Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Fall in LOVE
น้ำตาลแว่น
Fall in LOVE
1
11/03/2555 16:52:55
456
เนื้อเรื่อง
                ‘โรงเรียนกวดวิชากุลรัตน์’
                ฉันยืนมองป้ายโรงเรียนกวดวิชาที่อยู่ตรงหน้า ฉันมาเรียนที่นี่เป็นวันแรกตามคำแนะนำของเพื่อนฉัน...
                ‘มาเรียนเหอะแก ของเขาดีจริงๆ’
                สงสัยจะ ‘ดีจริงๆ’ อย่างที่ยัยฝนกับยัยอิงบอกฉันเมื่อบ่ายนี้...ฉันมองเข้าไปในโรงเรียน...หรือจะเรียกว่า ’บ้าน’ก็ได้ เพราะลักษณะของมันก็คืออาคารพาณิชย์สามชั้นเล็กๆที่มีนักเรียนจากโรงเรียนต่างๆนั่งอยู่มากพอสมควร...ว่าแต่...ยัยฝนกับยัยอิงจะเมื่อไหร่เนี่ย...
            Fall in love with you รึเปล่า? Fall in love with you ใช่มั้ย? ที่ฉันเผลอทำออกไป ไม่รู้สึกตัว เก็บอาการไม่ได้~(เพลง fall in Love ของ Sugar Eyes)
                นั่นไง บ่นในใจยังไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์จากยัยฝนก็ดังขึ้น
                “ยัยฝน นี่แกอยู่ไหนเนี่ย แกจะปล่อยให้ฉันรออีกนานมั้ย แล้วนี่แกจะมารึเปล่า”พอรับโทรศัพท์ได้ ฉันก็รัวคำถามเป็นเอ็มสิบหกใส่ยัยนั่นทันที
                (เดี๋ยวๆๆ แกฟังฉันก่อนยัยพลอย คือฉันจะบอกว่า วันนี้ฉันไปไม่ได้แล้วอ่ะ)
                คำพูดของยัยฝนทำเอาฉันแทบลมจับ...
                “มาไม่ได้! ไหนแกสัญญากับฉันแล้วไง แล้งอิงล่ะ”
                (ก็ที่บ้านฉันน่ะสิ ดันจับได้ว่าฉันเอาเงินที่ฉันได้เป็นสัปดาห์ไปซื้อนิตยสารจนตังค์ไม่พออ่ะ...ส่วนยัยอิงก็โทรมาบอกว่าท้องเสียอ่ะแก)
                “แล้วแกจะให้ทำยังไง”ฉันถามพลางเอามือเท้าเอว
                (วันนี้แกไปเรียนคนเดียวก่อนนะ ขอโทษจริงๆพลอย)
                “เออๆ แล้วฉันจะไปคิดบัญชีกับแกที่โรงเรียน”ฉันกล่าวคาดโทษก่อนจะเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋าถือแล้วเดินเข้าไปที่บ้านหลังนั้น...
 
                น่าเบื่อจริงๆ!!...
                ทำไมยัยสองคนนั่นไม่บอกฉันก่อนนะว่าที่นี่เป็นครูต่างโรงเรียน คือฉันลืมบอกทุกคนไปสินะว่า ฉันเรียนอยู่โรงเรียนS.P. ชั้นม.หก แต่ครูที่สอนที่นี่ท่านอยู่โรงเรียน B.R.แล้วบางเรื่องที่โรงเรียนเขาสอนเนี่ย ฉันก็เรียนมาแล้ว...แต่ก็ดี...ได้ทบทวนไปในตัว...
                “ขอโทษด้วยนะครับ นั่งด้วยคนได้มั้ย”
                เสียงที่ดังขึ้นข้างๆทำให้ฉันต้องละสายตาจากหนังสือเพื่อหันไปหาต้นเสียง...นั่นก็คือ เด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน อยู่โรงเรียนB.R. โดยที่ฉันสังเกตจากอักษรที่ปักบนเสื้อนักเรียนที่หลุดลุ่ยออกมานอกกางเกง ฉันพยักหน้าเป็นสัญญาณให้เขานั่งได้ แล้วหลังจากนั้นเราก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีก...
 
                หนึ่งชั่วโมงต่อมา...
                แม่ฉันอยู่ที่ไหน...
                วันนี้ต้องเป็นวันซวยของฉันจริงๆ! นอกจากจะถูกยัยเพื่อนตัวดีทิ้งแล้ว ยังถูกที่บ้านทิ้งอีก!!
                ครืน...ครืน...
                โอ๊ยย!! อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนอย่างนี้เนี่ย!!ฝนดันมาตกอีก แถมเพื่อนคนอื่นๆก็กลับกันเกือบหมดแล้วด้วย...วันนี้ฉันได้เพื่อนเยอะเลยล่ะ ทั้งที่โรงเรียนเดียวกันและต่างโรงเรียน ฉันว่ามันก็ดีนะ การมาเรียนพิเศษมันทำให้เราได้รู้วิธีการทำข้อสอบที่เร็วขึ้น...และได้เพื่อนมากขึ้นด้วย...ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรบอกที่บ้านว่าฉันจะไปยืนรออยู่ที่ป้ายรถเมล์ข้างๆโรงเรียน
                “นี่เธอ ยังไม่กลับอีกเหรอ”เสียงเด็กผู้ชายดังข้างๆฉัน เขาเป็นเด็กผู้ชายที่นั่งเรียนข้างๆฉันนั่นเอง
                “อือ”
                “ชื่ออะไรเหรอ”
                “พลอย”
                “เราภัทรนะ”
                “อือ”
                “มาเรียนเป็นวันแรกเหรอ”
                “อือ”
                แล้วคนข้างๆฉันก็เงียบไป...ฉันเดินจากที่หน้าที่เรียนพิเศษไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่ข้างๆ
                ...เขาเดินตามมา...
                ...ฉันนั่งลง...
                ...เขานั่งลง...
                ...เรายังรักษาระยะห่างไว้เท่าเดิม...
                ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...
                เรา...ยังนั่งอยู่ที่เดิม...
                “พลอย...”ภัทรเรียกชื่อฉันอีกครั้ง
                ฉันหันไป “อะไร”
                “จบม.6แล้ว พลอยจะไปเรียนคณะอะไรต่อ”
                “พลอยอยากเป็นนักเขียน”
                “อักษรศาสตร์?”
                ฉันพยักหน้าเบาๆ
                “เหรอ แต่เราอยากเป็นสถาปนิกอ่ะ”
                “ก็เอางี้สิ...เดี๋ยวพอพลอยเป็นนักเขียนได้แล้ว ภัทรก็มาวาดรูปปกนิยายให้พลอยสิ”ฉันว่ายิ้มๆ
                “แต่เสียดายอย่างเดียว เราวาดรูปไม่เก่ง”ภัทรพูดพลางเกาหัวอย่างเขินๆ
                “เฮ้ จะเป็นสถาปนิกทั้งที วาดรูปไม่เก่งได้ไง”ฉันเขยิบไปนั่งข้างเขาก่อนจะตบไหล่เขาเบาๆ...ฉันสังเกตเห็นว่า...เขาหน้าแดงด้วยแฮะ
            ~Fall in love with you รึเปล่า? Fall in love with you ใช่มั้ย? ที่ฉันเผลอทำออกไป ไม่รู้สึกตัว เก็บอาการไม่ได้~
                เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันกล่าวขอตัวจากภัทรแล้วลุกขึ้นยืนก่อนจะโทรศัพท์
                “ค่ะแม่”
                (พลอย วันนี้แม่ไปรับพลอยไม่ได้นะ พลอยกลับกับรถเมล์ได้มั้ยลูก)
                “ได้ค่ะแม่ รถยังไม่หมด”
                (จ้ะๆ ขอโทษนะจ้ะ)
                “ค่ะๆ แค่นี้นะคะ”ฉันกดตัดสายก่อนจะไปหาภัทร “ภัทร...กลับกับรถเมล์ใช่มั้ย”
                “อืม…อ๊ะ!รถมาพอดีเลย”เขาว่าก่อนลุกเดินไป ฉันหันตามเขา... เอ๊ะ สายเดียวกันนี่...
                ฉันวิ่งตามไป “ภัทร!! รอพลอยด้วย”
                เขาหยุดเดินและหันกลับมา ก่อนจะยิ้มและยื่นมือมาข้างหน้าฉัน ฉันรีบจับมือเขาอย่างลืมตัวแล้วพากันวิ่งไปบนรถเมล์ เรารีบหาที่นั่ง จ่ายตังค์ และนั่งไปเฉยๆ
                “บ้านเราอยู่สายเดียวกับพลอยเลย”ภัทรพูดขึ้นทำลายความเงียบ ฉันหันไปมองเขาที่นั่งฝั่งริมทางเดิน...ตา...ตาของเขา...เป็นสีดำสนิท...จมูก...โด่งจนเห็นเป็นสัน...ปาก...สีชมพูอมส้มบางเฉียบ...มือ...ของเขาที่จับมือฉันไว้...อ่อนนุ่ม...ราวกับปุยฝ้าย...
                ฉันเผลอจับมือเขาไว้แน่น...ก็สะดุ้ง...รีบแกะมือเขาออก...หน้าของฉันร้อนผ่าวๆขึ้นมาดื้อๆ...ฉันรีบหันหน้าออกนอกหน้าต่างทันที...
                ...ความรู้สึกนี้...เขาเรียกว่า ”ชอบ” รึเปล่านะ...
                ...แต่ฉัน...จะไว้ใจมันได้รึเปล่า...
                ...ในเมื่อฉัน...เคยผิดหวังมาแล้วครั้งหนึ่ง...
                ...ที่สำคัญ...วันนั้น...มันเป็นวันแห่งความรักซะด้วยสิ...
 
                ‘พลอย’เสียงของคนตรงหน้าที่เป็นแฟนฉันดูซึมๆ
                ฉันเลิกคิ้วมองเขาอย่างแปลกใจ เพราะ ‘เต้ย’เป็นคนร่าเริง สนุกสนาน ใครอยู่ใกล้เป็นต้องชอบ แต่วันนี้เขาดูแปลกไป...ไม่เหมือนเต้ยคนเดิม...เขาดูเศร้า ทั้งสีหน้า แววตา และเสียง
                ‘เต้ยขอโทษนะ’
                คำพูดของเขาทำเอาฉันสะอึก
                ‘ขะ...ขอโทษอะไรกันเต้ย...วันนี้เต้ยนัดพลอยมาเพื่อฉลองวันครบรอบของไม่ใช่เหรอ’ฉันพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง
                ‘วันนี้...สิบสี่กุมภา...ครบรอบหนึ่งปี...ณ ร้านของเรา...’เต้ยพูดต่อ ‘ร้าน Sugar in Heart...ร้านที่เรามาเจอกันครั้งแรก...พลอยรู้มั้ย...ทำไมเต้ยถึงนัดพลอยมาที่นี่’เขาพูดแล้วมองหน้าฉัน
                ‘กะ...ก็มาฉลองวันครบรอบไง’ฉันตอบความแปลกใจ ‘เต้ย...เต้ยเป็นอะไรรึเปล่า...ทำไมเต้ยพูดอย่างนี้ล่ะ...’ฉันเอื้อมมือไปกุมมือของเต้ยที่กำจนแน่น
                ...เขาแกะมือฉันออก...
                ‘เต้ยขอโทษนะพลอย...แต่เต้ยคิดว่าเรา...เลิกกันดีกว่า’ในที่สุดเขาก็พูดความจริงออกมา
                ‘เลิก...กัน...งั้นเหรอ’เสียงเริ่มสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อล้นก่อนจะค่อยๆไหลรินลงมา ไหล่บางสั่นไหวเบาๆเพราะแรงสะอื้น...
                ‘เต้ย...ขอโทษ...’เขาก้มหน้านิ่ง
                ฉันไม่พูดอะไรต่อจากนั้น ฉันวิ่งออกมาจากร้านนั้นและวิ่งไปตามที่ต่างๆที่เราเคยไปด้วยกัน...ร้านไอติม สวนสาธารณะ คาราโอเกะ ร้านหนังสือ...ไม่ว่าจะมองทางไหนฉันก็เจ็บ...เจ็บ...เหลือเกิน...ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วย...
                ในที่สุด...ฉันก็หมดแรงล้มลง...ฉันนั่งร้องไห้เสียงดังจนผู้คนที่เดินไปเดินมาแถวนั้นหันมามองฉัน ฉันนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาของฉันกับเต้ย...วาเลนไทน์ปีที่แล้ว...ที่นั่น...ที่ร้านของเรา...ฉันถูกยัยฝนนัดบอดมา ยัยนั่นบอกฉันว่ามีผู้ชายคนนึงมาสนใจ เลยจัดการให้ฉัน...หลังจากฉันพบเขาในวันนั้น...เราตกลงคบกัน....หนึ่งปีที่ผ่านมา...เต้ยดีกับฉันมาตลอด เขาไม่เคยทำให้ฉันเสียใจเลย มีแต่จะทำให้ฉันรักเขามากขึ้นทุกวัน ไม่ว่าฉันจะชอบอะไร ไม่ชอบอะไร...เขาจำได้หมด นัดก็ไม่เคยจะมาสาย แถมยังมาก่อนเวลาด้วยซ้ำ อยากได้อะไร...เขาก็หามาให้หมด เขาไม่เคยเลย...ไม่เคยทำให้ฉันต้องผิดหวังเลย...
                แต่วันนี้...ทำไม...
 
                “พลอย!!”
                ฉันสะดุ้งตื่นจากความฝัน...รถเมล์มาถึงบ้านฉันแล้ว...ฉันหันหน้ากลับเข้ามา...ภัทรยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉัน...ฉันรีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งไปโดยไม่ลืมคำพูดทิ้งท้ายไว้
                “ไปก่อนนะภัทร...แล้วเจอกัน”
 
                เมื่อฉันมาถึงบ้านก็พบว่าไม่มีใครอยู่เลย ฉันอุ่นกับข้าวและกินมันอย่างเหงาๆ ก่อนจะเดินขึ้นห้อง และล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆแล้วหลับตา...
                ...ภัทร...
                ชื่อของใครคนหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ฉันสะดุ้งลืมตาขึ้นและลุกไปเขียนไดอารี่ที่ฉันเริ่มเขียนตั้งแต่ ‘วันนั้น’...ฉันตั้งชื่อไดอารี่นี้ว่า ‘Lonely Valentine’เพราะฉันคิดว่าชื่อนี้เหมาะกับฉันดี
                ‘วันนี้ไปเรียนพิเศษ...เพื่อนทิ้ง...น่าเบื่อสุดๆ...แถมแม่ยังไม่มารับอีก...ซวยโคตรๆเลย...เจอกับเพื่อนใหม่คนหนึ่ง เป็นผู้ชาย ชื่อภัทร...เขาดีกับฉันมากๆเลย แต่ทำไม...สายตาของเขาทำให้ฉันนึกถึงความรักครั้งเก่าๆนะ
 
                “ภัทร”ฉันหันไปเรียกคนนั่งข้างๆ
                “หือ”เขาละสายตาจากหนังสือมาหาฉัน
                “พลอยเอาเรื่องสั้นมาให้อ่าน”ฉันค้นกระเป๋าพลางพูดไปด้วย ก่อนจะหยิบเรื่องสั้นที่มีความยาวประมาณสิบเอ็ดหน้ากระดาษเอสี่ยื่นให้ภัทร เขารับมันไปยิ้มๆ
                “เดี๋ยวเราเอาไปอ่านที่บ้านนะ สัญญาเลยว่าจะรีบอ่านแล้วเอามาคืน...เอ้อ ถ้าพลอยอยากไปบ้านเราอ่ะ อยู่ห่างจากบ้านพลอยไปสองซอยเอง เรายินดีต้อนรับ”
                ฉันยิ้มให้เขา “ได้ ไว้วันเสาร์นะ เออ...ข้อนี้มันทำยังไงเหรอ”ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาเพื่อถามเกี่ยวกับโจทย์ที่ฉันไม่เข้าใจ ซึ่งเขาก็สามารถอธิบายได้คล่องแคล่ว ฉันลอบมองหน้าภัทรอย่างเงียบๆ...เขาเป็นผู้ชายที่หล่อมากคนหนึ่ง...ผมดำ คิ้วเข้ม ดวงตาสองชั้น...จมูกโด่ง...ปากบาง...เขากำลังยิ้ม...มันเป็นยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข....นั่นไม่ทำให้ฉันสงสัยอะไรเลยแม้แต่น้อย...แต่สิ่งที่เกิดตามมาทำให้ฉันต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ...
                ...เขาหน้าแดงอีกแล้ว...
                “นี่นะ แล้วผลลัพธ์มันก็เป็นอย่างนี้...พลอย”ภัทรเรียกชื่อฉัน ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์แล้วรีบพูดกับเขา
                “ฮะ...อะไรเหรอ”
                “ฮ่าๆๆ นี่พลอยไม่ได้ฟังเราเลยเหรอ มาๆเดี๋ยวเราอธิบายให้ใหม่ ดูนะ”เขาหัวเราะก่อนจะพูดแล้วยื่นหน้ามาใกล้ฉันแทน...และ...
                ...กลับเป็นฉันที่หน้าแดงแทน...
 
                วันเสาร์
                กริ๊ง~!
                ตอนนี้ฉันมายืนอยู่หน้าบ้านภัทรแล้ว ลักษณะเป็นบ้านจัดสรรเหมือนกับบ้านของฉัน แต่การตกแต่งบ้านเขาเป็นแบบใช้ต้นไม้เป็นหลัก ส่วนบ้านฉันจะเป็นการตกแต่งแบบโมเดิร์น รออยู่หน้าประตูไม่นานก็มีคนมาเปิดประตู
                “สวัสดีค่ะ”ฉันกล่าวคำทักทายเมื่อมีคนเปิดประตูให้ เธอเป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่ดูใจดี ซึ่งฉันคิดว่าน่าจะเป็นแม่ของภัทร “หนูมาหาภัทรน่ะค่ะ”
                “อ๋อ หนูเองเหรอจ๊ะ มาสิ เขากำลังดูทีวีอยู่”แม่ของภัทรกล่าวต้อนรับอย่างใจดีก่อนจะเดินนำฉันเข้าไปในบ้าน
                ทันทีที่เปิดประตูบ้าน ฉันก็รู้สึกถึงกลิ่นอายความสดชื่นขึ้นมา...
                ภายในบ้านทาสีด้วยสีเขียวอ่อนๆ คุมโทนสบายตาเหมือนข้างนอก ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ประเภทไม้ทั้งหมด ซึ่งฉันไม่ได้รู้สึกว่าเหมือนอยู่ในป่าแต่อย่างใดเลย...มันกลับทำให้จิตใจฉันสงบ...นิ่งได้อย่างบอกไม่ถูก ที่มุมหนึ่งของบ้าน ฉันเห็นดอกไม้ ต้นไม้นานาชนิด และมีแจกันหลายแบบตั้งวางอยู่ รวมไปถึงอุปกรณ์จัดดอกไม้ทุกชนิด
                แม่ของภัทรพาฉันเดินเข้าไปจนถึงห้องนั่งเล่น พบว่าทีวีเปิดอยู่ แต่ไม่มีคนดู ขณะเดียวกันก็ได้ยินกุกกักดังมาจากในครัว
                “สงสัยจะอยู่ในครัว พลอยเดินดูของในบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ไปตามภัทรให้”แม่ของภัทรพูดกับฉับอย่างใจดี ฉันพยักหน้าแล้วรับคำ
                “ค่ะ”
                ฉันเดินดูของภายในบ้านของภัทรไปพลางๆระหว่างที่รอภัทร บ้านของเขาเป็นระเบียบเรียบร้อยมากเลยล่ะ จัดบ้านได้ดีทีเดียว สงสัยภัทรจะเป็นคนทำ ฝึกหัดเป็นสถาปนิกอ่ะนะ
                ฉันเดินดูรูปที่แขวนติดอยู่บนผนังบ้านเรื่อยๆ...จนมาหยุดอยู่ที่รูปๆหนึ่ง...
                ...มันเป็นรูปของภัทรยืนอยู่กับผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง...
                ...แฟนเขาสินะ...
                ...ฉันรู้สึกห่อเหี่ยวใจขึ้นมาอย่างประหลาด...
                “พลอย...”เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นข้างฉัน พอหันไปก็เป็นภัทร เขาถือถาดใส่ขนมกับน้ำหวานสองแก้ว เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นภัทรใส่ชุดอยู่บ้าน ฉันว่าดูดีกว่าตอนใส่ชุดนักเรียนอีก...
                “อื้อ หวัดดี”ฉันทักตอบ “เอาเข้าจริงนึกว่าบ้านอยู่ไกล ที่จริงแค่ซอยเดียวเอง มันมีทางลัดอยู่หลังซอยน่ะ”ฉันพูดขณะที่ภัทรเดินนำฉันไปที่โซฟาหน้าโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น “ไง เรื่องสั้นที่พลอยมาให้อ่านน่ะ”
                “อ้อ สนุกมากเลย พลอยแต่งจากชีวิตจริงเหรอ”ภัทรถามทำเอาให้ฉันสะอึก
                “ทะ...ทำไมภัทรคิดอย่างนั้นล่ะ”ฉันฝืนยิ้มถามไป
                “เรารู้สึกได้ถึงความโศกเศร้าเสียใจของผู้หญิงคนนั้นที่ต้องเสียชายคนรักไป พลอยบรรยายได้เหมือนพลอยเป็นคนนั้นจริงๆเลย เยี่ยมเลย”ภัทรว่าพลางยิ้มให้
                “ร...เหรอ”ฉันพยายามพูดพร้อมกับยิ้ม
                “ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆก็ดีน่ะสิ”ภัทรพูดคนเดียวเบาๆ แต่ฉันได้ยินไม่ถนัด
                “อะไรนะ” ฉันหันไปถาม
                “อ๋อๆ เปล่าๆ กินสิ”เขารีบปฏิเสธแล้วยื่นถาดใส่ขนมกับน้ำมาให้ฉัน ฉันรับไปกินอย่างเงียบๆอยู่คำสองคำ
                อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาฉันก็กลับบ้าน วันนี้ฉันให้เขาช่วยสอนวิชาคณิตศาสตร์ที่ฉันไม่ค่อยถนัด นับว่าเขาช่วยฉันได้มากทีเดียวในเรื่องนี้ เขาทำให้ฉันรู้สึกดีกับวิชานี้มากขึ้นพอสมควร
                ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันปั่นจักรยานพลางนึกถึงคำที่ภัทรพูดตอนอยู่ที่บ้าน...
                ‘ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆก็ดีน่ะสิ’
                เขาหมายความว่ายังไงกันนะ... ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ... หมายความว่า... เขาอยากให้เนื้อเรื่องเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตของฉันน่ะเหรอ... ทำไมกันล่ะ...
                เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างนี้ทุกวัน เราไปเรียนด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน ไปอ่านหนังสือที่บ้านด้วยกัน บางทีก็ออกไปเที่ยวกัน และจบด้วยการที่เขามาส่งฉันที่หน้าบ้านทุกวัน
                ทุกอย่างกำลังไปได้ดี หากแต่วันหนึ่ง ที่ฉันกลับมาจากติวหนังสือกับภัทรที่บ้านของเขา...
               
                “พลอย...”
ทันทีที่ฉันจอดรถจักรยานไว้ในบ้าน ก็มีคนเรียกชื่อฉันอยู่ด้านหลัง มันคือเสียงที่ฉันมั่นใจว่าเป็นเสียงของ
                “เต้ย...”
                พอฉันหันกลับไปดูก็พบว่าเขายืนอยู่หน้ารั้วบ้าน สภาพของเขาดูอิดโรย ผิดไปจากตอนที่... เขาคบกับฉัน...
                ฮึ่ย!แล้วทำไมฉันจะต้องไปนึกถึงตอนที่คบกับไอ้หมอนี่ด้วยนะ!!
                “พลอย... เต้ย...”เต้ยพูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา ก่อนจะล้มลงหน้าบ้านฉัน!!
                “เต้ย! เต้ย!”ฉันวิ่งเข้าไปประคองร่างเต้ยเอาไว้ พลางตบหน้าเรียกสติ
“เต้ย เป็นอะไรรึเปล่า”ฉันรีบประคองเต้ยเข้าบ้าน ที่บ้านของฉันรู้เรื่องของฉันกับเต้ยดี และพวกท่านก็รู้เรื่องที่ฉันเลิกกับเต้ยแล้วด้วย แต่พวกท่านก็บอกให้ฉันกับเต้ยเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน พอพวกท่านเห็นฉันประคองเต้ยที่ตอนนี้หน้าซีดมากมาเข้าในบ้าน ท่านก็จัดการให้เต้ยนอนพัก แล้วให้ฉันไปเอาน้ำอุ่นมาเช็ดหน้า ตามตัวของเต้ย ระหว่างที่เช็ด ฉันก็เรียกชื่อเต้ยไปด้วย
“เต้ย...เต้ย”
“พลอย...”เต้ยพูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา
“ไม่เป็นไรนะเต้ย... พลอยอยู่นี่แล้ว...”ฉันประคองร่างเต้ยให้นั่ง เขาดื่มน้ำในแก้วที่ฉันตั้งเตรียมไว้จนหมดแก้ว
“พลอย... เต้ย... เต้ยขอโทษ”เขามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
                เราจ้องหน้ากันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเต้ยก็เริ่มพูดก่อน
                “เต้ยขอโทษนะ ที่ทำให้พลอยต้องเดือดร้อนแบบนี้”เขาพูดพลางก้มหน้า
                “เต้ยเป็นอะไรมากรึเปล่า ทำไมถึงดูอ่อนเพลีย แล้วก็... เต้ยมาหาพลอยทำไม”ฉันยิงคำถามใส่เขา สีหน้าเขาดูตกใจเล็กน้อย แต่สักพักก็ปรับเป็นปกติ
                “คือเต้ย...”เขาพูดแค่นั้นแล้วก้มหน้านิ่ง แล้วก็เงยหน้าขึ้นก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ช๊อคมากออกมา
                “พลอยกลับมาคบกับเต้ยได้มั้ย”
                “เต้ย!”ฉันพูดเสียงดังใส่เขาเพราะตกใจ เต้ยนั่งคอตก
                “เราคิดอยู่แล้วว่าพลอยต้องทำแบบนี้”เต้ยพูดเสียงเบา
                “นอกจากเรื่องนี้แล้ว... เต้ยมีอะไรอีก” ฉันพยายามคุมเสียงให้ปกติ
                “เราอยากถามพลอยว่า... ตอนนี้พลอยคบกับใครอยู่รึเปล่า”
                “แล้วเต้ยจะอยากรู้ไปทำไม”
                “เรา…”เต้ยพูดเสียงอ่อย “เราบอกตรงๆเลยนะ เรายังลืมพลอยไม่ได้”
                ช๊อค... ฉันช๊อคมาก...
                ติ๊งต่อง... ติ๊งต่อง...
                เสียงออดหน้าบ้านทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ ฉันหันไปดูทางประตูบ้าน แล้วหันกลับมา
                “เดี๋ยวพลอยมานะ อย่าไปไหนนะเต้ย”
                พอพูดจบฉันก็รีบวิ่งออกมาที่ประตูรั้ว แล้วคนที่อยู่ที่อยู่หน้าประตูก็ทำให้ฉันช๊อคไปอีกครั้งหนึ่ง
                ภัทร...
                “พลอย เราเอาขนมมาให้ เมื่อกี้ว่าจะให้ตอนกลับ แต่ลืมอ่ะ โทษที”ภัทรพูดพร้อมกับชูถุงขนมที่ฉันชอบให้ดู
                “ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจมากนะ”ฉันเดินไปที่ประตูรั้ว แล้วยื่นมือไปรับถุงขนมจากภัทร
                “เรา... ขอเข้าไปในบ้านได้มั้ย”
                “เอ่อ... คือ...”ฉันเริ่มอึกอัก ไม่อยากให้เขารู้ว่าตอนนี้... เต้ยกำลังกลับมาหาฉัน...
                “ไม่สะดวกเหรอ”ภัทรถามพลางเอียงหน้าทำท่าสงสัย
                ท่าทางของเขาทำให้ฉันยิ่งกลัวขึ้นไปอีก
                “อะ... อืม”ฉันตอบเสียงเบา
                “งั้นไว้วันหลังแล้วกันนะ อ้อ พลอย วันหลังไม่ต้องไปให้สอนการบ้านอีกนะ”เขาพูดด้วยเสียงเย็นชา
                ...ฉันกลัว...
                …กลัวว่าเขาจะรู้เรื่องหมดแล้ว...
                “อะ...”
                ในขณะที่ฉันกำลังงงกับคำพูดของเขา เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
                “เพราะว่าเราจะมาสอนให้พลอยถึงบ้านเลย ฮ่าๆๆ ไปก่อนนะ”พูดจบเขาก็ปั่นจักรยานออกไป ฉันมองตามเขาไปจนกระทั่งเขาลับสายตาไป พอฉันจะหันกลับเข้าไปในบ้านก็เจอเต้ยยืนมองอยู่
                “ใครเหรอพลอย”เขาถามเสียงลอยๆ
                “เพื่อนน่ะ”
                “เหรอ”
                “อืม ทำไมเหรอ”
                “เปล่า แค่รู้สึกคุ้นหน้าน่ะ”
                “เต้ย... คือพลอยคิดว่า... เต้ยน่าจะกลับได้แล้วนะ”ฉันเปลี่ยนเรื่อง
                “อืม เต้ยก็ว่าจะกลับอยู่เหมือนกัน งั้นกลับก่อนนะ แล้วจะแวะมาใหม่”
                “อะไรนะ”ฉันตกใจกับคำพูดของเขา ก่อนจะรู้สึกตัว “เรา...”
                “ทำไม เป็นเพื่อนกันจะแวะมาไม่ได้เหรอ”เสียงเขาฟังดูเหมือนจะเคืองอะไรสักอย่าง
                “เปล่า...”ฉันลดเสียงลงเพราะไม่อยากต่อความยาว “เต้ยกลับเถอะ นี่ก็ค่ำแล้ว เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วง”
                “อืม เต้ยกลับก่อนนะ”
                ...วันนี้ก็วันหนึ่งฉันรู้สึกเหนื่อยใจที่สุด...
 
                วันนี้ฉันเลิกเรียนเร็วเพราะอาจารย์ที่โรงเรียนมีประชุม ฉัน ยัยฝน แล้วก็ยัยอิงเลยนัดกันว่าจะไปหาอะไรทานกันที่ข้างโรงเรียน แล้วก็จะเลยไปดูหนังสืออ่านเตรียมสอบด้วย
                “ขอโกโก้เย็นกับเค้กไวท์ช็อกโกแลตที่นึงค่ะ”ฉันสั่งรายการของหวานที่อยากกินกับพนักงานร้าน ก่อนจะมาเม้าท์กับเพื่อนอีกสองคนต่อ
                “แล้วนายนั่นพูดอะไรบ้างล่ะ”ฝนถามฉันเกี่ยวกับเรื่องที่เต้ยมาหาฉันที่บ้าน
                “จะอะไรซะอีกล่ะแก ก็มาขอฉันคืนดีน่ะสิ”ฉันตอบไปแบบไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่
                “นั่นไง ว่าแล้วเชียว”ยัยอิงพูดแบบหมั่นไส้ “หมอนั่นก็ดีแต่ตัว ข้างในก็ไม่เห็นมีอะไรดีซักนิดนอกจากคอยเดินตามผู้หญิงต้อยๆเหมือนกับหมา”
                ฉันกับยัยฝนหัวเราะออกมาพร้อมกันทันทีที่ยัยอิงพูดจบ “แกจะไปใส่อารมณ์กับคนแบบนั้นทำไมวะ”
                “ก็มันไม่ชอบนี่”ยัยอิงสะบีดเสียงใส่ ทำเอาฉัยกับยัยฝนต้องหัวเราะกับท่าของยัยนี่อีกครั้ง
                “นอกเรื่องกันพอแล้ว แล้วแกตอบไปว่าไงอ่ะ”ยัยฝนวกกลับเข้าเรื่องต่อ
                “ฉันก็ปฏิเสธไปน่ะสิ”
                “เออ ดีแล้วที่ออกมาจากคนแบบนั้นได้”ยัยฝนพูดพร้อมกับตบไหล่ฉันเบาๆ
                “เออแก ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนะ”ฉันพูดก่อนจะลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่หลังร้าน และที่นั่นทำให้ฉันได้เจอกับ...
                “ภัทร”
                “พลอย”เขาพูดกับฉันแล้วยิ้มแบบเจื่อนๆ “มาทำอะไรที่นี่เหรอ”
                “เรามานั่งคุยกับเพื่อนน่ะ พอดีโรงเรียนเลิกเร็ว แล้วภัทรล่ะ”
                “เราก็มานั่งคุยกับเพื่อนเหมือนกัน ขอตัวก่อนนะ”พูดจบภัทรก็เดินไปเฉยๆ
                ...มันแปลกๆนะ... เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้นี่...
                “ภัทร”ฉันเรียกเขาที่กำลังจะเดินลับตาไป
                “มีอะไร”
                ...เย็นชา...
                “วันพรุ่งนี้อย่าลืมไปบ้านเรานะ”
                เขาหลบตาลงนิดหนึ่ง “อืม...”แล้วก็เดินออกไป...
                ...เขาเป็นอะไร...
 
                วันเสาร์...
                ผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน... ไม่นึกเลยว่ามันจะมาแล้ว...
                อาทิตย์ที่ผ่านมา ตั้งแต่ที่ฉันเจอภัทรที่ร้านเค้ก...  เขาก็เปลี่ยนไปเลย... ไม่คุยกับฉัน... ไม่สนใจ... เขาเป็นอะไรนะ...
                ฉันตื่นนอนแต่เช้า เพื่อมารอภัทร ฉันลุ้นเหลือเกินว่าเขาจะมาหรือไม่มา เพราะเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจกับคำพูดสักเท่าไหร่...
                มา... ไม่มา... มา... ไม่มา...
                ติ๊งต่อง~~
                เสียงออดหน้าบ้านทำให้ฉันใจกระตุกวูบ... จะเป็นภัทรหรือเปล่านะ...
                ฉับกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ประตูรั้วหน้าบ้าน ใครบางคนกำลังยืนรออยู่ตรงนั้น ...ขอให้เป็นภัทรด้วยเถอะ...
                “ภัทร!”ฉันตะโกนเรียกเขาด้วยความดีใจ เขาหันกลับมาที่ประตูรั้วอีกครั้งด้วยสายตาที่เหม่อลอย
                ...ฉันไม่สบายใจจริงๆ...
                “เข้าข้างในกันเถอะ” ฉันเอ่ยชวนเขาที่เดินตามมาอย่างเงียบๆ แล้วเขาก็เริ่มสอนการบ้านให้ฉัน...
                สี่ชั่วโมงผ่านไปกับการเรียนการสอน ในที่สุดการบ้านทุกข้อของฉัน ภัทรก็เป็นผู้ช่วยทำให้ฉันเข้าใจทุกอย่างได้แจ่มแจ้ง
                ...ยกเว้นเรื่องเดียว...
                “ภัทร…”ฉันเรียกเขาขณะที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกัน
                “หืม”เขาตอบโดยไม่หันมามองฉัน
                “เป็นอะไรรึเปล่า” ฉันเริ่มต้น
                “ก็เปล่านี่”เขาตอบแบบเย็นชา
                “โกหก”
                “ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง”เสียงเขาดูหงิดหงุดขึ้นมา
                “วันนั้นที่ร้านเค้ก... ภัทรได้ยินอะไรมา”ฉันยิงคำถามใส่เขา ดูเขาอึ้งไปเล็กน้อย
                “ก็... ไม่ได้ยินอะไร”
                “ภัทรได้ยินเรื่องที่พลอยพูดกับเพื่อนใช่มั้ย”ฉันถามพลางจ้องเขาไม่ละสายตา
                เขาหลุบตาลงต่ำ “อืม...”
                “แล้วภัทรคิดว่าพลอยยังรักเขาอยู่รึเปล่าล่ะ”
                “ไม่รู้ดิ”เขาพูดพลางเสมองไปทางอื่น ก่อนจะขยับลุกขึ้น “เรากลับก่อนนะ”
                ฉันลุกขึ้นดึงแขนเขาไว้ “ไม่ได้!อย่าเพิ่งกลับ ถ้าเรายังไม่คุยกันให้รู้เรื่อง ภัทรรู้มั้ยว่าตั้งแต่วันที่เราเจอกันที่ร้านเค้ก ภัทรดูเปลี่ยนไปมาก มากจนพลอยไม่สบายใจ ภัทรรู้มั้ยว่าพลอยเครียดแค่ไหนที่ภัทรไม่พูดกับพลอย พลอยเอาแต่คิดว่าพลอยไปทำอะไรให้ภัทรโกรธรึเปล่า”
                เขาดูอึ้งไป “พลอยก็ไม่ได้ทำอะไรให้เราโกรธนี่”
                “แล้วภัทรเป็นอะไรล่ะ บอกมาสิ”พูดแล้วน้ำตาก็คลอขึ้นมาซะเฉยๆ
                “เรา... เอ่อ... เรา... เรา... ชอบ... เราชอบพลอย”ภัทรพูดพลางหน้าแดงไปถึงหู
                ฉันเองก็ไม่แพ้กัน “อะ... อะไรนะ”
                “เราชอบพลอย ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน เราชอบพลอยมากเลยนะ เรามีความสุขที่ได้อยู่ใกล้พลอย ดีใจที่พลอยให้เราช่วยสอนการบ้านให้ แต่วันนั้นร้านเค้ก... พลอยคงไม่ได้สังเกต... ว่าเรานั่งหลังเพื่อนของพลอย...”
                “...”
                “เราได้ยินทุกคำที่พลอยกับเพื่อนพูดคุยกัน... เราไม่ได้โกรธพลอยที่ไม่เห็นเราหรอก แต่เราเสียใจที่พลอยโกหกเรา...”เสียงเขาฟังดูเจ็บปวด
                ฉันอึ้ง “โกหก... เรื่องอะไร”
                “ก็วันที่เราซื้อขนมมาให้พลอย พลอยไม่รู้ใช่มั้ย... ว่าผู้ชายคนนั้นเดินตามพลอยออกมาด้วย...”
                “...”พูดไม่ออก น้ำตาเริ่มไหล
                “เราเห็นเขาตั้งแต่ตอนเดินออกมาแล้ว เราเลยแกล้งขอเข้าบ้านเพราะอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร... แล้วเราก็ได้รู้ที่ร้านเค้ก... ว่าเขาเป็นแฟนเก่าพลอย...”ภัทรระบายทุกอย่างออกมา “หึง... พลอยรู้มั้ย...”
                แต่ฉันยังไม่หมดคำถาม “แล้วผู้หญิงในรูปนั้นล่ะ”
                ภัทรเลิกคิ้ว “รูป? รูปไหน”
                “ก็รูปในห้องนั่งเล่นที่บ้านภัทรไง”
                ภัทรหัวเราะ “ฮ่าๆๆ นั่นน่ะพี่สาวเราเอง นี่พลอยคิดไปถึงไหนล่ะเนี่ย”
                ฉันก้มหน้างุดด้วยความเขินปนหน้าแตก “เปล่าซะหน่อย”
                ภัทรยิ้ม “ยังไงตอนนี้เราก็มีแต่พลอยคนเดียวนะ”
                ประโยคสุดท้ายของเขาทำให้ฉันยิ้มออกมา “ภัทร... พลอยขอโทษนะที่ทำให้ภัทรไม่สบายใจ แต่พลอยกับเขาก็กลายเป็นเพื่อนกันแล้วล่ะ แล้วก็อีกเรื่องนึง... พลอยก็... ชอบภัทรเหมือนกัน”ประโยคสุดท้ายทำเอาเราสองคนหน้าแดงกันอีกรอบ
                “ถ้างั้น... พลอย...”ภัทรพูดแล้วยื่นมือมาจับมือฉัน
                “หืม...”ฉันที่ตอนนี้ก้มหน้างุดอีกรอบเพราะเขิน
                “เป็นแฟนกันนะ...”
                ...คุณคิดว่าฉันจะตอบเขายังไงคะ?...
 
 

***The End***

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 295 ท่าน