Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Oops ! รักป่วนๆของยัยหน้าลิง !
หนูอ้วน หนูผอม
บทที่ 17 เผลอใจ
18
08/03/2555 15:37:15
485
เนื้อเรื่อง

บทที่ 17
เผลอใจ
[บันทึกพิเศษ :ไกด์]

ลาลัลลา~ตอนนี้ผมกับไอ้แม๊คโคนั่งรอยัยพี่พริกกับยัยลิงงั่งอยู่ที่ชายทะเลแล้วแหละ เผากุ้งรออยู่ แต่ผมคิดนะ ผมไม่ชอบเลยไอ้แม๊คโคเนี่ย พูดก็น้อยน่ารำคาญ เกะกะสายตาผมชะมัด L
            “มาแล้ว ๆ J” ยัยพี่พริกเดินมาพร้อมกับเสื้อสายเดี่ยวกับกางเกงยีนขาสั้นผมที่ยาวก็ปล่อยออกมา เซ๊กซี่ตามฉบับพิจิกกา~
            “แล้วยัยลิงละ ๆ ” ผมถามพลางมองหาแต่ก็ไม่เห็นแม่แต่หางของลิง
            “ขนมปังออกมาสิ ไม่ต้องอายหรอกนา ” ยัยพี่พริกพูดพลางตะโกน แล้วผมก็เห็นนางฟ้า เฮ้ย ไม่ใช่สิ นั่นมันยัยลิงกังนี่ ทำไมถึงได้ .... *0*  เสื้อที่ผูกเอวเขาเรียกว่าอะไรน่ะ แต่ชั่งเถอะ วันนี้ยัยนั่นใส่สั้นนี่ ! พอ ๆ กับยัยพี่พริกเลย อ้ากกก ใครจับยัยลิงแปลงร่างเนี่ย
            “น่ารักที่สุดเลยแมวบ๊อง J”  ไอ้แม๊คโคพูดพลางไปดึงมือยัยนั่นมาปิ้งกุ้ง =[]=!หนอยๆๆ ไอ้นี่มันวอนโดนเท้าผมจริงๆ
            “แหะ ๆ ^^;;ไม่หรอกฉันว่ามันตลกดีนะ - /// -”
ทำไมต้องหน้าแดงด้วย ผมได้แต่คิดในใจแต่พูดออกไปไม่ได้ ฮึ่ย!
“ยัยพี่พริกมาเน้สิ!” ผมพูดแล้วลากแขนยัยพี่จอมการวางแผนมาห่างออกจากสองคนนั่นหน่อย
“อะไรๆ พ่อคุณ หึงหรอ ? ^^”
“หึงเหิงไร ป๊าว!” ผมพูดแล้วเสมองไปทางอื่น ชิ ใครจะหึงลิงลง
“คิ๊ก!น้องชายฉันปากแข็งจริง”
“พูดมากนา!นี่แล้วทำไมหาชุดให้ยัยนั่นใส่ล่อแหลมนักหา !”
            “ฉันว่าน่ารักดีออก J”
            “ไม่!พี่แต่งตัวให้ยัยลิงของผมแบบนั้น ยัยนั่นเป็นผู้หญิงนะว้อยยย” ผมพูดแล้วทึ่งผมตัวเอง ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องเดือดร้อนเวลาเห็นยัยงั่งนั่นในชุดแบบนี้
            “ยัยลิงของผม อื้อหือ! ~ เลี่ยนชะมัด”
            =[]=!อะ..อะไร ผมหลุดพูดคำนั้นหรอ อุบาทตัวเอง TOT;
            “อ..อะไร ใครพูด ผมไม่ได้พูดนะ!”
[จบบันทึกพิเศษ : ไกด์]
           
ตอนนี้ฉันกำลังเผากุ้งกับไมโลอยู่แหละ มันเขินๆยังไงก็ไม่รู้มาใส่ชุดยังงี้เนี่ย ฉันว่าชุดแบบนี้มันเหมาะกับพี่พิจิกมากกว่าฉันอีกนะเนี่ย TOT;แต่ว่า..ไมโลก็ชมฉันนี่นา  > <
            “เหม่ออะไรแมวบ๊อง” ไมโลเคาะหัวฉันเบา ๆ
            “เปล่า นี่แล้วพี่พิจิกกับอีตาไกด์ไปยืนเถียงอะไรกันอ่ะ” ฉันเห็นสองคนนี้ลากกันไปคุยตั้งนานแล้วนะ นินทาฉันหรอ L
            “ไม่รู้ นั่นไงมาแล้ว” สองคนนั้นเดินมาฉันเห็นพี่พิจิกเขกหัวนายไกด์ด้วย สมน้ำหน้า ฮ่าๆ
            “ยัยลิงงั่ง เธอแต่งตัวอะไรวะ” นั่นไงคำถามแรกที่มันทักทายฉัน ชมฉันสักคำปากหมอนี่จะขึ้นเชื้อราหรอ!
            “อะไรยะ คนเขาออกจะน่ารัก! เนาะไมโลเนาะ” ฉันพูดพลางไปเกาะแขนไมโล และรู้ถึงรังสีอำมหิตจากตัวพี่พิจิก เอ บางทีฉันอาจจะคิดมากไป
            “เหอะ!เกาะแกะกันเข้าไป!” 
            “ใจเย็นสิ ไกด์ J” พี่พิจิกพูดพลางทำหน้ามีเล่ห์เหลี่ยม “ไมโลมานี่หน่อย L”  แล้วหันไปทางไมโลแล้วทำหน้าบูดบึ้ง อะไรของเขานะผู้หญิงคนนี้
            “-*- ทำไมหรอ คร..ครับๆ” ไมโลกำลังจะถาม พี่พิจิกก็ลากไมโลไป เชอะ!ไมโลนอกใจฉัน (พูดเองเออเอง)
            “ทำหน้าเหมือนหมาเบื่อข้าวไปได้ ทำไมหึงมันหรอ ” อีตาไกด์พูดพลางทำหน้าวอนเท้าฉัน
            “ยุ่งนา!ไม่ชมก็อย่ามาพูดมาก แล้วนี่นายไปคุยอะไรกันสองพี่น้อง!บอกมานะนินทาฉันหรอ” ฉันพูดพร้อมเดินเข้าไปเตรียมจะแยกเขี้ยวใส่หมอนี่เต็มที่
            “-///- อ..อะไรของเธอ ใครนินทาอะไร ไปๆ ฉันจะเผากุ้ง”ไกด์หน้าแดงขึ้นมา แล้วผลักฉันออกไปทำให้ฉันเสียหลักล้มลงไปกับพื้นดินทราย
            ตุ้บ!
            “โอ้ย ไม่ต้องผลักแรงขนาดนี้ก็ได้นี่!” ฉันพูดแล้วพยามจะลุกขึ้น แต่..
            ตุ้บ!
            แกล้งหมอนี่ดีกว่าบังอาจ!แกล้งฉันก่อน หึ ๆ  
            “โอ้ยย เจ็บชะมัด”
            “เฮ้ย!ยัยลิงลงไปนั่งอะไรตรงนั่น O{}O” อีตาไกด์ที่ผลักฉันลงมามันไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย มัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาปิ้งกุ้งอยู่ได้ ไม่สนใจฉันพรุ่งนี้เช้าเลยละ
            “นายนั่นแหละผลักฉัน ขาฉันเป็นอะไรไม่รู้เนี่ย L”
            ตอแหลชัดๆ ฉันเนี่ย
            “ไหนๆ มาดูสิ” พูดจบหมอนั่นก็ถลาลงมาหาฉันแทบจะทันที อีตาไกด์ถกแขนเสื้อขึ้นอย่างขมักขะเม้น เหมือนจะซีเรียสมากเลย ผีบุรุษพยาบาลเข้าสิงหรือไงเนี่ย =[]=
            “ไม่ต้องทำหน้าจริงจังขนาดนั้นก็ได้ยะ ฉันยังไม่ตาย” ฉันพูดพลางผลักหน้าอีตาไกด์ออกเบาๆ หมอนั่นมัวแต่ก้มลงมองข้อเท้าฉันแทบจะจูบได้แล้วนั่น
            “เดินไหวไหม”
            “ไหวๆ ไม่เป็นอะไรหรอก”
            ฉันว่าเลิกแกล้งหมอนี่ดีกว่า ดูเขาทำหน้าสิเหมือนใครตายยังไงยังงั้น
            “-*-”
อีตาไกด์ขมวดคิ้วอย่างชั่งใจ
            “อะไรฉันหายแล้ว นี่ๆ ดูสิ”
            ฉันลุกขึ้นอย่างเร็วจนไม่ทันตั้งตัวเลยทำท่าจะล้มลงไปอีกแต่หมอนี่จับฉันไว้ทันฉันเลยไม่ได้ล้มลงไปกับพื้น แต่อยู่ในอ้อมแขนของหมอนี่แทน
            “เธอบังคับฉันเองนะ”
            “อ..อะไร นายจะฆ่าฉันหรอ ไม่นะ !!!”
            “J”
            หยุดรอยยิ้มอันชั่วร้ายนั่นซะ!
            “ได้โปรดด!”
            “อย่าโกรธฉันละกัน ยัยลิงบ้า”
            “ห๊ะ! นายจ...!!อุ๊บ X” ไกด์รั้งใบหน้าฉันเข้าไปแล้วประกบริมฝีปากอย่างรวดเร็ว... ฉันตกใจพยามจะผลักอกเข้าออกแต่ก็ไม่เป็นผล ริมฝีปากหนาขยับพลิ้วอย่างชำนาญลากไล้ตามริมฝีปากของฉัน แล้วสุดท้ายฉันก็เผลอไปกับรสจูบของหมอนี่ สัมผัสนี่มัน อ่อนโยน อ่อนหวาน ลึกซึ้ง ไกด์จูบฉันเนิ่นนานจนฉันหายใจไม่ออก ฉันทุบอกเขาอย่างคนไม่มีแรงเขาจึงผละออก ให้ตายเถอะ =//////=
            “แฮกๆ -///- น..นาย!!” ฉันมองหน้าหมอนั่นอย่างอึ้งๆ นั่นมันจูบแรกของฉันเลยนะ!แถมเร่าร้อนเสียด้วย อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!
            “ข้อเท้าเธอหายแล้วยัยลิง^^” ห๊ะ ? ข้อเท้าฉันหายได้ยังไง แล้วหมอนี่...อย่าบอกนะว่าเขาจับเส้นฉันให้เข้าที่ตอนจ..จูบฉัน O///O
            “อี...อีตาไกด์บ้า! -////- นายทำบ้าอะไรหา” ฉันโวยวายพลางลุกขึ้นทุบอกหมอนี่อย่างบ้าคลั่ง โอ้ย!แล้วไอ้ร้อนๆที่แก้มนี่มันอะไร ใช่!ฉันโกรธจนเลือดขึ้นหน้า
            ฉันโกรธ
ฉันโกรธ!
ฉันโกรธ!! T///T
ฉันไม่ได้เขินจริงๆนะ ไม่ได้เขินจริงๆๆ-/////-
“โอ้ยๆ!พอๆ ข่วนอยู่ได้จะแปลงร่างเป็นแมวแล้วหรอ ห๊ะ ลิงน้อย”
อีตาไกด์รวบข้อมือฉันได้โดยมือเดียว แล้วรั้งตัวฉันให้เข้าไปใกล้ โอ้ยย! รั้งตัวฉันไปใกล้ขนาดนี้มันไม่ดีต่อฉันเลยนะ -0-  “ไอ้เขียดบ้า ไอ้ ไอ้ ไอ้ !! @!%^@ > ///// <บังอาจ ขโมยจูบแรกของฉันไป!!!”
“ฮ่าๆๆ ลิงโมโห หรือ เขินกันแน่น้า ~”
“หยุดกวนประสาทฉันเลยนะ!” ฉันพูดแล้วหันหน้าหนีสายตาที่หวานเยิ้มนั่น ให้ตายสิ!คนบ้าอะไรตาหวานเป็นบ้าเลย!
“ไกด์ ขนมปังเล่นอะไรกันอยู่หรอ^^” พี่พิจิกเดินมากับไมโลด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อีตาไกด์จึงปล่อยฉันออกจากอ้อมกอดของเขา อ้ากก รู้สึกหัวใจเต้นเป็นจังหวะขึ้นเยอะเลย -//-
“อ่อ..เปล่านี่ J”
“แล้วขนมปังหน้าแดงมาก ไม่สบายรึเปล่า ??” พี่พิจิกพูดพลางเดินเข้ามาวัดตัว
‘โอ้ยยย!ไข้เขิ้นอะไร ก็ไอ้น้องชายพี่นะสิ ทำให้ปังเป็นยังงี้’  ฉันได้แต่ร่ำร้องในใจ
“ป..เปล่าค่ะ” ฮึ่ย!คอยดูนะถ้าผ่านพ้นคืนนี้ไปเมื่อไหร่ฉันจะ ฉันจะ จะ จะ จะ...จะนอน TOT
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 149 ท่าน