Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
Daughter president ฉันนี่แหละลูกสาวประธานาธิบดี
Acoustic
โดนจับ
2
02/03/2555 16:00:06
221
เนื้อเรื่อง
1
>_O  
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ และพยายามปรับสายตาเพื่อมองสถานที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้แต่ก็มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง มืด มืดไปหมด ไม่มีแม้แต่แสงไฟ หรือแสงอะไรใดๆทั้งสิ้นผ่านเข้ามาในนี้เลย   เอ๊ะว่าแต่ว่าฉันอยู่ที่นี้นานเท่าไรแล้วนะ  แล้วฉันหลับไปได้ยังไงทำไมถึงมาอยู่ที่นี่   โอ๊ย!!ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้เลยนะ  จำได้แค่ว่าฉัน ฉัน โดนจับมา ใช่แล้วฉันโดนจับมานี่นา แล้วที่นี่ที่ไหนเนื่ยทำไม มันถึงได้มืดขนาดนี้
กึก   กึก   กึก
ฉันพยายามยกแขนขึ้นแต่ยกไม่ได้  และฉันรู้แล้วว่าทำไมถึงยกไม่ได้และรู้สึกอึดอัดขนาดนี้  สภาพฉันตอนนี่ขาถูกมัดกับขาเก้าอี้  แขนถูกมัดกับเก้าอี้  แถมยังเอาผ้ามามัดปากฉันอีก  ฆ่าฉันเถอะT^T
“อว้ยด้วน”  ฉันตะโกนขึ้นสุดกำลัง  เฮ้อ T^Tจะมีใครได้ยินฉันมั๊ยน่ะ แง้ ๆ
เอ๊ะ  แสง แสงไฟนี่นา ฉันมองไปที่แสงไฟ แต่ก็ต้องหลบสายตาลงเพราะมันสว่างมากจนแสบตา  สักพักฉันก็เริ่มเห็นภาพชัดขึ้น มีคนกำลังเดินเข้ามาหาฉัน เขาเดินเข้ามาเรื่อยๆ  บร๊ะเจ้าO_o  หล่อมาก   ตอนนี้ฉันเห็นหน้าเขาชัดมาก   ชัดทุกคนเลย   หนึ่งในนั้น จมูกโด่ง ผิวขาวเนียนมากหล่อ   จะเป็นลม  แต่เอ๊ะทำไมหน้าคุ้นๆนะเหมือนพวกที่จับฉันมา  ใช่คนพวกนี้  พวกนี้นี่แหละที่จับฉันมา 
 ชายในชุดสูท  5  คนเดินเข้ามาหาฉันและหนึ่งชายกลุ่มที่ดูหน้าเหมือนไอ้บ้าที่เป็นคนอุ้มฉัน  ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ตรงหน้าฉัน     ตอนนี้ฉันเห็นทุกอย่างชัดเจนขึ้นเนื่องจากไฟสว่าง  ตอนนี้ฉันอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆที่แอร์เย็นเฉียบ ถูกมัดติดกับเก้าอี้ ตรงหน้ามีโต๊ะสีดำขนาดใหญ่  บนโต๊ะมีห่อกระดาษของฉัน  มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าและผู้ชายอีก  4 คนยืนอ้อม 4ทิศ เหอะทำอย่างกับฉันเป็นนักโทษแหนะ   นักโทษ  นักโทษเหรอ  อย่าบอกน่ะว่าผู้หญิงคนนั้น  คนที่เอากระดาษมาให้ฉันห่อดอกไม้  T^T 
“เธอ...”   
“...” ฉันเงียบ
“ฉันจะถามก่อนนะว่าห่อนี่ห่ออะไร...หืมห่ออะไร ” สายตาเขาดุมาก และจองมาที่ฉัน  ฮือ ฉันตายแน่
“...”
“นี่ฉันถามน่ะได้ยินมั๊ย!!” ไอ้ผู้ชายสุดหล่อตรงหน้าถามขึ้นอีกครั้ง  นี่อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ
“....” อีตานี่   เขาคงคิดว่าฉันมีปากเป็นผ้ายาวเป็นทาง  แถมยังมีการผูกปมไว้ข้างหลังด้วยล่ะมั้งเนี่ย แล้วฉันจะตอบนายยังไงหามามัดปากฉันไว้อย่างนี้ “ไอ่อันอาอ่อน(ไอ้ปัญญาอ่อน)” ฉันพยายามพูดขึ้น  เสียงฉันเล็ดรอดพาผ้าไปได้เล็กน้อย
“หะ  เธอพูดว่าไงนะ”  ยังมีน่ามาตีหน้าซื่ออีก นี่นายนอกจากหล่อแล้วไม่มีส่วนอื่นอยากจะนำเสนอฉันเลยใช่มั๊ยเนี่ย 
“ไอ่อ่า(ไอ้บ้า)” ฉันด่าเขาอีกครั้ง  เขาเอียงหูเข้ามาใกล้ๆทำเป็นตั้งใจฟัง  แถมยังทำหน้าตาบ่องแบ๊วใส่อีก นี่เขากำลังกวนฉันอยู่ใช่มั้ยเนี่ย  เหอะ ไปตายซะ
“เออ พี่ครับ เรามัดปากเธออยู่นะครับ”ชายคนหนึ่งพูดขึ้น  หลังจากทนฟังอยู่นาน
“อ่าวเหรอ...นายก็แก้มัดออกสิ” เขาออกคำสั่ง
“ครับ!!!”ชายคนนั้นตอบรับเสียงดัง  ก่อนจะเดินเข้ามาแก้มัดที่ปากให้ฉัน
“เฮ้อ”ฉันถอดหายใจออกเฮือกใหญ่ก่อนที่จะมอง ไอ้บ้านั้นด้วยความเครียดแค้น “พวกนายเป็นใครถึงกล้ามาจับฉันหา” ฉันถามขึ้น  ทุกคนยกมือขึ้นมาปิดหู
“โอ๊ย  จะเสียงดังทำไม  ไม่ทราบ”  ผู้ชายตรงหน้าฉันโว๊ยวายขึ้ย
“ไอ้บ้า”
“พวกฉันเป็น  DSI แล้วก็ตอบคำถามมาได้แล้ว”
“DSIบ้า จะหลอกใครเอาให้มันแนบเนียนกว่านี้หน่อยสิยะ  ใครเขาจะรับคนปัญญาอ่อนอย่างพวกนายเข้าทำงานกรมตำรวจยะ”

“กรมสอบสวนคดีพิเศษ Department Of Special Investigation" ทั้ง 4 คนยื่นบัตรประจำตัวพวกเขาให้ฉันดูพร้อมคำตอบ

“อ๊ะ..”
ฉันก้มลงมองดูบัตรที่พวกเขายืนมันมาแล้วว่างไว้ที่โต๊ะ  พระเจ้าคนพวกนี้เป็น DSIจริงๆ  สะ...สอบสวนคดีพิเศษเนี่ยน่ะ แล้วพวกเค้าจับฉันมาทำไมล่ะเนี่ยT^T
“เข้าใจแล้ว..ก็ตอบคำถามมาซะ” ผู้ชายตรงหน้าฉันถามขึ้นอีกครั้ง
“คำถาม   คำถาม อะไรกัน”
“ก็นี้มันห่ออะไร” เขาพูดพลางชี้มาที่ห่อกระดาษของฉัน
“อยากรู้ทำไมไม่เปิดดูเองซะล่ะ นายจะมาถามให้เสียเวลาทำไม” ฉันพูดพลางซักสีหน้าใส่ “แล้วอย่าบอกนะว่าจับฉันมาเพราะเรื่องแค่นี้นะ”
“เธอนี่มัน...”
“แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว  อึดอัดจะตาย    โอ๊ย” ฉันพยายามดิ้นให้ถึงที่สุด แต่มันก็ไม่เป็นผลได้ๆทั้งสิ้น
เงียบ...
นายคนข้างหน้าส่งสายตาไปที่ลูกน้องของเขา ก็ที่จะหันมามองหน้าฉันแบบเนื่อยๆ หืย หล่อตายล่ะพ่อคุณ 
“มองหน้าฉันทำไมห่ะ   รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร”  ฉันถามอย่างเอาเรื่อง
“...”
ไม่นานนักผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน ก็สวมถุงมือยางแล้วก็แกะห่อกระดาษตรงหน้าฉันออก  บ้าป่ะเนี่ย ทำอย่างกับในนั้นมันเป็นสารพิษหรืออะไร ร้ายแรงอย่างนั้นแหละ  บ้าไปแล้วแน่ๆ  ฉันมองหน้าพวกเขาอย่างเหนื่อยใจ
“นั้นมันก็แค่ดอกไม้  พวกนายจะอะไรนักหนาเนี่ยห่ะ”
พวกเขาเงียบ และสองคนนั้นก็แกะห่อกระดาษต่อ แต่เมื่อแกะห่อกระดาษเสร็จ สิ่งที่อยู่ในห่อก็ปรากฎออกมาอย่างที่ฉันบอกจริงๆ เพราะมันเป็นเพียงแค่ดอกไม้ นานาชนิด  2-3 ดอกที่ฉันเก็บมันมาหลังเลิกเรียนก็เท่านั้นเอง
“นี่นายจะรังเกียจอะไรนักหนาหา” ฉันโว๊ยวายหลังจากอีตาที่นั่งหน้ากวนอยู่ข้างหน้าใช้หลอดแก้วใสๆ เขี่ยๆดอกไม้อันเป็นที่รักของฉันไปมาอย่างกับ เอิ่ม  ... ไว้ดีกว่าเพราะเขาคงไม่ใช่หนูน้อยอาราเร่อย่างแน่นอน ^^
“แค่ดอกไม้ธรรมดาจริงๆด้วยแหะ^^”เขาพูดพลางยิ้ม 
“ก็ดอกไม้ธรรมดาสิย่ะ  คิดว่าเป็นอะไร  รู้แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว  อึดอัด!!”
“หะ หะ คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆงั้นเหรอ”  เขาหัวเราะน้อย พร้อมยิ้มมุมปาก
“ยะ อย่านะจะทำอะไรน่ะ”  ฉันพูดเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งส่งมีด  อืม คล้ายๆมีดผ่าตัดของคุณหมอ ให้ผู้ชายที่นั่งเก๊กอยู่ตรงหน้าฉัน
“ถ้านี่มันแค่ดอกไม้ธรรมดาๆ จริงๆ เธอจะโว๊ยวายทำไมล่ะ หืม ”
“แล้วนายเอามีดมาทำอะไร  จะทำอะไรกับดอกไม้ของฉัน”
“ก็ผ่ามันไง”
“ผ่า ผ่าอะไรนายจะบ้าเหรอ ผ่าดอกไม้แล้วจะได้อะไรขึ้นมา” ฉันถามหน้าเหวอๆ
“ก็ถ้ามันไม่มีอะไรจริงๆ เธอก็ไม่จำเป็นต้องกลัว ฉันผ่าเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ให้เธอนะ ”
“โรคจิตป่ะเนี่ย   ไม่มีอะไรทำขนาดนั้นเลยเหรอถึงต้องมานั่งผ่าดอกไม้ แล้วอีกอย่างความบริสุทธิ์อะไรไม่ทราบ ฉันไปทำอะไรผิดค่ะ ” ฉันมองหน้าเขาอย่างเอาเรื่องเขา
เขาไม่สนใจที่ฉันพูด  แถมยังลงปลายมีดคมๆนั้นลงบนดอกไม้สุดจะน่าสงสารของฉันอีกด้วย  ไม่น้าT^T  พวกเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ฉันหลับตาปี้ลืมตาขึ้นมาอีกทีดอกไม้สุดจะน่ารักของฉันทั้ง 3 ดอกก็โดนผ่าออกเป็น 2 ส่วนเรียบร้อย
“T^T พวกนายบ้าไปแล้ว”
                เขามองหน้าฉันก่อนที่จะลงมือเอาไอ้แท่งหลอดแก้วใสๆนั้นเขี่ยชิ้นส่วนดอกไม่ฉันไปมา  เพื่อหาอะไรสักอย่าง
                “ไม่มีอะไรจริงๆด้วยแหะ”
                “ก็ไม่มีน่ะสิ  ฉันอุส่าห์ลงทุนหาเก็บมันด้วยความอยากลำบากเลยนะ  ต้องส่งอาจารย์พรุ่งนี้แล้วด้วย”
“จะโว๊ยวาย ทำไม”
“ก็ดอกไม้พวกนั้นน่ะ มีแค่ต้นเดียวในมหาลัย และเหลือดอกสุดท้าย กว่าจะได้มาเลือดตาแทบกระเด็น ฮือ พวกนายใจร้าย”
“พ่อเธอเป็นคนใหญ่คนโตไม่ใช่เหรอ ก็บอกพ่อหามาให้สิ”
“จริงสิ  แต่ถึงพ่อฉันจะเป็นท่านประธานาธิบดี  พ่อฉันก็ไม่ไดสามารกเสกดอกไม้ได้นะย่ะ”
“นี่เธอ  ติดคุกนะ  ลูกสาวท่านประธานาธิบดี พูดออกมาได้ยังไง  ”  เขามองหน้าฉันอย่างเหนื่อยใจ
“หึ่ย  ถึงฉันจะเอาอะไรมาถวาย นายก็คงไม่เชื่อฉันหรอก” ฉันสถบออกมาด้วยความน้อยใจ
“เธอนี่มัน”
                “ฉันมันอะไรหะ  แล้วจะปล่อยฉันไปได้รึยังฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย”
                “ปล่อยน่ะปล่อยแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
                “ทำไม  ไม่ใช่ตอนนี้หมายความว่ายังไง”
                “ยังไงซะเธอก็ยังเป็นผู้สงสัย  เกี่ยวกับแผนก่อการร้ายนั้นอยู่ดี”
                “ ผะ แผนก่อการร้าย”
“รอบฆ่าท่านประธานิบดี” เขาพูดออกมาเสียงเย็นยะเยือก  ฉันกำลังทำหน้าอึ่งๆอยู่กํบคำพูดที่เขาพูดออกมา รอบฆ่าท่านประธานิบดี  รอบฆ่าพ่อฉันเนี่ยนะ
“พ่อ พ่อฉันทำไมต้องถูกรอบฆ่าด้วย” ฉันถามด้วยน้ำเสียงตกใจไม่น้อย
“ยังไม่หยุดอีก...แล้วเลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วท่านไม่ใช่พ่อเธอสักหน่อย”
“นายนิ  ยังไงนะ ก็บอกว่าฉันนี่แหละลูก-สาว-ประ-ธา-นา-ธิ-บดี” ฉันพูดพร้อมแน่นเสียงดังฟังชัด ต้องคำว่าลูกสาวประธานาธิบดี แต่เขาก็ยังมองหน้าฉันอย่างเหนื่อยใจ ก่อน ทุกคนจะระเบิดหัวเราะออกมา
“ฮะ ฮ่า เธอนี่วอนติดคุกจริงๆเลย ขะ.. ”
เหมือนเขาจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ลุกออกไปคุยโทรศัพท์ซะก่อน
“อะไรน่ะครับ...เออได้ครับ” เขาอุทานออกมาด้วนน้ำเสียงตกใจ  สิ้นเสียงนั้นเขาก็ว่างสายไป  และเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม
“เธอชื่ออะไร” น้ำเสียงเขาเยือกเย็นเล็กน้อย  มาไม้ไหนอีกเนี่ย
“ถามทำไมไม่ทราบ”
“ฉันถามก็ตอบมาเถอะน่า”
“เดี๋ยวตอบไป   ก็หาว่าแอบอ้าง เอานามสกุลท่านประธานาธบดีมาล้อเล่นอีก ”
“ตอบมา” เขาแค่นเสียงเพื่อเอาคำตอบ
“จีเนียส ฉันชื่อจีเนียส แบลนชาร์ลส์เอิร์ล”
“O_o”
“Genius Blaine Charles Earl”ฉันออกเสีบงให้ชักเจนยิ่งขึ้น   เอ๊ะว่าแต่ทำไมเขาถึงทำหน้าอย่างนั้นนะ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 167 ท่าน

Line PM