Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
one million like for THE LIGER กดไลก์ล้านครั้ง พิสูจน์ความดังเหล่าคุณชายเลือดผสม
Unnie'ya
บทนำ 50%
2
07/03/2555 21:40:20
163
เนื้อเรื่อง

บทนำ

 
 
Number one Entertainment
“ออกไป!! -__-”
“ขอซ้อมก่อนไม่ได้หรือไง อาทิตย์หน้าจะขึ้นแสดงแล้วนะ!”
“นั่นมันเรื่องของพวกคุณ!”
“แต่…”
“บอกให้ออกไป!! ผมจะใช้ห้องนี้!!”
     โยชิดะ ริวยะ ตวาดดังลั่นสนั่นหวั่นไหวกลางห้องซ้อมดนตรีขนาดใหญ่อย่างเหลืออด เขาใช้ดวงตาคมกริบสีควันบุหรี่เหลือบมองกลุ่มศิลปินร็อกช่างต่อล้อต่อเถียงด้วยอารมณ์โมโหไฟแทบลุกท่วมตัว อันที่จริงจะบอกว่าพวกเขากล้าขัดใจลูกเจ้าของค่ายเพลงยักษ์ใหญ่อย่างริวยะก็ไม่ถูก ต้องบอกว่ากล้าใช้สิทธิของความเป็นเจ้าของห้องปกป้องไว้ใช้งานน่าจะถูกกว่า เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ริวยะอ้างอำนาจของท่านประธานไล่ตะเพิดพวกเขาออกจากห้องซ้อมดนตรีประจำแต่ริวยะจะทำภารกิจยึดมันเอามาเป็นของตัวเองทุกครั้งที่รู้สึกว่าห้องซ้อมที่บ้านมันน่าเบื่อ!
     และครั้งนี้ก็เช่นกัน แม้พวกเขาจะเตือนตัวเองว่าไม่ยอมอ่อนข้อให้ริวยะง่ายๆ อีกต่อไป แต่ผลสุดท้ายฝ่ายที่พายแพ้ยอมหลีกทางให้ทุกครั้งก็พวกเขาเองนั่นแหละ หากกล้าหือกับริวยะมากไปกว่านี้ มันเสี่ยงมากต่อการถูกหาเรื่องโดนไล่ออกรวมถึงโดนกลั่นแกล้ง ต่างๆ นาๆ เพราะฉะนั้น สละห้องซ้อมตามคำสั่งแล้วอยู่ห่างๆ ริวยะเป็นทางออกที่ดีที่สุด!!
“เอ่อก็ได้! งั้นก็รอหน่อยแล้วกัน จะเก็บของเดี๋ยวนี่แหละ!”
เชสเอ่ยออกมาทั้งสีหน้าและแววตาบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างหนัก เขายอมวางมือจากกีตาร์ตัวโปรดของเขาก็จริง แต่ก็ยังพยายามถ่วงเวลาด้วยการเดินไปหยิบกล่องอุปกรณ์ทำความสะอาดมานั่งเช็ดกีตาร์ของตัวเองจนสะอาดเอี่ยมอ่องก่อน ถึงจะได้ฤกษ์เดินออกไปจากห้อง
“เดี๋ยว!! เอากีตาร์ดีไซน์เห่ยๆ ของคุณออกไปด้วย!”
พูดจบริวยะก้าวขาฉับๆ เข้าไปคว้ากีตาร์สีแดงแป๊ดส่องประกายวาววับนอนนิ่งอยู่บนชั้นวางอย่างเป็นระเบียบมาถือไว้ เขารู้สึกไม่พอใจที่ถูกทิ้งให้ยืนพิงผนังรอจนเมื่อย เลยจับมันโยนลอยละลิ่วปลิวละล่องคืนให้เจ้าของที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กกลางประตูทางเข้า ขยับทางขวาที ซ้ายที กลัวรับพลาดจะตกแหล่มิตกแหล่
ฟิ้ววว
โครม!!
“=[]=”เชส
“O_O”ริวยะ
ซวยแล้ว!ไอ้แดงต้อยหลุดมือ!! (ชื่อกีตาร์ที่คนเขียนเรียกเอง -__-) สภาพศพเละไม่มีชิ้นดี ก่อนหน้านี้ยังจำได้ว่ามันหมุนควงสว่านกลางอากาศติ้วๆ ยี่สิบตลบเหมือนนักกีฬายิมนาสติกทีมชาติย่างสง่างามอยู่แท้ๆ กะอีแค่เจ้าของรับพลาดแค่นิสเดียว ดันใจเสาะ หมดแรงตกกระแทกพื้นคอหักตาย ตัวกีตาร์พังกระจาย สายขาดฟาดหน้าแข้งเจ้าของทันที
เพียะ!!
“อ๊ากกก~!? ริวย๊าาาา!! นายทำอะไรกับกีขา (กีตาร์) ของฉานนน!? T^T”
“คุณรับพลาดเอง!ไม่เกี่ยวกับผม!”
ริวยะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ แต่ดวงตาแสนสวยของเขากลับมองผู้เคราะห์ร้ายด้วยแววขันบ่นสะใจมากกว่า
“ทำเกินไปแล้วริวยะ!จับของของคนอื่นโยนทิ้งแบบนี้ได้ยังไง จ่ายค่าชดใช้มาเดี๋ยวนี่เลยนะ!”
ใครบางคนออกโรงปกป้องแทนเพื่อนรักที่กำลังนั่งซับเลือดบนหน้าแข้งเพราะแผลเริ่มปริ ร้องไห้ซิกๆ ครำครวญหาแดงต้อย (เอ่อ~!! ลืมนึก! ชื่อนี้มีอยู่ในอเมริกาด้วยเหรอ?! -__-^)
“ผมไม่จ่าย แถมผมยังไล่พวกคุณออกจากที่นี้ได้อีก ถ้าคุณยังเรียกร้องค่าเสียหาย!!”
“หน่อย ริวยะ!แค่เป็นลูกเจ้าของที่นี้แล้วคิดจะข่มเหงพวกเราอยู่ฝ่ายเดียวหรือไงวะ” ร้องนำ
“นั่นสิ!!นายเก็บนิสัยเอาแต่ใจไว้ใช้กับท่านประธานดีกว่าไหม! ไอ้คุณหนู!!” มิลร์มือกลอง
“อย่าเรียกอย่างนี้ ผมไม่ชอบ!!= =*”
“ไม่พอใจก็เข้ามาสิวะ ไอ้-คุณ-หนู~!!”มิลร์
เอาซิ!! กล้าท้ากันอย่างนี้ริวยะจัดให้
“หึ!”
ผัวะ!
ริวยะปล่อยหมัดพิฆาตซัดเข้าใบหน้าคมเข้มของมิลร์อย่างแรง O_O เขาเซถลาพลาดแตะเศษแดงต้อยติดพนัง กระเด้งโดนกระถางต้นไม้หน้าห้องซ้อมล้มคว่ำ กระดอนกลับมาที่ผนังอีกด้าน ก่อนหยุดเคลื่อนไหวด้วยการลงจอดบนกบาลผู้โชคดีที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ -__-''มัวแต่นั่งจมกองทิชชู เช็ดเลือดเช็ดน้ำตาในขณะที่คนอื่นหลบกันพัลวัน
ตุบ!
“อ๊ากกกก!! =[]=หัวฉานนน!?”
“เฮ้ยยย! ไอ้เชส!!”เสียงเพื่อนร่วมวงอุทานอย่างตกใจในขณะวิ่งกรูเข้าไปหามือกีตาร์ผู้เคราะห์ร้ายล้มตึงลงบนพื้น
“หน่อยไอ้ริวยะ!!”
ในขณะเดียวกันนั้น เสียงแหกปากอย่างไม่ใจเย็นดังขึ้นเมื่อเห็นคราบเลือดสดๆ บนหลังมือที่ใช้เช็ดแผลบริเวณถูกชก มิลร์หันมองเชสดิ้นขลุกขลักร้องโอดโอยผ่านเพื่อนร่วมวงแวบหนึ่งก็เริ่มโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ
 “ลุกขึ้นมาสิ ถ้านายอยากกบาลแยกเป็นสองส่วนเหมือนเพื่อนของนายก็เข้ามา!!”
เอาแล้ว! ไม่ใช่แค่มิลร์หรอกนะที่โกรธเป็นคนเดียว ลองถึงขั้นริวยะเปลี่ยนสรรพนามใหม่ให้อย่างนี้ ก็แสดงว่าเขาโกรธมากแล้วจริงๆ ศึกชิงห้องซ้อมในวันนี้ไม่จบลงง่ายๆ แน่ ถ้าไม่ใครก็ใครไม่ตายกันไปข้างหนึ่ง -__-''
“ก็เอาซิวะ!!!”
มิลร์พุ่งเข้าหาริวยะทันทีที่พูดจบ ต่างคนต่างปล่อยหมัดแลกกัน…แต่อีกแค่ไม่ถึงคืบก็จะโดนใบหน้าหล่อเหล่าอยู่แล้วแท้ๆ
หากทว่า…
ติง!!
“โอ๊ะ! บัตรคอนเสิร์ตของเจ้าพวกนี้ขายหมดภายในสิบนาที เจ๋งดีนี่ ^O^”
“ใช่ครับ ^^ แสดงว่าศิลปินของเราได้รับความนิยมเป็นอย่างดีไงครับ นายท่าน”
“นั่นสะ… O_O??”
ตุบ!!
บทสนทนาดังออกมาจากลิฟต์พร้อมกับร่างของผู้บริหารเดินเคียงคู่มากับพ่อบ้านคนสนิท ทั้งสองหยุดชะงักมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกใจในขณะผู้บริหาร แฟรงก์ เกิดอาการมือไม้อ่อนปล่อยแฟ้มรายงานหล่นลงพื้น เอกสารที่ติดอยู่กับแฟ้มปลิวหายกระจัดกระจายเกลื่อน
จากที่อารมณ์ดีๆ กับการเตรียมตัวรับทรัพย์ก้อนเป้งกับคอนเสิร์ตใหญ่ของค่ายNumber one แห่งนี้ กลับต้องเปลี่ยนอารมณ์กะทันหันเมื่อเห็นบรรดาข้าวของเละเทะโดยมีตัวละครหลักสองตัวยกมัดค้างกลางอากาศยืนตระหง่านตัวแข็งราวกับอนุสาวรีย์คาประตูห้องซ้อม เลยไปอีกหน่อยตัวประกอบสามตัวกำลังสุ่มหัวทำอะไรกันอยู่ก็ไม่ทราบ เขากะว่าจะบอกข่าวดีให้ศิลปินลูกรักฟังซักหน่อย แต่ช่างเถอะ…
ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ -__-* แหกปากเลยแล้วกัน!!
“ไอ้พวกเด็กบ้า! นี่มันอะไรก๊านนน!!”
สิ้นเสียงคำรามอย่างโมโหเดือด เหตุการณ์จลาจลเงียบขนาดย่อมกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้งเหมือนกดปุ่ม Play ยังไงยังงั้น ตอนนี้ทั้งริวยะทั้งมิลร์สะบัดหมัดลงแล้วยืนนิ่ง ในขณะหนึ่งในตัวประกอบเพลอปล่อยมือประคองหัวคนเจ็บลงฟาดพื้นอย่างลืมตัว กระวีกระวาดลุกขึ้นยืนก่อนผงะเมื่อเหลือบมองผลงานของตัวเองนอนดิ้นขลุกขลักสองสามครั้ง แล้วหันกลับมาเก๊กหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น -__-^
“คร่อก!! #_#”เสียงสุดท้ายของเชสก่อนสลบเหมือด
(นะโม~! -/ \- นักอ่านทั้งหลาย ยืนสงบนิ่งไว้อาลัยหนึ่งนาที~)
“ฉันถามว่านี่มันอะไรกัน!”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 318 ท่าน