Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
RHB Vampire นาทีรักอันตรายของนายแวมไพร์เจ้าเล่ห์
PuGuN
บทที่ 17 [Chapter 17] He's my Brother?
19
02/03/2555 18:52:02
705
เนื้อเรื่อง

16

       “เจ้าหญิง?...ฉันเนี่ยนะ!”

       ฉันตะโกนออกไป บ้าน่า!สิบกว่าปีที่ฉันเกิดมาไม่มีคำไหนที่บอกได้ว่าบ้านหลังเล็กๆที่มีฉันแล้วก็พ่อกับแม่อยู่จะเหมือนกับ ‘ปราสาท’ เลยสักนิด แค่มันเรียกว่าบ้านได้ก็ถือว่าหรูสุดๆแล้ว =__=;

       แต่ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะไม่ได้พูดเล่น แววตาที่บ่งบอกถึงความเศร้าหมองแบบนั้นทำเอาฉันขนลุกไปหมด บ้าน่า ถ้าฉันเป็นเจ้าหญิงงั้นแม่จอมวีนกับคุณพ่อสุดหล่อของฉันก็เป็นราชากับราชิชีนะสิ!?

       นึกสภาพไม่ค่อยออกเลยแหะ =__=;

       กริ๊ง…

       เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง ผู้หญิงตรงหน้าฉันทำหน้าเสียดายแต่ก็ยอมปล่อยมือของฉันก่อนจะหันไปมองนาฬิกาสีเงินบนข้อมือขาวๆของเธอ

       “ข้าอยากจะอยู่กับท่านอีก แต่ข้า…ไม่เหลือเวลาอีกแล้ว ข้ามาที่นี้เพื่อมาส่งคำทำนายพยากรณ์ให้กับท่านได้โปรดจงรับฟังด้วย…”

       เธอหลับตาลงก่อนจะยกมือสูงเหนือหัวเสียงกระดิ่งสั่นไปมาดูเหมือนมันกำลังสวดอะไรบางอย่าง แสงสีทองงดงามแผ่ออกมาจากระดิ่งก่อนที่มันจะค่อยๆบิดเป็นรูปร่างของคน…ไม่สิ!

       นี่มันคนเลยต่างหาก!

       กระดิ่งสีทองบิดเป็นเกรียวก่อนจะเปลียนรูปร่างเป็นผู้หญิงผมสีแดง ใบหน้าคล้ายคลึงกับฉันมากและแน่นอนความเหมือนแบบนี้ สีผมที่เป็นเอกลักษณ์อย่างนี้จะเป็นใครไม่ได้นอกจาก ‘จูรี ลี แอลเลียลร์’ คุณแม่คนสวยไม่เคยแก่ของฉัน!!

      “แม่!!”

       “เสียงดังอะไรกันนักกันหนาเนี่ยหูแม่จะแตกอยู่แล้ว”

       “แม่มาอยู่ที่นี่ได้ไง”

      “ตายแล้ว…ฉันมีลูกสาวสมองฝ่อเหรอเนี่ย ไม่น่าจะใช่นา ฉันกับลิงค์ก็ฉลาดแทบจะเป็นกรดทำไมถึงมีลูกสาวฉลาดมากกว่าเศษขี้เถ้านิดเดียวอย่างนี้ละ”

       แม่บ่นเบาๆแต่ทำให้ไพรท์ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหลุดขำออกมา อ๊ากก! แม่พูดบ้าอะไรเนี่ย เพ้อใหญ่แล้ว สมองกรดอะไรละ แม่นะแค่นับเลขยังผิดเลยไม่ใช่หรือไง!

        “ราชินี…ถวายบังคมเพคะ”

        เทพีโค้งหัวคำนับแม่ ว่าแต่อะไรนะถ้าเมื่อกี้ฉันหูไม่ฝาด ผู้หญิงคนเมื่อกี้เรียกแม่ว่า ‘ราชินี’ งั้นเหรอ!?

         “แหม…วีนัส ไม่ต้องเป็นพิธีรีตองอะไรมากมาย ตอนนี้ฉันไม่ใช่ราชินีที่อยู่ในวังอีกแล้วศักดิ์ของฉันในตอนนี้ก็เป็นเหมือนคนธรรมดาเท่านั้นเอง”

         “ไม่ได้หรอกเพคะ…หงส์ก็คือหงส์ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานมากเท่าไหร่ หงก็ไม่มีวันกลายเป็นอย่างอื่นไปได้หรอกเพคะ”

          “เฮ้อเจ้าก็เป็นอย่างนี้ตลอด จงรักภักดีกับฉันไม่ว่าฉัน…จะทำผิดมากแค่ไหน”

           อะไรกัน แม่กับผู้หญิงคนนี้ทำเหมือนรู้จักกันมาก่อน

          “อ้อ แล้วที่เจ้าแสดงตนมาให้ลูกสาวของฉันเห็น…แสดงว่าเบรินรู้แล้วใช่ไหมว่าตัวเองเป็นอะไร”

          แม่ที่เหมือนจะนึกออกก็เอ่ยถามขึ้นมา เทพีพยักหน้าก่อนจะทำสีหน้าเคร่งเครียด

          “ใช่เพคะ …เหมือนตามคำทำนายเมื่อใดที่เจ้าหญิงอายุครบสิบเจ็ดปี ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เจ้าหญิงรู้ว่าตัวเองเป็น…แวมไพร์”

          แม่เงียบไป สีหน้าของแม่เริ่มไม่มีสี ผมสีแดงก็แดงกว่าเดิมจนเหมือนไฟจะลุก ตาสีฟ้าน้ำทะเลก็กลายเป็นสีแดง…แต่เป็นเฉพาะข้างซ้าย

         “อา…ไม่ได้เปลี่ยนเป็นร่างนี้ตั้งนาน รู้สึกเหมือนพลังมันไม่ค่อยจะลงตัวสักเท่าไหร่”

         “ก็ท่านไปอยู่ที่โลกมนุษย์ตั้งเกือบสิบปีโดยไม่เปลี่ยนร่างหรือดื่มเลือดเลย พลังด้านมืดกับความเป็นมนุษย์อีกครึ่งนึงของท่านก็เลยตีกันไปมานะสิเพคะ”

         “นั้นสินะ”

      แม่ทำหน้าซื่อ ก่อนจะหันไปมองไพรท์แล้วทำหน้าตกใจแต่ก็ไม่วายยิ้มจนตาเชื่อม เอิ่ม…ได้ข่าวว่าคุณมีสามีสุดหล่อรออยู่บ้านแล้วไม่ใช่เหรอคะคุณแม่!

       “ตายจริง นี่ใช่ไพรท์ ลูกชายของเอเดรียสรึเปล่า”

       แม่ถามไพรท์ หมอนั้นยิ้มเล็กน้อยก่อนจะจับมือแม่ไปจูบเบาๆ

       “ครับ ท่านพ่อเล่าถึงราชินีให้ฟังบ่อยๆ ไม่น่าเชื่อว่าตัวจริงจะสง่างามขนาดนี้”

       “ขนาดนั้นเลยเหรอ แต่ตอนนั้นหมอนั่นก็เป็นเจ้าชายที่หล่ออันดับสองของโลกแวมไพร์เลยนี้นะ ยังไงก็ฝากความคิดถึงไปหาเอเดรียสด้วยแล้วกัน”  
   
        โว้วว พ่อของไพรท์น่าตาดีเป็นอันดับสองเลยงั้นเหรอ ถึงว่าสิ…ลูกชายถึงออกมาน่าตาโอ้โหได้ขนาดนี้ =__=;

        “แม่คะ!”

       “โอ๊ยย! ฉันอยากได้ลูกชายหล่อๆแบบนี้มากกว่ายัยลูกสาวขี้โวยวายที่มาแข่งสวยกับฉันนะ =__=^”

        “แม่ =__=;”

       ฉันทำหน้าหนักใจ โอ๊ย…จะไปฟ้องพ่อ =__=^

         “เอาเถอะๆ ว่าแต่เบริน ลูกเรียนสายดาร์กแล้วเป็นยังไงบ้างปรับตัวได้ไหม”

        “อะ เออ =__=;”      

        ฉันหน้าซีด อยากให้ตัวหดลงได้สักร้อยกว่าๆ จะได้หนีออกไปจากตรงนี้ได้ บ้าเอ๊ย…จะให้ฉันบอกแม่ได้ไงละว่า …ฉันเข้าเรียนผิดสายนะ!

        “ว่ายังไงจ๊ะเบริน ^^++”

        “ง่า… T^T”

       แม่ส่งสายตาคมกว่ามีดที่เพิ่งลับมาใหม่ๆ โอ๊ยย คนเกือบสวยเครียด T^T

       “เบรินเข้าเรียนสายไวท์นะครับ”

       “ว่ายังไงนะ!!”

       ฉันหันไปมองค้อนไพรท์จนตาแทบหลุดออกมา ตอนนี้ฉันวิ่งไปหลบหลังเทพีพยากรณ์ที่ยืนเหงื่อตกหลังจากที่เห็นผมสีแดงของแม่ลอยขึ้นเหมือนมีแรงดึงดูด กรี๊ดด! ฉันไม่อยากมีแม่เป็นซูเปอร์ไซย่าผมสีแด๊งงง >[]<

       “ทำไมลูกถึงเข้าเรียนสายไวท์ได้ฮะเมล์เบริน ไอ้ผู้จัดการไม่มีวันแก่หน้าโคตรเก๊กไม่ได้บอกลูกรึไง -__-++”

       ทำไมแม่พูดกับผู้อำนวยการสุดหล่อของเมล์เบรินอย่างนี้ TT

       “เหอะ! ฉันว่าแล้ว หมอนั้นมันต้องพึ่งไม่ได้ น่าจับไปฆ่าๆๆ แล้วก็ยัดกระเทียมเข้าปาก กรอกด้วยน้ำมนตร์ ตอกหมุดที่หัวใจแล้วใส่ลงไหเอาไปให้ปลากิน!”

       แม่กระทืบเท้าย่ำลงไปกับพื้นทำท่าเหมือนคนโมโห ฉันเห็นนะว่าทั้งไพรท์แล้วก็เทพีต่างก็กระเทือบออกห่างแม่ อยากจะให้คุณพ่อที่เคารพรักมาเห็นคุณภรรยาที่แสนดีของท่านจริงๆ TT

        “เบริน! -__-+++”

       “จ้า!! T^T”

       “พาแม่ไปหาอีตาผู้อำนวยการหน่อยสิ -__-++”

       “แม่…เออ อย่าฆ่าคนเลยนะ ฆ่าคนเป็นบาปนะคะแม่ T^T”

        “หมอนั้นเป็นแวมไพร์ -__-++”

       “ฆ่าพวกเดียวกันบาปหนาสิบเท่า!”

       “งั้นฆ่าลูกก่อนก็แล้วกัน ดีไหม? -__-^”

       “มาทางนี้เลยคะ เบรินจะพาแม่ไปหาผู้อำนวยการให้เร็วที่สุด U.U”

       ฉันทำหน้าสลด ก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากไพรท์ หมอนั้นอมยิ้มนิดหน่อยก่อนจะเดินเข้ามาหาแม่

       “ผมว่าราชินีอย่าเพิ่งไปเลยครับถึงแม้เมล์เบรินจะอยู่สายไวท์แต่ตอนนี้สภาพร่างกายของเธอก็กลายเป็นแวมไพร์แล้วนะครับ อีกอย่างเธอก็เพิ่งจะเป็นแวมไพร์ยังไม่สามารถกลบกลิ่นของมนุษย์ได้ บางทีผู้อำนวยการอาจจะรับรู้ได้ถึงเรื่องนี้เลยตัดสินใจให้เธอมาอยู่เป็นสายไวท์ก่อนก็ได้”

       ไพรท์พูดอย่างมีเหตุผลจนแม่นิ่งไป แต่อยากจะตะโกนบอกเหลือเกิน หมอนี้โกหกน่าตายเป็นบ้า! น่ากลัวะมัดนี่ถ้าฉันไม่ได้เป็นเจ้าของความ ฉันก็คงไม่คิดเหมือนกันว่าหมอนี้กำลังโกหกอยู่ มะนงมนุษย์อะไรละ ฉันก็แค่สุ่มมั่วๆแล้วเพื่อนนายก็บอกทางฉันมาอยู่หอไม่ใช่หรือไง Y^Y

         เอ๋? หรืออาจจะเป็นอย่างที่ไพรท์พูดจริงๆ เพราะวันต่อมาก็มีป้ายชื่อของฉันอยู่ทีหอไวท์แล้วนี้นา =__=?

        “แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเมล์เบรินไม่ได้อยู่สายดาร์ก แล้วเค้าจะฝึกมารยาทวิธีควบคุมการกระหายกับพลังได้ยังไงละไพรท์”

        แม่ทำสีหน้าเคร่งเครียด อะไรนะเป็นแวมไพร์มันต้องยุ่งยากขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

       “ไม่ต้องห่วงครับ…เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมกับเพื่อนๆเอง”

       เอ๋? ผมกับเพื่อนๆอย่าบอกนะว่าที่นายพูดถึงคือพวกหัวลูกกวาดหลากสีนะ =__=;;

      “แต่ว่า…”

      “อย่าห่วงเลยครับราชินี ผมกับเพื่อนๆต่างก็เป็นสายเลือดบริสุทธิถูกฝึกมาตั้งแต่จำความได้ เพราะฉะนั้นความสามารถของพวกผมก็ต้องมีมากกว่าอาจารย์ในรั้วโรงเรียนที่เพิ่งจะมาศึกษาเมื่อตอนโตนะครับ”

       “งั้นเหรอ…”

       แม่ทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะถอนหายใจยาวๆ แล้วหันมายิ้มให้กับไพรท์

      “เจ้านี้เหมือนพ่อของเจ้าจริงๆ รอยยิ้มแบบนั้นกี่สิบปีมาแล้วที่ฉันไม่ได้เห็น เอาเถอะฉันหวังว่าคงจะไว้ใจเจ้าได้นะไพรท์”

      “แน่นอนครับราชินี”

      “ไม่ต้องเรียกฉันว่าราชินีหรอก ได้ยินแล้วจั๊กจี้หู ตอนนี้ราชินีไม่ใช่ฉันแล้วนะ คนที่เป็นราชินีในตอนนี้คือคนที่เป็นดวงใจของพ่อเจ้าต่างหาก เจ้าชาย”

       จะ…เจ้าชาย!

       ฉันทำตาโต ส่วนเทพีตอนนี้ก็หายไปเสียแล้ว มำให้ที่ตรงนี้เหลือเพียงแค่ฉันไพรท์แล้วก็แม่เท่านั้น

       “เจ้าชาย…ไพรท์เป็นเจ้าชายเหรอคะ!!?”

       หันตะโกนเสียงดังจนแม่หันมาทำหน้าเอือมใส่

       “เฮ้อ…ลูกนี่ไม่เคยรู้อะไรเลยนะ”

       ฉันทำหน้าสงสัย ก่อนจะหันไปชี้หน้าไพรท์สลับกับหน้าของแม่

       “มะ…แม่เป็นราชินี งะ งั้นที่ไพรท์เป็นเจ้าชายนั้นก็หมายความว่า…”

       ฉันเสียงสั่น ก่อนจะเอ่ยอะไรบางอย่างที่ยากที่สุดออกมา

        “แม่กับไพรท์…เป็นแม่ลูกกัน!!”

 
 
 
 
      - - -  - - - -
- - - - - - - - - - - - - - - -  -
 
SPEACIAL TALK :)
 
สวัสดีคะ ไม่เจอกันนานคิดถึงทุกคนจัง T^T
 เป็นไงมั่ง ปิดเทอมใคมีแพลนไปเที่ยวใหนก็อย่าลืมของฝากกันบ้างนร้า จะรอรับด้วยหัวใจใสปิ๊งกันเลยทีเดียว 
 

ต้องขอโทษด้วยนร้า TT ที่ทำให้ต้องคอยอย่างยาวนานนนนน =__+
 
 ว้าวว ตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินมาถึงตอนที่ 17 กันแล้วว ใช้เวลายาวนานทีเดียวเชียวแหละ =__=;;;
 

จริงๆกะจะให้จบตอนที่ 25 แต่ดูท่าคงจะเป็นไปไม่ได้เพราะยังดำเนินไปได้แค่นิดเดียวเท่านั้น เอาเป็นว่าจะพยายามไม่ให้เกิน 50 ตอน (ถ้าทำได้นะ ฮ่าๆๆ)
 
อ่านๆ เม้นๆกันเยอะๆน่ะ ตอนนี้กำลังหมดกำลังใจ TT ไร้คนมาคอยพยุงให้ลุกขึ้น เหนื่อยจนแทบอยากจะผูกคอตายใต้ต้นผักชี U.U
 
สุดท้ายนี้ รักนักอ่านและนักเม้นทุกคน กอด จุ๊ป XOXO


 LOVE YOU SO MUCH ’
MY SWEET READERJ     

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สู้ๆ คร้าอัพไวๆ นร้าคร้า
จากคุณ oumnalak/(oumnalak) อัพเดตเมื่อ 10/03/2555 09:02:52
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 203 ท่าน