Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
พี่ป่วน...น้องซ่า ไขคดีปริศนาลับ! ตอน : แม่น้ำเจ้าพระยา
-Donut-
ตอนที่ 1
2
10/03/2555 19:18:30
290
เนื้อเรื่อง
พี่ป่วน...น้องซ่า ไขคดีปริศนาลับ: ตอน คดีแม่น้ำเจ้าพระยา
 
ท้องฟ้าที่มืดมิด...
ท่ามกลางความมืดของท่าเรือที่แม่น้ำเจ้าพระยา...
มีเสียงเอะอะโวยวาย...ดังขึ้นแถวนั้น...
ทั้งคู่มีปากเสียงกันเป็นเวลานาน...
จนกระทั่ง...
ฝ่ายหนึ่งได้คว้าเอาของมีคมที่ตกอยู่แถวนั้น...มาฟันบนร่างของอีกฝ่าย...แบบไม่ยั้ง...
เมื่ออีกฝ่ายสิ้นลม ‘ฆาตกร’ ก็ได้หาเศษหินมาใส่ไว้ในเสื้อ เพื่อเป็นการถ่วงน้ำ...แล้วลากร่างที่ไร้วิญญาณนั้น โยนลงไปในแม่น้ำ...
เมื่อร่างนั้นถูกสายน้ำกลืนหายไป...
ฆาตกรก็เดินลับหายไปจากที่นั่น...พร้อมกับแสยะยิ้มอย่างสะใจ...


___________________________________________________________________________________________________________ 
 


1

 
ช่วงเช้าที่สดใสของบ้านหลังหนึ่ง...
เมื่อเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น...เด็กสาวก็ตื่นจากความฝัน พลางบิดขี้เกียจไปมาสองสามที ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง ไปล้างหน้าแต่งตัว แล้วมุ่งลงมายังห้องครัว จัดการทำอาหารเช้า
 
เมื่อนาฬิกาเลื่อนไปยังเลข 7.00 น. เด็กสาวพลันตะโกนขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน...
“พี่อัฐ! พี่นิค! ตื่นได้แล้วพี่ เจ็ดโมงแล้วนะ! เดี๋ยวพวกพี่ก็ไปทำงานกันสายหรอก!!”
ตึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ทันใดนั้น ผู้ที่อยู่บนชั้นบนก็ตาลีตาเหลือกวิ่งลงมาด้วยสภาพที่แทบจะดูไม่ได้
“ห๊ะ?! สายแล้วเหรอ?!!” พี่ชายคนโตที่ชื่อ ‘อัฐ’ ถามน้องสาวด้วยความร้อนรน
“นี่พี่! เดินให้มันเบาๆหน่อยสิ ถนอมบันไดมันซะบ้าง เดี๋ยวมันก็อยู่ได้อีกไม่ถึงเดือนหรอก!! กลัวมันไม่พังรึไงล่ะ หา?!” เด็กสาวในครัวว่าพี่ชายตัวแสบของเธอ
“อย่าบ่นเป็นป้าสิพิ๊งค์! เธอปลุกพวกพี่สายเองนะ โด่!” ชายคนโตเบ้ปากอย่างขัดใจ
“เออ ผิดเองแหละ ไปอาบน้ำแล้วมากินข้าวเลย เชอะ!” เด็กสาวพูดพลางเชิดหน้าใส่ก่อนจะสนใจกับอาหารในครัวต่อ
.................................................
 
ผ่านไป 15 นาที...
ณ ห้องอาหาร
พิ๊งค์ยกกับข้าวออกมาตั้งบนโต๊ะเพื่อที่จะเตรียมรับประทานอาหารเช้ากัน
“วันนี้วันเสาร์ เธอมีเรียนพิเศษเหรอพิ๊งค์?” อัฐถามน้องสาวตัวเองพลางกินข้าวไปด้วย
“ใช่ ไปตอนสายๆหน่อยน่ะ เดี๋ยวพิ๊งค์จะให้พี่นิคไปส่งละกัน ไปพร้อมกันเลย!” พิ๊งค์ตอบพลางตักข้าวเข้าปาก
“...เธอนี่ ชอบเพิ่มภาระให้ฉันจริงๆเลยนะ” ‘นิค’ พี่ชายคนรอง คนที่ถูกบอกให้ไปส่ง พูดขึ้นมาขัดจังหวะขณะกินข้าว
“พี่นิค! พี่จะปล่อยให้น้องสาวสุดน่ารักคนนี้ของพี่ไปเองหรือไงล่ะ!” พิ๊งค์หันไปค้อนพี่ชายคนรองของตน
“น่ารักมากกกก...” นิคทำสีหน้าเหยเก
“พี่นิค!”
“เออๆ รู้แล้ว เฮ้อ...” งานงอกอีกตรู...นิคไม่พูดอะไรต่อ แล้วกินข้าวต่อไป
 
“พิ๊งค์ พี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะไปประชุมสายเอา” อัฐพูดขึ้นขณะยัดรองเท้าใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบกุญแจมอเตอร์ไซด์แล้วออกไปนอกบ้านแต่ก็ไม่ลืมพูดทิ้งท้ายไว้ “ไอ้นิค! แกดูแลน้องดีๆนะเว้ย ถ้าพิ๊งค์เป็นอะไรไป ฉันเอาเรื่องแกแน่!!”
“เออน่า!” นิคตอบกลับ พลางทำหน้าไม่สบอารมณ์นัก...ทำไมเขาต้องมาเป็นคนส่งน้องสาวด้วยละเนี่ย?!
“ค่า~พี่เองก็ไปดีมาดีนะคะ” พิ๊งค์พูดพลางยิ้มให้พี่ชายที่ขี่รถออกไปจากบ้านแล้ว ก่อนจะหันมาพูดกับพี่ชายคนรอง
“พี่นิค ทำไมช่วงนี้พี่อัฐเค้าดูยุ่งๆชอบกลละคะ? ตอนนี้พวกพี่ทำคดีใหญ่อยู่เหรอ?? ” เด็กสาวเอียงคอถามด้วยความสงสัย
“จะคดีใหญ่หรือเล็กมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอน่า! เอ้า ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวก็สายหรอก” นิคว่าพลางหยิบกุญแจไปสตาร์ทรถ
“โธ่...แค่นี้ก็บอกกันไม่ได้ อย่างกับตัวเองผู้ใหญ่ตายล่ะ เชอะ!” พิ๊งค์บ่นอุบอิบก่อนจะเดินตามพี่ชายไป...
อันที่จริงพี่ชายของเธอก็ไม่ได้อายุเยอะกันเท่าไหร่ คนโต 26 ปี คนรอง 24 ปี ส่วนเธอก็ 17 ปี ...แต่พวกเขามีประสิทธิภาพในการทำงานสูงมาก พวกเขาจึงได้เลื่อนขั้นเร็วเป็นพิเศษ ตอนนี้พี่อัฐก็เป็น หัวหน้าแผนกคดีสืบสวนอาชญกรรม ส่วนพี่นิค ก็เป็นหัวหน้าทีมแผนกฝ่ายพิสูจน์หลักฐาน...ความจริงพวกเขามีอายุน้อยกว่าคนที่เป็นลูกน้องด้วยซ้ำไป 
เวลาพวกพี่เค้าทำงานอะไรกัน ก็ไม่ชอบบอกฉันเลย! เพราะอะไรน่ะเหรอ... เพราะฉันชอบไปยุ่งเรื่องและไปจุ้นจ้านมากจนงานของพวกพี่พังไม่เป็นท่าน่ะสิ...อีกอย่าง ฉันเองก็มี ‘สัมผัสที่ 6’ ฉันสามารถมองเห็นวิญญาณได้ บ่อยครั้งฉันมักจะเห็นตามสถานที่เกิดเหตุต่างๆด้วย ความจริงฉันก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไหร่หรอก (ความจริงก็กลัวล่ะนะ)
……………………………………………….
 
ผ่านไปไม่ถึง 20 นาที รถก็แล่นมาหยุดตรงหน้าโรงเรียนแห่งหนึ่ง
“ตั้งใจเรียนดีๆ อย่ามัวแต่คุยกับเพื่อนล่ะ” นิคพูดขึ้น
“รู้แล้วล่ะน่า ฮึ!” พิ๊งค์ฟึดฟัดใส่พี่ชายของตน “พี่ไม่คิดจะไปส่งพิ๊งค์ที่ห้องหน่อยหรอ” พิ๊งค์พูดพลางทำตาปริบๆใส่คนข้างๆ
“…นี่เธอเป็นเด็กอนุบาลรึไงกัน ถึงต้องให้ไปส่งถึงห้องน่ะ หา?” นิคหันไปพูดกับน้องสาวจอมดื้อของตน
“รู้แล้วน่า! พี่นี่ไม่หวงน้องสาวตัวเองเลยรึไงกัน ชิ! ไปก็ได้” พิ๊งค์พูดพลางเชิดหน้าใส่คนข้างๆ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วลงจากรถ
“หัวน่ะสะบัดให้มันน้อยๆหน่อย จะหลุดแล้วมั้งน่ะ” นิคพูดกับพิ๊งค์ผ่านทางกระจกรถ
“เงียบปากไปเลยน่า! ไม่ไปส่งแล้วยังมาบ่นอีก เดี๋ยวหนูจะแช่งให้พี่โดนผู้ชายมาจีบเลยคอยดู!” พิ๊งค์พูดใส่พี่ชาย
“เห้ย! ตลกละๆ พี่เป็นผู้ชายนะ!!” นิคว่าเด็กสาวตรงหน้าที่มาแช่งอะไรแปลกๆใส่เขา
“อ้าว ก็ใครใช้ให้พี่เกิดมาหน้าหวานแบบนี้ล่ะ โด่ว”เด็กสาวพูดพลางทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“มากไปละๆ จะไปไหนก็รีบไปเลยไป!” คนในรถโบกมือไล่อย่างหัวเสีย
“เชอะ ใจร้ายอ่ะ ไล่กันได้ลงคอ!” พิ๊งค์ฟึดฟัดก่อนจะเดินเข้าโรงเรียนไป
…………………………………………………
ณ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
หลังจากที่นิคส่งน้องสาวเสร็จ ก็ขับรถไปยังที่ทำงานของตนเอง
“เห้ย นิค นายมาเข้าเวรสายนะ!” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของนิคพูดขึ้น
“ฉันไปส่งน้องสาวมาน่ะ ก็เลยมาสาย...” นิคพูดกับตำรวจชายคนนั้น
“แหม คุณพี่ชายแสนดี ว่าแต่...นายมีน้องสาวด้วยเหรอ ไม่เคยเห็นแฮะ น่ารักมั้ยวะ?” ตำรวจคนนั้นพูดอย่างอยากรู้อยากเห็น
“...ก็ไม่รู้สิ ถือว่าโอเคละมั้ง” นิคพูดแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก
“โหวว ท่าจะน่ารัก ว่างๆพามาที่ทำงานหน่อยสิ ฉันอยากเห็น” ตำรวจคนนั้นพูดอย่างสนอกสนใจ
“แกจะให้ฉันพามันมาทำไมเนี่ย?” นิคหันไปถามคนข้างๆ
“ก็ถ้าน่ารัก ฉันจะได้จีบไง! ฮ่าๆๆๆๆ” คนข้างๆพูดพลางหัวเราะร่า
“จะบ้ารึไง”
“แต่ฉันอยากเห็น เพราะอยากจะรู้ว่า ระหว่างน้องสาวแกกับแก ใครมันจะน่ารักกว่ากัน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”
“...แกอยากตายรึไง” นิคพูดเสียงเรียบ
“เอ้า ก็แกน่ารักจริงๆนี่หว่า ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ชาย ฉันจีบไปนานละ…เห้ยๆ! ฉันล้อเล่นๆ แกอย่าเอาจริงสิ โธ่!” คนข้างๆรีบยกมือขึ้นมาห้ามปรามทันที เมื่อเห็นว่าคนที่เขากำลังแหย่ถกแขนเสื้อขึ้นมาแล้วเงื้อมหมัดไว้เหนือหัวแล้ว ...หมอนี่ยิ่งแรงเยอะๆอยู่ด้วย!
“ทีหลังก็อย่ามาเล่นอะไรที่ไม่ควรเล่น รู้ไว้เลย ไอ้เชน!” นิคดึงแขนลงมาก่อนจะชี้หน้าด่าเพื่อนร่วมงานที่ชื่อ ‘เชน’
“แหมๆ รู้แล้วน่า โธ่...แต่อย่าลืมพาน้องสาวนายมาแนะนำล่ะ ฮิฮิ” เชนพูดพลางยิ้มน้อยๆ
“ฉันไม่พามารู้จักนายแน่!” นิคพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินไปห้องทำงานของตน
“เฮ้ย อะไรวะ?งกไปได้!” เชนบ่นอุบอิบก่อนจะเดินตามนิคไปห้องทำงาน
 
“นิค เป็นไง ส่งถึงที่หรือเปล่า?” ยังไม่ทันที่นิคจะเดินไปถึงห้องทำงานของตน ก็เจอกับอัฐกลางทาง
“อืม ถึงที่ปลอดภัยดีทุกประการ” นิคพูดพลางยักไหล่
“ก็ดี...” ยังไม่ทันที่อัฐจะพูดจบก็มีคนพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“ร.ต.ท. ธนวัฒน์ วันนี้คุณมาเข้าเวรสายนะ” ‘ผู้กำกับ’ เดินเข้ามาพูดกับนิค
“วันนี้ผมมีธุระน่ะครับ ต้องขออภัยด้วย” นิคพูดพลางก้มหัวให้คนที่สูงกว่า
“อืม...คราวหลังคุณก็ควรจะจัดเวลาให้เหมาะสมหน่อยล่ะ เพราะมันจะมีผลต่อการทำงานของคุณนะ” ผู้กำกับพูดพลางยิ้มน้อยๆ
“ครับ...ทราบแล้วครับ” แล้วผู้กำกับก็เดินออกไป
“มาถึงก็โดนตักเตือนเลยไง ฮะๆ” อัฐพูดพลางขำน้อยๆ
“แล้วใครใช้ให้ฉันไปส่งพิ๊งค์ล่ะ หึ!” นิคพูดพลางดึงแฟ้มเอกสารในมืออัฐมาดู “ช่วงนี้มีคดีอะไรเด่นๆมั้ง?”
“ก็พวกคดีทำร้ายร่างกายเด็กม.ต้นน่ะ ไม่มีอะไรมากมาย” อัฐพูดพลางยักไหล่
“อือฮึ...” นิคดูเอกสารไปเรื่อยๆ “พวกนี้มันป่าเถื่อนดีเนอะ ทารุณเด็กอยู่ได้ ไม่มีอะไรทำกันรึไง”
“นั่นสินะ แล้วแต่ก่อนล่ะ แกก็เคยไปแกล้งรุ่นน้องไม่ใช่หรอ ร.ต.ท. ธนวัฒน์?” อัฐพูดแหย่คนตรงหน้า ทำเอานิคอยากจะเอาเอกสารในมือฟาดพี่ชายของตนซักฉาด
“นั่นมันก็แค่อดีตน่า! เลิกเอามาล้อซักทีเถอะ ไปทำงานได้แล้ว ร.ต.อ. ธนกร!” นิคพูดก่อนจะยัดเอกสารคืนใส่ในมืออัฐ
“ฮะๆ รู้แล้วน่า...” อัฐพูดพลางยักไหล่ ก่อนจะมีบุคคลหนึ่งมาทักทาย
“รุ่นพี่อัฐคร้าบบบ อรุณสวัสดิ์ครับ” ‘เชน’ ที่เดินตามนิคมา หายไปไหนไม่รู้ครู่หนึ่ง ก่อนจะโผล่มาทักทายอัฐ
“อ้าวเชน อรุณสวัสดิ์ๆ” อัฐรีบทักทายกลับ
“ช่วงนี้พี่คงจะยุ่งกับงานมากเลยนะครับ แหะๆ” เชนพูดพลางเกาหัวเล็กน้อย
“อืม ก็ยุ่งยากหน่อยน่ะ ต้องไปตามสืบหาคนร้ายอีก” อัฐพูดพลางยักไหล่
“อ่า...อ้อ! รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่มีน้องสาวด้วยเหรอครับ??” เชนถามขึ้น
“หือ?!! นายไปเอามาจากไหนน่ะ ฉันจำได้ว่าไม่เคยบอกใครเลยนะ” อัฐถามพลางเลิกคิ้ว
“จากนิคน่ะครับ เห็นว่าน่ารักด้วยสิ” เชนพูดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“อ๋อ...อืม ใช่ เรามีน้องสาวคนหนึ่งน่ะ ก็จัดว่าน่ารักเลยล่ะ ทำไมเหรอ?” อัฐถามด้วยความสงสัย เมื่อคนตรงหน้าจู่ๆก็มาถามเขาเรื่องน้องสาว
“ก็ผมอยากจะลองเจอเธอมั่งน่ะครับ ถ้าว่างๆรุ่นพี่ช่วยพาเขามาแนะนำให้ผมหน่อยสิ”
“เห้ยๆ นี่นายคิดจะจีบน้องสาวฉันเรอะ?!!” อัฐเลิกคิ้ว
“เอ่อ...ก็เปล่าครับ แค่อยากเห็นเฉยๆ แหะๆ” เชนหัวเราะแห้งๆ
“อ๋อ...เอาไว้ว่างๆ ฉันจะพานายไปบ้านฉันแล้วเดี๋ยวฉันแนะนำให้” อัฐพูดพลางยิ้มๆ
“โอ้ว ขอบคุณครับรุ่น...” ไม่ทันที่เชนจะได้กล่าวคำขอบคุณเสร็จก็โดนใครคนหนึ่งมากระชากคอเสื้อเขาไว้ก่อน
“มัวพูดพล่ามอะไรอยู่ได้ ไปทำงานได้แล้วไอ้เชน!” นิคพูดพลางลากเพื่อนร่วมงานตัวแสบของเขาไปยังห้องทำงาน
“เห้ย!! แกลากฉันแบบนี้ได้ไง?!...รุ่นพี่! ขอบคุณนะครับ ไว้เจอกันนะคร้าบบบ...” เชนหันไปพูดกับอัฐก่อนจะตามหลังนิคไป อัฐมองดูพวกเขาสองคนก่อนจะลับหายไป
“ไอ้พวกนี้นี่ตลกดีแฮะ...ฮะๆๆ” อัฐหัวเราะพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอากับท่าทางของสองคนนั้นก่อนจะหันหลังเดินไปยังห้องทำงานของตน
........................................................................................
 
ณ โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ  บดินทรเดชา
พิ๊งค์เดินเข้าไปยังโรงเรียนของตน เพื่อจะไปเรียนพิเศษเสริมวันเสาร์ พลันเด็กสาวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าระเบียง
“พิ๊งค์~~~สวัสดีจ้า” เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งตรงมายังพิ๊งค์
“อ้าว พลอย สวัสดีจ้ะ” พิ๊งค์หันไปทักทายอีกฝ่าย
“วันนี้เธอมาเช้าจังเลยนะ ฮิฮิ” ‘พลอย’ พูดกับเพื่อนสาวของเธอที่มาเช้าผิดปกติ
“อ๋อ...ก็พอดีฉันมากับพี่ชายน่ะ แล้วพี่ชายฉันต้องรีบไปเข้าเวรก็เลยมาเช้าหน่อยน่ะ” พิ๊งค์พูดยิ้มๆ
“หืม...พี่นิคหรือพี่อัฐล่ะ??” พลอยถาม
“พี่นิคน่ะ” พิ๊งค์พลางยักไหล่
“อ๊าย ฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ ที่เธอมีพี่ชายดีๆแบบนี้ แถมแต่ละคนยังหน้าตาดีซะด้วย” พลอยพูดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“น่าอิจฉาเหรอ? สำหรับฉัน พี่ชายนี่เหมือนลูกชายเลยล่ะ ฉันต้องคอยมาทำอะไรที่เป็นแม่ทุกวันเลย” พิ๊งค์พูดพลางขมวดคิ้ว
ไม่เห็นมีอะไรน่าดีใจเลย พวกพี่อัฐวันๆเอาแต่ทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้!
“แหม ก็พ่อแม่เธอน่ะ...เอ่อ” พลอยชะงักลงเมื่อจะพูดประโยคต่อไป
“ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันไม่ว่าอะไรหรอก พูดมาเถอะ” พิ๊งค์พูดพลางยิ้มเล็กๆ
“อ่า...” พลอยทำสีหน้าลำบากใจ...ก็พ่อแม่ของพิ๊งค์น่ะ ‘เสียไปแล้ว’ นี่นา...
พ่อแม่ของพิ๊งค์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จึงเสียชีวิตตั้งแต่เธออายุยังน้อย...คนที่คอยดูแลเธอจึงเป็นพี่ชายทั้งสองของเธอ นั่นก็เป็นเหตุผล ที่ชายทั้งสองนั้น รักน้องสาวตัวเองมาก...
พิ๊งค์ไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะเอ่ยปากลาเพื่อนสาวของตนเองแล้วเดินเข้าไปยังห้องเรียนของตน
...อะไรที่ผ่านไปแล้ว มันก็เป็นแค่อดีต...ทำใจให้สดใสเพื่อที่จะพบกับอนาคตดีกว่า...
.....................................................................................
 
วันอาทิตย์...
ค่ำคืนที่มืดมิดภายใต้แสงจันทร์...
ท่ามกลางแม่น้ำเจ้าพระยา...เริ่มมีชาวประมงออกมาตกปลาในเวลานี้...
เรือที่แล่นไปในแม่น้ำ ค่อนๆแล่นไปยังจุดที่มีปลาชุกชุมในยามค่ำคืน...
ชาวประมงคนหนึ่งเริ่มทอดแหลงไปจับปลา...
เวลาล่วงลับไปชั่วหนึ่งก่อนที่จะเริ่มมีปลามาติดแห...
ชาวประมงเริ่มสาวเชือกกลับมา
“ครั้งนี้นี่หนักจริงแฮะ...สงสัยจะได้ปลาใหญ่ซะละมั้ง ฮะๆ” ชาวประมงคนนั้นพูดอย่างดีใจ เมื่อพอว่าแหของตนมีน้ำหนักมาก ปลาคงจะเยอะน่าดู
เมื่อสาวเชือกเข้ามาถึงท้องเรือ ชาวประมงเริ่มออกแรงดึงแหขึ้นมาบนเรือ
เมื่อชาวประมงสาวเชือกขึ้นมาบนเรือก็สังเกตดูว่าปลาที่ตนตกได้มีขนาดใหญ่เท่าไหร่ จึงไปคว้าเอาไฟฉายมาส่องดู
“คงจะเป็นปลาอะไรที่แปลกละมั้ง...” ชาวประมงส่องไฟไปยังแห วินาทีแรกที่เขาเห็น ก็ถึงกับชะงักไปสองวินาที
สิ่งที่เขาตกได้ เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดเท่าที่เขาเคยตกมาได้...มันเป็นร่างของหญิงสาวที่บวมอืด บนตัวมีแผลเหวอะหวะไปทั่ว แผลที่เหวอะหวะนั้น...เน่าเปื่อย เพราะถูกปลาตอดกินทั้งยังอยู่ในน้ำด้วย ใบหน้าของหญิงสาวซีดเผือด มีปลามากมายมากัดกินเนื้อของหญิงสาวอยู่...ช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองยิ่งนัก...
ชาวประมงหน้าซีดเผือด ร่างกายทรุดลง และรู้สึกชาวาบขึ้นมาทันใด เมื่อพิจารณาดูดีๆ แล้วพบว่าสิ่งที่ตนตกมาได้คือ ‘ศพ’ศพหนึ่ง...
“ศ...ศ...ศพ!!!”
………………………………………………
เช้าวันรุ่งขึ้น
วันนี้เป็นวันจันทร์ พิ๊งค์เตรียมตัวไปสอบปลายภาคที่โรงเรียน
เด็กสาวกำลังเตรียมอาหารอยู่ในห้องครัว
“วันนี้เธอมีสอบใช่มั้ยพิ๊งค์?” อัฐเดินลงมาจากชั้นบนพลางพูดกับน้องสาวตนเอง
“ใช่...อ้าวพี่? วันนี้มีพี่งานตั้งแต่เช้าเลยเหรอ?” พิ๊งค์ถามพี่ชายตัวเอง...จำได้ว่าวันนี้พี่อัฐไม่มีงานด่วนนี้นา...?
“อืม...เมื่อกี้ทางสำนักงานเค้าโทรมาบอกว่า มีงานด่วนเข้ามาน่ะ” อัฐพูดพลางยัดขนมปังบนโต๊ะเข้าปาก
“งานด่วน...งานแบบไหนเหรอพี่?? ที่ไหนล่ะ??” พิ๊งค์ถามอย่างสนอกสนใจ
“เธอจะรู้ไปทำไม?” อัฐหันไปมองหน้าคนที่ถามเขา
“แหม! ก็พิ๊งค์อยากรู้นี่นา น่าๆ บอกหน่อยนะนะนะ”พิ๊งค์กระพริบตาปริบๆอ้อนพี่ชายตรงหน้า
“ถ้าว่างมากก็ไปอ่านหนังสือสอบไป! อย่ามายุ่งกับงานของฉันเลยน่า”อัฐพูดพลางโบกมือไล่
“อะไรกัน! ใจดำชะมัด เฮอะ!” พิ๊งค์พูดพลางเบ้ปากอย่างขัดใจก่อนจะก้มหน้ากินข้าว
“เหอะๆ” อัฐหัวเราะแห้งๆก่อนจะยัดขนมปังอีกแผ่นเข้าปากตามด้วยนมอีกแก้ว
“...วันนี้เราต้องไปประชุมก่อนแล้วค่อนไปสถานที่เกิดเหตุที่แถวๆแม่น้ำเจ้าพระยาใช่มั้ย?” นิคที่เดินเข้าห้องครัวมาเมื่อไหร่ไม่รู้พูดขึ้น
“เห้ย...!” อัฐอุทานออกมา
“วันนี้เกิดเหตุแถวๆแม่น้ำเจ้าพระยาเหรอ?” พิ๊งค์ที่ได้ยินเข้าถามขึ้นพลางขมวดคิ้ว
“อืม” นิคพยักหน้าก่อนจะหยิบเอาขนมปังขึ้นมากิน
“แกจะไปบอกมันทำไมว๊า...” อัฐพูดอย่างหัวเสีย
“อ้าว...?” นิคที่ยังไม่เข้าถึงสถานการณ์เอียงคอด้วยความสงสัย...เขาพูดอะไรผิดไปหรือ?
“ฮ่าๆๆ หนูรู้แล้วว่าพี่จะไปทำงานกันที่ไหน!” พิ๊งค์พูดพลางยิ้มเยาะพี่ชาย เมื่อตนได้ล่วงรู้ความลับเรื่องงานแล้ว
“ฮึ่ย! ถึงเธอจะรู้ว่าพวกฉันทำงานที่ไหน เธอก็ไม่รู้ว่าแถวไหนหรอกน่า!” อัฐฟึดฟัดใส่เด็กสาว
“โห พี่คิดว่าแม่น้ำพระยามันจะมีจุดที่คนเยอะๆซักกี่ที่เชียวล่ะ หือ?” พิ๊งค์ตอกกลับ
“โอ้ย ช่างมันเถอะ ยังไงเธอก็ไม่มีทางเจอพวกฉันหรอก! นิค ไปได้แล้ว เดี๋ยวจะไปประชุมกันไม่ทัน” อัฐพูดเสร็จก็เดินออกไปจากห้องครัว
“...อะไรของมันวะ?” นิคทำสีหน้างุนงง ก่อนจะเดินตามไป
เมื่อทั้งสองเดินหายออกไปจากบ้าน พิ๊งค์ก็ยกยิ้มขึ้นมาพลางหัวเราะ
“เดี๋ยวพี่ก็จะได้รู้เองแหละ ว่าจะเจอ...หรือไม่เจอ หึหึ” พิ๊งค์พูดพลางหยิบโทรศัพท์ของตนขึ้นมาก่อนจะกดปุ่มแผนที่...พวกพี่นี่ไม่รู้อะไรซะแล้ว หึ ถ้าฉันหาพวกพี่ไม่เจอ แล้ว GPS มันจะมีไว้ทำอะไรล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
....................................................................................
หลังสอบเสร็จ พิ๊งค์ก็เดินออกจากโรงเรียนพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดเครื่องมือ GPS ก่อนจะหาจุดหมายปลายทางที่พวกพี่ทำงานอยู่
"หึหึ ทีนี้พี่ก็จะได้รู้ถึงฤทธิ์ของพิ๊งค์คนนี้แล้ว" พิ๊งค์เดินไปนั่งรถแท็กซี่ พลางหยิบเครื่องมือ GPS ให้คนขับรถแท็กซี่
"ช่วยขับไปตามทางนี้ด้วยค่ะ"
...................................................................................
พลันรถแล่นถึงแถวแม่น้ำเจ้าพระยา พิ๊งค์ก็จ่ายเงินลงจากรถแล้วเดินไปตามทางที่มือถือบอกไว้
เมื่อพิ๊งค์เดินไปถึงสุดปลายทางที่กำหนดไว้ ก็เห็นผู้คนมากมายกำลังมุงดูอะไรซักอย่างอยู่
พิ๊งค์พยายามแหวกทางเดินที่มีคนมุงอยู่ เมื่อฝ่ามาได้ก็มองเห็นคนที่เธอคุ้นตาอยู่ในนั้น
...พี่อัฐกำลังทำอะไรอยู่นะ?
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเธอ เธอจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ แต่ยังไม่ทันจะเข้าไปได้ ก็ถูกตำรวจนายหนึ่งมาขวางทางซะก่อน
"นี่เธอ ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆเด็กจะมาเดินเล่นนะ ออกไปซะ" ตำรวจคนนั้นพูด
"เอ่อ...พวกพี่กำลังทำอะไรกันเหรอคะ?" พิ๊งค์ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ตำรวจกำลังตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุอยู่...ถามอะไรของเธอน่ะ กลับไปซะเถอะ" ตำรวจคนนั้นไล่
"..." พิ๊งค์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะคิดอะไรบางอย่าง...อุตส่าห์มาแล้วทั้งที ไปดูซักนิดดีกว่า "ขอฉันไปดูซักหน่อยนะ" พิ๊งค์พูดพลางวิ่งเข้าไปแต่ก็ไม่สำเร็จเพราะถูกตำรวจคนเมื่อกี้ดึงแขนเอาไว้เสียก่อน
"เฮ้! นี่เธอจะทำอะไรเนี่ย ที่นี่เขาไม่อนุญาตให้คนนอกเข้านะ!" ตำรวจคนนั้นพูดอย่างหัวเสีย
"เถอะน่าพี่ชาย! ฉันอุตส่าห์มาทั้งทีเพื่อจะมาดูเลยนะ" พิ๊งค์พูดออดอ้อนพลางกระพริบตาปริบๆ
"เป็นเด็กอย่ามายุ่งไม่เข้าเรื่องน่า!"
"คำก็เด็กสองคำก็เด็ก เป็นเด็กแล้วจะมาดูหน่อยไม่ได้รึไงล่ะ?!" พิ๊งค์ยังเถียงต่อ
"นี่เธอ..." ไม่ทันที่ตำรวจคนนั้นจะพูดเสร็จ ก็มีคนมาขัดจังหวะเสียก่อน
"เห้ย เอะอะอะไรกันน่ะ?!" บุคคลที่มาใหม่พูดขึ้น
"รุ่นพี่ก็ดูสิครับ เด็กคนนี้เขายืนยันจะเข้าไปในที่เกิดเหตุ ผมห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง!" ตำรวจนายนั้นพูดอย่างหัวเสีย
"ไหนๆ เดี๋ยวฉันคุยเอง"
"นี่ครับ!" ตำรวจนายนั้นผลักหญิงสาวออกมาข้างหน้า แต่ทันทีที่บุคคลนั้นเห็นหญิงสาวตรงหน้าก็อุทานออกมาทันที
"เห้ยยยยย?!!! พิ๊งค์!!" ชายคนนั้นเหลือกตากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ
"อะไรพี่! ทำอย่างกับเจอผีไปได้!" พิ๊งค์ค้อนใส่พี่ชาย
"นี่เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย?!" อัฐถามเสียงสูง...น้องสาวเขาควรจะอยู่ที่โรงเรียนสิ ทำไมถึงโผล่มาอยู่ที่นี่ได้?
"ก็...มาเที่ยว มาซื้อของแล้วก็มาเดินเล่นน่ะ แต่บังเอิ๊ญ บังเอิญมาเจอพี่เข้าน่ะสิ อิอิ" พิ๊งค์พูดไปเท่าที่คิดได้...ขืนบอกไปว่าแอบตามพวกเขามาก็ซวยน่ะสิ
"คิดว่าฉันจะเชื่อรึไงหา? เธอแอบตาม GPS มาใช่มั้ย?!" อัฐพูดพลางกอดอกมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด
"อ้าว พี่ก็รู้นี่นา แล้วจะถามทำไมล่ะ?" พิ๊งค์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้...เขาล่ะเบื่อพี่ชายคนนี้ที่รู้ไปหมดซะจริงๆ!
"ยัย..." ไม่ทันที่อัฐจะว่าเสร็จก็ถูกตำรวจอีกคนที่เมื่อกี้ยังไม่ได้เดินไปไหนพูดขัดจังหวะ
"เดี๋ยวนะรุ่นพี่ คนๆนี้คือน้องสาวของรุ่นพี่ที่พูดถึงเหรอ?" ตำรวจนายนั้นมองหน้าทั้งสองสลับไปมาด้วยความงุนงง
"อืม ใช่ คนนี้แหล�%
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
@panwipaam

ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ ^^

ตอนนี้กำลังแต่งตอนที่2อยู่ จะอัพลงเร็วๆนี้ค่ะ

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^
จากคุณ -Donut-/(paya_ploy) อัพเดตเมื่อ 08/03/2555 22:43:55
ความคิดเห็นที่ 2
อ่า....กำลังตื่นเต้นเลยๆ รีบอัพเร็วๆน้า~
(พอดีชอบพวกแนวสืบสวน)

ในความรู้สึกของเรา....การดำเนินเรื่องค่อนข้างดีเลยนะ
จากคุณ panwipaam/(panwipaam) อัพเดตเมื่อ 08/03/2555 21:02:26
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 337 ท่าน