้างชัด ๆ”คราวนี้ไม่ใช่เสียงในใจของโมโมโกะและมิโฮะแต่เป็นเสียงของคุณกิน
“เอ๋”คราวนี้เป็นเสียงร้องของทั้งสี่สาว
จู่ ๆ คุณกินก็หยิบม้วนคัมภีร์ลับออกมา (จากไหนไม่รู้) ขึ้นมาคลี่ออก
“อา~ เหมือนเปี๊ยบนึกว่าชีวิตนี้จะไม่มีโอกาสได้เห็นซะอีก”คุณกินมองภาพในม้วนคัมภีร์ลับสลับกับมองพวกเธอ
“มันหมายความว่าไงชิอากิ”โมโมโกะ มิโฮะและชิเอกิมองไปที่ชิอากิแบบจับผิด
“ก็มาสมัครทำงานพิเศษไง^^”ชิอากิตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มนางมาร
“แต่ว่าที่โรงเรียนห้ามทำงานพิเศษไม่ใช่หรอ”ชิเอกิถามอย่างใสซื่อ
“แหม~ก็อย่าให้จับได้สิเนอะ^^”ชิอากิตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มนางมาร (อีกครั้ง)
“มานะเนอะอะไรกันล่ะพวกฉันต้องซวยไปกับเธอด้วยใช่ไหมเนี่ย”มิโฮะเกาหัวไปถอนหายใจไป
ทุกคนหารู้ไม่ว่าทุกอิริยาบถอยู่ในสายตาของคุณกินเรียบร้อยแล้ว
“พวกเธอ! ฉันยังไม่รู้ชื่อของแต่ละคนเลยนี่ชื่ออะไรกันบ้างล่ะ^^”คุณกินยิ้มโปรยปรายมาให้ทั้งสี่สาว ริมฝีปากสีแดงเชอรี่นั่นเป็นอะไรที่ยากจะถอนสายตาจริง ๆ
“เธอชื่ออะไรจ๊ะหนุ่มน้อย”คุณกินยิ้มไปทางชิเอกิที่ยืนอยู่ริมสุดซ้ายมือ เธอสะดุ้งนิด ๆ กับการที่มีคนแปลกหน้าถามชื่อ จึงได้แต่ตอบไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
“ยะยะยามาชิตะ ชิเอ....อุ๊ป!!!”ยังไม่ทันพูดชื่อเสร็จดี เท้าของชิอากิที่ยินอยู่ข้าง ๆ กันก็ประเคนลงมาขยี้ปลายเท้าเล็ก ๆ ของชิเอกิโดยที่คุณกินไม่เห็นแต่อีกสองคนเห็นเต็มตา
“อีกชื่อนึง”ชิอากิพูดลอดไรฟันให้ชิเอกิรู้แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้างง
“หา?”
“ชื่อผู้ชายไง”อานิสงฆ์ผลบุญอะไรไม่รู้ทำให้วันนี้ชิเอกิหูอื้อไม่ได้ยินที่ชิอากิพูด
“อะไรนะ?”
“คาซึมะไง!”ชิอากิเผลอตวาดออกมาทำให้ชิเอกิผงะไปน้ำตาปริ่ม ๆ จวนจะร้องอยู่รอมร่อ
“ชื่อยามาชิตะ คาซึมะหรือเนี่ยความหมายดีเหมือนกันนะ เคนตะคุงไม่ต้องแนะนำตัวก็ได้หนุ่มผมยาวนั่นล่ะชื่ออะไร”คราวนี้คุณกินหันมาทางมิโฮะ เธอยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะแนะนำตัวด้วยอีกชื่อหนึ่ง
“ฮาเซกาวะ ชินิชิ คะครับ”เมื่อเห็นตัวอย่างก่อนหน้านี้เธอจึงไม่เผลอพูดชื่อจริงออกไป
“ส่วนผมอาคิโมโตะ มาโซโตะครับ”โมโมโกะยิ้มร่าเริงแน่นอนว่าเธอชอบชื่อนี้มากกว่าชื่อแอ๊บแบ๊ว ๆอย่างโมโมโกะมากมายนัก
“เอาล่ะแนะนำตัวกันทุกคนแล้วนะอย่างที่บอกฉันคือคุณกิน เป็นผู้จัดการร้าน M&N คาร์เฟ่ แห่งนี้”คุณกินผายมือไปทางร้านคาร์เฟ่ไม่ใหญ่ไม่เล็กทางด้านหลังป้ายชื่อติดไว้ว่า ‘ M&N café’ลูกค้าส่วนใหญ่จะเป็นเด็กนักเรียนผู้หญิงอายุประมาณ 14-18 ปี
“พวกเธอตามฉันมานะเราไปคุยกันข้างในร้านดีกว่า”คุณกินยิ้มเจิดจรัสอีกครั้งก่อนนำไปหลังร้านเพื่อขึ้นไปยังชั้นบน
ภายในห้องที่คุณกินพาเข้ามานั้นเป็นห้องสีขาว ผ้าม่านสีขาว โซฟาสีขาว พื้นสีขาว พรมสีขาว ขาวล้วน ๆ!!!
“คุณกินเนี่ยเป็นใครกันเหรอชิอากิ”มิโฮะเขยิบตัวไปกระซิบถามชิอากิ ในระหว่างที่คุณกินกำลังหาเอกสารสมัครงาน
“ญาติห่าง ๆ”ชิอากิตอบหน้าตาย
“เธอมีญาติห่าง ๆ หล่อแบบนี้ด้วยเหรอ O.O”คราวนี้เป็นโมโมโกะที่ชะโงกหน้ามา
“เขาเป็นเกย์”
“อ๋อ................อะไรนะ!!!”มิโฮะและโมโมโกะตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน
“มีอะไรเหรอพวกเธอ”คุณกินหันมาหลังจากได้ยินเสียงตะโกนของทั้งสองที่ดังเกิน150เดซิเบล
“มะไม่มีอะไรค่ะโอ๊ก! ครับ!!!”ชิเอกิที่หลุดปากพูดค่ะออกไปทำให้โดนบาทาของชิอากิเข้าอีกครั้ง ณ จุดเดิมที่เคยโดนก่อนหน้านี้
“T^T”
“งั้นก็ดี เอ้านี่”คุณกินนั่งเท้าแขนไขว่ห้างบนกโซฟาสีขาวก่อนจะยื่นเอกสารมาให้กับทั้งสี่
“เห็นลีลาแล้วชัดเลย”มิโฮะแทบจะร้องไห้เมื่อเห็นกริยาแบบนั้นของคุณกิน
“ว่าแต่นี่อะไรเหรอครับ”โมโมโกะชี้ไปที่เอกสารที่คุณกินเพิ่งให้มา
“ก็เอกสารสมัครงานไงล่ะ มันมีข้อตกลงอยู่พวกเธอต้องมีคุณสมบัติครับทุกข้อไม่อย่างนั้นก็ทำงานไม่ได้นะ^^”คุณกินยิ้มแต่ทำไมไม่รู้ทั้งสี่ถึงรู้สึกว่ามันเสียวสันหลังแปลก ๆ
และเมื่อดูในใบสมัครแต่ละครก็ได้แต่เหงื่อตกทั้งที่ภายในห้องสุดจะเย็นฉ่ำ

ใบสมัครงาน
ข้อตกลงของร้าน
1.เป็นเพศชาย
2.อายุ17ปีขึ้นไป
3.สามารถทำงานตั้งแต่ 5 โมงเย็นจนถึง 5 ทุ่มได้
4.ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ปกครอง
5.เงินต่ออาทิตย์ 50,000 เยน
6.ทำงานดีมีโบนัสให้
*7.หากจับได้ว่ามีการทุจริต จะปรับเป็นเงิน 1,000,000 เยน

หากแน่ใจว่าจะสมัครกรุณาเซ็นตรงนี้.....................................

‘แค่ข้อแรกอนาคตก็ดับแล้ว!’โมโมโกะ ชิเอกิและมิโฮะคิดพร้อมกันแต่เมื่อเหลือบตาไปดูชิอากิ คุณเธอเซ็นรับพร้อมส่งใบสมัครให้คุณกินเรียบร้อย พร้อมส่งสายตาพิฆาตให้ทั้งสามรีบ ๆ เซ็นซะที
‘ถ้าเขาจับได้เสียล้านเลยนะ!’>>โมโมโกะ
‘ก็อย่าเซ่อให้จับได้สิ!’>>ชิอากิ
‘แต่ทำงานในฐานะผู้ชายเลยนะ!’>>มิโฮะ
‘หน้าอกเธอก็ไม่ต่างจากผู้ชายนักหรอก!’>>ชิอากิ
‘แล้วถ้าเขาขอดูบัตรประชาชนล่ะ!’>>ชิเอกิ
‘เหตุผลยอดไปเลยชิเอกิ!!! \(^O^)/’>>โมโมโกะ มิโฮะ
‘ฉันทำบัตรประชาชนปลอมมาให้เรียบร้อยแล้ว’>>ชิอากิ พร้อมเอาบัตรประชาชนปลอมมาโบกไปโบกมา
‘=[]=llll’>>โมโมกะ ชิเอกิ มิโฮะ

“เอ้าว่าไงจ๊ะ ตัดสินใจรึยัง”คุณกินยิ้มมาให้ มันช่างดูเจิดจรัสจริง ๆเมื่อบวกกับผิวขาว ๆ เสื้อขาว ๆ ห้องขาว ๆ โอโม่สุด ๆ
“เรียบร้อยครับคุณกิน”ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ชิอากิหยิบใบสมัครงานของโมโมโกะ มิโฮะและชิเอกิไปเซ็นยอมรับเรียบร้อยพร้อมส่งให้คุณกิน
“อื้ม โอเคงั้นเริ่มทำงานพรุ่งนี้นะเราจะเปิดร้านกัน 4 โมง 15 นาที แต่พวกเธอต้องมาตอน 4 โมง เพื่อจัดร้าน โอเคนะ ^^”
“ครับ^^”ชิอากิยิ้มอย่างเบิกบานแตกต่างกับอีกสามหน่อที่ทำท่าเหมือนวิญญาณจะออกจากร่าง

 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 398 ท่าน