Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
นายมาดร้ายกับยายลามก
พระอาทิตย์
นายมาดร้ายกับยายลามก///...///ตอนที่ 1///...///
1
03/03/2555 18:02:01
209
เนื้อเรื่อง
มีนิยายมาฝาก >////< ไว้อ่านแก้เหงากันนะคะ
-----------------------------------------
ผิดพลาดประการใด ติชมได้นะคะ~!!!! ไม่โกธร ไม่งอน ไม่เสียใจ ยินดีรับฟังคำชี้แนะค่ะ
คุณเชื่อเรื่องโชคชะตาไหมคะ มีหลายคนคงเชื่อว่าคนบนฟ้าได้ขีดเส้นทางการมีชีวิตของเราไว้แล้ว ไม่มีใครสามารถหลีกหนีสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดี หรือเรื่องที่ไม่ดี มันล้วนแล้วแต่เป็นชะตากรรม ที่เราทุกคนต่างต้องพบเจอ ก่อนหน้านี้ชั้นไม่เคยเชื่อเรื่องเหล่านั้นเลย จนกระทั่งมาเจอ.....
“พ่อเทพบุตร”
ที่นี่คือ...สวรรค์เหรอ??? มีแต่เมฆบางๆสีขาวลอยรอบตัวเต็มไปหมด สายลมเย็นๆที่พัดผ่านมาเป็นระรอกๆ สัมผัสได้ถึงความชุ่มช่ำเหมือนกำลังแหวกว่ายอยู่กลางนภา นี่มันอะไรกัน...ความรู้สึกนี้ อ๊า....มีความสุขจังเลย มาใกล้ๆ มาใกล้ๆมากกว่านี้สิจ๊ะ พ่อเทพบุตรหน้าเกาหลี ....>/////< จุ จุ จุ๊บบบบ
“ทำบ้าอะไร ปากยื่นปากยาวอยู่ได้ ...ตกลงเป็นไรมากป่าวเนี่ย??” เสียงบุคคลนิรนามถามขึ้นขณะที่พยุงร่างฝ่ายตรงข้ามอยู่ในอ้อมแขน
“โอ๊ยยย..เจ็บ ทำไมมันเจ็บแบบนี้อ๊า...ที่นี่ที่ไหน ไม่ใช่สวรรค์เหรอ??”
ณ ตอนนั้นชั้นไม่รู้เลยจริงๆ ว่าตัวเองเป็นอะไร มันรู้สึกมึนๆหัวไปหมด จำได้คับคล้ายคับคาประมาณว่า เหมือนมีเสียง ตะโกนดังขึ้นมาให้ “ระวัง” แต่ระวังอะไรก็ไม่ทันจะได้ยิน ไม่ทันที่จะหันหาเจ้าของเสียง หรือมองซ้ายมองขวาดี ชั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย จนกระทั่งลืมตามาเจอนายหน้าดุที่อยู่ตรงหน้าเนี่ยแหละ..
“ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์...แต่ที่นี่คือสนามบาส.....” นายมาดนิ่งที่พยุงหญิงสาวอยู่ตอบ
“อ้าววว นี่สนามบาสเหรอ..แล้ว เรามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง??” สาวหน้ามึนถามต่อ
“....ก็อยากจะถามเธออยู่เหมือนกัน ว่าหลับตาเดินเหรอไงหะ??” ทำเสียงดุ
“อึมมมม พูดกันดีๆก็ได้หนิ ไม่เห็นต้องดุเลย เราไม่ได้หลับตาเดินสักหน่อย เราแค่มองไม่เห็น”
“เฮ้อ ช่างเหอะ ...แล้วลุกไหวไหม” คู่สนทนาพยายามพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น
“ไหวดิ ไม่เป็นไร...เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอก” ผู้เคราะห์ร้ายจากสนามบาส ลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากกระโปรงตัวเอง 2-3แปะ ก่อนจะมีหยดน้ำบางอย่างไหลออกจากจมูก
“เอ่อ แล้วนี่น้ำอะไร..” เธอถามคู่สนทนา ก่อนจะเอามือไปแตะๆที่ปลายจมูกตัวเอง
“อ้อ ไม่มีอะไร ...แค่เลือดไหลน่ะ” นายมาดนิ่งตอบพรางแสดงสีหน้านิ่งเฉย
“หะ อารายนะ ...โอ้ แม่เจ้า” และความทรงจำครั้งสุดท้ายของหญิงสาวจอมมึนก็เลือนหายไปอีกครั้ง ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีในห้องพยาบาลของโรงเรียน โดยมีเพื่อนซี้ยายแจมเด็กเรียนจอมขยันนั่งอยู่ข้างๆ
“รู้สึกตัวแล้วเหรอแม่ตัวดี” แจมเริ่มบทสนทนาทันทีที่เห็นเพื่อนตัวเองลืมตาตื่น
“โอ๊ยยยย แจม...เลือด เลือด เลือดมันไหลออกมาจากจมูกเค้าอ๊า” หญิงสาวโวยวาย
“เลือดบ้าอะไร ...แห้งไปหมดแล้ว ปลา” แจมตอบพรางยื่นแก้วน้ำให้ดื่ม
“อ้าว...จริงด้วย โชคดีนะที่หยุด ถ้าเลือดไม่หยุดไหล ชั้นตายแน่เลย...” (เป็นโลหิตจาง) พูดพรางเอามือไปลูบๆคำๆ จมูกตัวเอง
“เรื่องเลือด ช่างมันก่อนเหอะ..รู้ป่าว ตอนนี้ปลา กลายเป็นคนดังระดับโรงเรียนไปแล้ว” แจมพูดพรางยิ้มเจ้าเล่ห์             “ไม่จริงน่ะ...อย่าบอกนะว่าที่ชั้นโดนลูกบาสชนใส่หน้าจนเลือดกำเดาแตกเนี่ย เค้ารู้กันทั้งโรงเรียน” สาวปลาทำหน้าตกอกตกใจ
“โน โน โน๊...^_____,^ ไม่ใช่เรื่องนั้น”
“เฮ้อ แล้วไป...ถ้าใครรู้เข้าอายเค้าตายเลย แล้วเรื่องอะไรล่ะที่ว่าดังระดับโรงเรียนเนี่ย”
“ก็นี่ไง....” แจมยกมือถือขึ้นมาให้ดู แสดงภาพที่เหมือนจะเป็นใบหน้าของปลาขณะล้มอยู่บริเวณสนามบาส
“นี่มัน รูปปลานี่ ใครถ่ายอ่า..รูปสวยดี..>////<” ปลาถามเพื่อนสาวพรางชื่นชมใบหน้าตัวเองยกใหญ่
“สวยเหรอ...รูปนี้ถูกแปะไว้หน้าชมรมหนังสือพิมพ์ประมาณ 3ชั่วโมงที่แล้ว เดี๋ยวแจมจะอ่านเนื้อหาใต้รูปให้ฟังนะ.
..สาวนิรนามใจกล้า วางแผนให้ท่ารุ่นพี่พิงค์” ทันทีที่แจมอ่านจบประโยค น้ำเย็นชื่นใจที่สาวปลากำลังดื่มมันเข้าไป ก็พุ่งพวดออกมาจากข้างในปากอย่างไม่สามารถควบคุมได้
“ยี้..ปลา ทำอะไรเนี่ย สกปรกกกก จะพ่นออกมาทำไมไม่ทราบ” -*- แจมวีนเบาๆ
“เมื่อกี้.แจมพูดอะไรนะ ใครให้ท่าใคร...”
“อ่ะ ~!!! ดูเอง อ่านเองเลยแล้วกัน” แจมตอบ พรางส่งภาพที่ถ่ายไว้ในมือถือให้คู่สนทนาดูอีกครั้ง
โอ้...แม่เจ้า ....นี่ชั้นกลายเป็นสาวนิรนามใจกล้า วางแผนให้ท่าตาบ้านั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันฟะ TT^TT วินาทีนั้นตาขวาของสาวปลามันกระตุ๊ก กระตุ๊กเหมือนอะไรสักอย่างมันกำลังจะกระเด็นออกมาจากใบหน้าเลยก็ว่าได้ กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~!!!! (โหมดคิดในใจ)
“เป็นอะไรไปอ่าปลา นั่งนิ่งเชียว เฮ้ยๆๆ แค่นี้ช็อคเลยเหรอ” แจมทัก ขณะที่เห็นสาวปลาเงียบนิ่งเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปได้ 3-4วินาทีแล้ว
“นี่ ..เป็นเรื่องล้อกันเล่นใช่ไหมแจม บอกจิ ..ว่าแค่อำกัน ฮ่าๆ” ปลาหัวเราะแห้งๆ
“เคยเห็น ชมรมหนังสือพิมพ์ล้อเล่นกับใครเหรอ ไอ้พวกนี้ มันชอบขายข่าว-*-เรื่องดีๆไม่ชอบลง ไอ้เรื่องฉาวๆเนี่ย ชอบตีพิมพ์กันจริ๊ง” แจมพูดทำสีหน้าจริงจัง
“เหอๆ ไม่จริ๊งงงง มันกล้าตีพิมพ์เนื้อหาแบบนี้ออกมาได้ไงอ่า ~!!! ไม่ได้-*- ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ เราจะไปพังชมรมมันให้พังพินาศเลย” สาวปลาพูดจบประโยคก่อนจะลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงทันที โดยมีออร่าสีแดงเรืองรองกระจายอยู่รอบๆตัว (พลังโกธร)
“ช่างมันเหอะปลา ข่าวก็คือข่าว เดี๋ยวพรุ่งนี้คนก็ลืมกันหมดแล้วไม่มีใครมาใส่ใจอะไรหรอก”
“ไม่ได้...เป็นหนังสือพิมพ์ ต้องเผยแพร่แต่เรื่องจริงสิ จะมานั่งเทียนเขียนข่าวแบบนี้ได้ไง ต้องไปสั่งสอนๆๆๆ”
“ไม่ต้องไปหรอกปลา..” แจมดึงมือเพื่อนไว้
“แจมไม่ต้องมาห้ามปลา คอยดูนะ ปลาต้องให้พวกชมรมหนังสือพิมพ์ขอโทดปลาให้ได้”
“แจมไม่ได้ห้าม ..แต่วันนี้คงไม่เหลือใครให้ปลาสั่งสอนแล้วแหละ จะ 5โมงแล้ว ป่านี้เค้ากลับบ้านกันไปหมดแล้ว” แจมพูดพรางหัวเราะเบาๆ
“เฮ้ยจริงดิ เย็นขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย งั้นไม่เป็นไร...ล้างแค้น 10ปี ยังไม่สาย พรุ่งนี้เจอกันแน่ พวกชมรมหนังสือพิมพ์ โฮะๆๆๆ”
“หัวเราะบ้าอะไรของปลา เหมือนปีศาจเลย” แจมอดไม่ได้ที่จะแซวเพื่อนซี้ของตัวเอง
เรื่องราววุ่นวายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากวันนี้ ชั้นสัมผัสได้............   
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 198 ท่าน