Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
I’m Gonna Be A Liar
Black Mook
Victim 2 เหยื่อเคราะห์ร้าย
5
27/02/2555 21:52:21
374
เนื้อเรื่อง


“มาได้จริงๆ เก่งจังเลยนะค่ะพี่พีช” ฉันประชดใส่หน้าพี่สาวที่หอบหิ้วกระเป๋าเดินทางลงจากรถส่วนตัวสีแดงคันโปรด


“ก็พี่บอกแล้วว่าพี่จะมา”เสียงกระซิบกระซาบของเราสองคน ถ้าคนนอกมองจากสีหน้าท่าทางคงคิดว่ากำลังคุยเล่นกันอย่างมีความสุข


“ทำยังไงค่ะ…ถึงมาได้”


“พี่ก็บอกว่า…พลอยสุขภาพไม่ดี ก่อนจะมาบ่นปวดท้องอีกแล้ว พี่เป็นห่วงอยากมาดูแลน้อง เดี๋ยวถ้าเป็นลมขึ้นมาอีกจะเป็นภาระของคุณคิม ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายพี่จะดูแลตัวเอง”


“เรื่องโกหกทั้งนั้น”


“เปล่าเลยพลอย…พี่เป็นห่วงพลอยจริงๆ บางที ความจริงใจ ก็ใช้ได้ผลกว่าคำโกหกนะคะ ถึงแม้ว่าเราจะบิดเบือนเรื่องไปบ้างก็ตาม แล้วคุณคิมก็เสนอว่า จะออกค่าใช้จ่ายทุกอย่างให้พี่ด้วย เห็นไหม ว่ามีแต่ได้กับได้ พลอยได้ผู้ช่วยระวังหลัง พี่ได้มาเที่ยวพักผ่อน” ถึงแม้ว่าในใจจะอยากมองค้อน หรือเอากระเป๋าในมือ ฟาดหน้าสักทีสองที แต่ภายนอกเรายังคงสีหน้าที่สวยงามสดใส ราวกับ รักกันมากอย่างแนบเนียน


“คุยอะไรกับครับสาวๆ มาครับ ผมช่วยถือของ” คุณคิมแย่งกระเป๋าสีเทาใบใหญ่ของพี่พีชและ กระเป๋าสีส้มของฉันไปถือไว้ในมือย่างละข้างเหมือนมัน ไม่หนักแม้แต่น้อย แต่ปฏิกิริยาของพนักงาน ทั้งสาวแท้ สาวเทียมที่จ้องมองมา พวกเราคงใกล้จะเข้าสู่สนามรบ อย่างเต็มรูปแบบแล้วสินะ


พลอย มณีรัตน์


 


โอ๊ย”ถังน้ำแข็งของใครบางคนที่ตั้งใจสาดใส่ฉัน หล่นกองอยู่ที่พื้น ระหว่างการทำปาร์ตี้บาร์บิคิวส่วนตัวแต่น่าแปลก ที่ฉันเจ็บแค่ตรงหน้าผากเล็กน้อย และเมื่อหรี่ตาขึ้น ฉันก็พบว่าตัวเอง ไม่ได้รู้สึกหนาวหรือเปียกอะไรมากมาย คงเป็นเพราะมีใครบางคนโอบฉันไว้ แล้วเอาหลังของตัวเอง ไปรับแทนทั้งหมด


“แอนนี่ขอโทษค่ะบอส…แอนนี่ไม่ได้ตั้งใจ แอนนี่สะดุด” มองจากตา ที่มีน้ำตาคลอๆของแม่นี่ ฉันพนันได้ว่าโกหก สตรอเบอร์รี่ตัวแม่


“ช่างเถอะครับ ไม่เป็นไร วันหลังเดินระวังหน่อยนะ ผมว่าแล้วว่าคุณต้องสะดุด” และจากคำพูดของคุณคิม ที่เน้นย้ำประโยคสุดท้าย ฉันพนันว่า เขาเองก็คงเดาได้ว่า ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจจะทำร้ายฉันจริงๆ


“เกิดอะไรขึ้นค่ะ…ทำไมคุณคิมเปียกขนาดนี้ แล้วหน้าผากเธอ ยัยพลอย ไปโดนอะไรมา” คนที่ฉันกลัวที่สุด ไม่ใช่ยัยสตรอเบอร์รี่ คัพดีแอนนี่หรอก แต่เป็นคนๆนี้ต่างหาก…พี่พีช คุลิกา ตายยากตายเย็น ที่ขนาดหลบมา มุมขนาดนี้ ก็ยังอยู่ในสายตาของเธออีก ให้ตายสิ ฉันจับหน้าผากของตัวเองแล้วก็พบว่า มีเลือดออกติดมือกลับมา สติจึงเริ่มเบาบางอีกครั้ง ก่อนละล้มตัวในอ้อมกอดของใครบางคนอย่างแม่นยำ


“พาพลอยเข้าไปนอนในห้องก่อนเถอะค่ะ ระวังประตูนะค่ะ วางตรงนี้เลยค่ะ เดี๋ยวพีชดูแลน้องเอง” เสียงที่ฉันได้ยินขณะหลับตา คือเสียงของพี่สาว ก็บอกให้รู้ว่า เกิดอะไรขึ้นบ้าง


ฉันรู้สึกได้ถึงเตียงนุ่มๆ และศีรษะของฉันที่ตอนนี้ ถูกมือหนา ประคองขึ้นมา ก่อนจะแทรกหมอนเข้าไป และจัดท่าทางเพื่อให้นอนได้สบายขึ้น อย่างเบามือ


“เช็ดหน้าก่อนนะค่ะ…เปียกไปทั้งตัวแบบนี้เดี๋ยวไม่สบาย” ถึงแม้จะขัดกับหลักการโกหกที่ว่า ต้องทำให้ตัวเองเชื่อก่อน แต่เรื่องแบบนี้ ขอแหกกฎสักครั้งเถอะ ฉัน ปรือตาขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เห็นเหตุการณ์ได้ชัดเจน


ผ้าขนหนูสีขาวพับหลายทบจนนุ่ม บนมือของพี่สาวฉัน กำลังซับลงบนใบหน้าของคุณคิมอย่างเบามือ ด้วยระยะห่างจากกันแค่เพียงสองนิ้ว และเขาก็มองจ้อง เหมือนต้องมนต์สะกดของเธอ


“โอ๊ย…” เสียงขัดจังหวะของฉัน เพียงพอให้คนทั้งสอง ผละจากกันในทันที ฉันยกมือขึ้นกุมหัวอย่างเจ็บปวด โดยพี่สาวแสนดี รีบถลา ลงมาดูแลฉันอย่างใกล้ชิด…


“เป็นอะไรมากหรือเปล่าพลอย เจ็บตรงไหนให้พี่ดูแผลหน่อย…พลอยฟื้นแล้ว ไม่ต้องห่วงนะค่ะ คุณคิมรีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ” รอยยิ้มจริงใจถูกส่งผ่านทั้งแววตา ท่าทาง ริมฝีปาก อย่างคล่องแคล่ว แทบจะดูไม่ออกเลย ว่านี่คือการแสดง


“ครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวจะแวะมาดูอาการอีกที เผื่อคุณสองคนต้องการความช่วยเหลืออะไร”คุณคิมเดินออกประตูไป พร้อมกับปิดประตูอย่างแผ่วเบา


“นี่งานของพลอย พี่พีชมายุ่งทำไม” ฉันบีบข้อมือพี่สาวอย่างเอาแต่ใจ


“ถ้าพลอยเห็นหน้าคุณคิม ตอนพลอยเป็นล้มลงไป พลอยจะเข้าใจพี่เอง…หรืออันที่จริง พลอยควรจะเข้าใจได้แล้วว่า คุณคิมเขาไม่ได้โง่…เชื่อพลอยเลยแม้แต่นิดเดียว”


“เขาเชื่อพลอยอยู่แล้ว ก็พี่เล่นกุเรื่อง จนพลอยการเป็นผู้หญิงขี้โรค แค่เป็นลม เพราะตกใจที่โดนทำร้าย ทำไมเขาจะไม่เชื่อ”


“ ข้อแรก พลอยกินเวลานานเกินไปก่อนล้ม ข้อสอง เขาโดนทั้งหลังทั้งหัว หนักกว่าพลอยอีก เขารู้ว่ายัยนั่น ถูกพลอยจ้างมา เพราะแรงสาด มันเบาผิดปกติ จากคนที่คิดจะทำร้ายกัน…มันไม่แรงแค่นี้แน่ๆ แล้วในเมื่อเขาเอาตัวบังขนาดนั้น พลอยจะหัวแตกได้ยังไง คิดบ้างหรือเปล่า” ฉันหลบตาอย่างครุ่นคิด หรือว่า ฉันจะพลาดจริงๆแผลนี่ ฉันก็เตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้วจริงๆ เพียงแค่ตอนเกิดเรื่อง ฉันเสยผมขึ้นให้เห็นชัดเจน ความจริงในข้อนี้ ทำให้ฉันต้องถอนหายใจ


“แม้แต่พี่ก็รู้ว่าฉันจ้างแอนนี่?ทั้งที่มองอยู่ไกลขนาดนั้น” น้ำเสียงฉันคงสั่นมาก และดูหมดความเชื่อมั่นไปในทันที


“ในเมื่อเธอทำพลาด มันก็เป็นหน้าที่พี่ ที่จะต้องทำต่อให้สำเร็จ เพื่อไม่ให้เรื่องนี้มันกระทบชื่อเสียงเธอ…ยังไงจ๊อบนี้ก็ต้องปิดให้เร็วที่สุด พี่มีเวลาแค่สามเดือน สามเดือนเท่านั้น” ฉันมองคนตรงหน้าอย่างงุนงง


“พี่พีช มีเรื่องอะไรหรือเปล่าค่ะ”มือของฉัน เอื้อมไปแตะแขนพี่สาวอย่างปลอบใจ


“แต่ถ้าพลอย อยากปิดจ๊อบนี้ด้วยตัวเอง พลอยต้องเลิกใช้วิธีแบบที่เคย เธอรู้ไหมว่า แฟนคนแรกของคุณคิม ตอนนี้เขาเป็นพยาบาล พี่คิดว่า เขาต้องการคนอบอุ่น ร่าเริง เป็นผู้ใหญ่ และคงอยากได้คนที่ดูแลเขา มากกว่าคนที่เขาต้องมานั่งดูแล…ถ้าพลอยไม่เปลี่ยนวิธีการ พลอยก็หมดสิทธิ์”


“แต่ว่า…วิธีของพลอย ไม่เคยใช้ไม่ได้ผล”


“ผู้ชาย อาจจะชอบผู้หญิงบอบบาง แต่ไม่ใช่ผู้ชายทุกคน จะ รัก ผู้ หญิง บอบ บาง” หรือว่าครั้งนี้ ฉันต้องเปลี่ยนแปลงวิธีการของตัวเองจริงๆ


“พลอยจะพยายามค่ะ…แต่ระหว่างนี้ พี่พีช อย่ามายุ่งเรื่องของพลอยอีกนะ” ฉันดึงชายเสื้อ และทำตาโตๆ เพื่ออ้อนขอร้องพี่สาว ซึ่งก็ไม่เคยมีสักครั้งที่จะไม่ได้ผล และเมื่อเธอพยักหน้า นั่นก็หมายความว่า เธอจะไม่เข้ามายุ่งอีกจริงๆ
 







ฉันถอนหายใจอย่างอ่อนล้า เฝ้ามองน้องสาวหลอกลวงเป้าหมาย อย่างเป็นธรรมชาติ…และดูเหมือนเธอจะทำได้ดีขึ้นมากจนครบทั้งสามวัน…อันที่จริงคุณคิมไม่ได้ฉลาดรอบรู้ อย่างที่ฉันบอกเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงแต่ฉันเอามาขู่ เพราะไม่อยากให้เธอเจ็บตัวอย่างที่เคยทำอีก และเขา ก็คงรักผู้หญิงที่สวย น่ารัก น่าทะนุถนอม อย่างพลอยได้ไม่ยาก


พลอยควรจะเรียนรู้การเป็นผู้ใหญ่ การดูแลคนอื่น จากตัวละครที่เธอแสดงบ้าง เพราะในวันข้างหน้า เธออาจจะไม่มีพี่สาวอย่างฉันคอยปกป้อง


การจ้างวานคนอื่น ก็เหมือนการโกหก…ที่ถ่ายเทความลับ ให้คนอื่นรู้ ฉันต้องจัดการหาความลับของแอนนี่ เพื่อมาขู่เธออีกที ให้มั่นใจว่าเธอจะไม่หลุดปากพูดอะไรออกไปอย่างแน่นอน นี่ไงปัญหาของพลอย ที่ฉันต้องคอยตามแก้ไข ฉันถึงไม่เคยปล่อยให้เธอรับงานอะไรเองคนเดียว


“ขอโทษนะครับ” ฉันหันหน้าไปมองข้างๆ แล้วยิ้มให้อย่างสดใสเพราะมัวแต่คิดเพลินจนลืมไปว่ามาทำอะไรในที่เสียงดังแบบนี้ ตอนเที่ยงคืน พร้อมแก้วพิงค์เลดี้


“มาช้าจังเลยนะค่ะ” เขามองมาที่ชุดรัดรูปสีดำของฉันอย่างพอใจชายหนุ่มตาสีฟ้าลูกครึ่งคนนี้ ขึ้นชื่อเรื่องเจ้าชู้ ที่สุดในวงการนายแบบ ดังนั้น เรื่องหน้าตาและหุ่น ก็คงไม่ต้องบรรยายกันอีก


“คิดอะไรอยู่หรือเปล่าครับ ผมเห็นนั่งเหม่อนานแล้ว”สองมือของเขาโอบไหล่และกระซิบข้างหูอย่างชำนาญ


“คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะค่ะ…แต่ก็คงไม่เท่าที่คิดถึงคุณ…นั่งก่อนนะค่ะ”ฉันจูงมือเขามานั่งข้างๆบนโซฟาของร้านอย่างใจเย็น


“หวังว่าลินคงไม่ได้กำลังคิดถึงคนอื่นนะครับ”


“ใช่ค่ะ ลินกำลังคิดถึงคนอื่น”ชายหนุ่มทำหน้างอเล็กน้อย พร้อมกับมองตาฉันอย่างแปลกใจ กับคำสาระภาพตรงๆ


“กำลังคิดถึงน้องสาว ไม่ได้หรือค่ะ” มือซุกซนของฉันเลื่อนไปวางเอาไว้ที่ไหล่ของชายหนุ่มอย่างเอาใจ


“คุณเคยรู้จักคำว่ารักบ้างไหม อลิน” ชื่อปลอมที่ฉันใช้ ถูกเรียกขาน ผ่านใบหน้านั้นอย่างจริงใจ


“รู้จักสิค่ะ ลินรู้จักมันดี เพราะว่าลินรักคุณ” เขายิ้มอย่างเศร้าๆ ทั้งที่ปกติ ถ้าฉันบอกรักใคร คนๆนั้นจะต้องยิ้มกว้างอย่างสดใส


“คุณรู้ไหมว่าตอนที่ คุณช่วยคุณแม่ผมไว้ ไม่ให้ถูกรถชน คนอย่างผม ที่ไม่คิดจะรักใคร ก็รักคุณแล้ว”ฉันซุกหน้าลงบนหน้าอกอย่างซาบซึ้งใจ ผู้ชายที่มีประวัติรักแม่ขนาดนี้ ฉันก็ต้องเข้าทางแม่สิ ถึงจะถูกต้อง


“ตอนแรกผมไม่คิดว่าคุณจะยอมมาเที่ยวด้วย…ทำไมผู้หญิงน่ารักอย่างคุณ ถึงตกลงละครับ”


“คุณรู้จักลิน ตอนทำงานที่ร้านดอกไม้ ลินก็ทำงานค่ะ แต่ว่าเวลาอื่นๆ ลินก็เต็มที่กับชีวิตเหมือนกันนะค่ะ” เราสองคนแหย่กันไปมาอยู่สักพักเขาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ไม่รู้ว่า อะไร ที่สั่งให้ฉันเดินตามเขาไปอย่างระมัดระวังอาจจะเป็นเพราะคำพูด แววตาท่าทางหลายอย่างของเขา มันดูน่าสงสัย ไม่ว่าจะไปไหน หรือทำอะไร ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่พบกันมา เขาไม่เคยทิ้งโทรศัพท์ กระเป๋าตังเอาไว้ที่โต๊ะแม้แต่ครั้งเดียว


และแล้วเขาก็ทำเรื่องที่ไม่คาดคิด…แทนที่จะไปห้องน้ำอย่างที่บอกไว้ เขากลับเดินออกไปทางประตูหลังแล้วสนทนากับใครอีกคนที่อยู่คนละมุมตึก ฉันซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ เพื่อแอบฟัง แต่ก็ไม่เห็นคนอีกคนซึ่งอยู่มุมตึกอีกฝั่ง ซึ่งถือว่าน่าเสียดายมาก


“ เธอ…มีน้องสาวด้วยหรือครับ”


“โกหก…หน้าตาเฉย…ตามนิสัยเลยนะ” เสียงทุ้ม นุ่มๆแบบนี้ ฉันรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก


“แต่ว่าตลอดเวลาเธอพูดถึงน้องสาวจนผมคิดว่า…เธอมีน้องสาวจริงๆ แล้วก็ดูเหมือนเธอจะรักมาก”


“พลอยเป็นน้องเล็กสุดของบ้าน เธอไม่เคยรักใคร ในชีวิตพลอยมีแต่พี่สาว พี่สาวที่เธอไม่ได้รักเท่าไหร่ และพร้อมทุ่มเท แย่งทุกอย่างมาให้ได้ แม้แต่…ช่างเถอะ”


“จะให้ผม…จัดการให้จบเกมส์เลยไหมครับ”นายแบบลูกครึ่งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์


“อย่าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ…ผมแค่อยากได้ คลิปเสียง รูปถ่าย หลักฐานว่าเขาเป็นคนที่สามารถถูกจ้างมา เพื่อให้โกหกใครก็ได้…แค่นั้นก็พอ แล้วถ้าคุณแตะเธอละก็…คุณจะไม่ได้เงินจากผมแม้แต่บาทเดียว แล้วก็อย่าลืม ต่อจากนี้ ผมจะเริ่มเฝ้ามองคุณเสมอ” บทสนทนาหลังจากนี้ เป็นเรื่องที่ฉันไม่ได้ยินอีกแล้ว เพราะต้องอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อจะไปจัดการกับคนที่ใช้นายแบบเป็นเหยื่อล่อ…เขาตั้งใจจะทำร้ายพลอย ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ฉันยอมไม่ได้ และฉันต้องรู้ให้ได้ว่า เขาเป็นใคร


“หันมาช้าๆ อย่าตุกติก” เสียงขู่ของฉันได้ผลเสมอ โดยเฉพาะ เมื่อมีปืนสั้น จ่ออยู่ที่เอวเป้าหมาย ใบหน้าของผู้ต้องสงสัย ค่อยๆชัดเจนขึ้น จนฉันต้องภาวนาว่า ขอให้ไม่ใช่คนๆนี้


“คุณพลอย…” หนุ่มนายแบบลูกครึ่ง อุทาน ชื่อที่เขาคิดว่าเป็นชื่อจริงๆของฉันอย่างตกใจ


“คุณพลอย? หึ…พี่น่าจะรู้ตั้งแต่แรก ว่าเชื้อคงไม่ทิ้งแถว น้องสาวร้ายขนาดนั้น พี่สาวจะดีกว่ากันได้ยังไง” แววตาที่เจ็บปวดของเขา ทำเอาแขนของฉันหมดแรง แม้แต่แรงที่จะรักษาปืนในมือ…มันถูกแย่งไปอยู่ในมือใครอีกคนอย่างง่ายดาย เขาก็มองมันอย่างช้ำใจ โดยเลี่ยงที่จะไม่ยอมมองหน้าฉัน อีกแม้แต่วินาทีเดียว


“ถึงกับเล่นปืนเลยหรอ?พีช…ถ้าคิดจะยิงพี่ให้ตาย ก็ยิงเลยอย่าลังเล…อย่าใช้วิธีการสกปรกจ้างน้องสาวตัวเอง มากำจัดพี่ออกจากชีวิต มันยุ่งยากไป คนอย่างพี่ ไม่เข้าใจเธอหรอก…พี่ดิ้นรนเพื่อจะอธิบายให้กับเธอ…แต่เธอ…” น้ำเสียงที่ขาดหายไป เกิดจากการกลืนน้ำลายอย่างยากเย็น มันเหมือนเป็นอาการจุกอกของคน ที่ไม่เหลือน้ำตาแม้แต่หยดเดียว ให้กับฉัน




ส่วนตัวฉันเองก็อยู่ในอาการที่ไม่ต่างกัน…ไม่มีน้ำตา…ไม่มีคำแก้ตัว จนกระทั่งเขาก้มตัวลงไปวางปืนลงบนพื้น และจากไปอย่างเงียบงันพร้อมๆกับเหยื่อล่อของเขา…พีชขอโทษและลาก่อนนะค่ะ พี่กัน

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 367 ท่าน