Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
love is dangerous รักอันตรายฉบับนายมาเฟีย
Akira Hikaru
บทนำ(จุดเริ่มต้นที่อันตราย)
1
16/03/2555 19:35:38
386
เนื้อเรื่อง
   หน้ามหาวิทยาลัย K.E
   เอี๊ยดดดดดด!!!!
 เสียงเบรกของรถสปอร์ตสีดำสุดหรูที่วิ่งมาจอดตรงหน้ามหาวิทยาลัยได้อย่างพอดิบพอดี สร้างความสนใจให้กับนักศึกษาและคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเล็กน้อย ไม่แปลกหรอกนะที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้จะมีรถหรูๆน่ะ ก็ที่นี่คือ มหาลัยอันดับหนึ่งในญี่ปุ่นซึ่งส่วนใหญ่นักศึกษาของที่นี้ก็มีแต่พวกผู้มีอำนาจ หรือไม่ก็เป็นพวกหัวกะทิเท่านั้น  เจ้าของรถสปอร์ตคันหรูเปิดประตูลงมาแล้วปิดมันทันที ร่างสูงที่ลงมาจากรถนั้นสร้างความสนใจยิ่งกว่ารถของเขาเสียอีก!!
 ร่างสูงกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ในชุดไปรเวทสีดำ ดูเถื่อนๆเล็กน้อย ใบหน้าหล่อคมคาย จมูกโด่งได้รูป เรียวปากสุดเซ็กซี่ที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ นัยน์ตาสีนิลมีเสน่ห์เข้ากับผมสีควันบุหรี่ เขาคือ ‘นากามูระ ทาเคชิ’ร่างสูงเดินอ้อมไปอีกฝั่งของรถก่อนจะเปิดประตูอีกฝั่งออก

 “ลงมาได้แล้วครับเจ้าหญิง^^” ร่างสูงพูดพลางพายมือ

“พี่ชายนี่ล่ะก็ มีส่งทีไรต้องเป็นจุดสนใจทุกทีเลยนะคะ” เสียงหวานๆดังขึ้น ก่อนที่ร่างบางสมส่วน สูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร ในชุดนักศึกษาขนาดพอดีตัว จะเดินลงมา เผยให้เห็น ใบหน้ารูปไข่ ที่ถูล้อมกรอบด้วยผมสีดำ ดวงตากลมโตและนัยน์ตาสีม่วงที่ดูมีเสน่ห์ จมูกโด่งสวยได้รูป ริมฝีปากเล็กสีชมพูระเรื่อ เธอคือ ‘นากามูระ ฮานะ’ น้องสาวที่มีนิสัยต่างกันสุดขั้วกับทาเคชิ ร่างบางกวาดสายตาไปยังรอบๆตัวเพื่อมองคนแถวนั้นที่จ้องมองอย่างสนอกสนใจ แต่เมื่อเห็นเธอมองแล้วพวกเขาก็หันกลับไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฮะ ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้นี่นะ ก็คนมันน่าสนใจนี่นา” ทาเคชิพูดอย่างทีเล่นทีจริง ก่อนจะโยกหัวน้องสาวเบาๆ

“ตลอดเลยนะคะ พี่ชาย” ฮานะบอกพลางส่งยิ้มเล็กๆให้ร่างสูงอย่างหมั่นไส้ ทาเคชิก็เป็นอย่างนี้ตลอดแหละ มาส่งเธอทีไรต้องเป็นจุดสนใจทุกที ทั้งที่เธอเองก็ไม่ค่อยชอบเวลาที่มีคนมามองเท่าไร

“ไปเรียนได้แล้วน่า...ตั้งใจเรียนด้วยล่ะฮานะ” ร่างสูงบอกก่อนจะยิ้มอย่างให้กำลังใจ

“รู้อยู่แล้วล่ะค่ะ เดี๋ยวเย็นนี้จะรีบกลับบ้านไปทำเทมปุระให้พี่ชายทานนะคะ” ร่างบางบอกอย่างอารมณ์ดี แต่ร่างสูงที่ได้ฟังกลับยืนนิ่ง…

“พี่ชายเป็นอะไรไปคะ ทำไมถึง...” ฮานะถามอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นร่างสูงเอาแต่นิ่ง ถ้าเป็นทุกวันละก็เวลาที่ฮานะจะทำอาหารให้เขาทาน เขาก็รีบบอกให้ทำโน้น ทำนี่อยู่เรื่อยเลยนี่นา แต่ครั้งนี้เขากลับนิ่ง

“ฮะๆ เปล่านี่ พี่แค่อยากกินจังเลย...เทมปุระของฮานะน่ะ...คง..อร่อยมากนะ”ทาเคชิพูดเมื่อเห็นร่างบางมองด้วยสายตาเป็นห่วง
เขายิ้มเจื่อนๆให้ร่างบางเหมือนจะบอกว่า ‘ไม่เป็นไร’

“ถ้าอยากทานก็กลับบ้านไวๆสิคะ ฮานะน่ะจะทำสุดฝีมือเลย” ร่างบางบอกและยิ้มให้อย่างสดใจ ซึ่งรอยยิ้มของเธอก็ทำให้ร่างสูงตรงหน้าถึงกลับชะงัก ทาเคชิชอบมองรอยยิ้มของฮานะ รอยยิ้มแบบนี้นี่แหละที่เป็นเหมือนแสงสว่างของเขามาตลอด

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปแล้วนะคะพี่ชาย” ฮานะพูดพร้อมโบกมือให้ร่างสูงก่อนจะเดินออกไป

“ฮานะ!เดี๋ยวก่อน!!” ทาเคชิร้องขึ้นขณะที่ร่างบางที่เพิ่งเดินออกไปไม่ถึงสิบก้าว ฮานะหันมามองอย่างสงสัย

“อะไรเหรอคะพี่...เอ๋??” ร่างบางยังพูดไม่ทันจบก็ถูกร่างสูงวิ่งเข้ามากอดไว้แน่น ถึงแม้ว่าร่างบางจะไม่เข้าใจว่าทำไม ทาเคชิถึงได้ทำท่าทางแปลกๆแต่เธอก็กอดร่างสูงตอบเหมือนทุกครั้ง

“ดูแลตัวเองด้วยนะ” เสียงทุ้มๆกระซิบข้างหูของร่างบางอย่างเป็นห่วง ทำให้ดวงตาของร่างบางมีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย ทาเคชิ คอยดูแลเธอมาตลอด...เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอเสมอมาเลย

“ค่ะ” ร่างบางตอบสั้นๆ ก่อนจะค่อยๆผลักร่างสูงออก “ฮานะไปแล้วนะคะพี่ชาย” ร่างบางพูดก่อนจะเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย
 ร่างสูงยืนนิ่ง เขามองร่างบางที่เดินเข้าไป “ดูแลตัวเองนะฮานะ จนกว่าพี่...จะกลับมา” เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินไปที่รถ
 
เย็นวันนั้น
บ้านากามูระ

“ น่าอิจฉาเธอจังนะ ฮานะที่มีพี่ชายที่ทั้งหล่อ ทั้งอบอุ่นอย่างพี่ทาเคชินะ” เสียงนุ่มๆของไมเอะร่างบางสูงกว่าหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ดวงตาเรียวคม จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีชมพู ในใบหน้ารูปไข่สวยโด่เด่น ซึ่งถูกล้อมกรอบด้วยผมสีน้ำตาลยาวสลวย  ไมเอะเป็นเพื่อนสนิทที่มหาวิทยาลัยของฮานะ ไมเอะชอบมาอยู่เป็นเพื่อนฮานะเวลาที่ทาเคชิไม่อยู่เสมอ เธอกับฮานะแม้จะมีนิสัยที่ค่อนข้างแตกต่างแต่ทั้งสองก็เป็นเพื่อนที่คบกันมาถึงสองปีแล้ว

“อืม...พี่ชายน่ะเห็นห่ามๆและเพลย์บอยแบบนั้นแต่ความจริงน่ะใจดีมากเลยนะ” ฮานะพูดพลางตกแต่งจานกุ้งเทมปุระไปด้วย

“ว้าว!น่าทานจังเลยฮานะ ถ้าไม่ติดว่าต้องไปทำธุระกับคุณแม่เย็นนี้คงต้องฝากท้องไว้ที่นี่เลยแหละ” ไมเอะพูดเมื่อเห็นจานเทมปุระที่ฮานะกำลังจัดอย่างตั้งใจ

“จริงสินะ ไมเอะจังต้องไปธุระนี่ ไม่น่ามาช่วยฉันทำอาหารเลยนะ” ฮานะพูดอย่างคิดได้ เธอเป็นห่วงว่าไมเอะจะไปทำธุระไม่ทัน “ถ้าอย่างงั้นไมเอะจังไปทำธุระเถอะค่ะ นี่มันก้เย็นมากแล้วนะ”

“แต่ว่าพี่ทาเคชิยังไม่กลับมาเลยนะ ฉันไม่อยากให้ฮานะต้องอยู่คนเดียวนี่...” ไมเอะบอกอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันอยู่ได้ ไมเอะจังไปทำธุระกับคุณแม่เถอะนะ เย็นป่านนี้แล้วท่านคงจะเป็นห่วงแล้วล่ะ” ฮานะบอกไม่เอะก่อนจะยิ้มเจื่อนๆให้

“แต่ว่า...” ไมเอะมองฮานะอย่างเป็นห่วง

“ฉันอยู่ได้ค่ะ ที่นี่บ้านของฉันนะคะ” ฮานะบอกย้ำอีกครั้งเพื่อความสบายใจของเพื่อน เพราะถ้าไม่พูดอย่างงั้นไมเอะคงจะเป็นห่วงเธอจนไม่ยอมกลับแน่ๆ

“อืม...งั้นฉันกลับก่อนนะ ระวังด้วยล่ะ” ไมเอะพูดขึ้นก่อนจะโบกมือให้ฮานะ

“อืม ขับรถดีๆนะคะ”ฮานะยิ้มให้ไมเอะอีกครั้ง ก่อนที่ไมเอะจะเดินออกไป  ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา

“จะหกโมงแล้วนะคะพี่ชาย ทำไมยังไม่กลับอีกนะ”ร่างบางพูดกับตัวเองเบาๆ
 
ปึง!
เสียงประตูที่ถูกผลักออกอย่างแรงทำให้ร่างบางสะดุ้งและหันกลับไปมอง  ผู้ชายรูปร่างกำยำสี่คน ที่แต่ละมีหน้าตาราวกับมหาโจร และผู้ชายสี่คนนั้นก็กำลังมองมาทางเธอเป็นตาเดียว

“นี่พวกคุณเป็นใครน่ะ” ฮานะถามพลางเดินถอยหลังออกห่างจากประตู

“เธอสินะ ‘นากามูระ ฮานะ’“ ผู้ชายหัวแดงที่ยืนอยู่ข้างหน้าสุดมองเธอก่อนจะก้มมองรูปที่อยู่ในมือ “ใช่แล้ว!ไปจับตัวมา”
คำสั่งนั้นทำให้ลูกน้องอีกสามคนเดินเข้ามาหาร่างบาง ฮานะตัวสั่น “อย่านะ พวกคุณเป็นใครน่ะ จะมาจับฉันไปทำไม!!” ร่างบางตะโกนถาม พลางเดินถอยหลังไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

“ไม่จำเป็นต้องรู้!!ยอมมากับพวกเราซะดีๆเถอะสาวน้อยถ้าไม่อยากเจ็บตัว” ลูกน้องคนหนึ่งพูดพลางกระชากแขนร่างบางไว้

“ไม่นะ! ปล่อยฉันนะ! ปล่อย! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!!!” ร่างบางร้องตะโกนอย่างสุดเสียงขณะที่ถูกพวกมันลากออกมา

“หุบปากซะ!!!ไม่อย่างงั้นอย่าหาว่าไม่เตือนนะ” มันหันหน้ามาบอกอย่างข่มขู่
ปึก! ปึก! ตุ๊บ!
 
เสียงอะไรบางอย่างที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ร่างบางที่กำลังหวาดกลัว และคนที่กำลังลากแขนเธอต้องหันกลับไปมอง
ลูกน้องอีกสองคน พร้อมกับนายหัวแดงคนนั้นนอนสลบอยู่พื้น ด้วยฝีมือของผู้ชายตัวสูงสองคนที่ใส่ชุดสูทสีดำ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย อ๊ะ!!” ผู้ชายที่กำลังกระชากแขนร่างบางถูกใครอีกคนถีบจากด้านหลังจนทำให้เซล้มไปกองกับสามคนนั้น ส่วนร่างบางที่กำลังจะล้มเสียหลักก็ถูกมือของใครอีกคนรับไว้
 ร่างบางมองผู้ชายที่รับร่างเธอไว้อย่างมึนงง ร่างสูงที่ไม่น่าจะต่ำกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ใบหน้าหล่อคมคายที่ที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ฮานะมองเห็นถึงใบหน้าของร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน ดวงตาคม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม จมูกโด่งได้รูปเข้ากับหน้า เรียวปากที่กำลังยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ผมสีดำสนิทมองดูมีเสน่ห์ร่างสูงใช้มือหนาค่อยๆเชิดใบหน้าอ่อนหวานขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“บาดเจ็บหรือไงกัน ทำไมถึงได้หน้าแดงนักล่ะ” เขาพูดพลางเอามือแตะที่แก้มของร่างบางเบาๆ ทำเอาร่างบางถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

“คะ..คุณเป็นใครกันคะ” ร่างบางถามเสียงสั่น เพราะยังหวาดกลัวกับเหตุการณ์เมื่อกี้ แน่นอนเขาคงไม่ใช่พวกเมื่อกี้แน่  แต่เขาเป็นใครกันล่ะ และเขามาช่วยเธอเพื่ออะไร ทั้งๆที่เธอกับเขาก็ไม่เคยรู้จักกัน และถ้าเขาเองก็คิดจะมาจับเธอไปอย่าพวกนั้นล่ะ
     ผู้ชายคนนี้เขาเป็นใครกันแน่นะ
 
 


ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

อ่านแล้วช่วยติชมหน่อยนะคะ ลี่ยังมือใหม่ค่ะ

จากคุณ J-O-Y-L-Y/(J-O-Y-L-Y) อัพเดตเมื่อ 07/03/2555 15:24:23
ความคิดเห็นที่ 2

บทนำมาแล้วนะคะ
 
ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ ลี่จะตั้งใจสุดๆเลยล่ะค่ะ

จากคุณ J-O-Y-L-Y/(J-O-Y-L-Y) อัพเดตเมื่อ 07/03/2555 13:18:29
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 265 ท่าน